Minęły tylko dwa dni, zanim znów zobaczyłam Jaya Callahana.
Dwa dni unikania pytających spojrzeń Xaviera na zatłoczonych korytarzach. Dwa dni odtwarzania tamtej nocy w jego samochodzie—desperackiego seksu, zaborczości w jego głosie, obietnic złożonych w ciemności, które za dnia wydawały się mniej realne.
Dwa dni prób, żeby nie myśleć o tym, jak Jay wpatrywał się w moją twarz, szukając czegoś znajomego w rysach, które powinien był znać na pamięć.
Potem nadszedł czwartek, a z nim zaplanowana wizyta kontrolna Jaya.
Przeglądałam jego kartę przy dyżurce pielęgniarek z chłodnym profesjonalizmem, pozwalając, by kliniczny język utrzymywał mnie w ryzach. Repozycja stawu barkowego udana, gojenie w granicach normy, dopuszczony do lekkiej fizjoterapii.
Tylko słowa na stronie, tylko kolejny pacjent.
Tylko że kiedy weszłam do gabinetu, Jay już patrzył na drzwi, jakby czekał właśnie na tę chwilę.
Jego wzrok śledził każdy mój ruch. To, jak zamknęłam za sobą drzwi, jak przeszłam do blatu, by odłożyć jego kartę, jak zakładałam świeże rękawiczki.
– Wróciłaś – powiedział, a ciepło w jego głosie sprawiło, że coś nieprzyjemnie ścisnęło mi się w piersi. – Nie byłem pewny, czy to zrobisz. Myślałem, że po ostatnim razem podrzucisz mnie komuś innemu.
Och, nie masz pojęcia, jak bardzo miałam na to ochotę, złoty chłopaku.
– Jest pan moim pacjentem, panie Callahan – odpowiedziałam tonem neutralnym, profesjonalnym. – Podrzucenie pana komuś innemu byłoby nieprofesjonalne.
– Pan Callahan… – Zaśmiał się, nisko i szorstko. – Wiesz, nikt tak do mnie nie mówi, poza prawnikami mojego ojca. Czuję się wtedy, jakbym miał kłopoty. Zresztą historycznie tak właśnie bywało, ale dzisiaj staram się być wzorowy. Zuchowa przysięga.
– Jakoś wątpię, żebyś kiedykolwiek był zuchem. – Wskazałam na kozetkę. – Proszę zdjąć koszulkę. Muszę sprawdzić ruchomość barku.
Rozbawienie moją ripostą mignęło w jego spojrzeniu, ale posłusznie zdjął t-shirt jednym płynnym ruchem. Mięśnie jego torsu napięły się rozpraszająco i ja—profesjonalna, opanowana, dawno wyleczona z licealnej fascynacji dr Summer Ellis—zupełnie zapomniałam, jak się funkcjonuje.
Bo z nastoletnimi fantazjami jest tak: powinny pozostać teoretyczne. Powinny istnieć bezpiecznie w wyobraźni, gdzie rzeczywistość ich nie dosięga.
Nie powinnaś znaleźć się w sytuacji, w której naprawdę musisz dotknąć obiektu swojej obsesji, zachowując przy tym dystans.
Siniaki na jego żebrach zbladły z głębokiego fioletu do żółtawo-zielonego, goiły się dokładnie, jak powinny. Podeszłam z kliniczną intencją, naciskając delikatnie przy stawie, sprawdzając zakres ruchu.
– Boli, kiedy podnosisz ramię nad głowę? – mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam, co było naprawdę cudem. – Obroty powoli… właśnie tak. Czujesz jakieś przeskakiwanie albo tarcie?
– Trochę sztywności, ale nic poważnego. – Jego głos zniżył się, był cichszy, poważniejszy. – Jesteś w tym bardzo dobra, wiesz? W tym swoim byciu lekarką. Bardzo opanowana. Bardzo… nie do dotknięcia.
– A przecież właśnie cię dotykam. – Wyrwało mi się, zanim zdążyłam się powstrzymać, a gorąco wypłynęło mi na szyję. – Oczywiście medycznie.
– Oczywiście medycznie.
Odwrócił głowę i nagle jego twarz była znacznie bliżej mojej, niż się spodziewałam. Te niebiesko-zielone oczy przykuły moje z intensywnością, która odebrała mi oddech.
– Wiesz, co zauważyłem u ciebie? – Jego głos znów się zniżył, niemal intymny. – Zawsze się wymigasz. Za każdym razem, gdy próbuję się zbliżyć, stawiasz kolejną barierę. Profesjonalizm, sarkazm, ten półuśmiech, który nie sięga oczu…
Jego dłoń poruszyła się, zanim zdążyłam to przewidzieć, łapiąc moją tam, gdzie spoczywała na jego ramieniu.
– Sprawia, że człowiek jest ciekaw, co kryjesz pod tą zbroją.
Kciukiem zatoczył małe kółko po wewnętrznej stronie mojego nadgarstka, jego palce były ciepłe, stwardniałe od lat trzymania kijów hokejowych, a ten dotyk przeszył mnie elektrycznością.
– Panie Callahan…
– Po prostu Jay. Proszę. Myślę, że już możemy sobie darować formalności, nie sądzisz?
– Nie sądzę… – Dłoń zacisnęła się na nadgarstku Jaya, zanim w ogóle zarejestrowałam kroki.
Xavier stanął obok nas z wyrazem twarzy starannie neutralnym, ale uścisk, którym obejmował ramię Jaya, nie był ani trochę neutralny. Jego kostki zbielały od nacisku, a ja zauważyłam, że oczy Jaya zwęziły się ledwie zauważalnie pod wpływem tego dotyku.
I dziwnie, głupio, jakaś część mnie poczuła… ulgę? Jakbym tonęła, a Xavier właśnie wyciągnął mnie na brzeg. Nawet jeśli to ja płynęłam w stronę prądu wstecznego.
– Panie Callahan – głos Xaviera był uprzejmy, wyważony i całkowicie przerażający. – Polityka szpitala jest bardzo jasna w kwestii kontaktów fizycznych z personelem medycznym. Zwłaszcza dotyczących zakazu dotykania. Jestem pewien, że pan rozumie. Człowiek na pańskim stanowisku musi mieć do czynienia z podobnymi… protokołami.
Krew mi zamarzła. Zobaczył dłoń Jaya na mojej. Zobaczył wszystko.
Groźba pod jego słowami była jednoznaczna. Jay też ją usłyszał—widziałam, jak błysk zrozumienia przemknął mu po twarzy. Ale zamiast się wycofać, Jay puścił moją dłoń z przesadną rezygnacją, z uniesionymi w geście niewinności dłońmi.
– Oczywiście. To całkowicie moja wina. Nie wiedziałem, że przyjazny gest może być tak… zapalny. Będę ostrożniejszy, gdzie kładę ręce następnym razem.
Jego wzrok przesunął się na mnie, gdy to powiedział, a sugestia zawisła ciężko w powietrzu między naszą trójką.
"Zadbaj o to." Uśmiech Xaviera nie drgnął ani na chwilę. "Dr Ellis, muszę się z panią skonsultować w sprawie innego pacjenta, gdy pani skończy. Moje biuro, za pięć minut."
Wyszedł, nie czekając na odpowiedź. Sala badań wydała się mniejsza w jego nieobecności, powietrze naładowane czymś niebezpiecznym i niewyjaśnionym.
"No cóż." Jay sięgnął po koszulkę, narzucił ją z powrotem przez głowę. "To było interesujące. Twój szef wydaje się bardzo... zaangażowany w twój rozwój zawodowy."
"Dr Hale traktuje swoje obowiązki poważnie." Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się czułam. "W końcu jest moim mentorem."
"Oczywiście, że tak. Ale nie sądzę, żeby patrzył na wszystkich stażystów tak, jak patrzy na ciebie, Dr Ellis."
Jay wstał i nagle był zbyt blisko, zbyt wysoki, zajmował zbyt dużo przestrzeni w moim starannie kontrolowanym środowisku. Przestałam oddychać, byle tylko nie dotknąć klatką piersiową jego torsu, świadoma tej bliskości i tego, jak niewiele nas dzieli.
"A może mogę mówić po prostu Summer? Tak masz na identyfikatorze. Ładne imię. Pasuje do ciebie."
Otworzyłam usta, ale okrążył mnie i wyszedł, zanim zdążyłam odpowiedzieć, zanim mogłam zaprzeczyć jakimkolwiek związkom z Xavierem wykraczającym ponad zawodowe. Zostawił mnie stojącą w pustej sali badań z sercem walącym o żebra i myślami wirującymi w kierunkach, których nie mogłam sobie pozwolić podążać.
Zmusiłam się do ruchu. Zsunęłam rękawiczki, wyrzuciłam je jak należy, poprawiłam uniform. Kiedy dotarłam do stanowiska pielęgniarek, by wprowadzić informacje o wizycie Jaya, dłonie prawie przestały mi drżeć. Prawie.
Moja przyjaciółka i koleżanka, Priya, jakby przywołana, pojawiła się tam chwilę później, patrząc na ten sam niedokończony wykres.
"No więc." Wsunęła się obok mnie, a jej ciemne oczy błyszczały porozumieniem. "Niezłe przedstawienie w czwórce. Jestem zaskoczona, że Hale nie obsikał cię tam na miejscu, żeby zaznaczyć terytorium. Byłoby subtelniej niż to, co właśnie zrobił."
Mój długopis zamarł w połowie słowa. "Jezu, Priya..."
"Co? Pół piętra słyszało, jak twój szef grozi zawodowemu hokeiście w imię szpitalnej polityki." Pochyliła się bliżej mojego ucha, jej głos przeszedł w szept. "Nie rozumiem, jak możesz się z nim spotykać, ale okej — o gustach się nie dyskutuje. Nawet jeśli są obiektywnie fatalne."
Rzuciłam jej ostrzegawcze spojrzenie, rozglądając się, czy ktoś nie słucha. "Możesz nie robić tego tutaj?"
"Tylko mówię." Wzruszyła ramionami, ale głos miała cichy. "Zasługujesz na więcej."
Jest jedyną osobą, która wie o mnie i Xavierze. Nawet będąc jej najlepszą przyjaciółką, nie jestem pewna, czy się z tego cieszę. Z jednej strony mam pełne wsparcie, z drugiej bezlitosne zderzenie z rzeczywistością i komentarze na temat mojego życia uczuciowego i problemów z ojcem przez ostatnie trzy miesiące.
Podczas jednej ze zmian kilka tygodni temu Priya potrzebowała gazików o drugiej w nocy i weszła do magazynku na czwartym piętrze. Widziałam po niej, że obraz, który tam zastała — mnie przyciśniętą do ściany z nogami oplecionymi wokół pasa Xaviera — nadal próbuje wymazać z pamięci.
Wyszła tak szybko, że wpadła na wózek z zaopatrzeniem, a fakt, że Xavier i ja nie usłyszeliśmy jej od razu, powiedział wszystko o tym, jak bardzo byliśmy… skupieni.
Następnego dnia zagoniła mnie do kąta, zażądała wyjaśnień i od tamtej pory po cichu dezaprobowała nasz sekretny romans w pracy.
Nie na tyle, by przestać być moją przyjaciółką, ale wystarczająco, by nigdy nie ukrywać swojego zdania.
"A teraz Dr. Dziadek warczy na hokeistów jak terytorialny chihuahua." Szept Priyi miał w sobie nutę mrocznego rozbawienia. "Bardzo subtelnie, bardzo profesjonalnie."
"To nie… on po prostu…" Wymówki brzmiały słabo, nawet gdy próbowałam je ułożyć. "On po prostu bardzo o mnie dba. Dlatego jest taki opiekuńczy."
"Jest opiekuńczy, bo uważa, że cię posiada. Summer, posłuchaj mnie. Żonglujesz szefem, który traktuje cię jak sekret, i ładnym chłopcem, który widzi w tobie trofeum. Widzisz tu wspólny mianownik?"
Głos Priyi był łagodny, ale nieugięty. Widzę, co ma na myśli.
W jej opinii jeden mnie ukrywa, bo jest mu wygodnie, a drugi goni za mną, bo jestem wyzwaniem.
To trafiło w miękkie miejsca, które chroniłam. Miejsca, które próbowałam obudować obietnicami Xaviera, nagłą uwagą Jaya i desperacką potrzebą uwierzenia, że ktoś może mnie chcieć, teraz gdy stałam się kimś wartym pragnienia.
Nie wiedziałam, co robię. Myślałam, że wiem — że Xavier i ja mamy plan, jakąś możliwą przyszłość, nawet jeśli niepewną. Ale brudne sekrety mają to do siebie, że wychodzą na powierzchnię w najgorszych momentach, niszcząc życie i reputacje, a żadne z nas nie mogło do tego dopuścić.
A teraz Jay był tutaj, moja pierwsza miłość, jedyny, którego kochałam przez długi czas, wreszcie patrzył na mnie tak, jakbym była warta zauważenia, jakbym była warta wszystkiego, byle tylko mieć jeszcze jeden moment blisko mnie, sprawiając, że każda pewność, którą zbudowałam, kruszyła się.
Czego naprawdę chcę?
Być sekretem mojego szefa, licząc na szczęśliwą przyszłość bez ukrywania się po szafach i ciemnych samochodach, czekając, aż publicznie przyzna się do naszego związku?
A może drugiej szansy z człowiekiem, którego kiedyś kochałam najbardziej na świecie i który złamał mi serce, zanim poznał moje imię, nawet jeśli mnie nie poznaje, ale już patrzy na mnie jak na swoją?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Oddział ratunkowy był tego popołudnia na szczęście spokojny. Priya i ja uzupełniałyśmy zapasy, poruszając się w znajomym rytmie dyżuru, który w końcu złapał swój właściwy bieg.
Szłam powoli korytarzem, już w myślach układając resztę zmiany: wykresy do zaktualizowania, pacjenci do sprawdzenia i ten uporczywy węzeł niepokoju o Xaviera, który wciąż spychałam na tył głowy.
Pchnęłam drzwi do sali numer cztery, nie podnosząc wzroku, i cofnęłam się gwałtownie.
