"Dobra, serio." Głos Jaya przeciął moją koncentrację, gdy przyglądałam się plamisto-siniejącym śladom rozlewającym się po jego żebrach. "To doprowadzi mnie do szału. Wiem, że już się gdzieś spotkaliśmy, ale nie mogę sobie przypomnieć..."
"Jesteś zawodowym hokeistą. Twoje nazwisko jest na koszulkach, więc nie musiałam cię znać osobiście, żeby wiedzieć, kim jesteś." Delikatnie ucisnęłam jego klatkę piersiową, sprawdzając, czy nie ma złamań. "Boli?"
"Wszystko boli. Ale nie o to chodzi, przestań zbywać." Próbował się do mnie przesunąć, krzywiąc się z bólu przy każdym ruchu. "To twoje oczy. Cały czas na nie patrzę i jest w nich coś... nie wiem. Znajomego. Jakbym już je gdzieś widział, ale w innym kontekście."
Te słowa trafiły w miejsce miękkie i nieosłonięte.
Widziałaś te oczy tysiąc razy—w naszym domu, kiedy przychodził na nocowanki, na trybunach podczas jego meczów, na urodzinach Nathana, gdzie stałam pod ścianą, udając zainteresowanie telefonem, a w rzeczywistości obserwując, jak śmieje się z ludźmi, którzy naprawdę się liczyli.
Potem wychwyciłam coś kątem oka: niemal niezauważalną zmianę w postawie Xaviera.
To nie był ruch, dokładnie rzecz biorąc. Bardziej jak bezruch pełen opinii.
"Mam po prostu jedną z tych twarzy," powiedziałam płasko. "Bardzo przeciętną."
"To zdecydowanie nieprawda." Jego zdrowa ręka sięgnęła w moją stronę, palce musnęły mój nadgarstek, gdy odsunęłam się po badaniu. "Nie ma w tobie nic przeciętnego. Uwierz mi, zapamiętałbym spotkanie z kimś tak pięknym jak ty."
Widziałeś mnie niemal codziennie przez cztery lata. Przechodziłeś obok mojej szafki między trzecią a czwartą lekcją. Siedziałeś cztery rzędy za mną na rozszerzonym angielskim.
Pożyczyłeś ode mnie długopis w drugiej klasie liceum i oddałeś go, nie spojrzawszy nawet na moją twarz.
Po prostu nigdy nie chciało ci się naprawdę spojrzeć.
Nie powiedziałam tego. Zamiast tego zerknęłam, bardzo krótko, na Xaviera.
Jego szczęka robiła to coś. Prawie niewidoczne zaciśnięcie przy zawiasie, które pojawiało się, gdy przetwarzał coś, na co zdecydował się nie reagować.
Patrzył na kartę pacjenta, udając, że wcale na nią nie patrzy.
"Wiesz," Jay śledził wzrokiem moją twarz z cichą intensywnością. "Myślę, że musisz być najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem od—"
"Zalecałbym oszczędzanie energii na powrót do zdrowia, a nie na rozmowę, panie Callahan."
Uwaga Jaya w końcu przesunęła się na Xaviera i coś przemknęło w jego wyrazie twarzy. Ocena, rozpoznanie wyzwania, może. Nawet jeśli nie potrafił określić, skąd ono się bierze.
"Zwichnięte barki i połamane żebra wymagają odpoczynku przy minimalnej stymulacji," kontynuował Xavier z chłodnym, profesjonalnym uśmiechem. "A dr Ellis ma innych pacjentów, którzy potrzebują jej uwagi."
Oczy Jaya krążyły między nami—sztywną postawą Xaviera, moim ostrożnym brakiem wyrazu twarzy—a jego zainteresowanie jakby się wyostrzyło, zamiast osłabnąć. Kącik jego ust uniósł się lekko.
"Rozumiem. Postaram się być grzeczny. Choć nie obiecuję, że będę cicho, gdy dobra pani doktor wróci, żeby mnie sprawdzić."
Xavier nie odpowiedział, po prostu zrobił notatkę na karcie, skinął mi głową z zawodowym dystansem i odszedł. Patrzyłam za nim, czując zawiłą plątaninę wdzięczności i frustracji, która zawsze towarzyszyła jego opiekuńczości.
Jakbym sama nie potrafiła poradzić sobie z flirtem Jaya Callahana.
Ale może miał rację, może nie potrafiłam. Może stojąc tak blisko ducha moich nastoletnich zawodów miłosnych, zniknęła cała opanowanie, które budowałam przez lata.
"Twój szef jest intensywny," powiedział Jay cicho, nadal patrząc w stronę drzwi. "Wygląda na takiego, co twardą ręką prowadzi zespół."
"Dr Hale to doskonały lekarz. Mamy szczęście, że możemy pracować pod jego nadzorem."
"Na pewno tak." Wzrok Jaya wrócił na moją twarz, szukający. "Więc naprawdę nie powiesz mi, gdzie się spotkaliśmy? Bo i tak się dowiem. Jestem bardzo uparty, zapytaj kogokolwiek."
"Nie spotkaliśmy się." Kłamstwo miało gorzki smak na moim języku. "A teraz proszę, spróbuj odpocząć. Nastawianie będzie bolało i przyda ci się każda resztka sił."
Odsunęłam się, zanim zdążył odpowiedzieć, zasuwając zasłonę między nami. Ręce mi się trzęsły, więc przycisnęłam je do ud, oddychając głęboko, aż drżenie ustąpiło.
Reszta dyżuru minęła w mgle obowiązków i wynurzających się wspomnień. Sprawdzałam parametry życiowe, podawałam lekarstwa, uzupełniałam dokumentację, ale pod powierzchnią rutyny mój umysł wciąż cofał się w przeszłość.
Najbardziej bolało nie to, że Jay nigdy mnie nie zauważył.
Tylko to, że miał ku temu wszelkie okazje—i nawet wtedy mu się nie chciało.
W liceum krążyły nawet plotki, że mój brat Nathan i ja jesteśmy parą, których on nie zaprzeczał — dla mojego bezpieczeństwa. Ta cicha dziewczyna zawsze kręcąca się w pobliżu gwiazdora, albo to, jak odprowadzał mnie na lekcje, albo chronił mnie przed dręczycielami.
Jay był najlepszym przyjacielem Nathana przez cały ten czas. Wiedział, że jestem siostrą Nathana.
I ani razu nie zapytał o moje imię.
Dla niego byłam po prostu "siostrą Nathana". Tą brzydką, tą, którą łatwo zapomnieć. Niewartą nawet podstawowej grzeczności wymienienia imienia, nie wartą zapamiętania jako ktokolwiek poza niewygodnym dodatkiem do jego najlepszego przyjaciela.
Ale już nie byłam tamtą dziewczyną. Zrzuciłam ją z siebie jak martwą skórę, zamieniłam się siłą czystej upartości w kogoś, kogo nie da się przeoczyć.
I dopiero teraz naprawdę patrzył.
Zmiana w końcu się skończyła, a ja starałam się nie myśleć o głosie Jaya mówiącym, że jest coś znajomego w moich oczach. Dwie minuty szłam na przystanek, odtwarzając wieczór w coraz mniej pomocnych szczegółach, gdy obok mnie zwolniły światła samochodu.
Szyba w aucie opuściła się i zobaczyłam Xaviera w skórzanej kurtce, z jedną ręką na kierownicy. Przez dłuższą chwilę patrzył na mnie bez słowa.
"Podwiozę cię do domu," powiedział w końcu. "Wsiadaj."
Wsiadłam bez dyskusji, a on przez chwilę jechał w ciszy. Jedna ręka na kierownicy, a miasto wokół nas robiło swoje nocne rzeczy. Przez jakiś czas żadne z nas się nie odezwało, co samo w sobie było wygodne.
Patrzyłam, jak witryny sklepowe rozmazują się za oknem i pozwoliłam, by zmiana zeszła mi z ramion, zanim jego dłoń odnalazła moje kolano przy drugim świetle. Ciepła, pewna, znajoma.
"Więc," odezwał się po kolejnym bloku, rozmowny. Prawie zbyt rozmowny. "To był całkiem niezły występ."
Spojrzałam na niego. "Co?"
"Twój pacjent." Kącik jego ust drgnął — to nie był uśmiech, raczej coś bardziej prywatnego. "Bardzo zaangażowany w rolę. 'To twoje oczy…'" powiedział, zniżając głos na modłę Jaya.
"Xavier." Odwróciłam się do niego, pozwalając sobie na lekki uśmiech. "Jesteś teraz zazdrosny?"
"On flirtował. Bezczelnie."
"Pacjenci flirtują," rzuciłam lekko, zbywająco, machając ręką, jakby Jay Callahan był drobną niedogodnością. "To nic nie znaczyło."
Nic nie odpowiedział. Co samo w sobie było odpowiedzią.
"Mówię poważnie." A jednak w duchu byłam zachwycona napięciem w jego szczęce, które zabiorę ze sobą do grobu. "Nie masz absolutnie żadnego powodu, by—"
Jego dłoń powędrowała wyżej, na moje wewnętrzne udo, i kompletnie straciłam wątek.
"Nie mam powodu by co?" spytał Xavier, tonem całkiem uprzejmym, oczy spokojnie na drodze.
"Martwić się," dokończyłam, po przerwie odrobinę za długiej, by była naturalna.
"Dobrze wiedzieć."
Xavier milczał przez moment, podczas gdy jego palec przesunął się powoli w górę między moimi nogami, a ja odruchowo zacisnęłam dłoń na klamce. "Robisz to specjalnie," powiedziałam z trudem łapiąc oddech.
"Robię co?"
"Xavier."
"Prowadzę." Brzmiał naprawdę spokojnie. "Chociaż właściwie obie ręce powinny być na kierownicy. Masz rację—"
"Nawet nie próbuj."
Jego dłoń została, a on uśmiechnął się do drogi — widziałam to z profilu, mały, prywatny uśmiech, aż za bardzo zadowolony z siebie. I wcale mnie to nie oczarowało. To byłoby niedorzeczne.
Byłam totalnie oczarowana.
Potem zjechał na pobocze — nie przy swoim osiedlu, nie przy moim bloku. Po prostu na cichym rogu ulicy pod latarnią, gdzieś, co było nigdzie konkretnym.
"Chodź tutaj," powiedział.
Dwa słowa. Tyle wystarczyło.
Odpięłam pas, przerzuciłam kolano przez konsolę i usiadłam mu na kolanach, twarzą do niego, ręce oparte na jego ramionach. Jego dłonie natychmiast powędrowały na moje biodra, przyciągając mnie bliżej. Przestrzeń między nami zniknęła, a ja poczułam dokładnie, jak ten wieczór na niego wpłynął.
Och… Jak mi tego brakowało.
Jego usta odnalazły moją szyję, a on uśmiechnął się do mojej skóry. Gdy jego dłonie znalazły brzeg mojego t-shirtu i wsunęły się pod niego, muskając spód mojej piersi, każda racjonalna myśl po cichu się spakowała i wyszła. "Xavier..."
"Wciąż chcesz, żebym przestał?"
Odpowiedziałam, przyciągając jego usta do swoich.
Było to trudniejsze niż zwykle, bardziej desperackie. Jego usta pochłaniały moje, jakby chciał wymazać każdą sekundę, w której Jay na mnie patrzył, każde zalotne słowo.
To było powolne, pewne i druzgocące w ten szczególny sposób, na jaki stać tylko Xaviera. Jakby miał całą wieczność i zamierzał wykorzystać każdą sekundę, by udowodnić coś, co nie wymaga słów.
Chodziło o to: jesteś tutaj. Jesteś moja. Nic z tego wieczoru tego nie zmienia.
Jedna jego dłoń rozłożona na moich plecach, druga rozpinała guziki i wsunęła się do moich dżinsów. Gdy jego palce w końcu odnalazły mnie wilgotną, gdy jęknęłam w jego usta, a moje biodra same poszły do przodu, wydał z siebie niski dźwięk, który poczułam aż w kręgosłupie.
"No jest... moje słońce," wyszeptał.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Minęły tylko dwa dni, zanim znów zobaczyłam Jaya Callahana.
Dwa dni unikania pytających spojrzeń Xaviera na zatłoczonych korytarzach. Dwa dni odtwarzania tamtej nocy w jego samochodzie—desperackiego seksu, zaborczości w jego głosie, obietnic złożonych w ciemności, które za dnia wydawały się mniej realne.
Dwa dni prób, żeby nie myśleć o tym, jak Jay wpatrywał się w moją twarz, szukając czegoś znajomego w rysach, które powinien był znać na pamięć.
Potem nadszedł czwartek, a z nim zaplanowana wizyta kontrolna Jaya.
Przeglądałam jego kartę przy dyżurce pielęgniarek z chłodnym profesjonalizmem, pozwalając, by kliniczny język utrzymywał mnie w ryzach. Repozycja stawu barkowego udana, gojenie w granicach normy, dopuszczony do lekkiej fizjoterapii.
Tylko słowa na stronie, tylko kolejny pacjent.
Tylko że kiedy weszłam do gabinetu, Jay już patrzył na drzwi, jakby czekał właśnie na tę chwilę.
Jego wzrok śledził każdy mój ruch. To, jak zamknęłam za sobą drzwi, jak przeszłam do blatu, by odłożyć jego kartę, jak zakładałam świeże rękawiczki.
– Wróciłaś – powiedział, a ciepło w jego głosie sprawiło, że coś nieprzyjemnie ścisnęło mi się w piersi. – Nie byłem pewny, czy to zrobisz. Myślałem, że po ostatnim razem podrzucisz mnie komuś innemu.
Och, nie masz pojęcia, jak bardzo miałam na to ochotę, złoty chłopaku.
– Jest pan moim pacjentem, panie Callahan – odpowiedziałam tonem neutralnym, profesjonalnym. – Podrzucenie pana komuś innemu byłoby nieprofesjonalne.
– Pan Callahan… – Zaśmiał się, nisko i szorstko. – Wiesz, nikt tak do mnie nie mówi, poza prawnikami mojego ojca. Czuję się wtedy, jakbym miał kłopoty. Zresztą historycznie tak właśnie bywało, ale dzisiaj staram się być wzorowy. Zuchowa przysięga.
– Jakoś wątpię, żebyś kiedykolwiek był zuchem. – Wskazałam na kozetkę. – Proszę zdjąć koszulkę. Muszę sprawdzić ruchomość barku.
Rozbawienie moją ripostą mignęło w jego spojrzeniu, ale posłusznie zdjął t-shirt jednym płynnym ruchem. Mięśnie jego torsu napięły się rozpraszająco i ja—profesjonalna, opanowana, dawno wyleczona z licealnej fascynacji dr Summer Ellis—zupełnie zapomniałam, jak się funkcjonuje.
Bo z nastoletnimi fantazjami jest tak: powinny pozostać teoretyczne. Powinny istnieć bezpiecznie w wyobraźni, gdzie rzeczywistość ich nie dosięga.
Nie powinnaś znaleźć się w sytuacji, w której naprawdę musisz dotknąć obiektu swojej obsesji, zachowując przy tym dystans.
Siniaki na jego żebrach zbladły z głębokiego fioletu do żółtawo-zielonego, goiły się dokładnie, jak powinny. Podeszłam z kliniczną intencją, naciskając delikatnie przy stawie, sprawdzając zakres ruchu.
– Boli, kiedy podnosisz ramię nad głowę? – mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam, co było naprawdę cudem. – Obroty powoli… właśnie tak. Czujesz jakieś przeskakiwanie albo tarcie?
– Trochę sztywności, ale nic poważnego. – Jego głos zniżył się, był cichszy, poważniejszy. – Jesteś w tym bardzo dobra, wiesz? W tym swoim byciu lekarką. Bardzo opanowana. Bardzo… nie do dotknięcia.
– A przecież właśnie cię dotykam. – Wyrwało mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać, a gorąco wypłynęło mi na szyję. – Oczywiście medycznie.
– Oczywiście medycznie.
Odwrócił głowę i nagle jego twarz była znacznie bliżej mojej, niż się spodziewałam. Te niebiesko-zielone oczy przykuły moje z intensywnością, która odebrała mi oddech.
– Wiesz, co zauważyłem u ciebie? – Jego głos znów się zniżył, niemal intymny. – Zawsze się wymigasz. Za każdym razem, gdy próbuję się zbliżyć, stawiasz kolejną barierę. Profesjonalizm, sarkazm, ten półuśmiech, który nie sięga oczu…
Jego dłoń poruszyła się, zanim zdążyłam to przewidzieć, łapiąc moją tam, gdzie spoczywała na jego ramieniu.
– Sprawia, że człowiek jest ciekaw, co kryjesz pod tą zbroją.
Kciukiem zatoczył małe kółko po wewnętrznej stronie mojego nadgarstka, jego palce były ciepłe, stwardniałe od lat trzymania kijów hokejowych, a ten dotyk przeszył mnie elektrycznością.
– Panie Callahan…
– Po prostu Jay. Proszę. Myślę, że już możemy sobie darować formalności, nie sądzisz?
– Nie sądzę… – Dłoń zacisnęła się na nadgarstku Jaya, zanim w ogóle zarejestrowałam kroki.
Xavier stanął obok nas z wyrazem twarzy starannie neutralnym, ale uścisk, którym obejmował ramię Jaya, nie był ani trochę neutralny. Jego kostki zbielały od nacisku, a ja zauważyłam, że oczy Jaya zwęziły się ledwie zauważalnie pod wpływem tego dotyku.
I dziwnie, głupio, jakaś część mnie poczuła… ulgę? Jakbym tonęła, a Xavier właśnie wyciągnął mnie na brzeg. Nawet jeśli to ja płynęłam w stronę prądu wstecznego.
– Panie Callahan – głos Xaviera był uprzejmy, wyważony i całkowicie przerażający. – Polityka szpitala jest bardzo jasna w kwestii kontaktów fizycznych z personelem medycznym. Zwłaszcza dotyczących zakazu dotykania. Jestem pewien, że pan rozumie. Człowiek na pańskim stanowisku musi mieć do czynienia z podobnymi… protokołami.
Krew mi zamarzła. Zobaczył dłoń Jaya na mojej. Zobaczył wszystko.
Groźba pod jego słowami była jednoznaczna. Jay też ją usłyszał—widziałam, jak błysk zrozumienia przemknął mu po twarzy. Ale zamiast się wycofać, Jay puścił moją dłoń z przesadną rezygnacją, z uniesionymi w geście niewinności dłońmi.
– Oczywiście. To całkowicie moja wina. Nie wiedziałem, że przyjazny gest może być tak… zapalny. Będę ostrożniejszy, gdzie kładę ręce następnym razem.
Jego wzrok przesunął się na mnie, gdy to powiedział, a sugestia zawisła ciężko w powietrzu między naszą trójką.
"Zadbaj o to." Uśmiech Xaviera nie drgnął ani na chwilę. "Dr Ellis, muszę się z panią skonsultować w sprawie innego pacjenta, gdy pani skończy. Moje biuro, za pięć minut."
Wyszedł, nie czekając na odpowiedź. Sala badań wydała się mniejsza w jego nieobecności, powietrze naładowane czymś niebezpiecznym i niewyjaśnionym.
"No cóż." Jay sięgnął po koszulkę, narzucił ją z powrotem przez głowę. "To było interesujące. Twój szef wydaje się bardzo... zaangażowany w twój rozwój zawodowy."
"Dr Hale traktuje swoje obowiązki poważnie." Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam. "W końcu jest moim mentorem."
"Oczywiście, że tak. Ale nie sądzę, żeby patrzył na wszystkich stażystów tak, jak patrzy na ciebie, Dr Ellis."
Jay wstał i nagle był zbyt blisko, zbyt wysoki, zajmował zbyt dużo przestrzeni w moim starannie kontrolowanym środowisku. Przestałam oddychać, byle tylko nie dotknąć klatką piersiową jego torsu, świadoma tej bliskości i tego, jak niewiele nas dzieli.
"A może mogę mówić po prostu Summer? Tak masz na identyfikatorze. Ładne imię. Pasuje do ciebie."
Otworzyłam usta, ale okrążył mnie i wyszedł, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zanim mogłam zaprzeczyć jakimkolwiek związkom z Xavierem wykraczającym ponad zawodowe. Zostawił mnie stojącą w pustej sali badań z sercem walącym o żebra i myślami wirującymi w kierunkach, których nie mogłam sobie pozwolić podążać.
Zmusiłam się do ruchu. Zsunęłam rękawiczki, wyrzuciłam je jak należy, poprawiłam uniform. Kiedy dotarłam do stanowiska pielęgniarek, by wprowadzić informacje o wizycie Jaya, dłonie prawie przestały mi drżeć. Prawie.
Moja przyjaciółka i koleżanka, Priya, jakby przywołana, pojawiła się tam chwilę później, patrząc na ten sam niedokończony wykres.
"No więc." Wsunęła się obok mnie, a jej ciemne oczy błyszczały porozumieniem. "Niezłe przedstawienie w czwórce. Jestem zaskoczona, że Hale nie obsikał cię tam na miejscu, żeby zaznaczyć terytorium. Byłoby subtelniej niż to, co właśnie zrobił."
Mój długopis zamarł w połowie słowa. "Jezu, Priya..."
"Co? Pół piętra słyszało, jak twój szef grozi zawodowemu hokeiście w imię szpitalnej polityki." Pochyliła się bliżej mojego ucha, jej głos przeszedł w szept. "Nie rozumiem, jak możesz się z nim spotykać, ale okej — o gustach się nie dyskutuje. Nawet jeśli są obiektywnie fatalne."
Rzuciłam jej ostrzegawcze spojrzenie, rozglądając się, czy ktoś nie słucha. "Możesz nie robić tego tutaj?"
"Tylko mówię." Wzruszyła ramionami, ale głos miała cichy. "Zasługujesz na więcej."
Jest jedyną osobą, która wie o mnie i Xavierze. Nawet będąc jej najlepszą przyjaciółką, nie jestem pewna, czy się z tego cieszę. Z jednej strony mam pełne wsparcie, z drugiej bezlitosne zderzenie z rzeczywistością i komentarze na temat mojego życia uczuciowego i problemów z ojcem przez ostatnie trzy miesiące.
Podczas jednej ze zmian kilka tygodni temu Priya potrzebowała gazików o drugiej w nocy i weszła do magazynku na czwartym piętrze. Widziałam po niej, że obraz, który tam zastała — mnie przyciśniętą do ściany z nogami oplecionymi wokół pasa Xaviera — nadal próbuje wymazać z pamięci.
Wyszła tak szybko, że wpadła na wózek z zaopatrzeniem, a fakt, że Xavier i ja nie usłyszeliśmy jej od razu, powiedział wszystko o tym, jak bardzo byliśmy… skupieni.
Następnego dnia zagoniła mnie do kąta, zażądała wyjaśnień i od tamtej pory po cichu dezaprobowała nasz sekretny romans w pracy.
Nie na tyle, by przestać być moją przyjaciółką, ale wystarczająco, by nigdy nie ukrywać swojego zdania.
"A teraz Dr. Dziadek warczy na hokeistów jak terytorialny chihuahua." Szept Priyi miał w sobie nutę mrocznego rozbawienia. "Bardzo subtelnie, bardzo profesjonalnie."
"To nie… on po prostu…" Wymówki brzmiały słabo, nawet gdy próbowałam je ułożyć. "On po prostu bardzo o mnie dba. Dlatego jest taki opiekuńczy."
"Jest opiekuńczy, bo uważa, że cię posiada. Summer, posłuchaj mnie. Żonglujesz szefem, który traktuje cię jak sekret, i ładnym chłopcem, który widzi w tobie trofeum. Widzisz tu wspólny mianownik?"
Głos Priyi był łagodny, ale nieugięty. Widzę, co ma na myśli.
W jej opinii jeden mnie ukrywa, bo jest mu wygodnie, a drugi goni za mną, bo jestem wyzwaniem.
To trafiło w miękkie miejsca, które chroniłam. Miejsca, które próbowałam obudować obietnicami Xaviera, nagłą uwagą Jaya i desperacką potrzebą uwierzenia, że ktoś może mnie chcieć, teraz gdy stałam się kimś wartym pragnienia.
Nie wiedziałam, co robię. Myślałam, że wiem — że Xavier i ja mamy plan, jakąś możliwą przyszłość, nawet jeśli niepewną. Ale brudne sekrety mają to do siebie, że wychodzą na powierzchnię w najgorszych momentach, niszcząc życie i reputacje, a żadne z nas nie mogło do tego dopuścić.
A teraz Jay był tutaj, moja pierwsza miłość, jedyny, którego kochałam przez długi czas, wreszcie patrzył na mnie tak, jakbym była warta zauważenia, jakbym była warta wszystkiego, byle tylko mieć jeszcze jeden moment blisko mnie, sprawiając, że każda pewność, którą zbudowałam, kruszyła się.
Czego naprawdę chcę?
Być sekretem mojego szefa, licząc na szczęśliwą przyszłość bez ukrywania się po szafach i ciemnych samochodach, czekając, aż publicznie przyzna się do naszego związku?
A może drugiej szansy z człowiekiem, którego kiedyś kochałam najbardziej na świecie i który złamał mi serce, zanim poznał moje imię, nawet jeśli mnie nie poznaje, ale już patrzy na mnie jak na swoją?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oddział ratunkowy był tego popołudnia na szczęście spokojny. Priya i ja uzupełniałyśmy zapasy, poruszając się w znajomym rytmie dyżuru, który w końcu złapał swój właściwy bieg.
Szłam powoli korytarzem, już w myślach układając resztę zmiany: wykresy do zaktualizowania, pacjenci do sprawdzenia i ten uporczywy węzeł niepokoju o Xaviera, który wciąż spychałam na tył głowy.
Pchnęłam drzwi do sali numer cztery, nie podnosząc wzroku, i cofnęłam się gwałtownie.
„O CHOLERA—” ręka automatycznie powędrowała mi do ust. „Co ty tu robisz?!”
Jay siedział na kozetce, jakby był jej właścicielem, jedną ręką przyciskając zakrwawiony ręcznik do czoła, drugą przeglądając telefon. Gdy zobaczył moje dramatyczne wejście, uśmiechnął się tak, że to powinno być nielegalne.
„Hej, doktorze. Trochę ci to zajęło.”
Za mną Priya wydała z siebie dźwięk będący połączeniem śmiechu i zakrztuszenia. Czułam jej wzrok, który niemal wypalał mi dziurę w czaszce, pełen ledwo skrywanej radości. Mocniej przycisnęłam dłoń do klatki piersiowej, próbując uspokoić serce, i wpatrywałam się w nową ranę nad jego brwią.
Ciekawostka: pojawiał się tu ranny przynajmniej dwa razy w tygodniu i zawsze żądał, żebym to ja się nim zajęła. Odmawiał wizyty u kogokolwiek innego. Co jest kompletnie szalone, biorąc pod uwagę, że drużyna hokejowa ma do dyspozycji cały sztab medyczny 24/7 właśnie na takie przypadki.
Spojrzałam ostro na Jaya. „Masz przecież lekarzy zespołu.”
„Mam.” Nawet nie próbował udawać skruszonego.
„Którzy mogli ci to zszyć w szatni.”
„Pewnie mogli.” Przesunął ręcznik i ujrzałam skaleczenie — niezbyt głębokie, może wymagające najwyżej dwóch, trzech szwów. Zdecydowanie nie powód do wizyty na ostrym dyżurze. „Ale rany głowy są poważne. To może być wstrząs mózgu, krwotok wewnętrzny… Wszelkie katastrofalne powikłania.”
„Nie masz wstrząsu mózgu, panie Callahan.”
„Jay,” poprawił mnie, a w jego głosie zabrzmiało coś, co wywróciło mi żołądek do góry nogami. „Ile razy mam ci powtarzać? Może w końcu przejdziemy na ‘ty’ i mi pomożesz. Chyba umieram tutaj.”
Dramatycznie przycisnął dłoń do piersi, a ja zobaczyłam, jak Priya dosłownie gryzie pięść, by nie wybuchnąć śmiechem.
„Nie umierasz. Potrzebujesz tylko plasterka i trochę zdrowego rozsądku.”
„Potrzebuję ciebie.” Ostatnie słowo wypowiedział ciszej, nadając mu intymny, znaczący ton. „Tylko ty możesz mnie uratować, Summer. Nikt inny się nie nada.”
I wtedy się uśmiechnął. Nie zadziornie, raczej szczerze, z odrobiną psoty w kącikach ust, która sprawiła, że w moim brzuchu zaplątało się gorąco. To był ten typ uśmiechu, który mówił: ‘Wiem dokładnie, co robię, i wiem, że ty też to wiesz.’
Taki, który sprawił, że nagle wszystko złożyło się w całość z przerażającą jasnością.
O. Mój. Boże.
On… robi to specjalnie? Celowo się rani, żeby mieć pretekst, żeby tu przyjść? Żeby mnie zobaczyć?
Ta myśl powinna mnie zaniepokoić, powinna zapalić we mnie wszystkie czerwone lampki. Ale w piersi coś mi zadrgało — niebezpieczne ciepło, na które nie powinnam sobie pozwolić wobec faceta, który przez lata patrzył na mnie jak przez szkło.
Natychmiast je stłumiłam, chowając pod ciężarem dawnych ran i wypracowanej ostrożności.
Widzi cię dopiero teraz, bo w końcu jesteś wystarczająco ładna, żeby cię zauważyć.
Nie zapomnij o tym. Nigdy o tym nie zapomnij.
„Priya,” powiedziałam zaskakująco opanowanym głosem, „czy mogłabyś przynieść zestaw do szycia, podczas gdy ja ocenię obrażenia?”
„Ale przecież mamy już tutaj zestaw do—” Moje wymowne spojrzenie powiedziało wszystko. „OCH. No tak. Zestaw do szycia, który zostawiłyśmy w czwórce. Zaraz wracam.”
Powietrze zgęstniało, gdy drzwi się za nami zamknęły.
Priya jest fatalną aktorką. Może właśnie dlatego nie wybrała tej kariery.
W milczeniu zebrałam potrzebne rzeczy, podczas gdy Jay siedział na kozetce i obserwował mnie z niepokojącą intensywnością. „To może szczypać,” zaczęłam czyścić ranę, skupiając się na zadaniu, a nie na jego bliskości.
Albo na jego miękkich, ciemnych włosach, albo lekko haczykowatym nosie, albo pełnych ustach, albo…
„Dostałem w twarz zamrożonym krążkiem pędzącym dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Poradzę sobie z odrobiną szczypania,” przerwał moim niestosownym myślom, a potem na chwilę zamilkł, patrząc mi w twarz, po czym: „Lubisz hokeja? Zorientowałem się, że nigdy cię o to nie zapytałem.”
„Nie mam nic przeciwko.” Środek odkażający odsłonił czyste cięcie, łatwe do zszycia. „Wychowałam się, oglądając go. Mój starszy brat grał, więc nie miałam dużego wyboru.”
„Twój brat grał w hokeja?” W jego głosie pojawiło się żywsze zainteresowanie. „Na jakim poziomie? Może go znam?”
Zawahałam się, igła zawisła tuż nad jego skórą. „Możliwe, świat jest mały. Nie ruszaj się, zaraz cię znieczulę.”
Zastrzyk sprawił, że lekko się skrzywił, ale mówił dalej mimo dyskomfortu. „Okej, więc dorastałaś oglądając hokej… To znaczy, że masz swoją drużynę. Każdy, kto wychował się na hokeju, taką ma. Kto jest twój?”
Pytanie było tak szczere, tak autentycznie ciekawe, że prawie się uśmiechnęłam. „Boston Bruins.”
„Bruins? Boston?” Twarz Jaya przybrała wyraz przesadzonej zdrady. „Zabijasz mnie, Summer. To nasz największy rywal! Siedzę tu, krwawię, pozwalam ci wbijać we mnie igły, a ty mi mówisz, że kibicujesz wrogowi? Myślałem, że mamy coś wyjątkowego…”
„Myliłeś się.” Zaczęłam pierwszy szew, utrzymując głos w klinicznym tonie, choć rozbawienie groziło, że się przebije. „I nie powiedziałam, że im teraz kibicuję. Powiedziałam, że dorastałam, oglądając ich mecze.”
Na jego twarzy pojawił się powolny uśmiech. „Wciąż sprawdzasz wyniki Bruinsów, przyznaj się.”
„Nie przyznam się do niczego.”
„Twoje milczenie mówi wszystko, doktor Ellis.”
Skupiłam się na szwach, na precyzyjnym ruchu igły przez skórę, na wszystkim oprócz tego, jak jego oczy nieustannie szukały moich, jakby byłam zagadką, której nie potrafił rozwiązać.
„Ciągle to robisz,” powiedziałam cicho. „Patrzysz na mnie.”
Nie odwrócił wzroku, kiedy spojrzałam w dół. „Wciąż wydajesz się znajoma, Summer. Nie w tandetny sposób, tylko… coś prawdziwego. Jakbyśmy już się kiedyś spotkali, w innym życiu czy coś.”
„Może po prostu masz déjà vu,” odparłam, kończąc ostatni szew i nie pozwalając, by wspomnienia wypłynęły na powierzchnię. „Mózg tworzy połączenia, których tak naprawdę nie ma. To nic nie znaczy.”
„A może znaczy wszystko, a my musimy dopiero to rozgryźć.”
Odłożyłam igłę, sięgnęłam po bandaż. „Już po wszystkim. Trzymaj ranę w czystości, wróć za tydzień, żeby zdjąć szwy. Spróbuj więcej nie dostać w twarz.”
Jego dłoń złapała mnie w talii, gdy zaczęłam się odsuwać—delikatna i ciepła. Jego zrogowaciałe palce spoczęły kilka centymetrów wyżej niż moje biodra i zamarłam, bezradnie patrząc, jak druga ręka powoli unosi się i odgarnia kosmyk włosów za moje ucho.
Ten dotyk przeszył mnie prądem. Opuszki jego palców musnęły małżowinę, zsunęły się po linii żuchwy i przez zawieszony moment istnieliśmy w wszechświecie, gdzie przeszłość nie miała znaczenia.
Potem rzeczywistość wróciła z hukiem i odskoczyłam zbyt gwałtownie, prawie strącając tackę z narzędziami. Po twarzy Jaya przemknęło coś—dezorientacja, zainteresowanie, cień bólu, który szybko ukrył.
„Mam innych pacjentów,” zdołałam powiedzieć, głosem bardziej pewnym, niż się czułam. „Wypis będzie czekał na recepcji.”
Nie czekałam na jego reakcję. Po prostu wyszłam z gabinetu, serce waliło mi w piersi, a jego dotyk wciąż palił na skórze.
Przy stanowisku pielęgniarek panował zwyczajny popołudniowy gwar plotek, kiedy podeszłam, z kubkiem wody w dłoni i desperacką potrzebą, by złapać się czegoś normalnego. Priya stała w centrum małej grupki, wszyscy mówili ściszonymi głosami—oznaka, że na tapecie było czyjeś życie prywatne.
„—nigdy go nie widać na żadnej imprezie pracowniczej,” mówiła jedna z pielęgniarek. „Zawsze ma jakąś wymówkę, wiesz? To dziwne.”
„Może po prostu ceni prywatność,” zasugerowała asystentka medyczna. „Niektórzy nie lubią mieszać pracy z życiem osobistym.”
„Summer.” Priya spojrzała na mnie, gdy dołączyłam do kręgu, w jej wyrazie było coś ostrożnego. „Rozmawiałyśmy właśnie o doktorze Hale’u. Jessica uważa, że jest potajemnie wampirem, bo nikt nigdy nie widział nikogo z jego prywatnego życia.”
Krew mi zamarła. „To niedorzeczne… Jest po prostu profesjonalny, nie ma nic złego w utrzymywaniu granic.”
„Przepraszam, że przeszkadzam.” Odwróciłam się i zobaczyłam kobietę, która podeszła z uprzejmym uśmiechem. „Mój mąż pracuje na tym piętrze, a ja akurat potrzebuję wizyty. Nie umawiałam się konkretnie z nim, ale jestem pewna, że mnie przyjmie.”
„Oczywiście,” powiedziała Jessica. „Dam mu znać. Jak się nazywa?”
„Xavier.” Uśmiech kobiety się rozszerzył—ciepły i całkowicie powalający. „Doktor Xavier Hale.”
Świat się zachwiał, rzeczywistość zorganizowała się na nowo wokół prawdy, której nigdy nie podejrzewałam. Usłyszałam czyjąś odpowiedź—kierunek do jego gabinetu, coś o sprawdzeniu grafiku—ale słowa docierały do mnie przez wodę, zniekształcone i bez znaczenia.
Xavier miał żonę.
Sześć miesięcy potajemnych dotyków i szeptanych obietnic oraz wiary, że jestem wyjątkiem. Tą wyjątkową, wartą ryzyka. Sześć miesięcy myślenia, że nasza tajemnica jest romantyczna—konieczna, tymczasowa, prowadząca do czegoś prawdziwego.
To nie było romantyczne, zawsze byłam tą drugą. Po prostu o tym nie wiedziałam.
Żona odeszła z wdzięcznym machnięciem ręki, by zaskoczyć mężczyznę, który jeszcze dwie noce temu był we mnie, w moim łóżku. Dłoń Priyi chwyciła mój łokieć, stabilizująco, ale nie czułam nic poza zimnem rozlewającym się po klatce piersiowej.
„Summer.” Jej głos był cichy, naglący. „Summer, oddychaj. Musisz oddychać.”
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować