Poranek po naszej konfrontacji spędziłam w kuchni, rozważając wszystko na nowo.
Pokazałam Nate’owi zbyt wiele. Dałam mu amunicję, by użył jej przeciwko mnie, by przekonał Gabriela, że jestem zagrożeniem, a nie wartością dla watahy.
"Kawa?" zaproponowałam, kiedy Nate wszedł, starając się utrzymać neutralny ton głosu.
Zatrzymał się w progu, podejrzliwość biła od niego z każdej linii ciała.
"Jaki masz teraz plan?"
"Żadnego. Po prostu kawa." Nalałam dwie filiżanki, przesuwając jedną przez blat. "Przemyślałam to, co powiedziałeś. Może powinniśmy spróbować współistnieć w pokoju. Dla dobra Gabriela."
"Jasne. Dla Gabriela." Wziął kawę, ale nie pił, obserwując mnie, jakbym miała go otruć. "To kolejny teatr, prawda?"
"Dla ciebie wszystko to teatr," powiedziałam, siadając naprzeciwko niego. "Nie można po prostu zaproponować kawy bez ukrytych motywów?"
"Nie ty."
No to zaczynamy od nowa…
Nadchodzący tydzień stał się próbą wytrwałości. Każdego ranka robiłam kawę dla nas obojga. Każdego popołudnia pytałam go o zdanie w sprawach watahy — naprawdę słuchając jego odpowiedzi.
Kiedy wspomniał, że tęskni za Gabrielem podczas wieczornych patroli, chodziłam z nim w towarzyszącym milczeniu.
"Dlaczego to robisz?" zapytał trzeciego dnia, gdy przyniosłam mu lunch podczas jego treningu z młodszymi wilkami.
"Bo jesteś ważny dla Gabriela, a to znaczy, że jesteś ważny dla mnie," powiedziałam po prostu. "I może masz rację. Może byłam zbyt zamknięta."
"To tylko kolejna maska," warknął, choć wziął kanapkę. "Słodka Kat, próbująca przekonać złego, wrednego Betę."
"A może," powiedziałam, patrząc jak młode wilki sparują, "próbuję ci pokazać, że bycie wielowymiarowym nie oznacza bycia fałszywym. Ludzie mogą być zarówno delikatni, jak i silni, Nate."
Zaśmiał się gorzko. "Zachowaj filozofię dla kogoś, kto w nią uwierzy."
Piątego dnia znalazłam go w gabinecie Gabriela, otoczonego grafikami patroli i mapami terytoriów.
"Wschodnia granica," powiedziałam, studiując oznaczenia. "Za bardzo rozciągasz patrole."
"I oto nadchodzi prawdziwa Kat," mruknął. "Nie możesz się powstrzymać, co?"
"Próbuję pomóc." Wskazałam na mapę. "Gdybyś przesunął grafik tutaj i tutaj, patrol byłby skuteczniejszy bez przemęczania strażników."
"Dlaczego miałabyś mi pomagać?"
"Bo chroniąc watahę, chronię Gabriela. I wbrew temu, co myślisz, naprawdę mi na nim zależy." Spojrzałam mu prosto w oczy. "Wiąź mogła nas połączyć, ale to, co do niego czuję, jest prawdziwe."
"Uczucia oparte na kłamstwach nie są prawdziwe," odparł Nate, ale mimo to poprawił grafik według mojej sugestii.
Siódmy dzień przyniósł katastrofę.
Byłam w szkole watahy, ucząc najmłodsze szczenięta liter. Nate opierał się o ścianę, mój stały cień, gdy mała Emma zadała pytanie, które odpaliło lont.
"Pani Katherine, czemu Beta Nate pani nie lubi?"
W sali zapanowała cisza. Osiem par niewinnych oczu patrzyło na mnie, czekając.
"Beta Nate i ja wciąż się poznajemy," odpowiedziałam ostrożnie. "Czasem dorośli potrzebują czasu, by się zaprzyjaźnić."
"Ale patrzy na panią groźnie," dodał Tommy. "Jakby pani zrobiła coś złego."
"Może tak było," odezwał się Nate z kąta, jego głos zabrzmiał wyraźnie. "Może pani Katherine nie jest tak miła, jak udaje."
Szczeniaki zaniemówiły, a moje dłonie zacisnęły się na książeczce.
"Nate," ostrzegłam cicho.
"Co? Zadały pytanie." Odepchnął się od ściany, podchodząc powoli. "Nie powinniśmy uczyć szczeniąt uczciwości, Katherine? Bycia autentycznym?"
"To nie miejsce—"
"Nie? A gdzie jest miejsce? Bo wydaje się, że wszędzie grasz." Jego głos stwardniał. "W domu watahy, na zebraniach, nawet tutaj z dziećmi. Kiedy przestaniesz udawać?"
"Przestań," powiedziałam, wstając powoli. "Nie przy nich."
"Dlaczego? Boisz się, że oni też cię przejrzą? Boisz się, że te niewinne szczeniaki zrozumieją, iż ich przyszła Luna jest—"
"DOŚĆ!"
Słowo wyrwało się z mojego gardła z taką siłą, że kilka szczeniąt zapiszczało. Całe moje ciało drżało od ledwo powstrzymywanej furii.
"Chcesz mnie atakować? Proszę bardzo. Ale nie tutaj. Nie przy dzieciach, które nie mają nic wspólnego z twoją osobistą vendettą."
Szczeniaki skuliły się razem, niektóre zaczęły płakać. Widok ich strachu coś w nas obojgu złamał i wspomniałam, jak twarz Nate’a pobladła.
"Kochani, przepraszam," powiedział spokojnie, klękając przy nich. "Beta Nate po prostu... miał zły dzień. Czasem dorośli się kłócą, ale to nie wasza wina."
"Pani Katherine naprawdę nie jest zła, prawda?" zapytała zapłakana Emma.
Zmuszona, by się opanować, uklękłam obok nich.
"Nie, kochanie. Nie jestem zła na was. Nigdy na was." Przytuliłam zapłakane dzieci. "Beta Nate i ja czasem się nie zgadzamy, ale oboje bardzo kochamy tę watahę i was wszystkich."
"Nawet siebie nawzajem?" zapytał z nadzieją Tommy.
Nate i ja spojrzeliśmy na siebie ponad morzem małych główek.
"Pracujemy nad tym," powiedział cicho Nate. "Przepraszam, Katherine. To było... posunąłem się za daleko."
Reszta godziny minęła w wymuszonej normalności. Czytaliśmy bajki, ćwiczyliśmy litery i udawaliśmy, że brzydka scena nie miała miejsca.
Ale szkoda już się stała, a droga powrotna do rezydencji Gabriela dłużyła się w duszącej ciszy. Gdy tylko przekroczyliśmy próg, Nate spróbował coś powiedzieć.
"Katherine, co do wcześniejszego—"
"Nie." Mój głos zabrzmiał pusto.
"Muszę przeprosić jak należy. Używanie szczeniąt w ten sposób, straszenie ich… to było nie do usprawiedliwienia."
"Tak." Odłożyłam torbę drżącymi dłońmi. "Te dzieci patrzą na nas z podziwem. Ufały nam, że będziemy bezpieczni, stabilni."
"Wiem. Dałem się ponieść podejrzliwości." Podszedł bliżej, w jego głosie brzmiało szczere poczucie winy. "Cokolwiek myślę o twoich motywach, szczeniaki na to nie zasłużyły."
"Nie, nie zasłużyły." Łzy, które długo powstrzymywałam, nagle mnie przytłoczyły. "Wiesz jak to jest? Każdego dnia, w każdej chwili, być obserwowaną, ocenianą i wciąż niewystarczającą? Nigdy nie być dość dobrą, nigdy nie być właściwą, zawsze podejrzewaną o coś?"
"Katherine—"
"Starałam się!" Łzy płynęły swobodnie. "Cały ten tydzień próbowałam ci pokazać, że nie jestem jakąś złoczyńczynią. Że może jestem po prostu kobietą, która robi, co może w niemożliwej sytuacji. Ale dla ciebie to nigdy nie wystarczyło!"
Wyciągnął rękę, może by pocieszyć, ale odsunęłam się gwałtownie.
"Jestem zmęczona, Nate." Słowa zabrzmiały łamliwie. "Jestem tak zmęczona walką z tobą, udowadnianiem czegoś, rozdarciem między tym, kim jestem, a kim inni chcą, bym była."
"Pozwól—"
"Nie." Cofnęłam się w stronę swojego pokoju, łzy wciąż płynęły. "Nie dam rady teraz. Ja po prostu... muszę pobyć sama. Proszę. Zostaw mnie dziś w spokoju."
"Kat, zaczekaj!"
Ale już zamykałam drzwi, osuwając się pod nie, gdy szlochy wstrząsały moim ciałem. Przez drewno słyszałam, jak stoi tam jeszcze chwilę, zanim w końcu jego kroki się oddaliły.
Jutro odbuduję swoje mury. Jutro znów będę silna.
Dziś musiałam się rozpaść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dni po moim załamaniu upływały w ostrożnej ciszy.
Nate i ja poruszaliśmy się wokół siebie jak czujne zwierzęta, zachowując dystans, jednocześnie wypełniając swoje obowiązki. Bez sarkazmu z jego strony, bez prób nawiązania kontaktu z mojej. Po prostu współistnienie.
W szkolnej części watahy Nate jakimś cudem przeistoczył się w ulubionego gościa szczeniąt. Przynosił drewniane mieczyki na zajęcia, pokazując podstawowe pozycje obronne, które wywoływały wśród nich piski radości.
"Beta Nate, pokaż znowu wilczy ruch!" Emma podskakiwała na palcach, zupełnie zapominając o napięciu z zeszłego tygodnia.
"Tylko jeśli Luna Katherine uzna to za stosowne," odparł Nate, spoglądając na mnie z ostrożną neutralnością.
"Możesz," powiedziałam cicho, wracając do kącika czytelniczego.
Szczenięta wiwatowały, gdy Nate demonstrował przewrót unikowy, jego ruchy były płynne i pełne kontroli. Ich śmiech powinien był podnieść mnie na duchu.
Zamiast tego jeszcze mocniej uwidocznił pusty ból, który wyżłobiła w mojej piersi nieobecność Gabriela.
Dwa tygodnie. Dwa tygodnie odkąd odszedł, odkąd czułam pełną moc naszego więzi. Połączenie rozciągnięte przez dystans, obecne, lecz przytłumione, jak próba słuchania muzyki pod wodą.
Kiedy jego imię w końcu rozświetliło ekran mojego telefonu tamtego wieczoru, moje serce niemal się zatrzymało.
"Gabriel?" Mój głos załamał się z desperacką ulgą.
"Katherine." Jego głos otulił mnie przez telefon, głęboki i ciepły. "Bogini, jak za tobą tęsknię. Opowiedz mi wszystko. Jak się trzymasz?"
"Też za tobą tęsknię. Tak bardzo, że boli." Szczerość wypłynęła ze mnie, zanim zdążyłam ją powstrzymać. "Kiedy wrócisz do domu?"
"Wkrótce, kochanie. Barrett jest... trudny. Ale słuchanie twojego głosu sprawia, że wszystko staje się znośne. Jesz porządnie? Śpisz?"
"Nate pilnuje, żebym jadła." Wtuliłam się w poduszkę Gabriela, wdychając jego zanikający zapach. "Twoje łóżko jest za duże bez ciebie..."
"Śnię o tobie każdej nocy. O tym, jak wracam do domu, jak cię trzymam..." Jego głos obniżył się do tego intymnego pomruku, od którego Elsie zaczynała skomleć. "Jeszcze tylko trochę, kochanie."
"Ile jeszcze?"
Pauza, która nastąpiła, przeszyła mnie lodem.
"Muszę zostać trochę dłużej. Barrett żąda kolejnych ustępstw. Korekty terytorium, umowy handlowe... Stara się utrudnić to jak tylko się da."
"Och."
To jedno słowo zawarło całą moją rozczarowaną nadzieję.
"Katherine, przepraszam. Próbuję wszystkiego—"
"Wiem. Rozumiem. Wataha jest najważniejsza." Słowa miały smak popiołu.
"Ty jesteś najważniejsza. Zawsze. Ale muszę działać ostrożnie, żeby chronić naszą przyszłość."
Rozmawialiśmy jeszcze przez dwadzieścia minut, ale magia już przygasła. Gdy w końcu powiedzieliśmy sobie dobranoc, samotność wróciła ze zdwojoną siłą.
Następnego ranka, podczas śniadania z członkami watahy, Sarah delikatnie dotknęła mojego ramienia. "Wyglądasz na zmęczoną, kochanie. Wszystko w porządku?"
"Tęsknię za Gabrielem," przyznałam, przesuwając jajka po talerzu.
Moja matka pojawiła się u mojego boku, jakby ją przywołano.
"Katherine, słówko?" Pociągnęła mnie do korytarza, z surowym wyrazem twarzy. "Twoja melancholia jest zbyt widoczna. Wszyscy to zauważyli."
"Nie mogę przestać tęsknić za swoim partnerem—"
"Możesz kontrolować, jak to okazujesz." Jej palce zacisnęły się na moich ramionach. "Ludzie kochają słoneczną i uprzejmą Katherine, nie tę cienistą postać. Ukrywaj to lepiej."
"Masz rację." Wyprostowałam się, zmuszając się do pogodnego wyrazu twarzy. "Postaram się bardziej."
"Dobra dziewczynka. Pamiętaj, słodycz i światło. Zawsze."
Wróciłam do śniadania z wyuczonym uśmiechem, trajkocząc o planach lekcji i nadchodzących wydarzeniach watahy. Ale Nate obserwował mnie z drugiego końca sali, jego szare oczy śledziły każdy wymuszony gest.
Tego popołudnia w końcu przełamał nasze milczące zawieszenie broni.
"Przestań."
Podniosłam wzrok znad książki, której i tak nie czytałam. "Przestać co?"
"To udawane ożywienie. Jest gorsze niż twoje zwykłe przedstawienie." Usiadł na krześle naprzeciwko mnie. "Mój wilk czuje twoją rozpacz z drugiego końca ziemi watahy. To... niepokojące."
"Twój wilk nie powinien się przejmować moim stanem emocjonalnym."
"A jednak się przejmuje." Nate przeczesał dłonią włosy, jakby z czymś walczył. "Słuchaj, to niedorzeczne. Utknęliśmy razem na nie wiadomo jak długo. Gabriel chciałby, żebyśmy się dogadywali."
"Przecież się dogadujemy. Nie kłóciliśmy się od kilku dni."
"Nie rozmawialiśmy od kilku dni. To nie to samo." Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach. "Proponuję rozejm. Prawdziwy rozejm. Nie tylko unikanie siebie."
Zlustrowałam jego twarz, szukając podstępu. "Jaki rodzaj rozejmu?"
"Taki, w którym robimy coś więcej niż tylko krążymy wokół siebie jak ranne zwierzęta." Wykonał szeroki gest. "Jestem ci przypisany dwadzieścia cztery na dobę. Możemy to wykorzystać. Co chcesz robić? Cokolwiek. Powiedz."
"Cokolwiek?"
"W granicach rozsądku. Nie zabiorę cię do Paryża ani nie nauczę latać." Kącik jego ust lekko się uniósł. "Ale poza tym, jestem do twojej dyspozycji. Co Kat zawsze chciała zrobić, a nie mogła?"
Pytanie zawisło między nami, a ja nagle poczułam ciężar każdego ograniczenia, każdego 'to nie wypada', każdego zepchniętego marzenia.
"Chcę nauczyć się walczyć."
Słowa wypadły ze mnie w pośpiechu, a zaraz potem gorąco zalało mi policzki.
Brwi Nate'a poszybowały w górę. "Walczysz?"
"Samoobrona. Trening bojowy. Prawdziwy trening, nie tylko teoria." Moje dłonie zacisnęły się na kolanach. "Mama zawsze mówiła, że to nieodpowiednie. Walki są dla wojowników, nie dla porządnych wilczyc. Ale oglądałam każdy trening, jaki mogłam, zapamiętywałam pozycje, studiowałam techniki..."
"Chcesz, żebym cię nauczył walczyć." Powiedział to powoli, jakby smakując słowa.
"Zapomnij o tym. To głupie..."
"To nie jest głupie!" Jego cała postawa się zmieniła, aż iskrzyło od energii. "To pierwsza prawdziwa rzecz, którą mi powiedziałaś. Naprawdę tego chcesz?"
"Bardziej niż czegokolwiek..." To wyznanie było jak skok z urwiska. "Mam dość bycia bezsilną. Stania z boku. Udawania, że słabość to to samo co kobiecość."
"Twoja matka oszaleje."
"Mama nie musi wiedzieć."
Nate wtedy się uśmiechnął, prawdziwie, a uśmiech ten całkowicie odmienił jego twarz. "Chcesz się szkolić za plecami wszystkich? To prawie przebiegłe, księżniczko."
"Możesz to zorganizować, czy nie?"
"Oczywiście, że mogę." Wstał, już planując. "Wczesne poranki, zanim wataha wstanie. Prywatny teren treningowy na północnych rubieżach lasu. Zaczniemy od podstawowych postaw, zbudujemy ci solidną bazę."
"Naprawdę?" Nadzieja rozkwitła w mojej piersi po raz pierwszy od tygodni.
"Naprawdę. Ale nie będę ci odpuszczał tylko dlatego, że jesteś partnerką Alfy. Chcesz się nauczyć walczyć? Nauczysz się porządnie. To znaczy pot, siniaki i pewnie trochę łez."
"Nie boję się ciężkiej pracy."
"Nie," powiedział zamyślony. "Zaczynam sądzić, że niewiele rzeczy cię naprawdę przeraża."
Oczekiwanie pulsujące w moich żyłach było lepsze niż jakakolwiek wyuczona słodycz.
"Jutro?" zapytałam.
"O świcie. Załóż coś, w czym możesz się ruszać." Ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. "Kat? To zostaje między nami."
Po raz pierwszy od wyjazdu Gabriela uśmiechnęłam się szczerze. "Dziękuję, Nate."
"Jeszcze mi nie dziękuj. Poczekaj, aż zobaczysz, co zaplanowałem na twoją pierwszą sesję."
Obietnica w jego głosie powinna mnie zaniepokoić. Zamiast tego Elsie aż śpiewała z niecierpliwości.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranna mgła przylegała do północnych terenów treningowych, gdy weszłam na polanę. Nate stał na środku, rozciągając ramiona płynnymi ruchami, które zdradzały lata dyscypliny bojowej.
Każda linia jego ciała mówiła o kontrolowanej sile—prawdziwy Beta w swoim żywiole.
— Przyszłaś — powiedział, odwracając się w moją stronę.
— Myślałeś, że nie przyjdę?
— Szczerze? Dawałem temu pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. — Zaczął powoli mnie okrążać, oceniając. — Pierwsza lekcja—postawa. Wszystko buduje się od fundamentów.
Zademonstrował, a ja patrzyłam jak zahipnotyzowana. Jego ruchy nie były tylko wprawne—to była sztuka. Każdy gest płynnie przechodził w następny, z zabójczą gracją, mięśnie przesuwały się pod strojem treningowym jak woda po kamieniu.
— Twoja kolej.
Poprawił ustawienie moich stóp łagodnymi kopnięciami, dłonie korygowały pozycję moich ramion. Mimo obietnicy, że nie będzie pobłażał, jego dotyk był cierpliwy, instruktażowy.
— Lepiej. Teraz utrzymaj to, gdy wyjaśnię trzy strefy obrony.
Dwa tygodnie odmieniły mój świat. Każdy świt przynosił nowe siniaki i przełomy. Moje ciało uczyło się poruszać w sposób, który mama nazwałaby nieprzyzwoitym, niekobiecym, niepożądanym.
Ale tutaj, z Natem, czułam się żywa.
— Masz to we krwi — powiedział podczas naszej dziesiątej sesji, rzucając mi butelkę wody. — Ten kontratak, który właśnie wykonałaś? Większości wilków opanowanie tego zajmuje miesiące.
— Dobry nauczyciel — odparłam, pijąc łapczywie.
— Nie. Dobre instynkty. — Usiadł obok mnie na pniu, tak blisko, że mogłam poczuć zapach sosny i potu. — Wiesz, jestem ci winien przeprosiny.
— Za co dokładnie? Bądź konkretny.
— Za to, że myślałem, iż jesteś kolejną żądną władzy oszustką. Jesteś naprawdę genialna, Kat. To, jak analizujesz wzorce ruchu, przewidujesz ataki… to niezwykłe, naprawdę.
Odwrócił się wtedy do mnie w pełni, delikatny uśmiech zakwitł na jego ustach, zanim znów przemówił.
— Dziękuję, że w końcu pokazujesz mi, kim naprawdę jesteś. — Coś zmieniło się w jego szarych oczach, ocieplając je do srebra. — Zaczynam cię podziwiać. Jako osobę, mam na myśli. Twój hart, twoją inteligencję, to jak chronisz szczenięta, nawet gdy utrzymujesz swój kamuflaż.
Zacisnęło mi się serce. Sposób, w jaki powiedział 'jako osobę'—jakby musiał to doprecyzować, jakby mogła istnieć inna forma podziwu.
— Jeszcze jedna runda — powiedział nagle, wstając. — Zobaczmy, czy pamiętasz wczorajszą obronę przed sprowadzeniem do parteru.
Krążyliśmy wokół siebie w porannym świetle. Zasymulował atak z lewej, ja uskoczyłam w prawo, ale jego prawdziwy atak przyszedł od dołu.
Świat zawirował i nagle leżałam na plecach, z ciężarem Nate’a przygniatającym mnie do ziemi.
Jego dłonie obejmowały moje nadgarstki nad głową. Jego biodra przyciskały się do moich. Każdy centymetr kontaktu palił przez nasze treningowe ubrania. Jego oddech był urywany, oczy ciemne jak burzowe chmury.
Moje ciało zareagowało natychmiast—gorąco pulsowało nisko, serce waliło.
Czy to więź z przeznaczonym wywoływała tęsknotę za Gabrielem? A może to sam Nate, solidny i ciepły nade mną, sprawiał, że mój wilk budził się z zakazanym zainteresowaniem?
Jego wzrok opadł na moje usta, a powietrze między nami aż iskrzyło.
Wtedy pocałował mnie.
Jego usta zderzyły się z moimi, desperackie i głodne. Przez jedną zszokowaną sekundę odpowiedziałam na żar. Potem zamarłam, gdy rzeczywistość wróciła z hukiem.
— Co ty robisz? — Odepchnęłam go, cofając się. — Nate, do cholery?
— Kat… — Przerażenie pojawiło się na jego twarzy. — Cholera, przepraszam. Nie wiem, co—
— Zapominamy, że to się stało. — Mój głos był ostry jak szkło. — Nic się nie wydarzyło. Wszystko w porządku. My jesteśmy w porządku.
— Katherine, zaczekaj—
Ale już biegłam. Najgorsze—to, co sprawiło, że przerażenie ścigało się z moją krwią—nie był sam pocałunek. To była ta ułamkowa chwila, zanim go odepchnęłam, gdy każda komórka mojego ciała krzyczała: tak.
Kiedy chciałam przyciągnąć go bliżej, poczuć go mocniej.
Gabriel.
Musiałam myśleć o Gabrielu.
Mój wybrany, mężczyzna, za którym tęskniłam każdym oddechem, którego nieobecność pozostawiała mnie pustą. Odliczałam dni do jego powrotu jak więzień odlicza czas. Więź bolała za nim nieustannie, Elsie płakała za swoim wybranym.
Dłonie Gabriela, usta Gabriela, ciepło Gabriela—tego pragnęłam. Na to czekałam.
A jednak moje usta wciąż płonęły od pocałunku Nate’a.
Ta przerażająca dezorientacja ścigała mnie aż do rezydencji, zostawiając go klęczącego w błocie.
* * *
Festiwal Letnich Wilków wypełnił tego wieczoru plac watahy śmiechem i muzyką. Stałam obok stoiska wróżbiarskiego, obserwując tańczące pary, gdy żołądek ściskał mi się od niepokoju. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, czułam usta Nate’a na swoich.
— Katherine. — Jego głos dobiegł zza moich pleców, niski i napięty. — Proszę. Pozwól mi przeprosić jak należy.
Rozejrzałam się. Nikt nas nie obserwował, wszyscy byli zbyt zajęci świętowaniem.
— Nie ma za co przepraszać. To się nie wydarzyło.
— Wydarzyło się i przepraszam. — Zbliżył się, uważając, by mnie nie dotknąć. — Przekroczyłem granicę. Jesteś wybranką Gabriela. Mojego Alfy, wybranką mojego najlepszego przyjaciela… To, co zrobiłem, było niewybaczalne.
— Dość. — Odwróciłam się do niego w pełni. — Chcesz wiedzieć, dlaczego naprawdę taka jestem? Dlaczego tak dobrze gram tę rolę?
Skinął głową, patrząc intensywnie.
— Gdy miałam dziewięć lat, mój ojciec był jeszcze Betą tutaj. Silny, zasadniczy, taki, jaki Beta powinien być. — Słowa wylewały się ze mnie, musiały zostać wypowiedziane. — Potem syn Alfy z Mountain Ridge prawie zabił jedną z naszych wilczyc. Leżała w szpitalu tygodniami.
Szczęka Nate’a się zacisnęła. — Słyszałem o tym.
— Ojciec zażądał sprawiedliwości. Ale stary Alfa odmówił działania—polityka była ważniejsza niż pobita wilczyca. Sojusz z Mountain Ridge liczył się bardziej.
Mój głos stał się gorzki, wciąż widziałam twarz ojca w pamięci, oczy pełne wściekłości i jednocześnie puste.
— Ojciec zakwestionował decyzję publicznie. Powiedział, że ochrona członków watahy powinna być ważniejsza od polityki.
— Wygnali go za to?
— Nas wszystkich. Mamę, mnie i ojca. Wygnani z dnia na dzień, bo ośmielił się powiedzieć, że bezpieczeństwo wilczyc ma znaczenie. — Skrzyżowałam ramiona, obejmując się. — Ojciec zmarł trzy lata później. Złamany. Z dala od watahy, ziemi, celu… wszystkiego.
— Kat…
— Mama nigdy się nie pozbierała. Stała się obsesyjna na punkcie powrotu, bycia znów zaakceptowaną. Wbiła mi do głowy, że jedyną drogą powrotu jest bycie idealną. Słodką, łagodną, niegroźną. Nigdy nie podważać, nie być trudną, nigdy nie być na tyle silną, by stanowić zagrożenie.
Zrozumienie pojawiło się w jego oczach. — Dlatego nie możesz przestać udawać?
— Nie mogę jej zawieść. Nie po tym, co poświęciła, co straciła… — Spojrzałam mu prosto w oczy. — Ten powrót, to akceptacja—tylko to jej zostało.
— A teraz jesteś wybranką Alfy.
— Co czyni to jeszcze bardziej krytycznym, bym była perfekcyjna. — Odsunęłam się, tworząc między nami dystans. — To, co się dziś rano stało… to nie może.
Jego dłonie zacisnęły się w pięści przy bokach. — A to coś między nami?
— Nie istnieje. — Kłamstwo smakowało jak popiół. Skinął powoli głową, choć coś w jego oczach sugerowało, że to nie koniec. — Jesteś Betą Gabriela. Ja jestem wybranką Gabriela. To wszystko, czym możemy być.
Przesuń w górę, aby kontynuować