Następny dzień mojej nowej rzeczywistości zaczął się o świcie. Nate opierał się o framugę drzwi mojej sypialni, trzymając w ręku kawę, wyglądając na zbyt rozbawionego jak na kogoś, kto właśnie porzucił swoje obowiązki Bety, by mnie pilnować.
— Dzień dobry, księżniczko. Gotowa na kolejny dzień bycia rozkoszną?
— Dzień dobry, Nate. — Wyszłam w delikatnej, różowej sukience, obraz kobiecej łagodności. — Mam nadzieję, że dobrze spałeś.
— Jak dziecko, wiedząc, że każdą chwilę będę mógł patrzeć, jak udajesz idiotkę.
Odepchnął się od framugi i ruszył korytarzem.
— Colin zajmuje się porannymi patrolami. Jake pilnuje raportów z granic. Niesamowite, ile nagle mam wolnego czasu…
Kiedy weszliśmy do jadalni stada, pomieszczenie tętniło porannymi rozmowami. Skierowałam się do stanowiska z kawą, gdzie kilka osób z watahy dyskutowało o cotygodniowym zaopatrzeniu.
— Znowu brakuje nam materiałów medycznych — mówił Tom, a frustracja była wyraźna w jego głosie. — Zamówienie się pomyliło. Dostaliśmy dwanaście paczek gazy, ale żadnego środka odkażającego.
— Nie możemy po prostu zamówić jeszcze raz? — zapytała Sarah.
— Nie wcześniej niż w kolejnym cyklu budżetowym — jęknął Tom. — Chyba że ktoś wie, jak rozciągnąć to, co mamy.
Od razu w myślach znalazłam rozwiązanie. Sięgnęłam jednak po cukier, mieszając kawę z delikatnymi ruchami.
— To brzmi skomplikowanie — powiedziałam cicho. — Jestem pewna, że coś wymyślisz, Tom.
Wtedy przy moim ramieniu pojawił się Nate.
— Katherine, czy wczoraj nie wspominałaś mi czegoś o zarządzaniu zapasami? Coś o domowych sztuczkach twojej matki?
Zamarłam, łyżeczka zawisła nad filiżanką. — Nie przypominam sobie…
— Ależ na pewno. — Jego uśmiech był czystym złem. — Coś o proporcjach rozcieńczania? A może o schematach dystrybucji? Pomóż mi sobie przypomnieć.
Wszyscy spojrzeli na mnie wyczekująco, a w oczach Toma zabłysła nadzieja.
— Cóż… — odezwałam się ostrożnie — mama zawsze mówiła, że można coś rozcieńczyć, żeby starczyło na dłużej. Ale to pewnie niezbyt przydatne w przypadku środków medycznych. To chyba niebezpieczne, prawda?
— Właściwie — powiedział Tom powoli — nasz środek odkażający jest skoncentrowany. Moglibyśmy go rozcieńczyć do standardowej mocy i potroić zapasy.
— Och! — klasnęłam w dłonie, jakby właśnie wynalazł ogień. — Jakie to sprytne, Tom! Nigdy bym na to nie wpadła.
Śmiech Nate’a ledwo zamaskowany był kaszlnięciem.
— Tak, Tom. Błyskotliwy wniosek. Całkowicie samodzielny.
Później, gdy siedzieliśmy z radą starszych podczas cotygodniowego zebrania, Elder Patricia wyjaśniała zawiłą historię sojuszy stada, gdy pomyliła szczegóły.
— Sojusz z watahą Riverside został zawarty w 1987 roku — powiedziała pewnie. — Po sporze terytorialnym z Silver Creek.
Przygryzłam język.
To było w 1997 roku, a spór dotyczył Stone Mountain, nie Silver Creek. Ten błąd wpłynie na trzy kolejne fakty historyczne, które zamierzała przywołać.
— Fascynujące — powiedział Nate, obserwując mnie uważnie. — Katherine, przecież mówiłaś mi, jak bardzo kochasz historię stada. Nie masz pytań do Elder Patricii?
— Och, nie chciałabym przeszkadzać — odmówiłam łagodnie. — To wszystko jest dla mnie za trudne.
— Ależ skąd — rozpromieniła się Elder Patricia. — Pytaj śmiało, kochanie.
— Cóż — odezwałam się niepewnie — powiedziała pani 1987, ale wydawało mi się, że widziałam 1997 w jednej z książek, które pokazywał mi Gabriel. Ale pewnie źle pamiętam.
— 1997? Nie, to niemożliwe… zaraz. — Twarz Patricii spoważniała, gdy sięgnęła po księgę i zaczęła wertować strony. — Ojej. Masz rację, kochanie. 1997. Jaka jesteś spostrzegawcza!
— Po prostu szczęśliwy traf — powiedziałam słodko.
— Jasne — mruknął Nate. — Szczęście. Tak jak twoja szczęśliwa zgadula z zarządzaniem zapasami. Jesteś naj szczęśliwszą zgadywaczką , jaką znam.
Elder Patricia kontynuowała lekcję historii, myląc jeszcze kilka dat. Za każdym razem patrzyła na mnie z nadzieją, a ja podawałam coraz bardziej absurdalne sposoby, jak mogłabym przypadkiem mieć rację.
„Pamiętam, bo 1997 ma dwie dziewiątki, a dziewiątka to moja ulubiona liczba!”
Albo: „Stone Mountain zaczyna się na 'S' jak 'Silver', więc łatwo pomylić!”
„Na miłość Bogini Księżyca…” – warknęła Elsie w mojej głowie. „Ośmieszasz nas, przestań.”
Jakby to był pierwszy raz, co?
Szczęka Nate’a była zaciśnięta tak mocno pod koniec spotkania, że zaczęłam się martwić o jego zęby. Patricia natomiast była zachwycona swoją „pomocną” przyszłą Luną, zanim w końcu wróciliśmy do domu Gabriela.
Gdy tylko zamknęły się drzwi, fasada cierpliwości Nate’a zniknęła bez śladu.
„Traktat został podpisany zimą, bo myślałaś o śniegu?” – jego głos był niebezpiecznie cichy. – „To naprawdę najlepsze, co przyszło ci do głowy?”
„Starsza Patricia wydawała się doceniać mój wkład”, odparłam łagodnie, kierując się do kuchni.
Podążył za mną, niemal mnie osaczając. „Znałaś każdą pojedynczą datę, którą pomyliła. Aż drżałaś, żeby ją poprawić.”
„Wydaje ci się.”
Sięgnęłam po szklankę, ale złapał mnie za nadgarstek.
„Nie, wcale nie.” Jego uścisk był stanowczy, choć niebolesny. „Dokładnie wiem, co robisz, Kat. Udajesz słodką, głupiutką dziewczynę, bo to daje ci władzę. Tak jak każda inna wilczyca, która rzucała się na Gabriela przed tobą.”
Zachowałam neutralny wyraz twarzy. „Puść mój nadgarstek, Beta.”
Odsunął rękę gwałtownie, ale nie cofnął się nawet o krok, patrząc na mnie z góry.
„Myślisz, że tego nie widziałem? Słodkie i bezradne dziewczyny są kochane bardziej niż te, które pokazują swoją inteligencję. To one dostają Alfę, pozycję, władzę. Ale ty jesteś sprytniejsza od większości z nich, prawda? Kalkulujesz każdy ruch, każde słowo.”
„Masz bujną wyobraźnię”, powiedziałam, odwracając się, by nalać sobie wody.
„To nie wyobraźnia. To rozpoznawanie schematów.” Jego głos stał się jeszcze zimniejszy. „Każda ambitna kobieta, która chciała być przy Gabrielu, grała w jakąś wersję tej gry. Słodka, bezradna, potrzebująca ochrony. Ty jesteś tylko lepsza, bo naprawdę masz dość rozumu, by to wiarygodnie odegrać.”
Odstawiłam szklankę i stanęłam naprzeciw niego.
„Wiesz, kogo ludzie nie lubią, Nate? Aroganckich wszystkowiedzących, którzy sądzą, że przejrzeli wszystkich na wylot.”
„A więc jednak coś prawdziwego w tobie jest”, powiedział z samozadowoleniem.
„Nie muszę ci się tłumaczyć”, odparłam spokojnie. „Możesz myśleć, co chcesz o moich motywacjach. Twoje zdanie nic dla mnie nie znaczy.”
„Naprawdę?” Zbliżył się jeszcze. „Bo wydajesz się bardzo zainwestowana w utrzymanie tej maskarady. Co się stanie, gdy Gabriel odkryje, że jego słodka mała partnerka okłamywała go od pierwszego dnia?”
„Gabriel widzi to, co chce widzieć”, odpowiedziałam. „Mężczyźni zawsze tak mają. Chcą miękkiej, delikatnej, kogoś, kto sprawi, że poczują się silni. Jeśli ci to przeszkadza, miej pretensje do społeczeństwa, nie do mnie.”
„Czyli przyznajesz. Tu chodzi o władzę, nie o miłość.”
Zaśmiałam się, dźwięk był zaskakująco gorzki.
„Miłość? Więź partnerska może wywołać silne, nieodparte przyciąganie, ale prawdziwa miłość wymaga czasu. Teraz Gabriel kocha ideę, przedstawienie. Tak samo, jak ty nienawidzisz założenia, które sam sobie o mnie stworzyłeś.”
„To udowodnij, że się mylę”, rzucił wyzwanie. „Zrzuć maskę.”
„Po co miałabym to robić? Żebyś poczuł się lepiej? Żeby coś udowodnić Bercie mojego partnera?” Pokręciłam głową. „Nic ci nie jestem winna, Nate. Ani szczerości, ani autentyczności, ani nawet jednej prawdziwej emocji.”
„W porządku.” Jego szczęka zadrżała. „Graj dalej w swoje gierki. Ale obiecuję ci, księżniczko, że każdy dzień zamienię w koszmar, aż ta maska pęknie. Każdy posiłek, każde spotkanie, każda interakcja z watahą – będę tuż obok, drażniąc twoją idealną fasadę.”
„Możesz próbować”, powiedziałam cicho. „Ale możesz nie polubić tego, co zobaczysz pod spodem. Niektóre maski istnieją z jakiegoś powodu, Beto Williams.”
„Zaryzykuję.” Cofnął się w stronę drzwi. „To jeszcze nie koniec, Katherine. Tak czy inaczej, sprawię, że pokażesz, kim naprawdę jesteś. Gabriel zasługuje na to, by wiedzieć, z kim naprawdę się związał.”
„Gabriel zasługuje na szczęście”, odparłam. „A w tej chwili to ja daję mu szczęście. Ty możesz powiedzieć to samo?”
Pytanie zawisło między nami, wypełnione sugestiami, których żadne z nas nie chciało rozważać.
„To jeszcze nie koniec”, powtórzył.
„Nie”, zgodziłam się, odwracając się od niego. „To dopiero początek.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek po naszej konfrontacji spędziłam w kuchni, rozważając wszystko na nowo.
Pokazałam Nate’owi zbyt wiele. Dałam mu amunicję, by użył jej przeciwko mnie, by przekonał Gabriela, że jestem zagrożeniem, a nie wartością dla watahy.
"Kawa?" zaproponowałam, kiedy Nate wszedł, starając się utrzymać neutralny ton głosu.
Zatrzymał się w progu, podejrzliwość biła od niego z każdej linii ciała.
"Jaki masz teraz plan?"
"Żadnego. Po prostu kawa." Nalałam dwie filiżanki, przesuwając jedną przez blat. "Przemyślałam to, co powiedziałeś. Może powinniśmy spróbować współistnieć w pokoju. Dla dobra Gabriela."
"Jasne. Dla Gabriela." Wziął kawę, ale nie pił, obserwując mnie, jakbym miała go otruć. "To kolejny teatr, prawda?"
"Dla ciebie wszystko to teatr," powiedziałam, siadając naprzeciwko niego. "Nie można po prostu zaproponować kawy bez ukrytych motywów?"
"Nie ty."
No to zaczynamy od nowa…
Nadchodzący tydzień stał się próbą wytrwałości. Każdego ranka robiłam kawę dla nas obojga. Każdego popołudnia pytałam go o zdanie w sprawach watahy — naprawdę słuchając jego odpowiedzi.
Kiedy wspomniał, że tęskni za Gabrielem podczas wieczornych patroli, chodziłam z nim w towarzyszącym milczeniu.
"Dlaczego to robisz?" zapytał trzeciego dnia, gdy przyniosłam mu lunch podczas jego treningu z młodszymi wilkami.
"Bo jesteś ważny dla Gabriela, a to znaczy, że jesteś ważny dla mnie," powiedziałam po prostu. "I może masz rację. Może byłam zbyt zamknięta."
"To tylko kolejna maska," warknął, choć wziął kanapkę. "Słodka Kat, próbująca przekonać złego, wrednego Betę."
"A może," powiedziałam, patrząc jak młode wilki sparują, "próbuję ci pokazać, że bycie wielowymiarowym nie oznacza bycia fałszywym. Ludzie mogą być zarówno delikatni, jak i silni, Nate."
Zaśmiał się gorzko. "Zachowaj filozofię dla kogoś, kto w nią uwierzy."
Piątego dnia znalazłam go w gabinecie Gabriela, otoczonego grafikami patroli i mapami terytoriów.
"Wschodnia granica," powiedziałam, studiując oznaczenia. "Za bardzo rozciągasz patrole."
"I oto nadchodzi prawdziwa Kat," mruknął. "Nie możesz się powstrzymać, co?"
"Próbuję pomóc." Wskazałam na mapę. "Gdybyś przesunął grafik tutaj i tutaj, patrol byłby skuteczniejszy bez przemęczania strażników."
"Dlaczego miałabyś mi pomagać?"
"Bo chroniąc watahę, chronię Gabriela. I wbrew temu, co myślisz, naprawdę mi na nim zależy." Spojrzałam mu prosto w oczy. "Wiąź mogła nas połączyć, ale to, co do niego czuję, jest prawdziwe."
"Uczucia oparte na kłamstwach nie są prawdziwe," odparł Nate, ale mimo to poprawił grafik według mojej sugestii.
Siódmy dzień przyniósł katastrofę.
Byłam w szkole watahy, ucząc najmłodsze szczenięta liter. Nate opierał się o ścianę, mój stały cień, gdy mała Emma zadała pytanie, które odpaliło lont.
"Pani Katherine, czemu Beta Nate pani nie lubi?"
W sali zapanowała cisza. Osiem par niewinnych oczu patrzyło na mnie, czekając.
"Beta Nate i ja wciąż się poznajemy," odpowiedziałam ostrożnie. "Czasem dorośli potrzebują czasu, by się zaprzyjaźnić."
"Ale patrzy na panią groźnie," dodał Tommy. "Jakby pani zrobiła coś złego."
"Może tak było," odezwał się Nate z kąta, jego głos zabrzmiał wyraźnie. "Może pani Katherine nie jest tak miła, jak udaje."
Szczeniaki zaniemówiły, a moje dłonie zacisnęły się na książeczce.
"Nate," ostrzegłam cicho.
"Co? Zadały pytanie." Odepchnął się od ściany, podchodząc powoli. "Nie powinniśmy uczyć szczeniąt uczciwości, Katherine? Bycia autentycznym?"
"To nie miejsce—"
"Nie? A gdzie jest miejsce? Bo wydaje się, że wszędzie grasz." Jego głos stwardniał. "W domu watahy, na zebraniach, nawet tutaj z dziećmi. Kiedy przestaniesz udawać?"
"Przestań," powiedziałam, wstając powoli. "Nie przy nich."
"Dlaczego? Boisz się, że oni też cię przejrzą? Boisz się, że te niewinne szczeniaki zrozumieją, iż ich przyszła Luna jest—"
"DOŚĆ!"
Słowo wyrwało się z mojego gardła z taką siłą, że kilka szczeniąt zapiszczało. Całe moje ciało drżało od ledwo powstrzymywanej furii.
"Chcesz mnie atakować? Proszę bardzo. Ale nie tutaj. Nie przy dzieciach, które nie mają nic wspólnego z twoją osobistą vendettą."
Szczeniaki skuliły się razem, niektóre zaczęły płakać. Widok ich strachu coś w nas obojgu złamał i wspomniałam, jak twarz Nate’a pobladła.
"Kochani, przepraszam," powiedział spokojnie, klękając przy nich. "Beta Nate po prostu... miał zły dzień. Czasem dorośli się kłócą, ale to nie wasza wina."
"Pani Katherine naprawdę nie jest zła, prawda?" zapytała zapłakana Emma.
Zmuszona, by się opanować, uklękłam obok nich.
"Nie, kochanie. Nie jestem zła na was. Nigdy na was." Przytuliłam zapłakane dzieci. "Beta Nate i ja czasem się nie zgadzamy, ale oboje bardzo kochamy tę watahę i was wszystkich."
"Nawet siebie nawzajem?" zapytał z nadzieją Tommy.
Nate i ja spojrzeliśmy na siebie ponad morzem małych główek.
"Pracujemy nad tym," powiedział cicho Nate. "Przepraszam, Katherine. To było... posunąłem się za daleko."
Reszta godziny minęła w wymuszonej normalności. Czytaliśmy bajki, ćwiczyliśmy litery i udawaliśmy, że brzydka scena nie miała miejsca.
Ale szkoda już się stała, a droga powrotna do rezydencji Gabriela dłużyła się w duszącej ciszy. Gdy tylko przekroczyliśmy próg, Nate spróbował coś powiedzieć.
"Katherine, co do wcześniejszego—"
"Nie." Mój głos zabrzmiał pusto.
"Muszę przeprosić jak należy. Używanie szczeniąt w ten sposób, straszenie ich… to było nie do usprawiedliwienia."
"Tak." Odłożyłam torbę drżącymi dłońmi. "Te dzieci patrzą na nas z podziwem. Ufały nam, że będziemy bezpieczni, stabilni."
"Wiem. Dałem się ponieść podejrzliwości." Podszedł bliżej, w jego głosie brzmiało szczere poczucie winy. "Cokolwiek myślę o twoich motywach, szczeniaki na to nie zasłużyły."
"Nie, nie zasłużyły." Łzy, które długo powstrzymywałam, nagle mnie przytłoczyły. "Wiesz jak to jest? Każdego dnia, w każdej chwili, być obserwowaną, ocenianą i wciąż niewystarczającą? Nigdy nie być dość dobrą, nigdy nie być właściwą, zawsze podejrzewaną o coś?"
"Katherine—"
"Starałam się!" Łzy płynęły swobodnie. "Cały ten tydzień próbowałam ci pokazać, że nie jestem jakąś złoczyńczynią. Że może jestem po prostu kobietą, która robi, co może w niemożliwej sytuacji. Ale dla ciebie to nigdy nie wystarczyło!"
Wyciągnął rękę, może by pocieszyć, ale odsunęłam się gwałtownie.
"Jestem zmęczona, Nate." Słowa zabrzmiały łamliwie. "Jestem tak zmęczona walką z tobą, udowadnianiem czegoś, rozdarciem między tym, kim jestem, a kim inni chcą, bym była."
"Pozwól—"
"Nie." Cofnęłam się w stronę swojego pokoju, łzy wciąż płynęły. "Nie dam rady teraz. Ja po prostu... muszę pobyć sama. Proszę. Zostaw mnie dziś w spokoju."
"Kat, zaczekaj!"
Ale już zamykałam drzwi, osuwając się pod nie, gdy szlochy wstrząsały moim ciałem. Przez drewno słyszałam, jak stoi tam jeszcze chwilę, zanim w końcu jego kroki się oddaliły.
Jutro odbuduję swoje mury. Jutro znów będę silna.
Dziś musiałam się rozpaść.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dni po moim załamaniu upływały w ostrożnej ciszy.
Nate i ja poruszaliśmy się wokół siebie jak czujne zwierzęta, zachowując dystans, jednocześnie wypełniając swoje obowiązki. Bez sarkazmu z jego strony, bez prób nawiązania kontaktu z mojej. Po prostu współistnienie.
W szkolnej części watahy Nate jakimś cudem przeistoczył się w ulubionego gościa szczeniąt. Przynosił drewniane mieczyki na zajęcia, pokazując podstawowe pozycje obronne, które wywoływały wśród nich piski radości.
"Beta Nate, pokaż znowu wilczy ruch!" Emma podskakiwała na palcach, zupełnie zapominając o napięciu z zeszłego tygodnia.
"Tylko jeśli Luna Katherine uzna to za stosowne," odparł Nate, spoglądając na mnie z ostrożną neutralnością.
"Możesz," powiedziałam cicho, wracając do kącika czytelniczego.
Szczenięta wiwatowały, gdy Nate demonstrował przewrót unikowy, jego ruchy były płynne i pełne kontroli. Ich śmiech powinien był podnieść mnie na duchu.
Zamiast tego jeszcze mocniej uwidocznił pusty ból, który wyżłobiła w mojej piersi nieobecność Gabriela.
Dwa tygodnie. Dwa tygodnie odkąd odszedł, odkąd czułam pełną moc naszego więzi. Połączenie rozciągnięte przez dystans, obecne, lecz przytłumione, jak próba słuchania muzyki pod wodą.
Kiedy jego imię w końcu rozświetliło ekran mojego telefonu tamtego wieczoru, moje serce niemal się zatrzymało.
"Gabriel?" Mój głos załamał się z desperacką ulgą.
"Katherine." Jego głos otulił mnie przez telefon, głęboki i ciepły. "Bogini, jak za tobą tęsknię. Opowiedz mi wszystko. Jak się trzymasz?"
"Też za tobą tęsknię. Tak bardzo, że boli." Szczerość wypłynęła ze mnie, zanim zdążyłam ją powstrzymać. "Kiedy wrócisz do domu?"
"Wkrótce, kochanie. Barrett jest... trudny. Ale słuchanie twojego głosu sprawia, że wszystko staje się znośne. Jesz porządnie? Śpisz?"
"Nate pilnuje, żebym jadła." Wtuliłam się w poduszkę Gabriela, wdychając jego zanikający zapach. "Twoje łóżko jest za duże bez ciebie..."
"Śnię o tobie każdej nocy. O tym, jak wracam do domu, jak cię trzymam..." Jego głos obniżył się do tego intymnego pomruku, od którego Elsie zaczynała skomleć. "Jeszcze tylko trochę, kochanie."
"Ile jeszcze?"
Pauza, która nastąpiła, przeszyła mnie lodem.
"Muszę zostać trochę dłużej. Barrett żąda kolejnych ustępstw. Korekty terytorium, umowy handlowe... Stara się utrudnić to jak tylko się da."
"Och."
To jedno słowo zawarło całą moją rozczarowaną nadzieję.
"Katherine, przepraszam. Próbuję wszystkiego—"
"Wiem. Rozumiem. Wataha jest najważniejsza." Słowa miały smak popiołu.
"Ty jesteś najważniejsza. Zawsze. Ale muszę działać ostrożnie, żeby chronić naszą przyszłość."
Rozmawialiśmy jeszcze przez dwadzieścia minut, ale magia już przygasła. Gdy w końcu powiedzieliśmy sobie dobranoc, samotność wróciła ze zdwojoną siłą.
Następnego ranka, podczas śniadania z członkami watahy, Sarah delikatnie dotknęła mojego ramienia. "Wyglądasz na zmęczoną, kochanie. Wszystko w porządku?"
"Tęsknię za Gabrielem," przyznałam, przesuwając jajka po talerzu.
Moja matka pojawiła się u mojego boku, jakby ją przywołano.
"Katherine, słówko?" Pociągnęła mnie do korytarza, z surowym wyrazem twarzy. "Twoja melancholia jest zbyt widoczna. Wszyscy to zauważyli."
"Nie mogę przestać tęsknić za swoim partnerem—"
"Możesz kontrolować, jak to okazujesz." Jej palce zacisnęły się na moich ramionach. "Ludzie kochają słoneczną i uprzejmą Katherine, nie tę cienistą postać. Ukrywaj to lepiej."
"Masz rację." Wyprostowałam się, zmuszając się do pogodnego wyrazu twarzy. "Postaram się bardziej."
"Dobra dziewczynka. Pamiętaj, słodycz i światło. Zawsze."
Wróciłam do śniadania z wyuczonym uśmiechem, trajkocząc o planach lekcji i nadchodzących wydarzeniach watahy. Ale Nate obserwował mnie z drugiego końca sali, jego szare oczy śledziły każdy wymuszony gest.
Tego popołudnia w końcu przełamał nasze milczące zawieszenie broni.
"Przestań."
Podniosłam wzrok znad książki, której i tak nie czytałam. "Przestać co?"
"To udawane ożywienie. Jest gorsze niż twoje zwykłe przedstawienie." Usiadł na krześle naprzeciwko mnie. "Mój wilk czuje twoją rozpacz z drugiego końca ziemi watahy. To... niepokojące."
"Twój wilk nie powinien się przejmować moim stanem emocjonalnym."
"A jednak się przejmuje." Nate przeczesał dłonią włosy, jakby z czymś walczył. "Słuchaj, to niedorzeczne. Utknęliśmy razem na nie wiadomo jak długo. Gabriel chciałby, żebyśmy się dogadywali."
"Przecież się dogadujemy. Nie kłóciliśmy się od kilku dni."
"Nie rozmawialiśmy od kilku dni. To nie to samo." Pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach. "Proponuję rozejm. Prawdziwy rozejm. Nie tylko unikanie siebie."
Zlustrowałam jego twarz, szukając podstępu. "Jaki rodzaj rozejmu?"
"Taki, w którym robimy coś więcej niż tylko krążymy wokół siebie jak ranne zwierzęta." Wykonał szeroki gest. "Jestem ci przypisany dwadzieścia cztery na dobę. Możemy to wykorzystać. Co chcesz robić? Cokolwiek. Powiedz."
"Cokolwiek?"
"W granicach rozsądku. Nie zabiorę cię do Paryża ani nie nauczę latać." Kącik jego ust lekko się uniósł. "Ale poza tym, jestem do twojej dyspozycji. Co Kat zawsze chciała zrobić, a nie mogła?"
Pytanie zawisło między nami, a ja nagle poczułam ciężar każdego ograniczenia, każdego 'to nie wypada', każdego zepchniętego marzenia.
"Chcę nauczyć się walczyć."
Słowa wypadły ze mnie w pośpiechu, a zaraz potem gorąco zalało mi policzki.
Brwi Nate'a poszybowały w górę. "Walczysz?"
"Samoobrona. Trening bojowy. Prawdziwy trening, nie tylko teoria." Moje dłonie zacisnęły się na kolanach. "Mama zawsze mówiła, że to nieodpowiednie. Walki są dla wojowników, nie dla porządnych wilczyc. Ale oglądałam każdy trening, jaki mogłam, zapamiętywałam pozycje, studiowałam techniki..."
"Chcesz, żebym cię nauczył walczyć." Powiedział to powoli, jakby smakując słowa.
"Zapomnij o tym. To głupie..."
"To nie jest głupie!" Jego cała postawa się zmieniła, aż iskrzyło od energii. "To pierwsza prawdziwa rzecz, którą mi powiedziałaś. Naprawdę tego chcesz?"
"Bardziej niż czegokolwiek..." To wyznanie było jak skok z urwiska. "Mam dość bycia bezsilną. Stania z boku. Udawania, że słabość to to samo co kobiecość."
"Twoja matka oszaleje."
"Mama nie musi wiedzieć."
Nate wtedy się uśmiechnął, prawdziwie, a uśmiech ten całkowicie odmienił jego twarz. "Chcesz się szkolić za plecami wszystkich? To prawie przebiegłe, księżniczko."
"Możesz to zorganizować, czy nie?"
"Oczywiście, że mogę." Wstał, już planując. "Wczesne poranki, zanim wataha wstanie. Prywatny teren treningowy na północnych rubieżach lasu. Zaczniemy od podstawowych postaw, zbudujemy ci solidną bazę."
"Naprawdę?" Nadzieja rozkwitła w mojej piersi po raz pierwszy od tygodni.
"Naprawdę. Ale nie będę ci odpuszczał tylko dlatego, że jesteś partnerką Alfy. Chcesz się nauczyć walczyć? Nauczysz się porządnie. To znaczy pot, siniaki i pewnie trochę łez."
"Nie boję się ciężkiej pracy."
"Nie," powiedział zamyślony. "Zaczynam sądzić, że niewiele rzeczy cię naprawdę przeraża."
Oczekiwanie pulsujące w moich żyłach było lepsze niż jakakolwiek wyuczona słodycz.
"Jutro?" zapytałam.
"O świcie. Załóż coś, w czym możesz się ruszać." Ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. "Kat? To zostaje między nami."
Po raz pierwszy od wyjazdu Gabriela uśmiechnęłam się szczerze. "Dziękuję, Nate."
"Jeszcze mi nie dziękuj. Poczekaj, aż zobaczysz, co zaplanowałem na twoją pierwszą sesję."
Obietnica w jego głosie powinna mnie zaniepokoić. Zamiast tego Elsie aż śpiewała z niecierpliwości.
Przesuń w górę, aby kontynuować