passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Alpha and Beta - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Between Alpha and Beta

/

Rozdział 2

rozdział 1

POV Katherine

„Pamiętaj,” syknęła Matka przy moim uchu, „słodko i delikatnie. Jesteśmy z powrotem od trzech miesięcy, ale nasza pozycja wciąż jest niepewna. Jeden fałszywy ruch, jedno ostre słowo i możemy stracić wszystko, na co tak ciężko pracowałyśmy.”

„Tak, Mamo.”

Słowa spadły z moich ust jak krople zatrutego miodu, każda sylaba była małą śmiercią tej, którą naprawdę byłam.

Stałam tuż przy wejściu do wielkiej sali Blackstone Pack, w skromnej niebieskiej sukience — celowo wybranej, by poddać się konwenansom. Palce matki wbiły się w moje ramię z dobrze znanym okrucieństwem.

„Popraw swoją postawę. Nie za prosto — nie wyzywasz nikogo. Ale też nie przygarbiona — przecież nie jesteś słaba.”

Jej dłonie szarpały moje ramiona, ustawiając mnie jak lalkę.

„I na miłość Bogini Księżyca, jeśli którykolwiek ze starszych wilków do ciebie przemówi, ustępujesz. Zawsze ustępuj.”

Skinęłam głową, pozwalając jej poprawić kosmyk włosów, który ośmielił się uciec z koka.

Wokół nas członkowie stada płynęli przez swoje kręgi towarzyskie z łatwością przynależności. My stałyśmy na uboczu — już nie całkiem pariasy, ale dalekie od akceptacji.

Niepewna przestrzeń między wygnaniem a stadem.

„Muszę porozmawiać z innymi wilczycami o nadchodzącej aukcji charytatywnej.” Oczy Matki już przeczesywały tłum w poszukiwaniu matki Alfy. „Bądź widoczna, ale nie rzucaj się w oczy. Bądź użyteczna, ale nie zuchwała.”

Porzuciła mnie bez spojrzenia za siebie. Ruszyłam w stronę stołu z poczęstunkiem, każdy krok był wystudiowanym pokazem gracji, a moja twarz przybrała wyraz uprzejmej pustki.

Ta maska stała się moją drugą skórą — słodki uśmiech, który nigdy nie sięgał duszy, uległe pochylenie głowy, które wrzeszczało: 'Jestem niczym, nie stanowię zagrożenia, możesz mną rozporządzać.'

Gdyby tylko ktoś wiedział, jak nienawidzę tego gówna…

„A toż to córka marnotrawnego Bety.” Głos przeciął powietrze jak wyzwanie. „Wciąż udajesz niewinną owieczkę, co?”

Odwróciłam się powoli, a mój wyćwiczony uśmiech już zatruwał mi twarz. Nate opierał się o filar, jego ciemne oczy błyszczały złośliwą rozbawieniem.

Wszystko w nim emanowało arogancją — od celowo luźnego krawata po sposób, w jaki dzierżył szklankę whisky niczym groźbę.

„Beta Williams,” powiedziałam, pochylając głowę w wymaganym geście uległości. „Miło pana widzieć tego wieczoru.”

„Daruj sobie teatrzyk, Winters.” Odepchnął się od filaru i ruszył w moją stronę z drapieżną determinacją. „Oboje wiemy, że za tymi ślicznymi oczami dzieje się więcej, niż sugeruje ten akt bezradnej panienki.”

„Nie wiem, o czym mówisz…”

Mój głos zachował miodową uległość, nawet gdy palce zaciskały się na chochli do ponczu, którą właśnie chwyciłam. Jego uśmiech się poszerzył, a on wtargnął w moją przestrzeń, zniżając głos do intymnego szeptu.

„Obserwujesz wszystkich, katalogując ich słabości, sojusze. Myślisz, że nikt nie zauważa, ale ja cię widzę, księżniczko. Tę prawdziwą ciebie. Tę, która aż się rwie, żeby mi powiedzieć, gdzie mogę sobie wsadzić te moje uwagi.”

Mój uśmiech nie pękł, choć coś dzikiego mignęło w mojej głowie na jedną nieostrożną sekundę.

„Dziękuję za radę, Beta Williams. Zawsze jestem wdzięczna za mądrość przywódców naszego stada.”

„Daj spokój, Gabriel jest za bystry na twoje bezradne aktorstwo,” ciągnął Nate, kręcąc whisky z wyrachowaną groźbą. „Może spróbuj mieć jakiś charakter.”

Szpila trafiła głęboko, ale gorsze rzeczy już mnie wydrążyły. Nalewałam poncz pewnymi rękami, każdy ruch był baletem fałszywej pogody ducha.

„Twoja troska o dobro Alfy jest godna podziwu. Jestem pewna, że docenia tak opiekuńczego Betę.”

„Nie jego chronię.” Jego oczy zwęziły się z mroczną satysfakcją. „Ostrzegam ciebie. Jakiekolwiek gierki grasz, cokolwiek twoja matka planuje z tym powrotem do stada — Gabriel w końcu przejrzy to wszystko. A kiedy to się stanie...”

Groźba zawisła między nami jak ostrze.

„Jakiś problem?”

Derek, jeden z młodszych wojowników, pojawił się u mojego łokcia, wyraźnie zaniepokojony.

„Żadnego problemu,” powiedziałam szybko, wciskając mu kubek ponczu. „Beta Williams właśnie udzielał mi rad na temat dynamiki stada. Taki troskliwy z niego człowiek.”

Śmiech Nate’a był niski i znaczący. „Tak, panna Winters to pilna uczennica. Prawda, Katherine?”

„Zawsze chętna do nauki,” zgodziłam się, a mój ton był tak doskonale szczery, że Derek się rozluźnił, podczas gdy uśmieszek Nate’a tylko się wyostrzył.

„Miłego wieczoru, księżniczko,” rzucił Nate z kpiącym ukłonem, po czym zniknął w tłumie.

Kolejna godzina była torturą doprowadzoną do perfekcji. Przynosiłam napoje starszym członkom stada, słuchałam ich opowieści z udawanym zainteresowaniem i podawałam przekąski z wyrachowaną pokorą.

Każdy ruch był wyreżyserowaną uległością. Byłam duchem w ciele dziewczyny. Użyteczna, ale zapomniana, obecna, lecz nierzeczywista.

Sięgałam po chochlę do ponczu, gdy powietrze nagle się zmieniło.

Rozmowy ucichły. Głowy odwróciły się w stronę wejścia, a oczekiwanie tłumu stało się niemal namacalne.

Alpha Gabriel Cross pojawił się w drzwiach.

Ten mężczyzna był zagładą owiniętą w designerskie ubrania — grafitowy garnitur Armaniego, idealnie skrojony na ramionach, które łamały słabszych wilków. Jego śnieżnobiała koszula była tak idealnie gładka, że mogła przecinać powietrze, rozpięta tuż tyle, by odsłonić fragment potężnej piersi.

Ale to jego obecność prawdziwie wymuszała uległość. Gabriel nie chodził — on się skradał, każdy krok to wyrachowana dominacja.

Jego ciemne włosy były artystycznie potargane, ta niedbała perfekcja, która wymagała wysiłku. Wyraziste kości policzkowe i szczęka jak wyrzeźbiona z marmuru, w oprawie bursztynowych oczu, które nie umykały niczemu.

Członkowie stada rozstępowali się przed nim jak woda. Niektórzy pochylali głowy, inni zamarli pod naporem surowej energii Alfy, bijącej od niego falami.

Wszystko w nim krzyczało, że jest właścicielem nie tylko tej sali, ale każdego obecnego w niej wilka.

Gdy nasze spojrzenia się spotkały, świat dosłownie eksplodował.

Moja wilczyca eksplodowała życiem, pełna energii, jakiej nigdy wcześniej nie czułam, z taką siłą, że ugięły się pode mną kolana. Uczucie przyciągania do niego uderzyło mnie jak pociąg towarowy, odbierając oddech, myśli, zmysły. Każdy nerw płonął.

Kryształowy kielich wypadł z moich bezwładnych palców, roztrzaskując się na kamieniu w kaskadzie lśniących odłamków.

Widziałam, jak w tym momencie Alpha Gabriel zesztywniał, całe jego ciało zostało sparaliżowane. Jego kontrolowane bursztynowe oczy zapłonęły złotem — rozpoznaniem i dzikim, zwierzęcym głodem.

Cywilizowany Alfa zniknął, zastąpiony przez czystego drapieżnika.

„Katherine!” Głos matki był jak smagnięcie batem, jej dłoń ściskała mi ramię. „Tylko bałagan — posprzątaj to. Robisz scenę.”

Ale nie mogłam się ruszyć, nie mogłam nawet wydobyć z siebie słowa. Nie istniałam poza siłą przyciągania, która ciągnęła mnie do mężczyzny przecinającego tłum jak opętany.

Członkowie stada uciekali z drogi Alfy Gabriela, ich głosy były tylko szumem wobec ryku mojej krwi.

Zatrzymał się tuż przede mną. Tak blisko, że jego ciepło parzyło moją skórę. Tak blisko, że widziałam, jak jego pierś unosi się w poszarpanym oddechu.

Całe stado patrzyło w osłupieniu, jak ich opanowany, kontrolowany Alfa wpatruje się w córkę wygnańca z nagim, dzikim pożądaniem.

Kiedy się odezwał, jego głos był zdarty, zachrypnięty od szoku i czegoś nieskończenie groźniejszego. „Ty… jak to możliwe?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 2

Wielka sala wybuchła chaosem. Setki głosów zderzyły się w falach szoku i spekulacji, podczas gdy więź pulsowała między nami niczym napięty przewód, grożąc spopieleniem mojej starannie zbudowanej fasady.

— Partnerka — warknął Gabriel.

Ten dźwięk wibrował w jego piersi i przenikał aż do moich kości. Jego złote oczy płonęły pierwotną intensywnością.

— Alfa Gabriel. — Moja matka pojawiła się obok nas, kłaniając się w doskonałym ukłonie. Jej twarz stała się kredowobiała z autentycznego szoku. — To wielkie błogosławieństwo dla naszej rodziny.

Słowa wychodziły z niej bez tchu, z niedowierzaniem.

Automatycznie podążyłam za jej przykładem, moje ciało skłaniało się w latach wyuczonego posłuszeństwa, mimo że mój świeżo przebudzony wilk warczał w proteście.

Gabriel złapał mnie za podbródek, gwałtownie unosząc mnie do pionu. — Moja partnerka nie kłania mi się. Nigdy więcej, Katherine. Rozumiesz?

— Tak, Alfo — wyszeptałam, spuszczając wzrok.

— Gabriel. — Głos Nate’a przeciął tę chwilę jak zimna woda. Beta podszedł powoli, jego szare oczy utkwione we mnie z nieskrywaną podejrzliwością. — Może nie powinieneś tu robić sceny.

Szczęka Gabriela zadrżała. — Masz rację. — Jego dłoń objęła mój łokieć, stanowcza, lecz nie bolesna. — Chodź ze mną.

Poprowadził mnie w stronę swojego gabinetu, tłum rozstępował się przed nami.

Gabriel zostawił dłoń na moich plecach, prowadząc mnie chłodnym korytarzem; z każdym krokiem hałas cichł, aż pozostały tylko nasze kroki. Drzwi zamknęły się z wyraźnym kliknięciem i zostaliśmy sami.

Krążył przy oknie, jego ramiona były napięte od stresu. Cisza rozciągała się między nami, aż w końcu odwrócił się gwałtownie.

— Jak to możliwe? — Jego głos był teraz twardszy, bardziej surowy. — Jesteś tu od trzech miesięcy. Nigdy się nie spotkaliśmy, nawet nie byliśmy w tym samym pomieszczeniu, a teraz...

— Ja... nie wiem. — Słowa wypadły ze mnie, nerwowa energia kazała mi paplać. — Mama trzymała mnie z dala od zgromadzeń stada, mówiła, że najpierw musimy zasłużyć na nasze miejsce. Dziś to moje pierwsze oficjalne wyjście, a w chwili, gdy wszedłeś—

— Dość. — Ruszył w moją stronę, każdy krok był zamierzony. — Czujesz to? Więź?

Imię, którego nigdy wcześniej nie wypowiedziałam, pojawiło się nagle i pewnie — Elsie, mój wilk. Ryknęła we mnie: Dotknij go. Zaznacz go. Jest nasz. Nasz partner. Spójrz na te ramiona, te ręce, te usta...

Zamknij się, napalona bestio, syknęłam w myślach.

— Tak — wyszeptałam, czując jak policzki płoną. — To... przytłaczające.

Zatrzymał się tuż poza zasięgiem, ręce miał zaciśnięte po bokach. — Nie masz pojęcia, co mi zrobiłaś. Jaka to kontrola, żeby teraz nie—

Urwał, zaciskając szczękę.

Patrzyłam, jak walczy ze sobą, alfa mierzył się z wilkiem. Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy i wyciągnął do mnie dłoń powoli, dając mi czas na cofnięcie się.

Gdy jego palce musnęły mój policzek, świat zawirował. Każda komórka ciała zapłonęła tam, gdzie jego skóra dotknęła mojej. Cichy jęk wyrwał się z moich ust, a jego oczy pociemniały na ten dźwięk.

— Niewiarygodne — szepnął, kciukiem kreśląc linię mojej kości policzkowej. — Więź... Nigdy czegoś takiego nie czułem.

— Ja też nie.

Prawda, po raz pierwszy.

— Poradzimy sobie z tym razem. — Teraz obejmował całą moją twarz, a ja nie mogłam się powstrzymać i wtuliłam się w jego dłoń. — Jesteś teraz moja, Katherine. A ja chronię to, co moje.

— Alfo Gabriel...

— Dla ciebie to już tylko Gabriel. Chodź. — Odsunął się, przerywając czar. — Powinniśmy wracać, zanim Nate wyśle grupę poszukiwawczą.

Wielka sala buzowała ledwo powstrzymywanym podekscytowaniem, gdy się pojawiliśmy. Dłoń Gabriela na moich plecach poprowadziła mnie prosto do stołu Alfy.

— Usiądź ze mną — rozkazał, odciągając krzesło obok swojego — krzesło Luny.

Moje dłonie drżały, gdy siadałam, a ciężar setek spojrzeń palił moją skórę.

— Wina? — zaproponowałam, sięgając po butelkę.

— Pozwól — powiedział Gabriel, ale ja już zaczęłam nalewać, ruchy miałam precyzyjne mimo nerwów.

Nate opadł na swoje krzesło nieopodal, jego spojrzenie było przenikliwe. — Radzisz sobie z tym zaskakująco dobrze. Większość nowo odkrytych par ledwo funkcjonuje.

— Jest silniejsza, niż wygląda — powiedział Gabriel, kładąc dłoń na mojej.

— Najwyraźniej. — Ton Nate’a mógłby zamrozić płomień. — Powiedz, Katherine, czym się właściwie zajmujesz? Poza tym, że przypadkowo odkryłaś, iż jesteś partnerką naszego Alfy?

— Nate. — Ostrzeżenie Gabriela zabrzmiało nisko.

— Uczę — odpowiedziałam cicho, dolewając Gabrielowi wina. — W podstawówce. Tych najmłodszych.

— Jakie to słodkie. — Uśmiech Nate’a był cały w zębach. — A wcześniej? Co robiłaś podczas... wygnania swojej rodziny?

— Nate, dość. — Głos Gabriela stwardniał jak stal. — Okaż mojej partnerce szacunek.

— Oczywiście, Alfo. — Nate wzniosł kieliszek w kpiącym geście. — Przepraszam, Luno .

Ten tytuł przeszył mnie dreszczem. Luna.

Wszystko, do czego mnie wychowywano, bym pragnęła, spadło mi do stóp przez kaprys losu.

Chciałam powiedzieć Nate’owi, gdzie może sobie wsadzić swoje podejrzenia, chciałam odpowiedzieć mu sarkazmem na sarkazm. Zamiast tego uśmiechnęłam się słodko.

— Nie trzeba przeprosin, Beto. Twoja troska o Gabriela jest godna podziwu.

Gabriel gładził kciukiem moje kostki. — Opowiedz mi o swoich uczniach. Lubisz uczyć?

— Bardzo. — Bezpieczny temat. — Są w tym idealnym wieku, kiedy wszystko jest jeszcze magiczne.

— Będziesz wspaniałą matką — powiedział, a ta swobodna pewność naszej wspólnej przyszłości odebrała mi dech.

Wieczór wlókł się w rozmazanym ciągu gratulacji i ciekawskich spojrzeń. Gabriel nie przestawał mnie dotykać — dłoń na plecach, palce muskające ramię, jego udo przyciśnięte do mojego.

Każdy kontakt karmił głód więzi.

W końcu, gdy spotkanie zbliżało się do końca, Gabriel zwrócił się do mnie. — Chcę, żebyś się wprowadziła do mojego domu.

Kieliszek z winem zastygł w pół drogi do moich ust. — Słucham?

— Jutro rano. — Jego ton nie znosił sprzeciwu. — Rozumiem twoją sytuację rodzinną, Katherine. To da nam czas, by się lepiej poznać. Więź wymaga pielęgnacji.

— Gabrielu, to—

— Konieczne. — Ujął moją dłoń. — Potrzebuję cię blisko. Więź tego wymaga, a szczerze mówiąc, ja też.

Spojrzałam przez salę na matkę, która patrzyła na nas ze łzami płynącymi po twarzy. Biła od niej czysta, szokująca radość — te wszystkie lata uczenia mnie słodyczy i uległości tylko po to, żeby zostać zaakceptowaną, a teraz ten niemożliwy cud.

Jej córka jest partnerką samego Alfy stada.

— Jeśli uważasz, że tak będzie najlepiej — wyszeptałam.

— Tak sądzę. — Podniósł moją dłoń do ust, a delikatny pocałunek przeszył mnie prądem. — Nate pomoże ci w przeprowadzce.

— Wspaniale — mruknął Nate, dobijając whisky. — Właśnie tym chciałem się zająć z samego rana.

Gabriel go zignorował, całą uwagę skupiając na mnie. — Witamy w domu, Katherine.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

„Ostrożnie z tą walizką”, warknął Nate do młodszych wilków, a jego irytacja iskrzyła w porannym powietrzu. „Jeśli uszkodzicie jej rzeczy, będziecie się tłumaczyć Alfie.”

Przemierzał domek mojej matki niczym uwięziony drapieżnik, zarządzając przeprowadzką z bezwzględną skutecznością. Każde ostre polecenie, każdy niecierpliwy gest krzyczały o jego pragnieniu, by być gdziekolwiek indziej.

„To pudełko idzie do głównego domu”, rzucił, ledwie zerkając na zawartość. „To też. Wszystko zabrać.”

W ciągu dwóch godzin całe moje życie zostało spakowane i przewiezione. Motywacja Nate’a, by skończyć jak najszybciej, zamieniła proces, który powinien trwać cały dzień, w wojskową operację.

„Twój pokój jest gotowy”, poinformował mnie oschle, już cofając się w stronę drzwi. „Skrzydło wschodnie, trzecie drzwi. Polecenia Gabriela były... bardzo szczegółowe.”

Pokój zaparł mi dech w piersiach. Miękkie kremowe ściany kąpane w porannym świetle wpadającym przez okna od podłogi do sufitu. Czteropostelowe łóżko dominowało przestrzeń, otulone jedwabiem w kolorze granatu, pasującym do puszystego dywanu.

Świeże białe róże wypełniały kryształowe wazony niemal na każdej powierzchni.

„Podoba ci się?” Głos Gabriela dobiegł z progu, ciepły i pełen troski. „Przygotowałem go specjalnie dla ciebie. Wschodnia ekspozycja daje ci widok na wschód słońca nad ziemiami watahy.”

„Jest piękny”, wyszeptałam, szczerze przytłoczona. „Nie musiałeś—”

„Oczywiście, że musiałem.” Podszedł do mnie, jego dłoń spoczęła na moich plecach. „Jesteś moją partnerką. Twoje poczucie komfortu ma dla mnie znaczenie.”

Skinęłam głową pod jego dotykiem, coś we mnie rozluźniło się, gdy wschód słońca zalał podłogę. Po raz pierwszy ten pokój wydawał się obietnicą, a nie klatką.

Kolejne dni okazały się objawieniem. Podczas gdy mama zawsze wydawała rozkazy—stań prosto, mów ciszej, nigdy nie okazuj słabości—Gabriel dawał mi wybór.

„Wolisz śniadanie na tarasie czy w jadalni?” zapytał pierwszego ranka.

„Jak wolisz, Alfa.”

„Katherine.” Jego kciuk musnął mój policzek. „Już ci mówiłem—teraz jestem po prostu Gabrielem, a zapytałem, czego ty chcesz.”

„Racja, przepraszam. W takim razie taras”, przyznałam. „Lubię poranne powietrze.”

„Więc taras.” Uśmiechnął się, odsunął mi krzesło, gdy dotarliśmy do skąpanej w słońcu przestrzeni. „Kawa nie jest za mocna? Mogę poprosić, żeby zrobili ci herbatę.”

„Kawa jest idealna.”

„Nie jest ci zimno? Mogę przynieść ci szal.”

Ta nieustanna uwaga, ta szczera troska—była upajająca. Po raz pierwszy w życiu czułam się ceniona, a nie kształtowana na siłę.

Trzy dni po naszym nowym początku znalazłam Gabriela w jego gabinecie z Nate’em i Colinem, egzekutorem watahy. Mapy pokrywały masywny dębowy stół, oznaczone czerwonymi krzyżami i taktycznymi notatkami.

„Wschodnia granica wciąż pozostaje podatna”, mówił Colin, jego poorane bliznami dłonie przesuwały się po liniach terytorium.

„Zwiększamy patrole”, przerwał Gabriel. „Podwójne zmiany na grzbiecie.”

„To zostawia odsłonięte północne przejście”, odparł Nate, pochylając się nad mapą. „Nie możemy bronić obu bez—”

„Bez wezwania rezerw”, powiedziałam z progu, studiując układ taktyczny. „Ale jeśli rozstawicie ich tutaj, na skrzyżowaniu, mogą zabezpieczyć oba podejścia.”

Wszyscy trzej odwrócili się, by się we mnie wpatrzyć. Wyraz twarzy Gabriela zmienił się ze zdziwienia w coś łagodniejszego.

„Katherine, kochanie.” Podszedł do mnie, jego dłonie delikatnie spoczęły na moich ramionach. „Nie musisz się tym przejmować.”

„Tylko pomyślałam—”

„I to doceniam.” Jego uśmiech był pobłażliwy, jakbym była dzieckiem, które wkradło się do rozmowy dorosłych. „Ale masz swoje obowiązki jako Luna. Przygotowania do ceremonii powitalnej, kalendarz towarzyski watahy. Te strategie obronne... naprawdę nie powinnaś się nimi zajmować.”

Głos Matki natychmiast zadźwięczał w mojej głowie.

'Wilki nie chcą walecznych partnerek. Chcą łagodnych. Nigdy nie kwestionuj, nigdy nie narzucaj się, nigdy nie pokazuj swojej prawdziwej inteligencji.'

„Oczywiście.” Schyliłam głowę, pozwalając włosom opaść na twarz, by ukryć wyraz moich uczuć. „Jakież to niemądre z mojej strony. Po prostu zobaczyłam mapy i zaciekawiłam się.”

„To nie głupota.” Gabriel uniósł moją brodę, całując mnie w czoło. „Twoja troska o watasze jest godna podziwu. Ale właśnie po to masz mnie, bym zajmował się tymi trudnymi sprawami, żebyś ty nie musiała.”

„Masz rację. Sprawdzę kalendarz towarzyski watahy.” Uśmiechnęłam się słodko, cofając się w stronę drzwi. „Zostawię was mężczyznom wasze ważne sprawy.”

Nate patrzył, jak się wycofuję, jego szare oczy błyszczały czymś, czego nie potrafiłam zidentyfikować.

Kolacja tego wieczoru była niemal intymną uroczystością—tylko Gabriel, Nate i ja w prywatnej jadalni. Światło świec tańczyło na ścianach, rzucając cienie na stół.

„Harmonogramy patroli zostały dostosowane”, zameldował Nate między kęsami krwistego steku. „Colin już wdraża nowe rotacje.”

„Dobrze.” Gabriel odnalazł moją dłoń na stole. „Chcę, by wszystko było zabezpieczone przed ceremonią.”

„A propos,” Nate zwrócił się do mnie z tym swoim znanym, szyderczym uśmiechem, „byłem pod wrażeniem twojej dzisiejszej obserwacji taktycznej, Kat. Skąd nauczyłaś się czytać wojskowe mapy?”

„Och, ja się właściwie na tym nie znam,” odparłam z pokorą, krojąc kurczaka z precyzją. „Po prostu przypomniało mi się coś z… książki, którą kiedyś czytałam.”

„Książki?” Jego ton ociekał sceptycyzmem. „Jakie książki uczą ustawiania obrony?”

„Romansy historyczne, właściwie.” Spojrzałam mu w oczy z niewinnością. „Wiesz, takie, gdzie bohater musi bronić zamku przed rywalami. Taka romantyka.”

„Romantyka,” powtórzył Nate beznamiętnie. „Racja.”

„Uważam, że to wspaniałe, jak ty i Gabriel współpracujecie,” kontynuowałam, mówiąc słodkim głosem. „Taki błyskotliwy Beta, zawsze trzy kroki do przodu.”

Moja stopa odnalazła jego piszczel pod stołem. Mocno.

Twarz Nate’a na chwilę wykrzywił grymas, jego kieliszek zadrżał, gdy docisnęłam obcas do jego kości. Ale nie mógł zareagować, nie mógł mnie wyzwać bez wyjaśniania, czemu Luna go atakuje.

„Twój strategiczny umysł jest naprawdę imponujący, Nate.” Przycisnęłam mocniej, obserwując, jak walczy o zachowanie spokoju. „Gabriel ma szczęście mieć kogoś tak inteligentnego jako swojego drugiego.”

„Katherine ma rację,” zgodził się Gabriel, nieświadomy przemocy pod stołem. „Nie mógłbym prowadzić tej watahy bez ciebie, bracie.”

„Z wzajemnością,” wydusił Nate przez zaciśnięte zęby.

W końcu go puściłam, biorąc delikatny łyk wina. „Wszyscy mamy szczęście, że chronią nas tak silni, zdolni mężczyźni.”

Oczy Nate’a obiecywały odwet, ale jego usta wykrzywiły się w wymuszonym uśmiechu. „A my mamy szczęście mieć taką... słodką Lunę, która nas inspiruje.”

Słowo „słodka” zabrzmiało jak przekleństwo.

„Jesteście obaj zbyt mili.” Dotknęłam dłoni Gabriela, obrazek skromnej, zadowolonej żony. „Chcę was tylko wspierać, jak potrafię.”

„I to robisz,” zapewnił mnie Gabriel, przysuwając moją dłoń do ust. „Po prostu będąc tutaj, będąc sobą.”

Nate wydał z siebie dźwięk, który mógł być śmiechem lub zdławionym kaszlem. „Tak, Kat będąca sobą to na pewno... coś .”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Alpha and Beta

Between Alpha and Beta

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa