passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Behind the Lies: I Was Always His - Rozdział #5 - autor itsvlada

Behind the Lies: I Was Always His

/

Rozdział 5

4

Lyla Monroe

Następnego dnia Victoria Ames stała pewnie na froncie sali konferencyjnej, jej ostre obcasy stukały o podłogę, gdy powoli przechadzała się wzdłuż stołu. Jej głos rozbrzmiewał w pomieszczeniu siłą, kontrolą i elegancją.

– W Ames Global wierzymy, że to partnerstwo zapoczątkuje nową erę innowacji technologicznych – powiedziała. – Ale tylko jeśli obie strony udowodnią, że potrafią dotrzymać kroku.

Siedziałam w kącie. Zawsze w kącie. Cicho. Niewidzialnie. Jak tapeta.

Dwa dni zarwanych nocy, kiepskiego snu i niekończących się spotkań odcisnęły piętno. Jechałam na kofeinie i czystej sile woli. Oczy mnie piekły. Ręce bolały. Przez ostatnie 48 godzin przespałam ledwie trzy. A jednak wszystko wokół mnie wyglądało na dopracowane. Zorganizowane. Profesjonalne.

Bo to ja o to zadbałam.

Slajdy, harmonogramy, cyfry, strategia – każdą najmniejszą rzecz w tym pokoju dotknęłam. Sprawdziłam. Doprowadziłam do perfekcji.

Może zasługuję na poklepanie po plecach, pomyślałam. Takie małe. Żeby tylko iść dalej.

Wtedy odezwał się Luca.

– To partnerstwo połączy zaawansowaną infrastrukturę Steele Enterprises z innowacyjnymi systemami software’owymi Ames Global – mówił. – Wspólnie przewidujemy 40% wzrost udziału w rynku w następnym roku fiskalnym. Nasze zespoły są gotowe. Nasz model jest silny. Potrzebujemy już tylko państwa zaufania.

Wyglądał na pewnego siebie – spokojny, w idealnie skrojonym garniturze, z perfekcyjnie ułożonymi włosami, przenikliwymi szarymi oczami. Ale widziałam napięcie w jego szczęce. Ciężar na ramionach. Ta transakcja znaczyła dla niego wszystko.

Victoria przestała chodzić.

Odwróciła się powoli do Luki, spojrzenie ostrym wzrokiem. – A co z przejęciem w Dżakarcie? – spytała nagle.

Serce mi zamarło.

Luca mrugnął.

Victoria skrzyżowała ramiona. – Trzy lata temu wycofałeś się bez uprzedzenia z wielomilionowej transakcji za granicą. Zostawiłeś tamtejszy rząd w zawieszeniu. Prawie wywołało to skandal. Skąd mam wiedzieć, że nie zrobisz tego samego ze mną?

Pokój zamarł.

Widziałam to w jego oczach. Luca szukał słów. Otworzył usta, ale nie wydobyło się z nich nic. A w tej ciszy Victoria po prostu stała, z podniesioną brodą, czekając.

Spojrzałam na dokumenty na stole. Spojrzałam na wykresy na ekranie. Spojrzałam na Lukę – mojego szefa. Zimny. Bezwzględny. Niedostępny. Ale teraz... zastygły w miejscu.

Wstałam. Nie wiedziałam dlaczego. Moje nogi po prostu się ruszyły. Czułam, jak serce wali, oddech mi się rwie, a ten mały głos w głowie krzyczy: co ty wyprawiasz, Lylo?! Siadaj, zanim cię zwolni!

A jednak podeszłam na front sali.

– Mogę odpowiedzieć na to pytanie – powiedziałam spokojnie.

Victoria mrugnęła i odwróciła się do mnie. Reszta sali patrzyła w milczeniu.

– Wiem, że nie jestem członkiem zespołu zarządzającego – kontynuowałam, starając się utrzymać głos w ryzach – ale blisko współpracowałam z panem Steele’em przy tym projekcie i mogę panią zapewnić – to nie jest Dżakarta.

Victoria uniosła brew. – Tak?

– Tamta transakcja rozpadła się przez niestabilność polityczną, nie brak zaangażowania – powiedziałam. – Luca – pan Steele – wybrał ochronę akcjonariuszy i pracowników. To była trudna, ale słuszna decyzja. Ten projekt? Ten jest inny. Jest przemyślany, głęboko zbadany i zabezpieczony przed podobnymi ryzykami.

Victoria patrzyła na mnie z zaciśniętymi ustami. W końcu skinęła głową.

– Nie widziałam tego w ten sposób – powiedziała. – To... naprawdę dobra perspektywa.

Spojrzała na Lukę. – Jest dobra.

Potem znów spojrzała na mnie. – Jak się nazywasz?

Przełknęłam ślinę. – Lyla. Lyla Monroe.

– I jesteś?

– Jestem jego osobistą asystentką – odpowiedziałam.

Victoria przekrzywiła głowę. – Cóż, pani Monroe... zasługuje pani na podwyżkę. Może nawet awans.

Uśmiechnęłam się niepewnie. – Dziękuję.

Luca patrzył na mnie.

Jego oczy były szeroko otwarte, zaskoczone. Nie wściekłe, jeszcze nie. Ale... coś się zmieniało. Widziałam to. Jakby próbował zobaczyć mnie po raz pierwszy.

Podziw? Dezorientacja? Podejrzliwość?

Nie czekałam, by się przekonać. Odwróciłam się i wróciłam prosto do kąta. Usiadłam, skrzyżowałam nogi, złożyłam dłonie i wpatrzyłam się w notatnik, jakbym właśnie nie złamała tysiąca niewypowiedzianych zasad.

Z powrotem tryb sekretarki.

Spotkanie ruszyło dalej. Luca podjął tam, gdzie skończyłam. Jego głos znów był pewny. W pokoju same skinienia i aprobata.

A potem – ping.

E-mail.

Od: Carter Kingsley

Jutro rano będzie czekał samochód.

Jeśli nie będziesz w tym samochodzie i w samolocie do Kalifornii,

przyjadę po ciebie osobiście.

Twój wybór.

—Tata

Westchnęłam, tłumiąc napływające do piersi gorąco. Wściekłość. Lęk. Zmęczenie. Wszystko naraz.

Gdy sala w końcu opustoszała, podeszłam prosto do Luki.

Spojrzał na mnie bez wyrazu. Jego usta rozchyliły się, jakby miał zapytać, co do cholery robiłam tam z przodu.

Ale uprzedziłam go.

– Czy mogę wziąć kilka dni wolnego? – zapytałam szybko. – Muszę polecieć do Kalifornii.

Uniósł brew. – Dlaczego?

– Muszę odwiedzić rodzinę – odpowiedziałam równym głosem.

Odchylił się do tyłu, założył ręce. – Nie możesz zadzwonić? Zadzwonić na wideo?

– To ważne – powiedziałam cicho.

Przez chwilę jeszcze mi się przyglądał, po czym w końcu powiedział:

– Dobrze. Dziś uratowałaś projekt, więc dostajesz dwa dni. Ani dnia więcej.

– Dziękuję – powiedziałam.

Odwrócił się, już zbierając papiery. – Miej telefon przy sobie. Jeśli będę cię potrzebował, zadzwonię albo napiszę.

– Będę – odpowiedziałam cicho.

– I Lyla…

– Tak, panie Steele?

– Nie dostaniesz podwyżki.

O rany.

Przesuń w górę, aby kontynuować

5

Lyla Monroe

„Dzień dobry, pani Kingsley. Pańskie śniadanie”, powiedział kierowca z łagodnym uśmiechem, wręczając mi ciepłe pudełko i mój ulubiony napój. „Gorąca pizza z truflami i pieczarkami, rukolą i dodatkowym parmezanem… oraz pani ulubiony napój — mrożona matcha latte z karmelem, tylko na mleku owsianym, dwa razy karmel, dużo lodu, jedno espresso.”

„Dziękuję”, powiedziałam, chwytając oba zamówienia, gdy rześki poranny wiatr musnął chodnik.

Obcasy moich butów Christian Louboutin stukały o czysty chodnik — czerwone podeszwy ostre i błyszczące. Poruszałam się swobodnie, z pewnością w każdym kroku. Mój żakiet Balmain idealnie opinał sylwetkę — czarny, z złotymi guzikami, które łapały promienie słońca. Pod spodem miałam kremową, jedwabną bluzkę Hermès, wpuszczoną w spodnie Chanel z wysokim stanem, perfekcyjnie dopasowane. Złota bransoletka Van Cleef & Arpels lśniła na moim nadgarstku, a perłowe kolczyki harmonizowały z delikatnym naszyjnikiem na obojczyku.

Nie było już krzywych okularów. Nie było bezkształtnego kardiganu z zapomnianego wieszaka w second-handzie. Nie było sztywnej, taniej czarnej peruki.

Przesunęłam palcami po włosach — długich, ciemnych, falujących kaskadach, które błyszczały przy każdym ruchu. Moje prawdziwe włosy. Moja prawdziwa skóra. Moja prawdziwa twarz.

Wślizgnęłam się na tylne siedzenie Mercedesa-Benz S-Class, układając śniadanie równo na środkowej konsoli. Skórzane siedzenia otuliły mnie, jakby o mnie pamiętały.

„Cieszy się pani na powrót do domu, pani Kingsley?” — zapytał kierowca, zerkając na mnie przez lusterko wsteczne.

Uśmiechnęłam się łagodnie. „Proszę, mów mi Lyla. Teraz posługuję się nazwiskiem Monroe.”

Zaśmiał się cicho. „Dla mnie zawsze będzie pani panią Kingsley.”

Nic nie odpowiedziałam.

Jechał w stronę lotniska, miasto zostawało za nami. Brałam powolne kęsy pizzy — ciepłej, serowej, wykwintnej. Siorbałam matcha latte, pozwalając kofeinie krążyć po ciele.

Gdy dotarliśmy, nie przechodziliśmy przez żaden punkt kontroli ani zwykłe bramki odlotów.

Samochód skręcił za terminal, przejeżdżając przez prywatną bramkę na płytę lotniska.

I wtedy go zobaczyłam.

Odrzutowiec Kingsleyów.

Wypolerowany. Smukły. Onieśmielający. Metal błyszczał w porannym słońcu. Przy schodach czekała stewardesa w granatowo-złotym mundurze. Uśmiechnęła się, gdy wysiadałam z auta.

„Witamy na pokładzie, pani Kingsley.”

Unosząc głowę wysoko, weszłam po schodach, obcasy wystukiwały rytm na metalowych stopniach.

W środku odrzutowca pachniało drogą skórą i świeżymi orchideami. Przy moim fotelu stał kuferek Louis Vuitton — musiał go spakować Jonathan. Wnętrze było czyste, luksusowe i chłodne — zupełnie jak życie, przed którym uciekłam.

Usiadłam w kremowym, miękkim fotelu, zakładając nogę na nogę z wyćwiczoną gracją.

I wtedy wszedł on.

Jonathan.

W idealnie odprasowanym garniturze, włosy gładko zaczesane do tyłu, w ręku iPad i ten sam zarozumiały uśmiech, którego zawsze nienawidziłam.

„Cieszysz się na powrót do domu, panno Kingsley?” — zapytał, zajmując miejsce naprzeciwko mnie.

Przewróciłam oczami. „Proszę cię, Jonathan. Nawet tej jednej rzeczy nie potrafiłeś zrobić, o którą prosiłam.”

Westchnął, odkładając tablet. „Przepraszam. Musiałem. I… poza tym, twój ojciec nie powiedział ci wszystkiego.”

Zmrużyłam oczy. „Co masz na myśli?”

Jonathan pochylił się do przodu, głosem cichym, poważnym.

„To twój ojciec. Umiera.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

6

Lyla Monroe

Kingsley.

Nazwisko znane w każdym kraju, szeptane w szkołach biznesu, drukowane w nagłówkach, budzące lęk w salach zarządów.

Technologia. Inwestycje. Farmaceutyki. Media. Cokolwiek — mieliśmy w tym udział.

To nie było tylko nazwisko. To było imperium.

Właśnie wylądowałam w Kalifornii. Słońce tutaj było cieplejsze, łagodniejsze. Nie jak ostry blask nowojorskiej panoramy. Siedziałam cicho na tylnym siedzeniu Maybacha, patrząc, jak wysokie palmy zacierają się za przyciemnianymi szybami. Serce biło mi coraz mocniej, im bliżej byliśmy miejsca, do którego myślałam, że nigdy nie wrócę.

Domu.

Długa, kręta droga prowadziła do bram posiadłości, strzeżonych przez kamienne lwy. I wtedy — zobaczyłam go.

Mój dom z dzieciństwa.

Wyniosła, przypominająca zamek rezydencja, otulona światłem słonecznym i otoczona akrami ogrodów w pełnym rozkwicie — róże, orchidee, tulipany — każda kwiat, jaki można sobie wyobrazić. Za szklarnią kryła się biała stodoła, dokładnie taka, jaką pamiętałam. Zapach jaśminu wirował w powietrzu, a kiedy wysiadłam z samochodu, wciągnęłam go głęboko do płuc.

Było tu pięknie. Nadal.

Ale tak inne od betonowych wieżowców i spalin metra, do których się przyzwyczaiłam.

Kalifornia zawsze była moją ulubioną. Ale tutaj… wszyscy znali mnie jako córkę Cartera Kingsleya. Złotą dziewczynę, której wszystko podawano na tacy. W liceum nie mogłam zrobić niczego, żeby paparazzi nie trzaskali zdjęć zza parkingu. Każde zwycięstwo, każda porażka — wszystko to należało do jego nazwiska. Nigdy mojego.

Nikt mnie nie widział. Tylko dziedziczkę. Dziedzictwo.

I może to prawda — miałam życie podane na srebrnej tacy. Ale chciałam się dowiedzieć, jak to jest coś zdobyć. Coś zbudować. Być sobą.

Dlatego odeszłam. Dlatego stałam się Lyla Monroe.

Usunęłam Novę Kingsley ze wszystkich dokumentów, stworzyłam całkowicie fałszywe CV i aplikowałam o pracę asystentki w Steele Enterprises. Wiedziałam, że Luca Steele nigdy by mnie nie zatrudnił, gdyby znał moją prawdziwą tożsamość.

I tak — był najtrudniejszym szefem, jakiego kiedykolwiek miałam.

Zimny. Bezwzględny. Bez emocji.

Ale przez dwa lata nauczyłam się od niego więcej niż przez całe dotychczasowe życie. Jak myśleć szybko. Jak prowadzić, nie będąc głośną. Jak dzierżyć władzę, nie pokazując jej.

A teraz byłam tutaj. Tam, gdzie wszystko się zaczęło.

Weszłam do posiadłości przez wielki marmurowy hol. Podłogi lśniły. Portrety moich przodków wisiały na ścianach jak duchy, które obserwują mój powrót. Przeszłam korytarzem, który niegdyś rozbrzmiewał moim śmiechem. Teraz panowała cisza.

Popchnęłam drzwi do prywatnych apartamentów ojca.

— Tato?

Leżał w łóżku — blady, wychudzony, cień człowieka, którego świat wciąż się bał. Lekarze stali w pobliżu. Dwie pielęgniarki poprawiały kroplówki. Kilku jego prawników szeptało w kącie.

Ale gdy na mnie spojrzał, jego oczy rozbłysły.

— Moja córeczka — wyszeptał.

Podeszłam bliżej, zaciśniętym głosem. — Dlaczego nie powiedziałeś mi, że jesteś chory?

Chwycił mnie za rękę z zaskakującą siłą. — Nie chciałem cię kłopotać. Chciałem po prostu, żebyś tu była.

— Nie kłopotać mnie? — prychnęłam. — Umierasz, a nie uznałeś, że warto o tym wspomnieć?

Uśmiechnął się słabo. — Wszystko już dobrze. Chcę tylko zrezygnować ze stanowiska prezesa… i spędzić resztę dni z twoim dziadkiem na wyspach. Trochę spokoju i ciszy. Bez maili. Bez sal zarządów.

— Nie pojedziesz na wyspy — zmarszczyłam brwi. — A co, jeśli tam opieka zdrowotna nie będzie wystarczająca?

— Pojadę z pielęgniarkami. Pełna obsada. Wszystko załatwione.

Westchnęłam. Wykończona. Rozdarta. Zraniona. — Nova — powiedział cicho. — Podejdź.

Zbliżyłam się.

— Teraz nazywam się Lyla — powiedziałam.

Zaśmiał się słabo. — Nie, nie nazywasz się tak. Jesteś Nova Kingsley. Moją córką. Moją jedyną spadkobierczynią.

Spojrzałam w dół. — Ale tato… nie chcę być prezesem.

Zesztywniał.

— To znaczy… chcę być prezesem. Ale swojej firmy. Nie tej, którą ty zbudowałeś. Zbudowałeś ją… — zawahałam się. — Brudnymi pieniędzmi. Wiesz o tym.

Pokiwał głową powoli, ze smutkiem w oczach. — Wiem, kochanie. I wiem, za czym stoisz. Dlatego daję ci wszystko. Możesz to wszystko zmienić. Przekształcić. Uczynić lepszym. Czystym. Dobrym. Prawdziwym. Ale Nova… ta firma jest twoja.

Zakaszlał, głos mu zadrżał. — Twoja mama i ja zbudowaliśmy to wszystko dla ciebie. Nie pamiętasz, co ci powtarzała każdego wieczoru?

Zamknęłam oczy.

Błysk. Głos mamy — łagodny, czuły, czeszący moje włosy przed snem.

„Urodziłaś się, by przewodzić, Nova. Nie, by się chować. Pewnego dnia ten świat zobaczy twoje światło. Ale musisz sama w nie uwierzyć.”

Zmarła, gdy miałam dziesięć lat. Ale jej opowieści… zostały ze mną.

Wypuściłam powoli powietrze. — Tak, pamiętam.

Ojciec się uśmiechnął. — Jesteś moją jedyną córką. Dumą. Radością. Pozwalałem ci na wszystko — chciałaś zniknąć, pracować jako sekretarka, za grosze, z jakiegoś Boga wie powodu… ubierać się jak… jak to się śmialiśmy?

Zaśmiałam się mimo siebie. — Profesor Velma Wigglesworth.

— Właśnie! — zachichotał słabo. — Przeklęte okulary. Spódnica z lumpeksu. Ta ohydna peruka.

Znowu się zaśmiałam, ocierając łzę.

— Ale teraz czas się pokazać — powiedział. — Koniec z ukrywaniem się. Koniec z perukami. Zrobisz to dla mnie?

Spojrzałam mu w oczy. I kiwnęłam głową. — Tak, tato. Zrobię to.

Jego uśmiech się poszerzył, łagodny i pełen dumy. — No dobrze — powiedział. — Więc najpierw…

Zawahał się.

— Wyjdziesz za mąż.

Całe moje ciało zesztywniało.

— Słucham?! — wykrzyknęłam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Behind the Lies: I Was Always His

Behind the Lies: I Was Always His

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa