passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Alpha and Beta - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Between Alpha and Beta

/

Rozdział 3

rozdział 2

Wielka sala wybuchła chaosem. Setki głosów zderzyły się w falach szoku i spekulacji, podczas gdy więź pulsowała między nami niczym napięty przewód, grożąc spopieleniem mojej starannie zbudowanej fasady.

— Partnerka — warknął Gabriel.

Ten dźwięk wibrował w jego piersi i przenikał aż do moich kości. Jego złote oczy płonęły pierwotną intensywnością.

— Alfa Gabriel. — Moja matka pojawiła się obok nas, kłaniając się w doskonałym ukłonie. Jej twarz stała się kredowobiała z autentycznego szoku. — To wielkie błogosławieństwo dla naszej rodziny.

Słowa wychodziły z niej bez tchu, z niedowierzaniem.

Automatycznie podążyłam za jej przykładem, moje ciało skłaniało się w latach wyuczonego posłuszeństwa, mimo że mój świeżo przebudzony wilk warczał w proteście.

Gabriel złapał mnie za podbródek, gwałtownie unosząc mnie do pionu. — Moja partnerka nie kłania mi się. Nigdy więcej, Katherine. Rozumiesz?

— Tak, Alfo — wyszeptałam, spuszczając wzrok.

— Gabriel. — Głos Nate’a przeciął tę chwilę jak zimna woda. Beta podszedł powoli, jego szare oczy utkwione we mnie z nieskrywaną podejrzliwością. — Może nie powinieneś tu robić sceny.

Szczęka Gabriela zadrżała. — Masz rację. — Jego dłoń objęła mój łokieć, stanowcza, lecz nie bolesna. — Chodź ze mną.

Poprowadził mnie w stronę swojego gabinetu, tłum rozstępował się przed nami.

Gabriel zostawił dłoń na moich plecach, prowadząc mnie chłodnym korytarzem; z każdym krokiem hałas cichł, aż pozostały tylko nasze kroki. Drzwi zamknęły się z wyraźnym kliknięciem i zostaliśmy sami.

Krążył przy oknie, jego ramiona były napięte od stresu. Cisza rozciągała się między nami, aż w końcu odwrócił się gwałtownie.

— Jak to możliwe? — Jego głos był teraz twardszy, bardziej surowy. — Jesteś tu od trzech miesięcy. Nigdy się nie spotkaliśmy, nawet nie byliśmy w tym samym pomieszczeniu, a teraz...

— Ja... nie wiem. — Słowa wypadły ze mnie, nerwowa energia kazała mi paplać. — Mama trzymała mnie z dala od zgromadzeń stada, mówiła, że najpierw musimy zasłużyć na nasze miejsce. Dziś to moje pierwsze oficjalne wyjście, a w chwili, gdy wszedłeś—

— Dość. — Ruszył w moją stronę, każdy krok był zamierzony. — Czujesz to? Więź?

Imię, którego nigdy wcześniej nie wypowiedziałam, pojawiło się nagle i pewnie — Elsie, mój wilk. Ryknęła we mnie: Dotknij go. Zaznacz go. Jest nasz. Nasz partner. Spójrz na te ramiona, te ręce, te usta...

Zamknij się, napalona bestio, syknęłam w myślach.

— Tak — wyszeptałam, czując jak policzki płoną. — To... przytłaczające.

Zatrzymał się tuż poza zasięgiem, ręce miał zaciśnięte po bokach. — Nie masz pojęcia, co mi zrobiłaś. Jaka to kontrola, żeby teraz nie—

Urwał, zaciskając szczękę.

Patrzyłam, jak walczy ze sobą, alfa mierzył się z wilkiem. Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy i wyciągnął do mnie dłoń powoli, dając mi czas na cofnięcie się.

Gdy jego palce musnęły mój policzek, świat zawirował. Każda komórka ciała zapłonęła tam, gdzie jego skóra dotknęła mojej. Cichy jęk wyrwał się z moich ust, a jego oczy pociemniały na ten dźwięk.

— Niewiarygodne — szepnął, kciukiem kreśląc linię mojej kości policzkowej. — Więź... Nigdy czegoś takiego nie czułem.

— Ja też nie.

Prawda, po raz pierwszy.

— Poradzimy sobie z tym razem. — Teraz obejmował całą moją twarz, a ja nie mogłam się powstrzymać i wtuliłam się w jego dłoń. — Jesteś teraz moja, Katherine. A ja chronię to, co moje.

— Alfo Gabriel...

— Dla ciebie to już tylko Gabriel. Chodź. — Odsunął się, przerywając czar. — Powinniśmy wracać, zanim Nate wyśle grupę poszukiwawczą.

Wielka sala buzowała ledwo powstrzymywanym podekscytowaniem, gdy się pojawiliśmy. Dłoń Gabriela na moich plecach poprowadziła mnie prosto do stołu Alfy.

— Usiądź ze mną — rozkazał, odciągając krzesło obok swojego — krzesło Luny.

Moje dłonie drżały, gdy siadałam, a ciężar setek spojrzeń palił moją skórę.

— Wina? — zaproponowałam, sięgając po butelkę.

— Pozwól — powiedział Gabriel, ale ja już zaczęłam nalewać, ruchy miałam precyzyjne mimo nerwów.

Nate opadł na swoje krzesło nieopodal, jego spojrzenie było przenikliwe. — Radzisz sobie z tym zaskakująco dobrze. Większość nowo odkrytych par ledwo funkcjonuje.

— Jest silniejsza, niż wygląda — powiedział Gabriel, kładąc dłoń na mojej.

— Najwyraźniej. — Ton Nate’a mógłby zamrozić płomień. — Powiedz, Katherine, czym się właściwie zajmujesz? Poza tym, że przypadkowo odkryłaś, iż jesteś partnerką naszego Alfy?

— Nate. — Ostrzeżenie Gabriela zabrzmiało nisko.

— Uczę — odpowiedziałam cicho, dolewając Gabrielowi wina. — W podstawówce. Tych najmłodszych.

— Jakie to słodkie. — Uśmiech Nate’a był cały w zębach. — A wcześniej? Co robiłaś podczas... wygnania swojej rodziny?

— Nate, dość. — Głos Gabriela stwardniał jak stal. — Okaż mojej partnerce szacunek.

— Oczywiście, Alfo. — Nate wzniosł kieliszek w kpiącym geście. — Przepraszam, Luno .

Ten tytuł przeszył mnie dreszczem. Luna.

Wszystko, do czego mnie wychowywano, bym pragnęła, spadło mi do stóp przez kaprys losu.

Chciałam powiedzieć Nate’owi, gdzie może sobie wsadzić swoje podejrzenia, chciałam odpowiedzieć mu sarkazmem na sarkazm. Zamiast tego uśmiechnęłam się słodko.

— Nie trzeba przeprosin, Beto. Twoja troska o Gabriela jest godna podziwu.

Gabriel gładził kciukiem moje kostki. — Opowiedz mi o swoich uczniach. Lubisz uczyć?

— Bardzo. — Bezpieczny temat. — Są w tym idealnym wieku, kiedy wszystko jest jeszcze magiczne.

— Będziesz wspaniałą matką — powiedział, a ta swobodna pewność naszej wspólnej przyszłości odebrała mi dech.

Wieczór wlókł się w rozmazanym ciągu gratulacji i ciekawskich spojrzeń. Gabriel nie przestawał mnie dotykać — dłoń na plecach, palce muskające ramię, jego udo przyciśnięte do mojego.

Każdy kontakt karmił głód więzi.

W końcu, gdy spotkanie zbliżało się do końca, Gabriel zwrócił się do mnie. — Chcę, żebyś się wprowadziła do mojego domu.

Kieliszek z winem zastygł w pół drogi do moich ust. — Słucham?

— Jutro rano. — Jego ton nie znosił sprzeciwu. — Rozumiem twoją sytuację rodzinną, Katherine. To da nam czas, by się lepiej poznać. Więź wymaga pielęgnacji.

— Gabrielu, to—

— Konieczne. — Ujął moją dłoń. — Potrzebuję cię blisko. Więź tego wymaga, a szczerze mówiąc, ja też.

Spojrzałam przez salę na matkę, która patrzyła na nas ze łzami płynącymi po twarzy. Biła od niej czysta, szokująca radość — te wszystkie lata uczenia mnie słodyczy i uległości tylko po to, żeby zostać zaakceptowaną, a teraz ten niemożliwy cud.

Jej córka jest partnerką samego Alfy stada.

— Jeśli uważasz, że tak będzie najlepiej — wyszeptałam.

— Tak sądzę. — Podniósł moją dłoń do ust, a delikatny pocałunek przeszył mnie prądem. — Nate pomoże ci w przeprowadzce.

— Wspaniale — mruknął Nate, dobijając whisky. — Właśnie tym chciałem się zająć z samego rana.

Gabriel go zignorował, całą uwagę skupiając na mnie. — Witamy w domu, Katherine.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 3

„Ostrożnie z tą walizką”, warknął Nate do młodszych wilków, a jego irytacja iskrzyła w porannym powietrzu. „Jeśli uszkodzicie jej rzeczy, będziecie się tłumaczyć Alfie.”

Przemierzał domek mojej matki niczym uwięziony drapieżnik, zarządzając przeprowadzką z bezwzględną skutecznością. Każde ostre polecenie, każdy niecierpliwy gest krzyczały o jego pragnieniu, by być gdziekolwiek indziej.

„To pudełko idzie do głównego domu”, rzucił, ledwie zerkając na zawartość. „To też. Wszystko zabrać.”

W ciągu dwóch godzin całe moje życie zostało spakowane i przewiezione. Motywacja Nate’a, by skończyć jak najszybciej, zamieniła proces, który powinien trwać cały dzień, w wojskową operację.

„Twój pokój jest gotowy”, poinformował mnie oschle, już cofając się w stronę drzwi. „Skrzydło wschodnie, trzecie drzwi. Polecenia Gabriela były... bardzo szczegółowe.”

Pokój zaparł mi dech w piersiach. Miękkie kremowe ściany kąpane w porannym świetle wpadającym przez okna od podłogi do sufitu. Czteropostelowe łóżko dominowało przestrzeń, otulone jedwabiem w kolorze granatu, pasującym do puszystego dywanu.

Świeże białe róże wypełniały kryształowe wazony niemal na każdej powierzchni.

„Podoba ci się?” Głos Gabriela dobiegł z progu, ciepły i pełen troski. „Przygotowałem go specjalnie dla ciebie. Wschodnia ekspozycja daje ci widok na wschód słońca nad ziemiami watahy.”

„Jest piękny”, wyszeptałam, szczerze przytłoczona. „Nie musiałeś—”

„Oczywiście, że musiałem.” Podszedł do mnie, jego dłoń spoczęła na moich plecach. „Jesteś moją partnerką. Twoje poczucie komfortu ma dla mnie znaczenie.”

Skinęłam głową pod jego dotykiem, coś we mnie rozluźniło się, gdy wschód słońca zalał podłogę. Po raz pierwszy ten pokój wydawał się obietnicą, a nie klatką.

Kolejne dni okazały się objawieniem. Podczas gdy mama zawsze wydawała rozkazy—stań prosto, mów ciszej, nigdy nie okazuj słabości—Gabriel dawał mi wybór.

„Wolisz śniadanie na tarasie czy w jadalni?” zapytał pierwszego ranka.

„Jak wolisz, Alfa.”

„Katherine.” Jego kciuk musnął mój policzek. „Już ci mówiłem—teraz jestem po prostu Gabrielem, a zapytałem, czego ty chcesz.”

„Racja, przepraszam. W takim razie taras”, przyznałam. „Lubię poranne powietrze.”

„Więc taras.” Uśmiechnął się, odsunął mi krzesło, gdy dotarliśmy do skąpanej w słońcu przestrzeni. „Kawa nie jest za mocna? Mogę poprosić, żeby zrobili ci herbatę.”

„Kawa jest idealna.”

„Nie jest ci zimno? Mogę przynieść ci szal.”

Ta nieustanna uwaga, ta szczera troska—była upajająca. Po raz pierwszy w życiu czułam się ceniona, a nie kształtowana na siłę.

Trzy dni po naszym nowym początku znalazłam Gabriela w jego gabinecie z Nate’em i Colinem, egzekutorem watahy. Mapy pokrywały masywny dębowy stół, oznaczone czerwonymi krzyżami i taktycznymi notatkami.

„Wschodnia granica wciąż pozostaje podatna”, mówił Colin, jego poorane bliznami dłonie przesuwały się po liniach terytorium.

„Zwiększamy patrole”, przerwał Gabriel. „Podwójne zmiany na grzbiecie.”

„To zostawia odsłonięte północne przejście”, odparł Nate, pochylając się nad mapą. „Nie możemy bronić obu bez—”

„Bez wezwania rezerw”, powiedziałam z progu, studiując układ taktyczny. „Ale jeśli rozstawicie ich tutaj, na skrzyżowaniu, mogą zabezpieczyć oba podejścia.”

Wszyscy trzej odwrócili się, by się we mnie wpatrzyć. Wyraz twarzy Gabriela zmienił się ze zdziwienia w coś łagodniejszego.

„Katherine, kochanie.” Podszedł do mnie, jego dłonie delikatnie spoczęły na moich ramionach. „Nie musisz się tym przejmować.”

„Tylko pomyślałam—”

„I to doceniam.” Jego uśmiech był pobłażliwy, jakbym była dzieckiem, które wkradło się do rozmowy dorosłych. „Ale masz swoje obowiązki jako Luna. Przygotowania do ceremonii powitalnej, kalendarz towarzyski watahy. Te strategie obronne... naprawdę nie powinnaś się nimi zajmować.”

Głos Matki natychmiast zadźwięczał w mojej głowie.

'Wilki nie chcą walecznych partnerek. Chcą łagodnych. Nigdy nie kwestionuj, nigdy nie narzucaj się, nigdy nie pokazuj swojej prawdziwej inteligencji.'

„Oczywiście.” Schyliłam głowę, pozwalając włosom opaść na twarz, by ukryć wyraz moich uczuć. „Jakież to niemądre z mojej strony. Po prostu zobaczyłam mapy i zaciekawiłam się.”

„To nie głupota.” Gabriel uniósł moją brodę, całując mnie w czoło. „Twoja troska o watasze jest godna podziwu. Ale właśnie po to masz mnie, bym zajmował się tymi trudnymi sprawami, żebyś ty nie musiała.”

„Masz rację. Sprawdzę kalendarz towarzyski watahy.” Uśmiechnęłam się słodko, cofając się w stronę drzwi. „Zostawię was mężczyznom wasze ważne sprawy.”

Nate patrzył, jak się wycofuję, jego szare oczy błyszczały czymś, czego nie potrafiłam zidentyfikować.

Kolacja tego wieczoru była niemal intymną uroczystością—tylko Gabriel, Nate i ja w prywatnej jadalni. Światło świec tańczyło na ścianach, rzucając cienie na stół.

„Harmonogramy patroli zostały dostosowane”, zameldował Nate między kęsami krwistego steku. „Colin już wdraża nowe rotacje.”

„Dobrze.” Gabriel odnalazł moją dłoń na stole. „Chcę, by wszystko było zabezpieczone przed ceremonią.”

„A propos,” Nate zwrócił się do mnie z tym swoim znanym, szyderczym uśmiechem, „byłem pod wrażeniem twojej dzisiejszej obserwacji taktycznej, Kat. Skąd nauczyłaś się czytać wojskowe mapy?”

„Och, ja się właściwie na tym nie znam,” odparłam z pokorą, krojąc kurczaka z precyzją. „Po prostu przypomniało mi się coś z… książki, którą kiedyś czytałam.”

„Książki?” Jego ton ociekał sceptycyzmem. „Jakie książki uczą ustawiania obrony?”

„Romansy historyczne, właściwie.” Spojrzałam mu w oczy z niewinnością. „Wiesz, takie, gdzie bohater musi bronić zamku przed rywalami. Taka romantyka.”

„Romantyka,” powtórzył Nate beznamiętnie. „Racja.”

„Uważam, że to wspaniałe, jak ty i Gabriel współpracujecie,” kontynuowałam, mówiąc słodkim głosem. „Taki błyskotliwy Beta, zawsze trzy kroki do przodu.”

Moja stopa odnalazła jego piszczel pod stołem. Mocno.

Twarz Nate’a na chwilę wykrzywił grymas, jego kieliszek zadrżał, gdy docisnęłam obcas do jego kości. Ale nie mógł zareagować, nie mógł mnie wyzwać bez wyjaśniania, czemu Luna go atakuje.

„Twój strategiczny umysł jest naprawdę imponujący, Nate.” Przycisnęłam mocniej, obserwując, jak walczy o zachowanie spokoju. „Gabriel ma szczęście mieć kogoś tak inteligentnego jako swojego drugiego.”

„Katherine ma rację,” zgodził się Gabriel, nieświadomy przemocy pod stołem. „Nie mógłbym prowadzić tej watahy bez ciebie, bracie.”

„Z wzajemnością,” wydusił Nate przez zaciśnięte zęby.

W końcu go puściłam, biorąc delikatny łyk wina. „Wszyscy mamy szczęście, że chronią nas tak silni, zdolni mężczyźni.”

Oczy Nate’a obiecywały odwet, ale jego usta wykrzywiły się w wymuszonym uśmiechu. „A my mamy szczęście mieć taką... słodką Lunę, która nas inspiruje.”

Słowo „słodka” zabrzmiało jak przekleństwo.

„Jesteście obaj zbyt mili.” Dotknęłam dłoni Gabriela, obrazek skromnej, zadowolonej żony. „Chcę was tylko wspierać, jak potrafię.”

„I to robisz,” zapewnił mnie Gabriel, przysuwając moją dłoń do ust. „Po prostu będąc tutaj, będąc sobą.”

Nate wydał z siebie dźwięk, który mógł być śmiechem lub zdławionym kaszlem. „Tak, Kat będąca sobą to na pewno... coś .”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Minęły dwa tygodnie. Dwa tygodnie tonięcia w obecności Gabriela, a ja całkowicie się zatracałam. Właściwie nawet mi się to podobało.

Poranki zaczynały się wschodem słońca w wschodnim pokoju i kawą, którą upierał się robić—początkowo kiepską, perfekcyjną już trzeciego dnia.

W południe porywał mnie do swojego biurka na lunch i lekkie plotki. Popołudniami chodziliśmy po terytorium—przez sosny, przedstawiał mi starszyznę po imieniu, zatrzymywał się, by szczenięta mogły uczepić się jego nóg, aż śmiał się zbyt głośno, by choć trochę przypominał Alfę.

Wieczory na werandzie: jego troski, moje opowieści z klasy, więź wibrująca tak mocno, że słowa przestawały być potrzebne.

Co lubię? Jego stałość; to, jak słucha każdego słowa jakby było przysięgą; jak wita każdego wilka po imieniu, z kontaktem wzrokowym i podziękowaniem; dotyk na moim kręgosłupie, który uspokaja moją wilczycę. Siła bez okrucieństwa. Delikatność bez słabości.

Przerażające, jak łatwo zapragnąć życia w tym wszystkim.

"Znowu wstałaś wcześnie," wymamrotał Gabriel przy mojej szyi, oplatając mnie ramionami, gdy stałam przy jego kuchennym blacie.

Poranne światło złociło wszystko, także mężczyznę, który stał się moim pięknym nałogiem.

"Chciałam zrobić ci kawę."

Mój głos był urywany. Jego bliskość zawsze to robiła—zmieniała mnie w coś miękkiego, spragnionego.

Dotknij go bardziej, mruczała Elsie, bardziej zadowolona niż od lat. Nasz partner. Nasz idealny partner.

"Rozpieszczasz mnie." Jego dłonie objęły moją talię, a ja stopniałam, opierając się o jego klatkę piersiową.

To już nie była gra. Moje ciało łaknęło jego dotyku jak narkotyku.

"Ktoś powinien."

Słowa wyrwały mi się zanim zdążyłam je powstrzymać—zbyt szczere, zbyt prawdziwe. Gabriel obrócił mnie w swoich ramionach, a jego bursztynowe oczy płonęły intensywnością, która sprawiła, że ugięły mi się kolana.

"Katherine, przez cały ten czas z tobą... Nigdy nie sądziłem, że mogę czuć coś takiego."

"Gabriel—"

"Pozwól mi skończyć." Jego kciuk przesunął po mojej dolnej wardze i zadrżałam. "Każdego ranka budzę się przerażony, że to tylko sen. Że znikniesz. Że coś tak doskonałego nie może być prawdziwe."

Serce waliło mi w piersi. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, jakbym była czymś najcenniejszym, jakbym była wszystkim, maska przestawała być maską.

"Nigdzie się nie wybieram," wyszeptałam.

"Obiecaj mi." Jego czoło oparło się o moje. "Obiecaj, że zawsze będziesz dokładnie taka, jak teraz. Moja delikatna Katherine. Moja słodka partnerka."

Ironia powinna mnie udusić. Zamiast tego uniosłam dłoń do jego twarzy, czując lekko szorstki zarost. "Obiecuję."

Wtedy mnie pocałował, powoli i głęboko, a Elsie śpiewała z radości. Jego dłonie splątały się w moich włosach, a ja przywarłam mocniej, spragniona jeszcze większego kontaktu. Smakował miętą, kawą i domem.

Z progu Nate głośno odchrząknął. "Przepraszam, że przerywam poranne obmacywanie, ale mamy tę wideokonferencję z Północną Sforą."

Gabriel przytrzymał mnie blisko, składając jeszcze jeden pocałunek na moich ustach.

"Zaraz cię znajdę," obiecał, przesuwając kciukiem po mojej linii żuchwy.

Gdy odszedł z Nate’em, Elsie zawyła z tęsknoty. ‘Potrzebujemy go. On jest nasz.’

Obowiązki zabrały go na cały dzień; zmierzch sprowadził go z powrotem.

Tego wieczoru Gabriel trzymał mnie za rękę, gdy spacerowaliśmy po ogrodach sfory, a zachodzące słońce malowało niebo na różowo i złoto. Członkowie sfory kłaniali się z szacunkiem, gdy przechodziliśmy obok.

"Sfora akceptuje cię całkowicie," powiedział Gabriel, zatrzymując się pod starym dębem. "Widzą to, co ja widzę—swoją przyszłą Lunę."

"Daleko mi do Luny—"

"Przestań." Przyciągnął mnie do siebie, obejmując twarz dłonią. "Jesteś wszystkim. Delikatna, dobra, wspierająca. Po latach wilczyc oblegających mnie dla władzy, jesteś jak woda na pustyni."

Więź partnerska pulsowała między nami, elektryzująca i nieubłagana. Gdy patrzył na mnie w ten sposób, zapominałam o maskach i udawaniu. Liczył się tylko on.

"Gabriel, ja—"

Pocałował mnie znów, głodno i zaborczo, przyciskając mnie do drzewa. Poddałam się temu całkowicie, zaciskając dłonie na jego koszuli, przyciągając go bliżej. Elsie zawyła z aprobatą.

"Muszę ci coś powiedzieć," wyszeptał przy moich ustach, jego głos był chropawy.

"Co takiego?"

Odrobinę się odsunął, jego wyraz twarzy spoważniał. "Chodźmy do mojego gabinetu. Nate też powinien to usłyszeć."

Droga powrotna była napięta. W jego gabinecie Nate już czekał, skrzyżowane ramiona.

Gabriel nalał sobie whiskey, zanim się do nas odwrócił. "Podjąłem decyzję w sprawie zaręczyn."

"Wreszcie," mruknął Nate.

Żołądek mi się ścisnął. O co znowu chodzi z tymi zaręczynami?

"Jutro jadę do Silver Ridge Pack.” Gabriel ujął moje dłonie, jego uścisk był stanowczy, ale uspokajający. „Zerwę zaręczyny z Evelyn osobiście, twarzą w twarz. To honorowe."

Te słowa uderzyły mnie jak kubeł zimnej wody. "Zaręczyny?"

"Przepraszam, powinienem był ci powiedzieć wcześniej.” Twarz Gabriela stężała. „Byłem zaręczony z Evelyn Barrett, córką Alfy Luki Barretta. Polityczny sojusz między naszymi stadami."

Piersi ścisnęły mi się z bólu. "Jesteś zaręczony z kimś innym?.."

"Byłem zaręczony. W chwili, gdy cię znalazłem, to ustalenie przestało obowiązywać." Jego dłonie mocniej ścisnęły moje. "Więź partnerów przewyższa każdy polityczny kontrakt. Ale muszę to załatwić uczciwie, twarzą w twarz. Barrett na to zasługuje, nawet jeśli nie spodoba mu się wynik."

"Jak długo…?"

"Prawie rok," przyznał Gabriel. "Ale to nigdy nie było prawdziwe, Katherine. Nigdy nie było miłości. Tylko obowiązek. Ty jesteś moją partnerką, moją prawdziwą partnerką. To wszystko zmienia."

"Barrett tego nie zaakceptuje," powiedział natychmiast Nate. "Niszczysz sojusz ze stadem, które ma trzy razy więcej wojowników niż my!"

"Katherine jest moją partnerką," powtórzył Gabriel stanowczo. "To przewyższa każde polityczne ustalenie."

"A czy przewyższa przetrwanie twojego stada?" głos Nate’a stał się ostry. "Bo tym właśnie ryzykujesz!"

Energia Alfy Gabriela wypełniła pokój. "Decyzja została podjęta." Potem zwrócił się do mnie, łagodząc wyraz twarzy. "Negocjacje mogą potrwać tygodnie, być może miesiąc. Barrett będzie trudny w rozmowie."

"Miesiąc?" Więź partnerów już bolała na myśl o rozłące.

"I tu dochodzę do kolejnej kwestii." Gabriel spojrzał na Nate’a. "Potrzebuję, żebyś ją chronił, gdy mnie nie będzie. Może dojść do odwetu."

"Absolutnie nie!" powiedzieliśmy jednocześnie z Nate’em.

Wymieniliśmy głośne spojrzenie, zanim zaczęłam protestować dalej.

"Nie potrzebuję—" ugryzłam się w język, połykając kolejne słowa. Nigdy nie kwestionuj, nigdy się nie narzucaj, Kathrine, pamiętaj? "To znaczy… zrobisz, jak uważasz."

"To szaleństwo…" ciągnął Nate. "Chcesz, żebym niańczył twoją ukochaną partnerkę, podczas gdy ty możesz rozpętać wojnę?"

"Chcę, żebyś chronił moją partnerkę," rozkazał Gabriel. "Tylko tobie ufam, jeśli chodzi o jej bezpieczeństwo."

Coś przemknęło po twarzy Nate’a—ból albo rezygnacja, nie potrafiłam rozpoznać.

Zapadła długa cisza, zanim w końcu powiedział: "Dobrze. Będę jej pilnował."

‘Nie pozwól mu odejść,’ błagała Elsie. ‘Potrzebujemy naszego partnera blisko.’

Następnego ranka wszystko przyszło za szybko. Stałam przy samochodzie Gabriela w delikatnej niebieskiej sukience, starając się nie płakać. Stado zebrało się, żeby pożegnać swojego Alfę.

Gabriel przyciągnął mnie do siebie, całując głęboko, zaborczo, zaznaczając przede wszystkimi, że jestem jego.

"Bądź grzeczna z Nate’em," powiedział, gdy w końcu się odsunął. "Słuchaj go. Ja wszystkim się zajmę i wrócę do ciebie tak szybko, jak tylko będę mógł."

Skinęłam głową, nie mogąc przemówić przez zaciśnięte gardło.

Wsiadł do auta, a ja patrzyłam, dopóki nie zniknął z oczu. Pustka przyszła natychmiast—fizyczny ból tam, gdzie więź rozciągała się do granic.

"Więc," odezwał się Nate z ciemnym rozbawieniem, "wygląda na to, że utknęłaś ze mną, księżniczko. Tylko ty i ja… każdego dnia, nie wiadomo jak długo."

Odwróciłam się do niego, zachowując spokój mimo niepokoju Elsie. "Jestem wdzięczna za twoją ochronę, Nate."

"Widzisz…" Zbliżył się, głos mu zniżał. "Gabriela tu nie ma, żeby dla niego grać. Więc mam propozycję—ty przestaniesz udawać, a ja przestanę ci to wytykać."

"Nie rozumiem, o czym mówisz."

"Zobaczymy, jak długo uda ci się to utrzymać, gdy zostaniemy sami," Nate zaśmiał się chłodno i odwrócił w stronę domu stada, podczas gdy ja stałam nieruchomo, patrząc jak odchodzi.

Miesiąc samotności z jedyną osobą, która przejrzała mnie na wylot.

Z jedyną osobą, która wciąż działa mi na nerwy.

To będzie piekło…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Alpha and Beta

Between Alpha and Beta

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa