passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Before You Knew My Name - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

Before You Knew My Name

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Poranne światło rozlewało się po mieście blado i chłodno. Moje stopy uderzały o chodnik w równym rytmie—most, nabrzeże, ta sama pętla, którą biegałam od czasów studiów medycznych, kiedy musiałam uciec od własnych myśli.

Palące pieczenie w płucach miało uciszyć mój umysł, miało zastąpić chaos czymś prostym i fizycznym. Nie działało.

Wciąż słyszałam w głowie głos Xaviera.

Małżeństwo jest martwe. Jesteś jedyną kobietą, której pragnę. Jeszcze trochę cierpliwości.

Każde z tych wyjaśnień brzmiało rozsądnie w oderwaniu, ale razem tworzyły wzorzec, którego nie potrafiłam już nie zauważać. Wzorzec opóźnień, wymówek i obietnic, które nigdy do końca się nie spełniały.

A pod tym wszystkim, ropiejące jak zakażenie, którego nie mogłam oczyścić—oferta do zespołu. Wciąż bez odpowiedzi, piąty dzień czekająca w mojej skrzynce odbiorczej jak bomba, której bałam się rozbroić lub zdetonować.

Przyspieszyłam, próbując uciec przed własną niepewnością. Zimne powietrze paliło mi gardło i przyjęłam ten ból z ulgą. Przynajmniej był prosty, przynajmniej miał sens.

Wtedy ktoś dopasował krok do mojego.

— Ładny poranek na bieganie. — Głos Jaya był irytująco swobodny, ledwie zdyszany, mimo że bez trudu dotrzymywał mi kroku. — Trochę zimno, może, ale zawsze lubiłem nabrzeże o tej porze dnia. Coś w tym świetle na wodzie… Bardzo filmowo.

Prawie się potknęłam. — Co ty tu robisz? Śledzisz mnie teraz?

— Po prostu biegam. Tak jak ty. Mieszkam jakieś sześć przecznic stąd. To też moja zwykła trasa—niesamowity zbieg okoliczności, prawda?

Uśmiechnął się, pełen swobodnej pewności siebie i sportowej gracji.

— Właściwie widywałem cię tu już kilka razy, ale zawsze wyglądałaś na tak skupioną, że nie chciałem przeszkadzać. Dziś pomyślałem, co najgorszego może się stać? Powiesz mi, żebym się odczepił, podleczę urażoną dumę, życie toczy się dalej.

— Odczep się. — Ale nie zwolniłam, a on też nie.

Jego obecność nie powinna mieć znaczenia—był tylko pacjentem, kolegą z drużyny mojego brata, komplikacją, której nie potrzebowałam. Ale moje tętno przyspieszyło w sposób niezwiązany z wysiłkiem, i nienawidziłam siebie za to, że to zauważyłam.

— Widzisz, mówisz to, ale nie przyspieszasz, żeby mnie zgubić. To znaczy, że jakaś część ciebie wcale nie nienawidzi mojego towarzystwa. — Bez problemu dopasował się do mojego tempa, długie nogi pochłaniały kolejne metry. — Jak tam lekarskie życie? Uratowałaś ostatnio komuś życie? Przeprowadziłaś jakieś cudowne operacje?

— Jestem stażystką. Głównie aktualizuję dokumentację i staram się nikogo nie zabić.

— Skromność, to lubię. — Przez chwilę milczał i pomyślałam, że może dał sobie spokój z rozmową. — Ale dlaczego w ogóle chciałaś być lekarzem? To był zawsze plan, czy pewnego dnia obudziłaś się i zdecydowałaś, że chcesz spędzić sto lat w szkole, ucząc się, jak dźgać ludzi igłami?

Pytanie mnie zaskoczyło. Z mojego doświadczenia wynikało, że rozmowy zawsze jakoś wracały do Nathana. Na rodzinnych spotkaniach krewni zasypywali mnie pytaniami o jego sezon, statystyki, czy zamierza się wkrótce oświadczyć Madison.

Kiedy poznawałam nowych ludzi i w jakiś sposób dowiadywali się, że mam brata w NHL, dynamika zmieniała się natychmiast. Stawałam się łącznikiem do kogoś ciekawszego, ważniejszego.

Jak to jest mieć sławnego brata? Możesz załatwić mi bilety? Jest wolny?

Nikt nie pytał o moje zainteresowania czy problemy, o moje marzenia, czego chciałabym od własnego życia.

A Jay właśnie mnie o to zapytał. Jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła.

— Chciałam pomagać ludziom — powiedziałam ostrożnie. — I podobała mi się wizja posiadania odpowiedzi. Medycyna jest skomplikowana, ale są w niej zasady, protokoły. Jeśli zrobisz X, uzyskasz Y. Lubiłam tę pewność.

— Ale? — Zerknął na mnie, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś poważniejszego. — Tam na pewno jest jakieś ‚ale’.

— Ale prawdziwe życie nie jest takie proste — odparłam, patrząc przed siebie. — Ludzie kłamią na temat objawów. Ignorują zalecenia lekarskie. Podejmują decyzje, które im szkodzą, nawet jeśli wiedzą lepiej—na przykład zgłaszają się z podejrzanymi urazami kilka razy w tygodniu.

Zapadła chwila ciszy, po czym Jay się zaśmiał—jasno i bez cienia żenady w zimnym porannym powietrzu. — Wow, okej. Po prostu tak mnie podsumujesz?

— Jeśli pasuje ci te niezrozumiale częste urazy głowy…

— To były prawdziwe kontuzje — zaprotestował, ale już się uśmiechał. — W większości prawdziwe. Hokej to niebezpieczny sport, dr Ellis. Ludzie ciągle odnoszą kontuzje.

— Mhm. I wszyscy proszą dokładnie o tę samą lekarkę? Za każdym razem?

— Co mogę powiedzieć? Mam doskonały gust, jeśli chodzi o personel medyczny.

Pokręciłam głową, ale nie mogłam całkiem powstrzymać uśmiechu, który próbował wykręcić mi usta.

Przez chwilę biegliśmy w ciszy, nabrzeże rozciągało się obok nas w odcieniach szarości i srebra. Czułam, jak co jakiś czas na mnie zerka, wyczuwałam pytania narastające za jego uważnym wyrazem twarzy.

— Mogę cię o coś osobistego zapytać? — Nie poczekał na pozwolenie. — Oferta od drużyny… Jeszcze nie odpowiedziałaś. Wiem, bo trener Torres wspominał o tym wczoraj, powiedział, że zaczyna myśleć, że nie jesteś zainteresowana. Dlaczego się wahasz?

— Skąd wiesz, że nie odpowiedziałam? To nie twoja sprawa.

— Masz rację, nie moja. Ale i tak pytam. — Patrzył przed siebie, dając mi iluzję prywatności, choć tak naprawdę wnikał w moje sprawy. — O co chodzi? O grafik? Dojazdy? O to, że musiałabyś spędzać czas z bandą spoconych sportowców, którzy uważają, że lodowe kąpiele to cecha osobowości?

— To skomplikowane. — Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam, próbując ukryć fakt, że to on jest główną przyczyną. — Są rzeczy, o których nie wiesz, sprawy, z którymi się zmagam i które nie mają nic wspólnego z samą pracą.

— Okej.

Przez chwilę milczał. Pomyślałam, że może w końcu udało mi się go uciszyć.

Można pomarzyć.

— A może — i śmiało możesz kazać mi spadać, jeśli się mylę — może wahasz się, bo nie sądzisz, że jesteś wystarczająco dobra.

Zatrzymałam się tak gwałtownie, że minął mnie o trzy kroki, zanim zorientował się i zawrócił z irytującym uśmiechem. Serio? Naprawdę mnie teraz prowokuje? Ten arogancki...

Oddychałam ciężko, ale nie ze zmęczenia. — Nic o mnie nie wiesz.

Złość była dobra — czysta, ostra i łatwiejsza niż skomplikowany bałagan wszystkiego innego.

— Nie masz prawa mnie analizować na podstawie kilku rozmów i kilku szwów. Nie możesz tak po prostu pojawić się w moim życiu znikąd i udawać, że rozumiesz, z czym się mierzę.

— Po prostu cię teraz wkurzam, wyluzuj. I masz rację, nie wiem o tobie wszystkiego.

Stał teraz tuż przede mną, nie ustępując mimo furi, którą słychać było w moim głosie, górował nade mną wszystkimi swoimi absurdalnie ładnymi mięśniami w obcisłej koszulce i z jasnoniebiesko-zielonymi oczami.

— Ale wiem, że jesteś utalentowana — naprawdę utalentowana, nie tylko kompetentna. Zachowałaś spokój, gdy większość stażystów by spanikowała.

— Nie...

— Wiem też — ciągnął, przerywając mi protest — że to ja cię poleciłem na to stanowisko. Powiedziałem trenerowi Torresowi o lekarce, która mnie leczyła w St. Caroline's. Powiedziałem mu, że jest bystra, opanowana i dokładnie taka osoba, jakiej potrzebujemy w zespole.

Złość ze mnie odpłynęła, zostawiając po sobie coś surowego i niepewnego.

— Chciałem, żebyś tam była, Summer. Właśnie ty. Ze względu na to, kim jesteś i jaka jesteś, i zasłużyłaś na tę szansę. — Zawahał się, coś zmieniło się w jego spojrzeniu. — I tak, okej… Może mam też inne motywy.

Serce mi zadrżało. — Jakie inne motywy?

— Takie, że mógłbym cię widywać częściej. — Powiedział to otwarcie, z uśmiechem, bez śladu zażenowania. — Takie, w których to ty jesteś w moim świecie, zamiast żebym ja musiał szukać wymówek, żeby pojawić się w twoim. Nie wstydzę się tego przyznać, Summer. Interesujesz mnie, naprawdę bardzo. Myślę, że już o tym wiesz.

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale żadne słowa nie przyszły.

Rozbroił mnie tak skutecznie, że stałam nad brzegiem wody z niczym poza zimnym wiatrem i nieprzyjemnym uczuciem bycia ściganą. Otwarcie, szczerze, przez kogoś, kto nie ukrywał swoich intencji za wymówkami czy sekretami.

Jay odsunął się na krok, z lekkim uśmiechem na ustach. Potem odwrócił się i zaczął biec tyłem, patrząc na mnie z irytującą pewnością siebie.

— Pomyśl o tym, Summer. Oferta jest prawdziwa, szansa jest prawdziwa i ja też jestem prawdziwy. Cokolwiek cię powstrzymuje? — Rozłożył szeroko ramiona, wciąż oddalając się ode mnie. — To pewnie nie jest tak straszne, jak ci się wydaje. Czasem po prostu trzeba skoczyć i zaufać, że po drodze wymyślisz, jak wylądować.

Odwrócił się i przyspieszył, znikając za zakrętem, zanim zdążyłam sformułować odpowiedź.

Jay Callahan mnie ścigał.

Chłopak, który nigdy mnie nie zauważał, który tysiąc razy mijał moją szafkę, nie dostrzegając mojego istnienia, teraz gonił kobietę, którą się stałam.

I mimo wszystko — mimo obietnic Xaviera, sekretów, które ukrywałam, i starego bólu, który wciąż pulsował pod moją opanowaną fasadą — jakaś zdradziecka część mnie chciała, żeby mnie złapał.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Kuchnia pachniała dzieciństwem—zapachami, które przez dekady niedzielnych obiadów, świątecznych spotkań i wszystkich zwyczajnych posiłków przeniknęły te ściany, zszywając rodzinę w całość.

Siedziałam przy znajomym stole, obserwując ramki ze zdjęciami, które tłoczyły się na każdym wolnym kawałku powierzchni. Dominowały osiągnięcia Nathana związane z hokejem—mistrzostwa peewee, trofea ze szkoły średniej, moment, w którym został wybrany do drużyny, dzień podpisania profesjonalnego kontraktu.

Moje osiągnięcia też się pojawiały, mniejsze i rzadsze: portrety z ukończenia szkoły, zdjęcie z ceremonii białego fartucha. Rodzina, która wciąż na nowo układała się wokół nieobecnych mężczyzn, udokumentowana w zastygłych uśmiechach i starannie ustawionych kadrach.

Mama krzątała się między kuchenką a stołem, promieniując cichą dumą, którą zawsze nosiła, gdy oboje jej dzieci byli pod jej dachem. Nathan rozparty na swoim zwyczajowym miejscu na czele stołu—pozycja, którą zajął gdzieś w gimnazjum i nigdy już nie oddał.

„—a potem Torres odciąga mnie na bok po treningu”, mówił, gestykulując widelcem, „i mówi, że muszę popracować nad ustawianiem się w obronie. Jakbym nie grał w tę grę od szóstego roku życia.”

Mama wydawała współczujące odgłosy, całą uwagę skupiając na Nathanielu, jakby był słońcem, a ona kwiatem zwracającym się ku światłu. „On po prostu chce ci pomóc, kochanie. Trenerzy najbardziej naciskają na swoich najlepszych graczy i kapitanów.”

„Wiem, wiem. Po prostu…” Nathan pokręcił głową, sięgając po więcej puree ziemniaczanego. „Nieważne. A jak tam szpital, Sum? Nadal ratujesz życie i zapisujesz nazwiska?”

„W porządku. Dużo pracy. Typowy chaos stażysty.”

„Ona jest skromna”, wtrąciła mama, promieniejąc. „Moja córka, pracująca w jednym z najlepszych szpitali w mieście. Czasem wciąż nie mogę w to uwierzyć… Oboje moje dzieci robią takie niesamowite rzeczy.”

Jej wzrok znów powędrował do Nathana, kiedy to mówiła, a ja rozpoznałam znajomą hierarchię. Jego osiągnięcia były namacalne—statystyki, które można było powtarzać, artykuły do wycięcia, kariera, która zapełniała stadiony kibicami.

Moje były łagodniejsze, cichsze—studia medyczne, staż, powolna, nieefektowna wspinaczka w stronę czegoś, co może kiedyś nabierze znaczenia.

„A propos niesamowitych rzeczy”, powiedziała mama, odkładając koszyk bułek z uroczystą powagą, „Nathan opowiedział mi o ofercie od drużyny. Summer, czemu mi o tym nie powiedziałaś? Stanowisko w medycznym zespole profesjonalnej drużyny hokejowej—to wspaniałe!”

Żołądek mi się ścisnął. Część mnie chciała przyjąć tę ofertę—pragnęła dystansu od Xaviera, czystego zerwania ze szpitalem, który teraz wydawał się skażony miesiącami kłamstw.

Ale inna część się cofała przed tym, co by to oznaczało: Nathan codziennie krążący nad moim ramieniem, nieustępliwy pościg Jaya bez miejsca na ukrycie się i przerażająca pewność, że wchodzę prosto w coś, na co nie jestem gotowa.

„To jeszcze nie jest pewne”, wydusiłam. „To tylko…”

„Jutro ma dzień próbny”, wciął się Nathan, a ja poczułam znajome rozdrażnienie, kiedy ktoś opowiada moją historię za mnie. „Będzie obserwować obecny personel, zobaczy, czy to dobre dopasowanie. Powiedziałem trenerowi Torresowi, że idealnie się do tego nadaje. Mieć siostrę w drużynie—nieźle, co?”

„Oboje moje dzieci, razem…” Oczy mamy zalśniły od wzruszenia. „Twój ojciec byłby taki dumny.”

Wzmianka o naszym ostatnim ojcu—moim biologicznym ojcu, ojczymie Nathana, mężczyźnie, który odszedł, gdy miałam dwanaście lat—spadła na stół jak kamień wrzucony w spokojną wodę.

Nie zostawił po sobie nic oprócz ciszy i dwójki dzieci o różnych nazwiskach: Nathan zachował nazwisko biologicznego ojca, Reid, odkąd ten zmarł, a ja zostałam przy Ellis. Wieczne przypomnienie o mężczyźnie, który nas porzucił.

Dlatego tak niewiele osób wiedziało, że jesteśmy rodzeństwem. Różne nazwiska, różny wygląd—Nathan z ciemnymi włosami i potężną sylwetką, ja z blond lokami i drobną figurą.

W szkole ta niejasność była nawet przydatna, pozwalała mi egzystować w jego cieniu bez dodatkowej presji bycia „brzydką młodszą siostrą gwiazdy hokeja”. Teraz wydawało się to tylko kolejną ścianą między nami.

Szczęka Nathana napięła się niemal niewidocznie, a uśmiech mamy na moment zgasł, zanim odzyskała równowagę.

„Chłopaki są w porządku, głównie, ale kultura szatni potrafi być... intensywna.” powiedział, omijając niezręczność. „Będziesz musiała zdobyć ich szacunek swoją pracą, nie przez to, że jesteś moją siostrą. Właściwie może lepiej, żeby na początku nie wiedzieli, że jesteśmy spokrewnieni. Najpierw niech zobaczą twój talent.”

„Poradzę sobie w szatni, Nathan.”

„Wiem, że potrafisz, po prostu mówię…” Pochylił się do przodu, równie szczery, co przytłaczający. „Jeśli ktoś przekroczy granicę, jeśli ktoś sprawi, że poczujesz się niekomfortowo, przychodzisz do mnie. Natychmiast. Nie obchodzi mnie, kto to jest—świeżak, weteran, trener. Ja się tym zajmę.”

Opiekuńczość nie zmieniła się od czasów liceum.

To ta sama zaciekła, pełna dobrych intencji klatka, którą budował wokół mnie od tamtej nocy, kiedy chłopcy z drużyny pływackiej osaczyli mnie pijani na tej imprezie. Nocy, po której wszystko się zmieniło, nawet jeśli większości nie pamiętałam.

„Mam dwadzieścia cztery lata”, powiedziałam cicho. „Nie musisz walczyć za mnie.”

„Od tego są starsi bracia.”

Mama przytaknęła z aprobatą, a ja poczułam, jak ściany zaciskają się jeszcze mocniej.

„Poza tym”, ciągnął Nathan, a jego ton stał się bardziej dosadny. „Dlaczego to Jay polecił cię na to stanowisko? Cieszę się, że to zrobił, to świetna okazja, ale Jay zazwyczaj nie wysila się, żeby pomagać ludziom w karierze.”

To pytanie było zbyt blisko prawdy. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy, i zmusiłam się do powolnego kęsa kurczaka, zyskując na czasie.

„Poznał mnie w szpitalu, kiedy kilka razy go leczyłam. Może po prostu zaimponowałam mu swoją pracą.”

„Może.” Nathan nie brzmiał przekonująco. „Jay to mój najlepszy przyjaciel, kocham go jak brata, ale wiem, jak działa. Zwłaszcza jeśli chodzi o kobiety.”

Odłożył widelec, skupiając na mnie całą uwagę.

„On jest nieprzewidywalny, Sum. Nie potrafi się zdecydować na jedną dziewczynę i przy niej zostać, zawsze goni za czymś nowym, skacze z jednego związku w drugi, jakby próbował wypełnić jakąś pustkę, której nie da się zapełnić.”

„Nathan.”

„Mówię to, bo wiem, że kiedyś coś do niego czułaś, jeszcze w liceum.”

Jego spojrzenie złagodniało, ale słowa i tak zabolały.

„Nie byłaś wtedy zbyt dyskretna i nie chcę, żebyś teraz miała jakieś nadzieje tylko dlatego, że nagle zaczął zwracać na ciebie uwagę. Jay nie jest dla ciebie. On nie jest w stanie dać ci tego, na co zasługujesz.”

Stara rana pulsowała pod moją pozorną opanowaniem.

Nathan miał rację—w liceum nie byłam dyskretna. Byłam żałośnie, wręcz beznadziejnie zakochana w tym chłopaku. A teraz ten chłopak był nagle wszędzie, nagle zainteresowany, nagle patrzył tylko na mnie.

„Nie mam żadnych nadziei,” skłamałam. „Jest tylko pacjentem.”

„Dobrze. Niech tak zostanie.” Nathan sięgnął po wodę, zadowolony. „Nie mówię tego, żeby cię kontrolować. Znalazłem coś dobrego z Madison, coś stabilnego, coś prawdziwego. Ona sprawia, że chcę być lepszy, budować coś trwałego.”

Spojrzał mi prosto w oczy, szczery i całkowicie nieświadomy ironii.

„Chciałbym tego dla Jaya, ale wiem, że on taki nie jest. I chcę tego również dla ciebie, Sum. Kogoś niezawodnego, kogoś, kto zawsze jest obecny, kto nie bawi się uczuciami.”

Pomyślałam o Xavierze zamkniętym w swoim gabinecie, o jego ostrożnych obietnicach, o ukrytej żonie.

„Ja też tego chcę…” powiedziałam cicho. I tym razem mówiłam szczerze.

„A tak w ogóle o Madison,” wtrąciła się mama, rozpromieniona możliwością zmiany tematu, „kiedy znowu ją przyprowadzisz? Nie widziałam jej od tygodni. Nie możesz jej wiecznie ukrywać—muszę ją nakarmić, sprawdzić, czy dobrze ją traktujesz.”

Nathan zaśmiał się, a rozmowa na szczęście zeszła ze mnie. Przerzucałam jedzenie po talerzu, starając się być wdzięczna za troskę Nathana, zamiast czuć się przez nią przytłoczona. Kolacja powoli dobiegała końca. Naczynia zostały sprzątnięte, resztki zapakowane, powtarzały się znajome rytuały kończącego się rodzinnego posiłku.

Nathan zatrzymał się przy drzwiach, w pół założonej kurtce, z kluczami w dłoni.

„A, jeszcze jedno,” powiedział niby od niechcenia. „Zauważyłaś coś dziwnego u Jaya ostatnio? Zaczął przychodzić na treningi z jakimiś przypadkowymi urazami—skaleczenia, siniaki, nadwyrężone mięśnie… Trener Torres zaczyna się martwić. Myśli, że może Jay bije się gdzieś poza lodowiskiem czy coś.”

Żołądek zjechał mi do samej podłogi. Rozcięcie nad jego brwią, podejrzane obrażenia, powtarzające się wizyty na pogotowiu, zawsze konkretnie ze mną w roli lekarza.

Moja twarz pozostała spokojna wyłącznie siłą woli, każda komórka ciała krzyczała z wysiłku, by wyglądać normalnie. „To dziwne…” wydusiłam. „Może to stres? Presja sezonu czasem sprawia, że ludzie stają się lekkomyślni.”

Nathan rozważył to, po czym wzruszył ramionami. „Pewnie raz za dużo uderzył się w głowę—coś mu się tam poprzestawiało.” Uśmiechnął się, pokręcił głową i szybko mnie przytulił. „Do zobaczenia jutro, Sum. Nie denerwuj się, będzie świetnie.”

Wyszedł, a ja stałam w drzwiach, patrząc, jak jego tylne światła znikają, z sercem bijącym tak mocno, że czułam je w gardle.

Jay ranił się, żeby mnie zobaczyć, a Nathan zaczynał coś podejrzewać.

I wiem na pewno, że cokolwiek dzieje się między mną a Jayem, Nathan nigdy by tego nie zaakceptował.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Dzień próbny wymagał ode mnie wszystkiego. Trener Torres przedstawił mnie obecnemu personelowi medycznemu — szorstkiemu lekarzowi drużyny, doktorowi Reevesowi, oraz dwóm trenerom od przygotowania fizycznego, którzy patrzyli na mnie z uprzejmym sceptycyzmem.

Świeżo upieczona stażystka. Młodsza siostra kapitana drużyny, choć jeszcze o tym nie wiedzieli. Kolejna młoda lekarka, która pewnie nie wytrzyma presji.

Odmówiłam poddania się, wykazując się kompetencją w sposób, którego nie dało się zignorować; oceniłam stan zapalny kolana skrzydłowego, przejrzałam z doktorem Reevesem protokoły wstrząśnienia mózgu.

Do połowy poranka sceptycyzm zaczął się rozwiewać. Nie całkiem — to wymaga czasu — ale na tyle, że trenerzy przestali śledzić każdy mój ruch, jakby obawiali się, że zaraz się rozpadnę.

Wtedy Jay podjechał do bandy, bez kasku, z uśmiechem, który aż prosił się o kłopoty.

— Doktor Ellis. — Zatrzymał się w rozprysku lodu, co wyglądało niemal jak układ taneczny, i oparł się o barierkę z irytującą nonszalancją. — Naprawdę przyszłaś. Nie byłem pewien, czy się pojawisz.

Popisujesz się. Przystojniak, trzeba przyznać.

— Rzuciłeś mi wyzwanie — odparłam neutralnym tonem. — A ja nigdy nie wycofuję się z wyzwań.

Jego śmiech odbił się echem po lodowisku, przyciągając spojrzenia innych graczy. — Dobrze wiedzieć. Zapamiętam na przyszłość. Jak idzie próbny dzień? Reeves już próbował cię przestraszyć swoimi opowieściami wojennymi o złamaniach z przemieszczeniem?

— Wspomniał o kilku. Nie zrobiły na mnie wrażenia.

— Nie, wyobrażam sobie, że nie. — Jay patrzył mi prosto w oczy z intensywnością, od której serce mi zadrżało. — Niełatwo cię przestraszyć, co, Summer?

Sposób, w jaki wypowiedział moje imię — cicho i intymnie, mimo publicznego otoczenia — sprawił, że w brzuchu zawiązał mi się gorący węzeł. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, lekko się skrzywił, kręcąc ramieniem z grymasem, który wyglądał na autentyczny.

— Skoro już tu jesteś — czy mogłabyś rzucić na to okiem? — Poruszył ramieniem jeszcze raz, a ja obserwowałam ruch mięśni pod jego koszulką z trochę zbyt dużym zainteresowaniem. — Coś mi strzeliło podczas ćwiczeń i bardziej ufam twojej ocenie niż trenerów. Bez urazy dla nich.

Powinnam była odmówić, skierować go do doktora Reevesa, zachować profesjonalny dystans, ochronić się przed jego grą.

Zamiast tego usłyszałam, jak mówię: — Przejdź na ławkę.

W jego oczach błysnęło zwycięstwo — szybkie i nie do przeoczenia — zanim przywołał na twarz bardziej neutralny wyraz. Przeszedł przez bandę z atletyczną gracją i nagle był tuż obok mnie.

Tak blisko, że czułam zimno bijące od jego ekwipunku. Tak blisko, że czułam zapach lodu, potu i tej wody kolońskiej, którą zaczynałam rozpoznawać nawet przez sen.

— Usiądź — poleciłam, wskazując ławkę, próbując wyznaczyć chociaż minimalną granicę profesjonalizmu, zanim całkiem stracę głowę.

Posłuchał bez słowa, z wprawą zdejmując górną warstwę sprzętu, jednym płynnym ruchem ściągając koszulkę przez głowę.

Koszulka kompresyjna pod spodem przylegała do każdej linii jego torsu jak druga skóra. Widziałam zarys jego brzucha, szeroką klatkę piersiową, sposób, w jaki ramiona zwężały się ku wąskiej talii.

Klinicznie. Profesjonalnie. To tylko kolejny pacjent — z wyjątkową definicją mięśni i ramionami, które wyglądają, jakby mogły cię przycisnąć do ściany i—

NIE. Stop. Tylko ocena kliniczna.

— Widzisz, łapie przy podnoszeniu powyżej tego miejsca… — Zademonstrował, a ja zauważyłam lekkie zacięcie w ruchu.

Podeszłam bliżej, ustawiając się między jego rozstawionymi nogami, by uzyskać odpowiedni kąt, i starałam się ignorować jego przyspieszony oddech, gdy moje palce znalazły jego ramię przez cienką tkaninę. — Tutaj?

— Trochę wyżej. — Jego głos stał się niższy, ochrypły. — Tak, właśnie tam.

Badanie zamieniło się w negocjację bliskości i samokontroli. Zadawałam rzeczowe pytania o poziom bólu i zakres ruchu, a on odpowiadał, patrząc mi w oczy o sekundę za długo.

Moje palce mapowały anatomię jego ramienia, profesjonalnie i dokładnie, ale byłam boleśnie świadoma ciepła jego skóry pod cienką warstwą materiału. Sposobu, w jaki mięśnie poruszały się pod moim dotykiem. Faktu, że byliśmy na widoku, dotykałam go, wszyscy mogli to widzieć — i nie obchodziło mnie to.

Kiedy przestało mnie to obchodzić?

— Masz tu napięcie — powiedziałam cicho, naciskając na węzeł pod jego łopatką. — To nie od ćwiczeń, to przewlekłe napięcie. Sypiasz ostatnio?

— Niezbyt dobrze. — Jego głos był cichy, intymny mimo otaczającego nas zamieszania. — Ciągle myślę o kimś, o kim nie powinienem.

Jego spojrzenie utkwiło w moim i nie sposób było nie zrozumieć aluzji.

„Ty też to czujesz, prawda?” Przesunął się lekko, a nagle moje dłonie znalazły się na jego nagiej szyi, tam gdzie kończyła się koszulka uciskowa, skóra o skórę. „To coś między nami. Nie wymyślam sobie tego.”

„Nie wiem, o czym mówisz.” Ale mój głos zabrzmiał bez tchu i oboje wiedzieliśmy, że kłamię.

„Wiesz doskonale.” Jego dłoń uniosła się, palce musnęły mój nadgarstek, tam gdzie pulsował mi krew, zupełnie szalonym tempem. „Wiesz dokładnie, o czym mówię. Wiesz to od pierwszej nocy, gdy pojawiłem się na twoim SOR-ze.”

Od jeszcze wcześniej.

Od kiedy miałaś siedemnaście lat i byłaś złotem, a ja byłem niewidzialny i zdesperowany.

„To nieodpowiednie,” powiedziałam, ale nie odsunęłam się. Nie mogłam. „Jesteś moim pacjentem…”

„To przestań być moim lekarzem.” Jego kciuk zatoczył okrąg po wewnętrznej stronie mojego nadgarstka, a ja poczułam to wszędzie. „Przyjmij tę pracę. Pracuj dla drużyny. Wtedy nie będę już twoim pacjentem i nic nas nie będzie powstrzymywać przed—”

„Callahan!”

Głos Nathana roztrzaskał tę chwilę i podjechał do nas z wyraźnym autorytetem, kij w ręku, kapitańskie „C” błyszczące na jego koszulce.

„Trening wciąż trwa, jeśli zapomnieliście. Masz robić ćwiczenia, a nie prywatne konsultacje lekarskie!”

Oczy Nathana przesunęły się na mnie—przyjaźnie, ale lekceważąco, tak jak patrzy się na każdego pracownika zespołu, którego nie zna się osobiście.

„Wybacz mu. Myśli, że skoro ma talent, może się obijać, kiedy tylko zechce.”

„Nie obijałem się,” zaprotestował Jay. „Sprawdzałem bark. Bardzo odpowiedzialnie, dodam.”

„Aha. I jestem pewien, że badanie barku wymagało aż tyle kontaktu wzrokowego.” Głos Nathana zrobił się przyjaźnie-groźny. „Trzymaj dodatki w spodniach, Callahan. Mamy mecz w ten weekend i potrzebuję, żebyś skupił się na hokeju.”

„Dobra, dobra.” Jay wstał, uniósł ręce w geście poddania, zakładając sprzęt. „Wracam do ćwiczeń, zrozumiałem.”

Ale zanim ruszył za Nathanem na lód, odwrócił się do mnie z konspiracyjnym uśmiechem.

„Jest szansa, że możesz przepisać coś na chroniczną apodyktyczność? Bo jestem pewien, że Kapitan Problem Kontroli tam ma przypadek nieuleczalny.”

„Słyszałem to. Na lód, gnoju!” zawołał Nathan, nie oglądając się.

Jay puścił mi oko, jakbyśmy dzielili sekret, i odjechał, by dołączyć do treningu. Patrzyłam, jak odjeżdża, serce waliło mi w piersi, dłonie wciąż mrowiły od wspomnienia jego skóry pod moimi palcami.

Dzień próbny trwał dalej. Więcej ćwiczeń, więcej ocen, więcej okazji, by udowodnić, że tu pasuję. Gdy rozległ się ostatni gwizdek, dostałam niechętne skinienia głową od trenerów i „nieźle, mała” od dr Reevesa, co brzmiało jak owacja na stojąco.

Jay złapał mój wzrok z drugiego końca lodowiska, gdy zawodnicy kierowali się do szatni, a jego uśmiech był inny niż zwykle—łagodniejszy, niemal dumny.

Odwróciłam spojrzenie, zanim mogłam przeanalizować, co to znaczy.

Do szpitala wracałam na autopilocie na swoją zmianę, myśli kłębiły mi się w głowie. Priya przechwyciła mnie, zanim dotarłam do szatni.

„Summer.” Jej głos był dziwny—ostrożny w sposób, od którego ścisnęło mi się w żołądku. „Musimy porozmawiać. Teraz.”

Wciągnęła mnie do pustej szafy z zaopatrzeniem, a jarzeniówka nad nami migała ostrzegawczo.

„Żona Xaviera.” Szczęka Priyi była napięta. „Wpadłam na jedną z pielęgniarek z położnictwa podczas lunchu i wspomniała… Zaczęłam grzebać, popytałam. Nie powinnam była, pewnie, ale musiałam wiedzieć.”

Narastający we mnie niepokój skupił się w coś zimnego i ostrego.

„O co chodzi?” zapytałam. „Coś się stało?”

Priya gwałtownie wypuściła powietrze. „Miała tego dnia wizytę prenatalną, Summer. Jest w ciąży.”

Te słowa uderzyły mnie jak ciosy. Każde kolejne odbierało mi kolejną warstwę kłamstw, których się kurczowo trzymałam.

„On się z nią nie rozwodzi…” usłyszałam swój głos. „On nigdy naprawdę nie miał zamiaru się z nią rozwieść.”

„Nie.” Głos Priyi złagodniał, jakby z żalem. „Nie miał. Przykro mi, Summer…”

Xavier nie opuszczał swojego małżeństwa. Budował rodzinę z żoną, podczas gdy mnie ukrywał w szafach z zaopatrzeniem, fotelikach samochodowych i zamkniętych gabinetach.

Priya patrzyła na mnie z troską, czekając aż się rozpadnę. Ale nie rozpadłam się. Coś się we mnie zmieniło—stwardniało, może, albo po prostu pękło tak, że te ostre krawędzie już nie bolały tak bardzo.

„Propozycja od zespołu,” powiedziałam cicho. „Jest nadal aktualna.”

„Summer…”

„Nie mogę tu zostać.” Spojrzałam na nią i wiedziałam, że oczy mam suche, a głos spokojny w sposób, który pewnie martwił ją bardziej niż łzy. „Nie mogę chodzić tymi korytarzami i widywać go codziennie, wiedząc to, co wiem.”

Priya powoli skinęła głową. „To ją przyjmij. Przyjmij tę pracę.”

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Before You Knew My Name

Before You Knew My Name

47 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

47

Treść

Aa