„O CHOLERA—” ręka automatycznie powędrowała mi do ust. „Co ty tu robisz?!”
Jay siedział na kozetce, jakby był jej właścicielem, jedną ręką przyciskając zakrwawiony ręcznik do czoła, drugą przeglądając telefon. Gdy zobaczył moje dramatyczne wejście, uśmiechnął się tak, że to powinno być nielegalne.
„Hej, doktorze. Trochę ci to zajęło.”
Za mną Priya wydała z siebie dźwięk będący połączeniem śmiechu i zakrztuszenia. Czułam jej wzrok, który niemal wypalał mi dziurę w czaszce, pełen ledwo skrywanej radości. Mocniej przycisnęłam dłoń do klatki piersiowej, próbując uspokoić serce, i wpatrywałam się w nową ranę nad jego brwią.
Ciekawostka: pojawiał się tu ranny przynajmniej dwa razy w tygodniu i zawsze żądał, żebym to ja się nim zajęła. Odmawiał wizyty u kogokolwiek innego. Co jest kompletnie szalone, biorąc pod uwagę, że drużyna hokejowa ma do dyspozycji cały sztab medyczny 24/7 właśnie na takie przypadki.
Spojrzałam ostro na Jaya. „Masz przecież lekarzy zespołu.”
„Mam.” Nawet nie próbował udawać skruszonego.
„Którzy mogli ci to zszyć w szatni.”
„Pewnie mogli.” Przesunął ręcznik i ujrzałam skaleczenie — niezbyt głębokie, może wymagające najwyżej dwóch, trzech szwów. Zdecydowanie nie powód do wizyty na ostrym dyżurze. „Ale rany głowy są poważne. To może być wstrząs mózgu, krwotok wewnętrzny… Wszelkie katastrofalne powikłania.”
„Nie masz wstrząsu mózgu, panie Callahan.”
„Jay,” poprawił mnie, a w jego głosie zabrzmiało coś, co wywróciło mi żołądek do góry nogami. „Ile razy mam ci powtarzać? Może w końcu przejdziemy na ‘ty’ i mi pomożesz. Chyba umieram tutaj.”
Dramatycznie przycisnął dłoń do piersi, a ja zobaczyłam, jak Priya dosłownie gryzie pięść, by nie wybuchnąć śmiechem.
„Nie umierasz. Potrzebujesz tylko plasterka i trochę zdrowego rozsądku.”
„Potrzebuję ciebie.” Ostatnie słowo wypowiedział ciszej, nadając mu intymny, znaczący ton. „Tylko ty możesz mnie uratować, Summer. Nikt inny się nie nada.”
I wtedy się uśmiechnął. Nie zadziornie, raczej szczerze, z odrobiną psoty w kącikach ust, która sprawiła, że w moim brzuchu zaplątało się gorąco. To był ten typ uśmiechu, który mówił: ‘Wiem dokładnie, co robię, i wiem, że ty też to wiesz.’
Taki, który sprawił, że nagle wszystko złożyło się w całość z przerażającą jasnością.
O. Mój. Boże.
On… robi to specjalnie? Celowo się rani, żeby mieć pretekst, żeby tu przyjść? Żeby mnie zobaczyć?
Ta myśl powinna mnie zaniepokoić, powinna zapalić we mnie wszystkie czerwone lampki. Ale w piersi coś mi zadrgało — niebezpieczne ciepło, na które nie powinnam sobie pozwolić wobec faceta, który przez lata patrzył na mnie jak przez szkło.
Natychmiast je stłumiłam, chowając pod ciężarem dawnych ran i wypracowanej ostrożności.
Widzi cię dopiero teraz, bo w końcu jesteś wystarczająco ładna, żeby cię zauważyć.
Nie zapomnij o tym. Nigdy o tym nie zapomnij.
„Priya,” powiedziałam zaskakująco opanowanym głosem, „czy mogłabyś przynieść zestaw do szycia, podczas gdy ja ocenię obrażenia?”
„Ale przecież mamy już tutaj zestaw do—” Moje wymowne spojrzenie powiedziało wszystko. „OCH. No tak. Zestaw do szycia, który zostawiłyśmy w czwórce. Zaraz wracam.”
Powietrze zgęstniało, gdy drzwi się za nami zamknęły.
Priya jest fatalną aktorką. Może właśnie dlatego nie wybrała tej kariery.
W milczeniu zebrałam potrzebne rzeczy, podczas gdy Jay siedział na kozetce i obserwował mnie z niepokojącą intensywnością. „To może szczypać,” zaczęłam czyścić ranę, skupiając się na zadaniu, a nie na jego bliskości.
Albo na jego miękkich, ciemnych włosach, albo lekko haczykowatym nosie, albo pełnych ustach, albo…
„Dostałem w twarz zamrożonym krążkiem pędzącym dziewięćdziesiąt mil na godzinę. Poradzę sobie z odrobiną szczypania,” przerwał moim niestosownym myślom, a potem na chwilę zamilkł, patrząc mi w twarz, po czym: „Lubisz hokeja? Zorientowałem się, że nigdy cię o to nie zapytałem.”
„Nie mam nic przeciwko.” Środek odkażający odsłonił czyste cięcie, łatwe do zszycia. „Wychowałam się, oglądając go. Mój starszy brat grał, więc nie miałam dużego wyboru.”
„Twój brat grał w hokeja?” W jego głosie pojawiło się żywsze zainteresowanie. „Na jakim poziomie? Może go znam?”
Zawahałam się, igła zawisła tuż nad jego skórą. „Możliwe, świat jest mały. Nie ruszaj się, zaraz cię znieczulę.”
Zastrzyk sprawił, że lekko się skrzywił, ale mówił dalej mimo dyskomfortu. „Okej, więc dorastałaś oglądając hokej… To znaczy, że masz swoją drużynę. Każdy, kto wychował się na hokeju, taką ma. Kto jest twój?”
Pytanie było tak szczere, tak autentycznie ciekawe, że prawie się uśmiechnęłam. „Boston Bruins.”
„Bruins? Boston?” Twarz Jaya przybrała wyraz przesadzonej zdrady. „Zabijasz mnie, Summer. To nasz największy rywal! Siedzę tu, krwawię, pozwalam ci wbijać we mnie igły, a ty mi mówisz, że kibicujesz wrogowi? Myślałem, że mamy coś wyjątkowego…”
„Myliłeś się.” Zaczęłam pierwszy szew, utrzymując głos w klinicznym tonie, choć rozbawienie groziło, że się przebije. „I nie powiedziałam, że im teraz kibicuję. Powiedziałam, że dorastałam, oglądając ich mecze.”
Na jego twarzy pojawił się powolny uśmiech. „Wciąż sprawdzasz wyniki Bruinsów, przyznaj się.”
„Nie przyznam się do niczego.”
„Twoje milczenie mówi wszystko, doktor Ellis.”
Skupiłam się na szwach, na precyzyjnym ruchu igły przez skórę, na wszystkim oprócz tego, jak jego oczy nieustannie szukały moich, jakby byłam zagadką, której nie potrafił rozwiązać.
„Ciągle to robisz,” powiedziałam cicho. „Patrzysz na mnie.”
Nie odwrócił wzroku, kiedy spojrzałam w dół. „Wciąż wydajesz się znajoma, Summer. Nie w tandetny sposób, tylko… coś prawdziwego. Jakbyśmy już się kiedyś spotkali, w innym życiu czy coś.”
„Może po prostu masz déjà vu,” odparłam, kończąc ostatni szew i nie pozwalając, by wspomnienia wypłynęły na powierzchnię. „Mózg tworzy połączenia, których tak naprawdę nie ma. To nic nie znaczy.”
„A może znaczy wszystko, a my musimy dopiero to rozgryźć.”
Odłożyłam igłę, sięgnęłam po bandaż. „Już po wszystkim. Trzymaj ranę w czystości, wróć za tydzień, żeby zdjąć szwy. Spróbuj więcej nie dostać w twarz.”
Jego dłoń złapała mnie w talii, gdy zaczęłam się odsuwać—delikatna i ciepła. Jego zrogowaciałe palce spoczęły kilka centymetrów wyżej niż moje biodra i zamarłam, bezradnie patrząc, jak druga ręka powoli unosi się i odgarnia kosmyk włosów za moje ucho.
Ten dotyk przeszył mnie prądem. Opuszki jego palców musnęły małżowinę, zsunęły się po linii żuchwy i przez zawieszony moment istnieliśmy w wszechświecie, gdzie przeszłość nie miała znaczenia.
Potem rzeczywistość wróciła z hukiem i odskoczyłam zbyt gwałtownie, prawie strącając tackę z narzędziami. Po twarzy Jaya przemknęło coś—dezorientacja, zainteresowanie, cień bólu, który szybko ukrył.
„Mam innych pacjentów,” zdołałam powiedzieć, głosem bardziej pewnym, niż się czułam. „Wypis będzie czekał na recepcji.”
Nie czekałam na jego reakcję. Po prostu wyszłam z gabinetu, serce waliło mi w piersi, a jego dotyk wciąż palił na skórze.
Przy stanowisku pielęgniarek panował zwyczajny popołudniowy gwar plotek, kiedy podeszłam, z kubkiem wody w dłoni i desperacką potrzebą, by złapać się czegoś normalnego. Priya stała w centrum małej grupki, wszyscy mówili ściszonymi głosami—oznaka, że na tapecie było czyjeś życie prywatne.
„—nigdy go nie widać na żadnej imprezie pracowniczej,” mówiła jedna z pielęgniarek. „Zawsze ma jakąś wymówkę, wiesz? To dziwne.”
„Może po prostu ceni prywatność,” zasugerowała asystentka medyczna. „Niektórzy nie lubią mieszać pracy z życiem osobistym.”
„Summer.” Priya spojrzała na mnie, gdy dołączyłam do kręgu, w jej wyrazie było coś ostrożnego. „Rozmawiałyśmy właśnie o doktorze Hale’u. Jessica uważa, że jest potajemnie wampirem, bo nikt nigdy nie widział nikogo z jego prywatnego życia.”
Krew mi zamarła. „To niedorzeczne… Jest po prostu profesjonalny, nie ma nic złego w utrzymywaniu granic.”
„Przepraszam, że przeszkadzam.” Odwróciłam się i zobaczyłam kobietę, która podeszła z uprzejmym uśmiechem. „Mój mąż pracuje na tym piętrze, a ja akurat potrzebuję wizyty. Nie umawiałam się konkretnie z nim, ale jestem pewna, że mnie przyjmie.”
„Oczywiście,” powiedziała Jessica. „Dam mu znać. Jak się nazywa?”
„Xavier.” Uśmiech kobiety się rozszerzył—ciepły i całkowicie powalający. „Doktor Xavier Hale.”
Świat się zachwiał, rzeczywistość zorganizowała się na nowo wokół prawdy, której nigdy nie podejrzewałam. Usłyszałam czyjąś odpowiedź—kierunek do jego gabinetu, coś o sprawdzeniu grafiku—ale słowa docierały do mnie przez wodę, zniekształcone i bez znaczenia.
Xavier miał żonę.
Sześć miesięcy potajemnych dotyków i szeptanych obietnic oraz wiary, że jestem wyjątkiem. Tą wyjątkową, wartą ryzyka. Sześć miesięcy myślenia, że nasza tajemnica jest romantyczna—konieczna, tymczasowa, prowadząca do czegoś prawdziwego.
To nie było romantyczne, zawsze byłam tą drugą. Po prostu o tym nie wiedziałam.
Żona odeszła z wdzięcznym machnięciem ręki, by zaskoczyć mężczyznę, który jeszcze dwie noce temu był we mnie, w moim łóżku. Dłoń Priyi chwyciła mój łokieć, stabilizująco, ale nie czułam nic poza zimnem rozlewającym się po klatce piersiowej.
„Summer.” Jej głos był cichy, naglący. „Summer, oddychaj. Musisz oddychać.”
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Gabinet Xaviera wyglądał inaczej w surowym świetle zdrady.
To samo mahoniowe biurko, na którym mnie pochylał i sprawiał, że zapominałam własnego imienia. Ta sama skórzana kanapa, na której godzinami rozmawialiśmy o przyszłości, o życiu, które zbudujemy, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Te same żaluzje, które zawsze zasłaniały się, gdy drzwi się zamykały, zmieniając to miejsce w nasz sekretny świat podczas przerw.
Stałam przy drzwiach, utrzymując dystans, którego nigdy wcześniej nie potrzebowałam.
Moja dłoń spoczywała na klamce—jeszcze nie byłam gotowa odejść, ale musiałam wiedzieć, że mogę. Xavier pozostał za swoim biurkiem, patrząc na mnie z ostrożnym wyrazem twarzy człowieka, który już szykuje swoją obronę.
"Jesteś żonaty." Mój głos był płaski, kliniczny. Spojrzałam na jego lewą rękę—naga, tak jak każdego dnia, odkąd go znałam. "Zdejmowałeś obrączkę przed naszymi zmianami? Chowałeś ją w szafce?"
"Skąd ty—"
"A może przestałeś ją nosić już dawno temu, żeby udawać, że małżeństwo nie istnieje? Żebyś mógł zdradzać i patrzeć sobie w oczy w lustrze, wmawiając sobie, że tak naprawdę nie kłamiesz?"
"Summer…"
"Miałeś żonę przez cały ten czas." Przerwałam mu, zanim jego spokojny, racjonalny głos zdążyłby zacząć tkać wyjaśnienia, którym mogłabym zapragnąć uwierzyć. "I pozwoliłeś mi zostać kochanką, nie dając mi nawet wyboru."
Xavier powoli wypuścił powietrze, opierając dłonie płasko na biurku, jakby próbował się uziemić.
"Wiem, jak to wygląda, wiem, że jesteś zła i masz do tego pełne prawo. Ale proszę, pozwól mi powiedzieć ci prawdę."
"Prawdę." Zaśmiałam się, a w tym śmiechu była gorycz, którą niemal czułam na języku. "To dobre, z twoich ust. Kiedy dokładnie zamierzałeś mi powiedzieć? Za kolejne sześć miesięcy? Za rok? Czy w ogóle miałeś mi powiedzieć, czy tylko liczyłeś, że nigdy się nie dowiem?"
"Miałem ci powiedzieć. Próbowałem tylko znaleźć odpowiedni moment, właściwy sposób."
Powoli wstał, przeszedł naokoło biurka z ostrożnością kogoś, kto zbliża się do zranionego zwierzęcia.
"Wiem, że to brzmi jak wymówka, ale Summer… Moje małżeństwo od lat nie istnieje. Camille i ja jesteśmy obcymi ludźmi, których łączy kredyt hipoteczny. Nie byliśmy mężem i żoną w żadnym prawdziwym sensie jeszcze zanim cię poznałem."
"To czemu to ukrywałeś?" Głos mi się załamał, mimo moich starań, by nad nim panować. "Jeśli to skończone, jeśli nic dla ciebie nie znaczy, czemu nie mogłeś mi powiedzieć od początku?"
"Bo rozwód jeszcze się nie zakończył. Bo wciąż jestem z nią związany prawnie, a jeśli dowie się o nas zanim wszystko uporządkuję, może zniszczyć wszystko."
Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, na tyle blisko, że czułam jego perfumy. Ten znajomy, drzewny zapach, który kiedyś dawał mi poczucie bezpieczeństwa.
"Więc to chodzi o ochronę mnie." Sarkazm był jak cięcie. "Jakie to szlachetne."
"To naprawdę chodzi o ochronę ciebie. Twoja kariera dopiero się zaczyna—czy masz pojęcie, co stałoby się z twoją reputacją, gdyby wyszło na jaw, że spałaś ze swoim żonatym mentorem? Nie pozwolę, by to cię spotkało, nie pozwolę, by moje błędy zniszczyły to, na co tak ciężko pracowałaś."
Najgorsze było to, jak rozsądnie to brzmiało, jak logicznie.
Xavier zawsze był w tym dobry—sprawiał, że wszystko wydawało się wyważone, przemyślane, dla dobra ogółu. Kiedyś mnie to uspokajało. Teraz widziałam w tym to, czym naprawdę było: wyrafinowaną formę kontroli ubraną w troskę.
"Nie będę brudną tajemnicą, którą ukrywasz, podczas gdy próbujesz poukładać sobie prawdziwe życie, Xavier." Słowa były spokojne, ostateczne. "Nie będę kochanką, nie będę tą drugą."
"Nie jesteś tą drugą. Jesteś jedyną."
Zbliżył się jeszcze bardziej, a powinnam była się cofnąć, powinnam była zachować dystans, który sobie obiecałam. Ale moje stopy jakby wrosły w podłogę, gdy jego dłoń uniosła się i z czułością otuliła moją twarz.
"Jesteś jedyną kobietą, której pragnę, Summer. Jedynej, o której myślę, śnię, której potrzebuję. Camille to tylko papierologia—ty jesteś wszystkim innym."
Jego kciuk musnął mój policzek i nienawidziłam tego, jak moje ciało reagowało na jego dotyk. Tego, że sześć miesięcy przyzwyczajeń sprawiło, że szukałam jego ciepła, mimo wszystkiego, co teraz wiedziałam.
"Potrzebuję tylko jeszcze trochę czasu, słoneczko," wyszeptał. "Jeszcze kilka miesięcy, żeby wszystko uporządkować, żeby rozwód przebiegł gładko i nikt z nas nie ucierpiał. A potem wyjdziemy z ukrycia, przestaniemy się chować. Zabiorę cię na kolację do najlepszej restauracji w mieście i pozwolę wszystkim zobaczyć, że jesteś moja."
Chciałam mu wierzyć. Ale chcieć było łatwiej niż zaakceptować, że byłam głupia. Łatwiej niż przyznać, że oddałam sześć miesięcy swojego życia mężczyźnie, który przez cały ten czas mnie okłamywał.
"Cierpliwości," powiedział cicho, składając pocałunek na moim czole. "Jeszcze odrobina cierpliwości, a obiecuję ci—takie życie nie będzie trwało wiecznie."
Nie odsunęłam się. Stałam w jego ramionach, wdychając jego znajomy zapach, czując miarowe bicie jego serca przy mojej piersi.
I nienawidziłam się za to.
***
Mieszkanie Priyi tego wieczoru pachniało indyjskim jedzeniem na wynos i nieuchronnym osądem.
"Chcę mieć pewność, że dobrze rozumiem." Wskazała we mnie pałeczką, siedząc po drugiej stronie stolika kawowego. "Dowiedziałaś się, że on ma żonę, którą ukrywał przez sześć miesięcy, a twoją reakcją było... pozwolić mu się wytłumaczyć i nie zerwać z nim?"
"Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu do namysłu." Przesuwałam pad thai po talerzu, nie jedząc go. "Po prostu... nie zakończyłam tego oficjalnie."
"Czas na przemyślenie czego? On jest żonaty, Summer. To nie jest szara strefa, nie 'problem z komunikacją' ani 'zły timing'. To inny człowiek, z którym jest prawnie związany, podczas gdy zakradał się z tobą do schowków na środki czystości."
"Powiedział, że to małżeństwo już się skończyło. Że są praktycznie w separacji, tylko jeszcze nie formalnie. Pracuje nad rozwodem, ale to skomplikowane, bo..."
"O mój Boże, słyszysz siebie?"
Priya odłożyła pałeczki z głośnym stukotem.
"Brzmisz jak każda kobieta z każdego filmu na Lifetime tuż przed tym, jak wszystko się wali. 'On zostawi żonę dla mnie. To skomplikowane. Potrzebuje tylko więcej czasu.' Summer, faceci, którzy naprawdę odchodzą od żon, nie potrzebują sześciu miesięcy tajnych romansów najpierw."
Te słowa trafiły w miejsce już obolałe i wrażliwe. Odstawiłam swój talerz, apetyt całkowicie zniknął.
"Wiem, że to źle wygląda. Wiem, że brzmi jak największy banał. Ale Priya, nie znasz go tak jak ja. Sposób, w jaki na mnie patrzy, rzeczy, które mówi... to wydaje się prawdziwe. To wydaje się czymś więcej niż romansem."
"Pewnie, że wydaje się prawdziwe. Tak to działa." Jej głos zmiękł, stracił część ostrości. "Nie chcę być okrutna, Summer. Staram się być twoją przyjaciółką. A jako przyjaciółka mówię ci—ta sytuacja to totalny burdel."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon zabrzęczał powiadomieniem o nowym mailu. Zerknęłam na ekran automatycznie, spodziewając się spamu albo aktualizacji grafiku, ale linijka z nadawcą sprawiła, że zamarło mi serce.
"Co?" Priya pochyliła się do przodu. "Co się stało?"
Otworzyłam maila zdrętwiałymi palcami, przeglądając oficjalny nagłówek, formalny język, słowa, które wywróciły wszystko do góry nogami.
"To od drużyny hokejowej. Drużyny Nathana." Spojrzałam na Priyę, czując kłębiące się w piersi trudne emocje. "Oferują mi pracę na część etatu w ich zespole medycznym."
"O ja pier..." Priya wyrwała mi telefon z rąk, czytając maila sama. "Summer, to jest ogromna sprawa! Prawdziwa szansa—dobre pieniądze, rozwój kariery, doświadczenie poza szpitalem... To może być dokładnie to, czego potrzebujesz!"
"To może być też katastrofa." Odebrałam jej telefon, wpatrując się w tekst bez zrozumienia. "Nathan będzie tam codziennie, obserwując każdy mój ruch. A Jay ostatnio pojawia się w szpitalu z podejrzanymi kontuzjami."
"A propos Jaya..." Wyraz twarzy Priyi stał się bardziej dociekliwy. "Wspominałaś o nim chyba z siedemset razy w tym tygodniu. Chcesz mi powiedzieć, co tam się naprawdę dzieje?"
"Nic się nie dzieje. On po prostu..."
Szukałam słów, które nie sprawią, że zabrzmię jak zagubiona nastolatka.
"On jest zagadkowy. W liceum w ogóle mnie nie zauważał, a teraz nagle nie może oderwać ode mnie wzroku, nie przestaje szukać pretekstów, żeby być blisko. To mnie złości, schlebia mi i sprawia, że jestem podejrzliwa jednocześnie. Nie wiem, czego ode mnie chce."
"Może chce ciebie." Priya wzruszyła ramionami. "Może ten piękniś w końcu zyskał trochę głębi i nauczył się patrzeć poza powierzchowność."
"A może po prostu lubi pogoń. Może jestem interesująca, bo jestem pierwszą kobietą, która nie rzuciła mu się do stóp, gdy tylko się uśmiechnął."
"Też możliwe." Priya uśmiechnęła się szeroko. "Ale musisz przyznać—między żonatym doktorem-dziadkiem, który trzyma cię w schowkach, a młodym seksownym hokeistą, który nie przestaje szukać okazji, by cię zobaczyć... jedna z tych opcji jest zdecydowanie mniej żałosna."
"Kiedy przestaniesz nazywać Xaviera 'dziadkiem'?"
"Facet ma trzydzieści sześć lat, jest starszym lekarzem i ukrywa żonę. Jeśli but ortopedyczny pasuje..." Uchyliła się przed poduszką, którą w nią rzuciłam, śmiejąc się. "Tylko mówię—może Jay też nie jest odpowiedzią, ale przynajmniej jest przystojny, bogaty i oficjalnie singiel, według Internetu."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować