Lyla Monroe
Ugh, Jonathan.
Ścisnęłam telefon tak mocno, że myślałam, że ekran pęknie. Oczywiście, że to był on. Oczywiście, że powiedział mojemu ojcu, gdzie pracuję. To była jedyna możliwość, by Carter Kingsley dowiedział się, gdzie pracuję — a tym bardziej zdobył mój służbowy e-mail. Firma nawet nie znała mojego prawdziwego imienia. To musiał być Jonathan.
Nienawidziłam Jonathana.
Nie był nawet moją rodziną. Po prostu kolejny wierny piesek mojego ojca. Ojciec uratował go z sierocińca, gdy byli młodzi, dał mu dom, nazwisko, miejsce w imperium Kingsleyów — a teraz Jonathan zachowywał się, jakby był jednym z Kingsleyów.
Dawniej nazywałam go starszym bratem. Teraz ledwo mogłam wypowiedzieć jego imię bez odruchu wymiotnego.
Czego, do diabła, ojciec ode mnie chciał? Uciekłam przecież z jakiegoś powodu. Zmieniłam imię, wygląd, całe swoje istnienie tylko po to, by się od niego uwolnić. I wtedy otworzyłam e-mail.
Od: Carter Kingsley
Moja najdroższa córko,
Nadszedł czas, byś wróciła do domu. Odchodzę na emeryturę. Chcę spędzić ostatnie lata z ojcem, zanim odejdzie.
Posiadłość na wyspie na Malediwach jest gotowa, a ja pragnę spokoju.
Twoja przyszłość jest tutaj. Nie tam.
—Tata
Moja dłoń zadrżała. Wpatrywałam się w ekran, jakby miał zaraz wybuchnąć w mojej dłoni.
Przejąć jego biznes? Nie. Nie. To już nie było moje życie. Nie mógł po prostu ściągnąć mnie z powrotem, jakbym była jakąś zapomnianą zabawką.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, pojawiło się kolejne powiadomienie.
Luca Steele: Bądź gotowa. Dziś jedziesz ze mną odwiedzić moją matkę.
Co? Słucham?
Mrugnęłam. To nie mogło być prawda. Nigdy nie odwiedzałam jego matki. Nawet o niej nie mówił, poza cotygodniowymi prośbami, bym zamawiała jej kwiaty albo przygotowywała zamówienia obiadowe.
Teraz chciał, żebym pojechała z nim? Ledwo zdążyłam to przetrawić, gdy kolejny dźwięk rozległ się w telefonie.
Znowu Luca.
Poza tym — musimy omówić prezentację dla Victorii Ames.
Za dwa dni. Chcę, abyś każdą wolną chwilę poświęciła na to.
—Luca
Dokończyłam lunch w ciszy, apetyt zniknął. Żołądek ściskał mnie nie z głodu.
Potem wróciłam do swojego boksu i przebiłam się przez to, co mogłam — maile, szkice slajdów, podsumowania rozmów. Liczby zlewały mi się w oczach. Nawet nie była jeszcze 17:00, a już kręciło mi się w głowie. O 16:52 byłam w łazience, poprawiając makijaż. Poprawiłam szminkę. Przypudrowałam twarz. Przeczesałam perukę. Wyprostowałam kardigan.
Wciąż wyglądałam zwyczajnie. Przynajmniej nie jak ktoś, kto płakał w kabinie toalety.
Dokładnie o 17:00 zapukałam do drzwi biura Luci.
Otworzył, zmierzył mnie wzrokiem i skinął głową. Potem powiedział beznamiętnie: „Chodź za mną.”
Zeszliśmy na dół. Na zewnątrz czekał elegancki, czarny Range Rover. On usiadł za kierownicą, a ja wsiadłam na miejsce pasażera, z notesem w dłoni.
Podczas jazdy opowiadał o projekcie Victorii Ames, a ja robiłam notatki jakby od tego zależało moje życie. Nawet nagrałam rozmowę, żeby mieć odniesienie. Jego ton był ostry, precyzyjny, zupełnie służbowy. Byłam dobra w tej części — słuchać, chłonąć, realizować.
Kiedy dotarliśmy do szpitala opieki długoterminowej, niebo już ciemniało. To nie był zwykły szpital — to była prywatna placówka najwyższej klasy, na którą stać tylko miliarderów. Wszystko lśniło. Kwiaty w kryształowych wazonach. Uśmiechnięte pielęgniarki w markowych uniformach.
Jego matka mieszkała w specjalnym skrzydle, jak we własnym apartamencie. Bardziej przypominał luksusowe mieszkanie niż szpital. Marmurowe blaty. Drewniane podłogi. Była tam nawet pełna kuchnia i przytulny kącik jadalny.
Luca wszedł pierwszy, witając personel skinieniem głowy, zanim odnalazł matkę. Siedziała w kuchni, ubrana w miękki kremowy kardigan, srebrne włosy delikatnie zaczesane do tyłu.
Podniosła wzrok i uśmiechnęła się. „Danielu, kochanie.”
Daniel. Nie Luca. Nie pamiętała jego imienia.
Luca poprawił ją i uklęknął obok, ujmując jej dłoń. Jego głos zmiękł, stał się cichy i delikatny — najłagodniejszy, jaki kiedykolwiek słyszałam.
Stałam z boku, cicho obserwując. Patrzyłam, jak je i rozmawia jak syn, który robi to co tydzień — choć ona ledwie wiedziała, kim jest.
Nagle podniosła głowę i wskazała na mnie. „Kim ona jest?”
Sztywniałam.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, dodała: „To piękna dziewczyna. Bardzo ładna. Masz bardzo piękną dziewczynę. Chodź, zjedz z nami.”
Uśmiechnęłam się niezręcznie, kręcąc głową. „Och nie, ja tylko—”
„To moja dziewczyna,” wtrącił Luca.
Spojrzałam na niego zszokowana. Co?
Jego ton się nie zmienił. Był płynny. Spokojny. Ale patrzył mi prosto w oczy, gdy to powiedział. Nie mogłam wykrztusić słowa. Wyschło mi w ustach. Jego matka rozpromieniła się, klasnęła w dłonie i zaprosiła mnie gestem.
Usiadłam. W milczeniu. Dłubałam w sałatce, której nie zamawiałam.
„Chodź tu, kochanie,” powiedziała, sięgając po moją dłoń. „Masz takie dobre oczy.”
„Musisz sprawić, żeby Luca więcej spał,” dodała z uśmiechem. „Za dużo pracuje.”
Kiwnęłam głową, zmuszając się do uśmiechu. „Postaram się.”
Ale w środku krzyczałam.
Wyszliśmy w końcu po godzinie.
W samochodzie cisza osiadła jak mgła. Aż spojrzał na mnie w lusterku wstecznym.
„Nie bierz tego, co powiedziałem mojej matce, na serio,” powiedział.
Mrugnęłam. „Okej…”
„Ma demencję,” dodał. „Jeśli zapyta, kim jesteś, jesteś moją dziewczyną. To ją uspokaja. Tylko tyle.”
Kiwnęłam głową, czując pustkę w środku. „Rozumiem.”
Oczywiście, że tak. Dlaczego ktoś taki jak Luca Steele miałby umawiać się z kimś takim jak Lyla Monroe?
Spojrzałam na telefon, potrzebując rozproszenia.
Kolejny e-mail.
Od: Carter Kingsley
Jeśli nie przyjdziesz dobrowolnie, sam po ciebie przyjadę.
Twój wybór.
Zabrakło mi tchu.
O Boże.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lyla Monroe
Następnego dnia Victoria Ames stała pewnie na froncie sali konferencyjnej, jej ostre obcasy stukały o podłogę, gdy powoli przechadzała się wzdłuż stołu. Jej głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu siłą, kontrolą i elegancją.
– W Ames Global wierzymy, że to partnerstwo zapoczątkuje nową erę innowacji technologicznych – powiedziała. – Ale tylko jeśli obie strony udowodnią, że potrafią dotrzymać kroku.
Siedziałam w kącie. Zawsze w kącie. Cicho. Niewidzialnie. Jak tapeta.
Dwa dni zarwanych nocy, kiepskiego snu i niekończących się spotkań odcisnęły piętno. Jechałam na kofeinie i czystej sile woli. Oczy mnie piekły. Ręce bolały. Przez ostatnie 48 godzin przespałam ledwie trzy. A jednak wszystko wokół mnie wyglądało na dopracowane. Zorganizowane. Profesjonalne.
Bo to ja o to zadbałam.
Slajdy, harmonogramy, cyfry, strategia – każdą najmniejszą rzecz w tym pokoju dotknęłam. Sprawdziłam. Doprowadziłam do perfekcji.
Może zasługuję na poklepanie po plecach, pomyślałam. Takie małe. Żeby tylko iść dalej.
Wtedy odezwał się Luca.
– To partnerstwo połączy zaawansowaną infrastrukturę Steele Enterprises z innowacyjnymi systemami software’owymi Ames Global – mówił. – Wspólnie przewidujemy 40% wzrost udziału w rynku w następnym roku fiskalnym. Nasze zespoły są gotowe. Nasz model jest silny. Potrzebujemy już tylko państwa zaufania.
Wyglądał na pewnego siebie – spokojny, w idealnie skrojonym garniturze, z perfekcyjnie ułożonymi włosami, przenikliwymi szarymi oczami. Ale widziałam napięcie w jego szczęce. Ciężar na ramionach. Ta transakcja znaczyła dla niego wszystko.
Victoria przestała chodzić.
Odwróciła się powoli do Luki, spojrzenie ostrym wzrokiem. – A co z przejęciem w Dżakarcie? – spytała nagle.
Serce mi zamarło.
Luca mrugnął.
Victoria skrzyżowała ramiona. – Trzy lata temu wycofałeś się bez uprzedzenia z wielomilionowej transakcji za granicą. Zostawiłeś tamtejszy rząd w zawieszeniu. Prawie wywołało to skandal. Skąd mam wiedzieć, że nie zrobisz tego samego ze mną?
Pokój zamarł.
Widziałam to w jego oczach. Luca szukał słów. Otworzył usta, ale nie wydobyło się z nich nic. A w tej ciszy Victoria po prostu stała, z podniesioną brodą, czekając.
Spojrzałam na dokumenty na stole. Spojrzałam na wykresy na ekranie. Spojrzałam na Lukę – mojego szefa. Zimny. Bezwzględny. Niedostępny. Ale teraz... zastygły w miejscu.
Wstałam. Nie wiedziałam dlaczego. Moje nogi po prostu się ruszyły. Czułam, jak serce wali, oddech mi się rwie, a ten mały głos w głowie krzyczy: co ty wyprawiasz, Lylo?! Siadaj, zanim cię zwolni!
A jednak podeszłam na front sali.
– Mogę odpowiedzieć na to pytanie – powiedziałam spokojnie.
Victoria mrugnęła i odwróciła się do mnie. Reszta sali patrzyła w milczeniu.
– Wiem, że nie jestem członkiem zespołu zarządzającego – kontynuowałam, starając się utrzymać głos w ryzach – ale blisko współpracowałam z panem Steele’em przy tym projekcie i mogę panią zapewnić – to nie jest Dżakarta.
Victoria uniosła brew. – Tak?
– Tamta transakcja rozpadła się przez niestabilność polityczną, nie brak zaangażowania – powiedziałam. – Luca – pan Steele – wybrał ochronę akcjonariuszy i pracowników. To była trudna, ale słuszna decyzja. Ten projekt? Ten jest inny. Jest przemyślany, głęboko zbadany i zabezpieczony przed podobnymi ryzykami.
Victoria patrzyła na mnie z zaciśniętymi ustami. W końcu skinęła głową.
– Nie widziałam tego w ten sposób – powiedziała. – To... naprawdę dobra perspektywa.
Spojrzała na Lukę. – Jest dobra.
Potem znów spojrzała na mnie. – Jak się nazywasz?
Przełknęłam ślinę. – Lyla. Lyla Monroe.
– I jesteś?
– Jestem jego osobistą asystentką – odpowiedziałam.
Victoria przekrzywiła głowę. – Cóż, pani Monroe... zasługuje pani na podwyżkę. Może nawet awans.
Uśmiechnęłam się niepewnie. – Dziękuję.
Luca patrzył na mnie.
Jego oczy były szeroko otwarte, zaskoczone. Nie wściekłe, jeszcze nie. Ale... coś się zmieniało. Widziałam to. Jakby próbował zobaczyć mnie po raz pierwszy.
Podziw? Dezorientacja? Podejrzliwość?
Nie czekałam, by się przekonać. Odwróciłam się i wróciłam prosto do kąta. Usiadłam, skrzyżowałam nogi, złożyłam dłonie i wpatrzyłam się w notatnik, jakbym właśnie nie złamała tysiąca niewypowiedzianych zasad.
Z powrotem tryb sekretarki.
Spotkanie ruszyło dalej. Luca podjął tam, gdzie skończyłam. Jego głos znów był pewny. W pokoju same skinienia i aprobata.
A potem – ping.
E-mail.
Od: Carter Kingsley
Jutro rano będzie czekał samochód.
Jeśli nie będziesz w tym samochodzie i w samolocie do Kalifornii,
przyjadę po ciebie osobiście.
Twój wybór.
—Tata
Westchnęłam, tłumiąc napływające do piersi gorąco. Wściekłość. Lęk. Zmęczenie. Wszystko naraz.
Gdy sala w końcu opustoszała, podeszłam prosto do Luki.
Spojrzał na mnie bez wyrazu. Jego usta rozchyliły się, jakby miał zapytać, co do cholery robiłam tam z przodu.
Ale uprzedziłam go.
– Czy mogę wziąć kilka dni wolnego? – zapytałam szybko. – Muszę polecieć do Kalifornii.
Uniósł brew. – Dlaczego?
– Muszę odwiedzić rodzinę – odpowiedziałam równym głosem.
Odchylił się do tyłu, założył ręce. – Nie możesz zadzwonić? Zadzwonić na wideo?
– To ważne – powiedziałam cicho.
Przez chwilę jeszcze mi się przyglądał, po czym w końcu powiedział:
– Dobrze. Dziś uratowałaś projekt, więc dostajesz dwa dni. Ani dnia więcej.
– Dziękuję – powiedziałam.
Odwrócił się, już zbierając papiery. – Miej telefon przy sobie. Jeśli będę cię potrzebował, zadzwonię albo napiszę.
– Będę – odpowiedziałam cicho.
– I Lyla…
– Tak, panie Steele?
– Nie dostaniesz podwyżki.
O rany.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lyla Monroe
„Dzień dobry, pani Kingsley. Pańskie śniadanie”, powiedział kierowca z łagodnym uśmiechem, wręczając mi ciepłe pudełko i mój ulubiony napój. „Gorąca pizza z truflami i pieczarkami, rukolą i dodatkowym parmezanem… oraz pani ulubiony napój — mrożona matcha latte z karmelem, tylko na mleku owsianym, dwa razy karmel, dużo lodu, jedno espresso.”
„Dziękuję”, powiedziałam, chwytając oba zamówienia, gdy rześki poranny wiatr musnął chodnik.
Obcasy moich butów Christian Louboutin stukały o czysty chodnik — czerwone podeszwy ostre i błyszczące. Poruszałam się swobodnie, z pewnością w każdym kroku. Mój żakiet Balmain idealnie opinał sylwetkę — czarny, z złotymi guzikami, które łapały promienie słońca. Pod spodem miałam kremową, jedwabną bluzkę Hermès, wpuszczoną w spodnie Chanel z wysokim stanem, perfekcyjnie dopasowane. Złota bransoletka Van Cleef & Arpels lśniła na moim nadgarstku, a perłowe kolczyki harmonizowały z delikatnym naszyjnikiem na obojczyku.
Nie było już krzywych okularów. Nie było bezkształtnego kardiganu z zapomnianego wieszaka w second-handzie. Nie było sztywnej, taniej czarnej peruki.
Przesunęłam palcami po włosach — długich, ciemnych, falujących kaskadach, które błyszczały przy każdym ruchu. Moje prawdziwe włosy. Moja prawdziwa skóra. Moja prawdziwa twarz.
Wślizgnęłam się na tylne siedzenie Mercedesa-Benz S-Class, układając śniadanie równo na środkowej konsoli. Skórzane siedzenia otuliły mnie, jakby o mnie pamiętały.
„Cieszy się pani na powrót do domu, pani Kingsley?” — zapytał kierowca, zerkając na mnie przez lusterko wsteczne.
Uśmiechnęłam się łagodnie. „Proszę, mów mi Lyla. Teraz posługuję się nazwiskiem Monroe.”
Zaśmiał się cicho. „Dla mnie zawsze będzie pani panią Kingsley.”
Nic nie odpowiedziałam.
Jechał w stronę lotniska, miasto zostawało za nami. Brałam powolne kęsy pizzy — ciepłej, serowej, wykwintnej. Siorbałam matcha latte, pozwalając kofeinie krążyć po ciele.
Gdy dotarliśmy, nie przechodziliśmy przez żaden punkt kontroli ani zwykłe bramki odlotów.
Samochód skręcił za terminal, przejeżdżając przez prywatną bramkę na płytę lotniska.
I wtedy go zobaczyłam.
Odrzutowiec Kingsleyów.
Wypolerowany. Smukły. Onieśmielający. Metal błyszczał w porannym słońcu. Przy schodach czekała stewardesa w granatowo-złotym mundurze. Uśmiechnęła się, gdy wysiadałam z auta.
„Witamy na pokładzie, pani Kingsley.”
Unosząc głowę wysoko, weszłam po schodach, obcasy wystukiwały rytm na metalowych stopniach.
W środku odrzutowca pachniało drogą skórą i świeżymi orchideami. Przy moim fotelu stał kuferek Louis Vuitton — musiał go spakować Jonathan. Wnętrze było czyste, luksusowe i chłodne — zupełnie jak życie, przed którym uciekłam.
Usiadłam w kremowym, miękkim fotelu, zakładając nogę na nogę z wyćwiczoną gracją.
I wtedy wszedł on.
Jonathan.
W idealnie odprasowanym garniturze, włosy gładko zaczesane do tyłu, w ręku iPad i ten sam zarozumiały uśmiech, którego zawsze nienawidziłam.
„Cieszysz się na powrót do domu, panno Kingsley?” — zapytał, zajmując miejsce naprzeciwko mnie.
Przewróciłam oczami. „Proszę cię, Jonathan. Nawet tej jednej rzeczy nie potrafiłeś zrobić, o którą prosiłam.”
Westchnął, odkładając tablet. „Przepraszam. Musiałem. I… poza tym, twój ojciec nie powiedział ci wszystkiego.”
Zmrużyłam oczy. „Co masz na myśli?”
Jonathan pochylił się do przodu, głosem cichym, poważnym.
„To twój ojciec. Umiera.”
Przesuń w górę, aby kontynuować