Gabinet Xaviera wyglądał inaczej w surowym świetle zdrady.
To samo mahoniowe biurko, na którym mnie pochylał i sprawiał, że zapominałam własnego imienia. Ta sama skórzana kanapa, na której godzinami rozmawialiśmy o przyszłości, o życiu, które zbudujemy, gdy nadejdzie odpowiedni moment. Te same żaluzje, które zawsze zasłaniały się, gdy drzwi się zamykały, zmieniając to miejsce w nasz sekretny świat podczas przerw.
Stałam przy drzwiach, utrzymując dystans, którego nigdy wcześniej nie potrzebowałam.
Moja dłoń spoczywała na klamce—jeszcze nie byłam gotowa odejść, ale musiałam wiedzieć, że mogę. Xavier pozostał za swoim biurkiem, patrząc na mnie z ostrożnym wyrazem twarzy człowieka, który już szykuje swoją obronę.
"Jesteś żonaty." Mój głos był płaski, kliniczny. Spojrzałam na jego lewą rękę—naga, tak jak każdego dnia, odkąd go znałam. "Zdejmowałeś obrączkę przed naszymi zmianami? Chowałeś ją w szafce?"
"Skąd ty—"
"A może przestałeś ją nosić już dawno temu, żeby udawać, że małżeństwo nie istnieje? Żebyś mógł zdradzać i patrzeć sobie w oczy w lustrze, wmawiając sobie, że tak naprawdę nie kłamiesz?"
"Summer…"
"Miałeś żonę przez cały ten czas." Przerwałam mu, zanim jego spokojny, racjonalny głos zdążyłby zacząć tkać wyjaśnienia, którym mogłabym zapragnąć uwierzyć. "I pozwoliłeś mi zostać kochanką, nie dając mi nawet wyboru."
Xavier powoli wypuścił powietrze, opierając dłonie płasko na biurku, jakby próbował się uziemić.
"Wiem, jak to wygląda, wiem, że jesteś zła i masz do tego pełne prawo. Ale proszę, pozwól mi powiedzieć ci prawdę."
"Prawdę." Zaśmiałam się, a w tym śmiechu była gorycz, którą niemal czułam na języku. "To dobre, z twoich ust. Kiedy dokładnie zamierzałeś mi powiedzieć? Za kolejne sześć miesięcy? Za rok? Czy w ogóle miałeś mi powiedzieć, czy tylko liczyłeś, że nigdy się nie dowiem?"
"Miałem ci powiedzieć. Próbowałem tylko znaleźć odpowiedni moment, właściwy sposób."
Powoli wstał, przeszedł naokoło biurka z ostrożnością kogoś, kto zbliża się do zranionego zwierzęcia.
"Wiem, że to brzmi jak wymówka, ale Summer… Moje małżeństwo od lat nie istnieje. Camille i ja jesteśmy obcymi ludźmi, których łączy kredyt hipoteczny. Nie byliśmy mężem i żoną w żadnym prawdziwym sensie jeszcze zanim cię poznałem."
"To czemu to ukrywałeś?" Głos mi się załamał, mimo moich starań, by nad nim panować. "Jeśli to skończone, jeśli nic dla ciebie nie znaczy, czemu nie mogłeś mi powiedzieć od początku?"
"Bo rozwód jeszcze się nie zakończył. Bo wciąż jestem z nią związany prawnie, a jeśli dowie się o nas zanim wszystko uporządkuję, może zniszczyć wszystko."
Zatrzymał się kilka kroków ode mnie, na tyle blisko, że czułam jego perfumy. Ten znajomy, drzewny zapach, który kiedyś dawał mi poczucie bezpieczeństwa.
"Więc to chodzi o ochronę mnie." Sarkazm był jak cięcie. "Jakie to szlachetne."
"To naprawdę chodzi o ochronę ciebie. Twoja kariera dopiero się zaczyna—czy masz pojęcie, co stałoby się z twoją reputacją, gdyby wyszło na jaw, że spałaś ze swoim żonatym mentorem? Nie pozwolę, by to cię spotkało, nie pozwolę, by moje błędy zniszczyły to, na co tak ciężko pracowałaś."
Najgorsze było to, jak rozsądnie to brzmiało, jak logicznie.
Xavier zawsze był w tym dobry—sprawiał, że wszystko wydawało się wyważone, przemyślane, dla dobra ogółu. Kiedyś mnie to uspokajało. Teraz widziałam w tym to, czym naprawdę było: wyrafinowaną formę kontroli ubraną w troskę.
"Nie będę brudną tajemnicą, którą ukrywasz, podczas gdy próbujesz poukładać sobie prawdziwe życie, Xavier." Słowa były spokojne, ostateczne. "Nie będę kochanką, nie będę tą drugą."
"Nie jesteś tą drugą. Jesteś jedyną."
Zbliżył się jeszcze bardziej, a powinnam była się cofnąć, powinnam była zachować dystans, który sobie obiecałam. Ale moje stopy jakby wrosły w podłogę, gdy jego dłoń uniosła się i z czułością otuliła moją twarz.
"Jesteś jedyną kobietą, której pragnę, Summer. Jedynej, o której myślę, śnię, której potrzebuję. Camille to tylko papierologia—ty jesteś wszystkim innym."
Jego kciuk musnął mój policzek i nienawidziłam tego, jak moje ciało reagowało na jego dotyk. Tego, że sześć miesięcy przyzwyczajeń sprawiło, że szukałam jego ciepła, mimo wszystkiego, co teraz wiedziałam.
"Potrzebuję tylko jeszcze trochę czasu, słoneczko," wyszeptał. "Jeszcze kilka miesięcy, żeby wszystko uporządkować, żeby rozwód przebiegł gładko i nikt z nas nie ucierpiał. A potem wyjdziemy z ukrycia, przestaniemy się chować. Zabiorę cię na kolację do najlepszej restauracji w mieście i pozwolę wszystkim zobaczyć, że jesteś moja."
Chciałam mu wierzyć. Ale chcieć było łatwiej niż zaakceptować, że byłam głupia. Łatwiej niż przyznać, że oddałam sześć miesięcy swojego życia mężczyźnie, który przez cały ten czas mnie okłamywał.
"Cierpliwości," powiedział cicho, składając pocałunek na moim czole. "Jeszcze odrobina cierpliwości, a obiecuję ci—takie życie nie będzie trwało wiecznie."
Nie odsunęłam się. Stałam w jego ramionach, wdychając jego znajomy zapach, czując miarowe bicie jego serca przy mojej piersi.
I nienawidziłam się za to.
***
Mieszkanie Priyi tego wieczoru pachniało indyjskim jedzeniem na wynos i nieuchronnym osądem.
"Chcę mieć pewność, że dobrze rozumiem." Wskazała we mnie pałeczką, siedząc po drugiej stronie stolika kawowego. "Dowiedziałaś się, że on ma żonę, którą ukrywał przez sześć miesięcy, a twoją reakcją było... pozwolić mu się wytłumaczyć i nie zerwać z nim?"
"Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu do namysłu." Przesuwałam pad thai po talerzu, nie jedząc go. "Po prostu... nie zakończyłam tego oficjalnie."
"Czas na przemyślenie czego? On jest żonaty, Summer. To nie jest szara strefa, nie 'problem z komunikacją' ani 'zły timing'. To inny człowiek, z którym jest prawnie związany, podczas gdy zakradał się z tobą do schowków na środki czystości."
"Powiedział, że to małżeństwo już się skończyło. Że są praktycznie w separacji, tylko jeszcze nie formalnie. Pracuje nad rozwodem, ale to skomplikowane, bo..."
"O mój Boże, słyszysz siebie?"
Priya odłożyła pałeczki z głośnym stukotem.
"Brzmisz jak każda kobieta z każdego filmu na Lifetime tuż przed tym, jak wszystko się wali. 'On zostawi żonę dla mnie. To skomplikowane. Potrzebuje tylko więcej czasu.' Summer, faceci, którzy naprawdę odchodzą od żon, nie potrzebują sześciu miesięcy tajnych romansów najpierw."
Te słowa trafiły w miejsce już obolałe i wrażliwe. Odstawiłam swój talerz, apetyt całkowicie zniknął.
"Wiem, że to źle wygląda. Wiem, że brzmi jak największy banał. Ale Priya, nie znasz go tak jak ja. Sposób, w jaki na mnie patrzy, rzeczy, które mówi... to wydaje się prawdziwe. To wydaje się czymś więcej niż romansem."
"Pewnie, że wydaje się prawdziwe. Tak to działa." Jej głos zmiękł, stracił część ostrości. "Nie chcę być okrutna, Summer. Staram się być twoją przyjaciółką. A jako przyjaciółka mówię ci—ta sytuacja to totalny burdel."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon zabrzęczał powiadomieniem o nowym mailu. Zerknęłam na ekran automatycznie, spodziewając się spamu albo aktualizacji grafiku, ale linijka z nadawcą sprawiła, że zamarło mi serce.
"Co?" Priya pochyliła się do przodu. "Co się stało?"
Otworzyłam maila zdrętwiałymi palcami, przeglądając oficjalny nagłówek, formalny język, słowa, które wywróciły wszystko do góry nogami.
"To od drużyny hokejowej. Drużyny Nathana." Spojrzałam na Priyę, czując kłębiące się w piersi trudne emocje. "Oferują mi pracę na część etatu w ich zespole medycznym."
"O ja pier..." Priya wyrwała mi telefon z rąk, czytając maila sama. "Summer, to jest ogromna sprawa! Prawdziwa szansa—dobre pieniądze, rozwój kariery, doświadczenie poza szpitalem... To może być dokładnie to, czego potrzebujesz!"
"To może być też katastrofa." Odebrałam jej telefon, wpatrując się w tekst bez zrozumienia. "Nathan będzie tam codziennie, obserwując każdy mój ruch. A Jay ostatnio pojawia się w szpitalu z podejrzanymi kontuzjami."
"A propos Jaya..." Wyraz twarzy Priyi stał się bardziej dociekliwy. "Wspominałaś o nim chyba z siedemset razy w tym tygodniu. Chcesz mi powiedzieć, co tam się naprawdę dzieje?"
"Nic się nie dzieje. On po prostu..."
Szukałam słów, które nie sprawią, że zabrzmię jak zagubiona nastolatka.
"On jest zagadkowy. W liceum w ogóle mnie nie zauważał, a teraz nagle nie może oderwać ode mnie wzroku, nie przestaje szukać pretekstów, żeby być blisko. To mnie złości, schlebia mi i sprawia, że jestem podejrzliwa jednocześnie. Nie wiem, czego ode mnie chce."
"Może chce ciebie." Priya wzruszyła ramionami. "Może ten piękniś w końcu zyskał trochę głębi i nauczył się patrzeć poza powierzchowność."
"A może po prostu lubi pogoń. Może jestem interesująca, bo jestem pierwszą kobietą, która nie rzuciła mu się do stóp, gdy tylko się uśmiechnął."
"Też możliwe." Priya uśmiechnęła się szeroko. "Ale musisz przyznać—między żonatym doktorem-dziadkiem, który trzyma cię w schowkach, a młodym seksownym hokeistą, który nie przestaje szukać okazji, by cię zobaczyć... jedna z tych opcji jest zdecydowanie mniej żałosna."
"Kiedy przestaniesz nazywać Xaviera 'dziadkiem'?"
"Facet ma trzydzieści sześć lat, jest starszym lekarzem i ukrywa żonę. Jeśli but ortopedyczny pasuje..." Uchyliła się przed poduszką, którą w nią rzuciłam, śmiejąc się. "Tylko mówię—może Jay też nie jest odpowiedzią, ale przynajmniej jest przystojny, bogaty i oficjalnie singiel, według Internetu."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranne światło rozlewało się po mieście blado i chłodno. Moje stopy uderzały o chodnik w równym rytmie—most, nabrzeże, ta sama pętla, którą biegałam od czasów studiów medycznych, kiedy musiałam uciec od własnych myśli.
Palące pieczenie w płucach miało uciszyć mój umysł, miało zastąpić chaos czymś prostym i fizycznym. Nie działało.
Wciąż słyszałam w głowie głos Xaviera.
Małżeństwo jest martwe. Jesteś jedyną kobietą, której pragnę. Jeszcze trochę cierpliwości.
Każde z tych wyjaśnień brzmiało rozsądnie w oderwaniu, ale razem tworzyły wzorzec, którego nie potrafiłam już nie zauważać. Wzorzec opóźnień, wymówek i obietnic, które nigdy do końca się nie spełniały.
A pod tym wszystkim, ropiejące jak zakażenie, którego nie mogłam oczyścić—oferta do zespołu. Wciąż bez odpowiedzi, piąty dzień czekająca w mojej skrzynce odbiorczej jak bomba, której bałam się rozbroić lub zdetonować.
Przyspieszyłam, próbując uciec przed własną niepewnością. Zimne powietrze paliło mi gardło i przyjęłam ten ból z ulgą. Przynajmniej był prosty, przynajmniej miał sens.
Wtedy ktoś dopasował krok do mojego.
— Ładny poranek na bieganie. — Głos Jaya był irytująco swobodny, ledwie zdyszany, mimo że bez trudu dotrzymywał mi kroku. — Trochę zimno, może, ale zawsze lubiłem nabrzeże o tej porze dnia. Coś w tym świetle na wodzie… Bardzo filmowo.
Prawie się potknęłam. — Co ty tu robisz? Śledzisz mnie teraz?
— Po prostu biegam. Tak jak ty. Mieszkam jakieś sześć przecznic stąd. To też moja zwykła trasa—niesamowity zbieg okoliczności, prawda?
Uśmiechnął się, pełen swobodnej pewności siebie i sportowej gracji.
— Właściwie widywałem cię tu już kilka razy, ale zawsze wyglądałaś na tak skupioną, że nie chciałem przeszkadzać. Dziś pomyślałem, co najgorszego może się stać? Powiesz mi, żebym się odczepił, podleczę urażoną dumę, życie toczy się dalej.
— Odczep się. — Ale nie zwolniłam, a on też nie.
Jego obecność nie powinna mieć znaczenia—był tylko pacjentem, kolegą z drużyny mojego brata, komplikacją, której nie potrzebowałam. Ale moje tętno przyspieszyło w sposób niezwiązany z wysiłkiem, i nienawidziłam siebie za to, że to zauważyłam.
— Widzisz, mówisz to, ale nie przyspieszasz, żeby mnie zgubić. To znaczy, że jakaś część ciebie wcale nie nienawidzi mojego towarzystwa. — Bez problemu dopasował się do mojego tempa, długie nogi pochłaniały kolejne metry. — Jak tam lekarskie życie? Uratowałaś ostatnio komuś życie? Przeprowadziłaś jakieś cudowne operacje?
— Jestem stażystką. Głównie aktualizuję dokumentację i staram się nikogo nie zabić.
— Skromność, to lubię. — Przez chwilę milczał i pomyślałam, że może dał sobie spokój z rozmową. — Ale dlaczego w ogóle chciałaś być lekarzem? To był zawsze plan, czy pewnego dnia obudziłaś się i zdecydowałaś, że chcesz spędzić sto lat w szkole, ucząc się, jak dźgać ludzi igłami?
Pytanie mnie zaskoczyło. Z mojego doświadczenia wynikało, że rozmowy zawsze jakoś wracały do Nathana. Na rodzinnych spotkaniach krewni zasypywali mnie pytaniami o jego sezon, statystyki, czy zamierza się wkrótce oświadczyć Madison.
Kiedy poznawałam nowych ludzi i w jakiś sposób dowiadywali się, że mam brata w NHL, dynamika zmieniała się natychmiast. Stawałam się łącznikiem do kogoś ciekawszego, ważniejszego.
Jak to jest mieć sławnego brata? Możesz załatwić mi bilety? Jest wolny?
Nikt nie pytał o moje zainteresowania czy problemy, o moje marzenia, czego chciałabym od własnego życia.
A Jay właśnie mnie o to zapytał. Jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła.
— Chciałam pomagać ludziom — powiedziałam ostrożnie. — I podobała mi się wizja posiadania odpowiedzi. Medycyna jest skomplikowana, ale są w niej zasady, protokoły. Jeśli zrobisz X, uzyskasz Y. Lubiłam tę pewność.
— Ale? — Zerknął na mnie, a w jego spojrzeniu pojawiło się coś poważniejszego. — Tam na pewno jest jakieś ‚ale’.
— Ale prawdziwe życie nie jest takie proste — odparłam, patrząc przed siebie. — Ludzie kłamią na temat objawów. Ignorują zalecenia lekarskie. Podejmują decyzje, które im szkodzą, nawet jeśli wiedzą lepiej—na przykład zgłaszają się z podejrzanymi urazami kilka razy w tygodniu.
Zapadła chwila ciszy, po czym Jay się zaśmiał—jasno i bez cienia żenady w zimnym porannym powietrzu. — Wow, okej. Po prostu tak mnie podsumujesz?
— Jeśli pasuje ci te niezrozumiale częste urazy głowy…
— To były prawdziwe kontuzje — zaprotestował, ale już się uśmiechał. — W większości prawdziwe. Hokej to niebezpieczny sport, dr Ellis. Ludzie ciągle odnoszą kontuzje.
— Mhm. I wszyscy proszą dokładnie o tę samą lekarkę? Za każdym razem?
— Co mogę powiedzieć? Mam doskonały gust, jeśli chodzi o personel medyczny.
Pokręciłam głową, ale nie mogłam całkiem powstrzymać uśmiechu, który próbował wykręcić mi usta.
Przez chwilę biegliśmy w ciszy, nabrzeże rozciągało się obok nas w odcieniach szarości i srebra. Czułam, jak co jakiś czas na mnie zerka, wyczuwałam pytania narastające za jego uważnym wyrazem twarzy.
— Mogę cię o coś osobistego zapytać? — Nie poczekał na pozwolenie. — Oferta od drużyny… Jeszcze nie odpowiedziałaś. Wiem, bo trener Torres wspominał o tym wczoraj, powiedział, że zaczyna myśleć, że nie jesteś zainteresowana. Dlaczego się wahasz?
— Skąd wiesz, że nie odpowiedziałam? To nie twoja sprawa.
— Masz rację, nie moja. Ale i tak pytam. — Patrzył przed siebie, dając mi iluzję prywatności, choć tak naprawdę wnikał w moje sprawy. — O co chodzi? O grafik? Dojazdy? O to, że musiałabyś spędzać czas z bandą spoconych sportowców, którzy uważają, że lodowe kąpiele to cecha osobowości?
— To skomplikowane. — Słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam, próbując ukryć fakt, że to on jest główną przyczyną. — Są rzeczy, o których nie wiesz, sprawy, z którymi się zmagam i które nie mają nic wspólnego z samą pracą.
— Okej.
Przez chwilę milczał. Pomyślałam, że może w końcu udało mi się go uciszyć.
Można pomarzyć.
— A może — i śmiało możesz kazać mi spadać, jeśli się mylę — może wahasz się, bo nie sądzisz, że jesteś wystarczająco dobra.
Zatrzymałam się tak gwałtownie, że minął mnie o trzy kroki, zanim zorientował się i zawrócił z irytującym uśmiechem. Serio? Naprawdę mnie teraz prowokuje? Ten arogancki...
Oddychałam ciężko, ale nie ze zmęczenia. — Nic o mnie nie wiesz.
Złość była dobra — czysta, ostra i łatwiejsza niż skomplikowany bałagan wszystkiego innego.
— Nie masz prawa mnie analizować na podstawie kilku rozmów i kilku szwów. Nie możesz tak po prostu pojawić się w moim życiu znikąd i udawać, że rozumiesz, z czym się mierzę.
— Po prostu cię teraz wkurzam, wyluzuj. I masz rację, nie wiem o tobie wszystkiego.
Stał teraz tuż przede mną, nie ustępując mimo furi, którą słychać było w moim głosie, górował nade mną wszystkimi swoimi absurdalnie ładnymi mięśniami w obcisłej koszulce i z jasnoniebiesko-zielonymi oczami.
— Ale wiem, że jesteś utalentowana — naprawdę utalentowana, nie tylko kompetentna. Zachowałaś spokój, gdy większość stażystów by spanikowała.
— Nie...
— Wiem też — ciągnął, przerywając mi protest — że to ja cię poleciłem na to stanowisko. Powiedziałem trenerowi Torresowi o lekarce, która mnie leczyła w St. Caroline's. Powiedziałem mu, że jest bystra, opanowana i dokładnie taka osoba, jakiej potrzebujemy w zespole.
Złość ze mnie odpłynęła, zostawiając po sobie coś surowego i niepewnego.
— Chciałem, żebyś tam była, Summer. Właśnie ty. Ze względu na to, kim jesteś i jaka jesteś, i zasłużyłaś na tę szansę. — Zawahał się, coś zmieniło się w jego spojrzeniu. — I tak, okej… Może mam też inne motywy.
Serce mi zadrżało. — Jakie inne motywy?
— Takie, że mógłbym cię widywać częściej. — Powiedział to otwarcie, z uśmiechem, bez śladu zażenowania. — Takie, w których to ty jesteś w moim świecie, zamiast żebym ja musiał szukać wymówek, żeby pojawić się w twoim. Nie wstydzę się tego przyznać, Summer. Interesujesz mnie, naprawdę bardzo. Myślę, że już o tym wiesz.
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć, ale żadne słowa nie przyszły.
Rozbroił mnie tak skutecznie, że stałam nad brzegiem wody z niczym poza zimnym wiatrem i nieprzyjemnym uczuciem bycia ściganą. Otwarcie, szczerze, przez kogoś, kto nie ukrywał swoich intencji za wymówkami czy sekretami.
Jay odsunął się na krok, z lekkim uśmiechem na ustach. Potem odwrócił się i zaczął biec tyłem, patrząc na mnie z irytującą pewnością siebie.
— Pomyśl o tym, Summer. Oferta jest prawdziwa, szansa jest prawdziwa i ja też jestem prawdziwy. Cokolwiek cię powstrzymuje? — Rozłożył szeroko ramiona, wciąż oddalając się ode mnie. — To pewnie nie jest tak straszne, jak ci się wydaje. Czasem po prostu trzeba skoczyć i zaufać, że po drodze wymyślisz, jak wylądować.
Odwrócił się i przyspieszył, znikając za zakrętem, zanim zdążyłam sformułować odpowiedź.
Jay Callahan mnie ścigał.
Chłopak, który nigdy mnie nie zauważał, który tysiąc razy mijał moją szafkę, nie dostrzegając mojego istnienia, teraz gonił kobietę, którą się stałam.
I mimo wszystko — mimo obietnic Xaviera, sekretów, które ukrywałam, i starego bólu, który wciąż pulsował pod moją opanowaną fasadą — jakaś zdradziecka część mnie chciała, żeby mnie złapał.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kuchnia pachniała dzieciństwem—zapachami, które przez dekady niedzielnych obiadów, świątecznych spotkań i wszystkich zwyczajnych posiłków przeniknęły te ściany, zszywając rodzinę w całość.
Siedziałam przy znajomym stole, obserwując ramki ze zdjęciami, które tłoczyły się na każdym wolnym kawałku powierzchni. Dominowały osiągnięcia Nathana związane z hokejem—mistrzostwa peewee, trofea ze szkoły średniej, moment, w którym został wybrany do drużyny, dzień podpisania profesjonalnego kontraktu.
Moje osiągnięcia też się pojawiały, mniejsze i rzadsze: portrety z ukończenia szkoły, zdjęcie z ceremonii białego fartucha. Rodzina, która wciąż na nowo układała się wokół nieobecnych mężczyzn, udokumentowana w zastygłych uśmiechach i starannie ustawionych kadrach.
Mama krzątała się między kuchenką a stołem, promieniując cichą dumą, którą zawsze nosiła, gdy oboje jej dzieci byli pod jej dachem. Nathan rozparty na swoim zwyczajowym miejscu na czele stołu—pozycja, którą zajął gdzieś w gimnazjum i nigdy już nie oddał.
„—a potem Torres odciąga mnie na bok po treningu”, mówił, gestykulując widelcem, „i mówi, że muszę popracować nad ustawianiem się w obronie. Jakbym nie grał w tę grę od szóstego roku życia.”
Mama wydawała współczujące odgłosy, całą uwagę skupiając na Nathanielu, jakby był słońcem, a ona kwiatem zwracającym się ku światłu. „On po prostu chce ci pomóc, kochanie. Trenerzy najbardziej naciskają na swoich najlepszych graczy i kapitanów.”
„Wiem, wiem. Po prostu…” Nathan pokręcił głową, sięgając po więcej puree ziemniaczanego. „Nieważne. A jak tam szpital, Sum? Nadal ratujesz życie i zapisujesz nazwiska?”
„W porządku. Dużo pracy. Typowy chaos stażysty.”
„Ona jest skromna”, wtrąciła mama, promieniejąc. „Moja córka, pracująca w jednym z najlepszych szpitali w mieście. Czasem wciąż nie mogę w to uwierzyć… Oboje moje dzieci robią takie niesamowite rzeczy.”
Jej wzrok znów powędrował do Nathana, kiedy to mówiła, a ja rozpoznałam znajomą hierarchię. Jego osiągnięcia były namacalne—statystyki, które można było powtarzać, artykuły do wycięcia, kariera, która zapełniała stadiony kibicami.
Moje były łagodniejsze, cichsze—studia medyczne, staż, powolna, nieefektowna wspinaczka w stronę czegoś, co może kiedyś nabierze znaczenia.
„A propos niesamowitych rzeczy”, powiedziała mama, odkładając koszyk bułek z uroczystą powagą, „Nathan opowiedział mi o ofercie od drużyny. Summer, czemu mi o tym nie powiedziałaś? Stanowisko w medycznym zespole profesjonalnej drużyny hokejowej—to wspaniałe!”
Żołądek mi się ścisnął. Część mnie chciała przyjąć tę ofertę—pragnęła dystansu od Xaviera, czystego zerwania ze szpitalem, który teraz wydawał się skażony miesiącami kłamstw.
Ale inna część się cofała przed tym, co by to oznaczało: Nathan codziennie krążący nad moim ramieniem, nieustępliwy pościg Jaya bez miejsca na ukrycie się i przerażająca pewność, że wchodzę prosto w coś, na co nie jestem gotowa.
„To jeszcze nie jest pewne”, wydusiłam. „To tylko…”
„Jutro ma dzień próbny”, wciął się Nathan, a ja poczułam znajome rozdrażnienie, kiedy ktoś opowiada moją historię za mnie. „Będzie obserwować obecny personel, zobaczy, czy to dobre dopasowanie. Powiedziałem trenerowi Torresowi, że idealnie się do tego nadaje. Mieć siostrę w drużynie—nieźle, co?”
„Oboje moje dzieci, razem…” Oczy mamy zalśniły od wzruszenia. „Twój ojciec byłby taki dumny.”
Wzmianka o naszym ostatnim ojcu—moim biologicznym ojcu, ojczymie Nathana, mężczyźnie, który odszedł, gdy miałam dwanaście lat—spadła na stół jak kamień wrzucony w spokojną wodę.
Nie zostawił po sobie nic oprócz ciszy i dwójki dzieci o różnych nazwiskach: Nathan zachował nazwisko biologicznego ojca, Reid, odkąd ten zmarł, a ja zostałam przy Ellis. Wieczne przypomnienie o mężczyźnie, który nas porzucił.
Dlatego tak niewiele osób wiedziało, że jesteśmy rodzeństwem. Różne nazwiska, różny wygląd—Nathan z ciemnymi włosami i potężną sylwetką, ja z blond lokami i drobną figurą.
W szkole ta niejasność była nawet przydatna, pozwalała mi egzystować w jego cieniu bez dodatkowej presji bycia „brzydką młodszą siostrą gwiazdy hokeja”. Teraz wydawało się to tylko kolejną ścianą między nami.
Szczęka Nathana napięła się niemal niewidocznie, a uśmiech mamy na moment zgasł, zanim odzyskała równowagę.
„Chłopaki są w porządku, głównie, ale kultura szatni potrafi być... intensywna.” powiedział, omijając niezręczność. „Będziesz musiała zdobyć ich szacunek swoją pracą, nie przez to, że jesteś moją siostrą. Właściwie może lepiej, żeby na początku nie wiedzieli, że jesteśmy spokrewnieni. Najpierw niech zobaczą twój talent.”
„Poradzę sobie w szatni, Nathan.”
„Wiem, że potrafisz, po prostu mówię…” Pochylił się do przodu, równie szczery, co przytłaczający. „Jeśli ktoś przekroczy granicę, jeśli ktoś sprawi, że poczujesz się niekomfortowo, przychodzisz do mnie. Natychmiast. Nie obchodzi mnie, kto to jest—świeżak, weteran, trener. Ja się tym zajmę.”
Opiekuńczość nie zmieniła się od czasów liceum.
To ta sama zaciekła, pełna dobrych intencji klatka, którą budował wokół mnie od tamtej nocy, kiedy chłopcy z drużyny pływackiej osaczyli mnie pijani na tej imprezie. Nocy, po której wszystko się zmieniło, nawet jeśli większości nie pamiętałam.
„Mam dwadzieścia cztery lata”, powiedziałam cicho. „Nie musisz walczyć za mnie.”
„Od tego są starsi bracia.”
Mama przytaknęła z aprobatą, a ja poczułam, jak ściany zaciskają się jeszcze mocniej.
„Poza tym”, ciągnął Nathan, a jego ton stał się bardziej dosadny. „Dlaczego to Jay polecił cię na to stanowisko? Cieszę się, że to zrobił, to świetna okazja, ale Jay zazwyczaj nie wysila się, żeby pomagać ludziom w karierze.”
To pytanie było zbyt blisko prawdy. Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy, i zmusiłam się do powolnego kęsa kurczaka, zyskując na czasie.
„Poznał mnie w szpitalu, kiedy kilka razy go leczyłam. Może po prostu zaimponowałam mu swoją pracą.”
„Może.” Nathan nie brzmiał przekonująco. „Jay to mój najlepszy przyjaciel, kocham go jak brata, ale wiem, jak działa. Zwłaszcza jeśli chodzi o kobiety.”
Odłożył widelec, skupiając na mnie całą uwagę.
„On jest nieprzewidywalny, Sum. Nie potrafi się zdecydować na jedną dziewczynę i przy niej zostać, zawsze goni za czymś nowym, skacze z jednego związku w drugi, jakby próbował wypełnić jakąś pustkę, której nie da się zapełnić.”
„Nathan.”
„Mówię to, bo wiem, że kiedyś coś do niego czułaś, jeszcze w liceum.”
Jego spojrzenie złagodniało, ale słowa i tak zabolały.
„Nie byłaś wtedy zbyt dyskretna i nie chcę, żebyś teraz miała jakieś nadzieje tylko dlatego, że nagle zaczął zwracać na ciebie uwagę. Jay nie jest dla ciebie. On nie jest w stanie dać ci tego, na co zasługujesz.”
Stara rana pulsowała pod moją pozorną opanowaniem.
Nathan miał rację—w liceum nie byłam dyskretna. Byłam żałośnie, wręcz beznadziejnie zakochana w tym chłopaku. A teraz ten chłopak był nagle wszędzie, nagle zainteresowany, nagle patrzył tylko na mnie.
„Nie mam żadnych nadziei,” skłamałam. „Jest tylko pacjentem.”
„Dobrze. Niech tak zostanie.” Nathan sięgnął po wodę, zadowolony. „Nie mówię tego, żeby cię kontrolować. Znalazłem coś dobrego z Madison, coś stabilnego, coś prawdziwego. Ona sprawia, że chcę być lepszy, budować coś trwałego.”
Spojrzał mi prosto w oczy, szczery i całkowicie nieświadomy ironii.
„Chciałbym tego dla Jaya, ale wiem, że on taki nie jest. I chcę tego również dla ciebie, Sum. Kogoś niezawodnego, kogoś, kto zawsze jest obecny, kto nie bawi się uczuciami.”
Pomyślałam o Xavierze zamkniętym w swoim gabinecie, o jego ostrożnych obietnicach, o ukrytej żonie.
„Ja też tego chcę…” powiedziałam cicho. I tym razem mówiłam szczerze.
„A tak w ogóle o Madison,” wtrąciła się mama, rozpromieniona możliwością zmiany tematu, „kiedy znowu ją przyprowadzisz? Nie widziałam jej od tygodni. Nie możesz jej wiecznie ukrywać—muszę ją nakarmić, sprawdzić, czy dobrze ją traktujesz.”
Nathan zaśmiał się, a rozmowa na szczęście zeszła ze mnie. Przerzucałam jedzenie po talerzu, starając się być wdzięczna za troskę Nathana, zamiast czuć się przez nią przytłoczona. Kolacja powoli dobiegała końca. Naczynia zostały sprzątnięte, resztki zapakowane, powtarzały się znajome rytuały kończącego się rodzinnego posiłku.
Nathan zatrzymał się przy drzwiach, w pół założonej kurtce, z kluczami w dłoni.
„A, jeszcze jedno,” powiedział niby od niechcenia. „Zauważyłaś coś dziwnego u Jaya ostatnio? Zaczął przychodzić na treningi z jakimiś przypadkowymi urazami—skaleczenia, siniaki, nadwyrężone mięśnie… Trener Torres zaczyna się martwić. Myśli, że może Jay bije się gdzieś poza lodowiskiem czy coś.”
Żołądek zjechał mi do samej podłogi. Rozcięcie nad jego brwią, podejrzane obrażenia, powtarzające się wizyty na pogotowiu, zawsze konkretnie ze mną w roli lekarza.
Moja twarz pozostała spokojna wyłącznie siłą woli, każda komórka ciała krzyczała z wysiłku, by wyglądać normalnie. „To dziwne…” wydusiłam. „Może to stres? Presja sezonu czasem sprawia, że ludzie stają się lekkomyślni.”
Nathan rozważył to, po czym wzruszył ramionami. „Pewnie raz za dużo uderzył się w głowę—coś mu się tam poprzestawiało.” Uśmiechnął się, pokręcił głową i szybko mnie przytulił. „Do zobaczenia jutro, Sum. Nie denerwuj się, będzie świetnie.”
Wyszedł, a ja stałam w drzwiach, patrząc, jak jego tylne światła znikają, z sercem bijącym tak mocno, że czułam je w gardle.
Jay ranił się, żeby mnie zobaczyć, a Nathan zaczynał coś podejrzewać.
I wiem na pewno, że cokolwiek dzieje się między mną a Jayem, Nathan nigdy by tego nie zaakceptował.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować