POV Stella
"Kurwa, Becca... właśnie tak."
Głos Jake'a przecina pokój jak piła łańcuchowa przez moją samoocenę. Głęboki, głodny, wibrujący desperacją, której nigdy nie okazał mi.
Ani razu przez osiemnaście miesięcy związku.
Becca jęczy jakby brała udział w castingu do porno, z odrzuconą do tyłu głową, kaskadą blond włosów, ujeżdżając go jakby oswajała ogiera.
Jej palce wplątują się w jego włosy - włosy mojego chłopaka - a jej biodra poruszają się w tym pewnym rytmie, który sprawia, że chcę wpełznąć pod łóżko i umrzeć.
Tymczasem ja siedzę na skraju materaca w tym żałosnym czerwonym komplecie bielizny, który kupiłam w panice z podejrzanej reklamy na Instagramie, obiecującej, że "uwolnię swoją wewnętrzną boginię."
Teraz czuję się po prostu głupio.
Stringi dosłownie próbują mnie przepołowić. Poruszam się, próbując ratować krążenie, a ruch sprawia, że tania koronka drapie moją skórę jak dyskontowa kara.
"Nie masz nic przeciwko, żeby mnie tam dotykała?" pyta Jake, bez tchu, jakby pytał czy chcę dodatkowy ser na pizzy.
Nie jak gdyby palce innej dziewczyny były właśnie owinięte wokół jego penisa.
Patrzę jak ręka Becci porusza się z wprawą - powoli i pewnie. Jakby dokładnie wiedziała, co on lubi.
Nacisk. Rytm. To małe przekręcenie na czubku, które sprawia, że jęczy.
Wszystkie te sztuczki, których nigdy mnie nie nauczył, bo podobno byłam zbyt "słodka" na zaawansowane techniki.
"Ja, um... tak," mamroczę, mój głos ledwo przebija się przez odgłos umierającej godności.
"Widzisz?" Jake szczerzy się do niej, jakby właśnie potwierdziła sens jego istnienia. "Mówiłem ci, że będzie wyluzowana."
Wyluzowana. Jasne.
Bo nic tak nie świadczy o "wyluzowaniu" jak oglądanie swojego chłopaka otrzymującego najlepszą robótkę w życiu od kogoś, kto nie jest tobą.
Becca śmieje się - tym niskim, zmysłowym dźwiękiem, który prawdopodobnie sprawia, że mężczyźni miękną w kolanach. Nawet nie spogląda w moją stronę. Jestem meblem. Seksownym meblem, który zgodził się być w pokoju, podczas gdy prawdziwi dorośli się bawią.
Moje stringi oficjalnie osiągnęły nowy poziom anatomicznej niemożliwości. Jestem pewna, że próbują dosięgnąć mojej klatki piersiowej. Każdy ruch wysyła drapiącą koronkę głębiej w miejsca, gdzie koronka nigdy nie powinna trafić.
"Jest taka piękna," szepczę, bo najwyraźniej moje usta postanowiły działać przeciwko mnie.
Oczy Jake'a rozświetlają się, jakbym właśnie wręczyła mu trofeum. "Prawda? Mówiłem ci, że jest idealna."
Idealna.
Nigdy nie nazwał mnie idealną.
Byłam "słodka", "urocza", "taka grzeczna dziewczynka." Zawsze jakbym była szczeniakiem, którego toleruje, nie kimś, kogo naprawdę chce przelecieć do nieprzytomności.
Sięgam do jego klatki piersiowej, próbując przypomnieć mu o moim istnieniu, ale odskakuje jakbym go oparzyła.
"Poczekaj," mruczy, z oczami przyklejonymi do podskakujących piersi Becci. "Pozwól mi najpierw skończyć z nią."
Najpierw skończyć z nią.
Jakbym była drugim daniem. Resztkami.
Wtedy chwytam prześcieradło i uciekam do łazienki, moja godność wlecze się za mną jak papier toaletowy przyklejony do buta.
Zamykam drzwi na klucz i patrzę na siebie w lustrze. Rozmazany tusz. Rozmazana szminka. Dziewczyna, która tak bardzo starała się być pożądana, że zgodziła się patrzeć, jak jej chłopak pieprzy kogoś innego.
Najgorsze? To wszystko miało być dla nas. Żeby "dodać pikanterii" i "zbliżyć nas do siebie."
Za każdym razem, gdy sugerowałam spróbowanie czegoś nowego, innej pozycji, dosłownie czegokolwiek poza misjonarską przy zgaszonym świetle, albo czegoś, co widziałam w książkach czy nocnych filmikach porno, Jake się śmiał.
"Ty?" prychnął. "Ale ty nie jesteś taka, kochanie. Nie wyglądasz na dziewczynę, która lubi być związywana czy klepana, czy cokolwiek innego szalonego, o czym czytasz."
Mówił to tak, jakby to był komplement. Jakby bycie nudną było moją marką.
"Chcesz ostrych rzeczy?" zapytał kiedyś, uśmiechając się złośliwie. "Kochanie, nie dałabyś rady. Jesteś zbyt delikatna. Zbyt niewinna."
Zapytałam, czy możemy spróbować na pieska. Raz. Powiedział mi, że misjonarz jest "klasyczny" i "romantyczny." Kiedy zasugerowałam, żeby mu zrobić loda na stojąco, potrząsnął głową. "To jest pornusowe gówno. Nie ty."
Ale ten trójkąt? Tego chciał. Tylko jeśli to był jego pomysł, jego zasady, jego wybór uczestniczki. I oczywiście wybrał Beccę - blondynkę, krągłą, doświadczoną.
Wszystko, czym ja nie jestem.
"Becca jest chętna," powiedział, z oczami błyszczącymi jakby wygrał na loterii. "To może być dobre dla nas, kochanie. Może cię trochę rozluźni."
Więc się zgodziłam. Bo byłam zmęczona byciem dziewczyną, która prosi i nigdy nie otrzymuje. Bo obiecał, że to nas wzmocni.
Że to będzie tylko "coś fajnego."
Ale patrząc jak wielbi ciało Becci jakby było ósmym cudem świata, w końcu to rozumiem.
To nigdy nie chodziło o nas. Chodziło o to, żeby dostał pozwolenie na zdradę z widownią.
Opryskuję twarz wodą, ale nie zmywa to bólu w mojej piersi. Nigdy nie dotykał mnie w ten sposób. Nigdy nie patrzył na mnie tak, jak patrzy na nią. Nigdy nie wydawał tych dźwięków dla mnie.
Dałam mu pozwolenie, żeby mnie zostawił. I zrobił to. Nie wychodząc nawet za drzwi.
* * *
Poranek uderza jak kac, z tą różnicą, że jestem trzeźwa jak świnia i żałuję, że nie jest inaczej.
Zapach bekonu prowadzi mnie do kuchni, gdzie znajduję najbardziej obraźliwy obraz: Becca siedząca na moim blacie w mojej za dużej koszuli, śmiejąca się, podczas gdy Jake w bokserkach przewraca naleśniki, jakby brał udział w castingu do "Domowej Błogości: Musical."
Wyglądają jak para. Jakbym nigdy nie istniała.
"Dzień dobry," mówi Jake swobodnie, nawet się nie odwracając. Bez poczucia winy. Bez skruchy. Tylko senny uśmiech i łopatka.
Becca nie zwraca na mnie uwagi. Pije sok pomarańczowy, jakby płaciła tu czynsz.
Stoję tam, boso i złamana, patrząc jak chłopak, któremu oddałam wszystko, bawi się w dom z dziewczyną, której naprawdę pragnął.
"Ładnie pachnie," mówię głosem cienkim jak papier.
Jake wzrusza ramionami. "Ta, Becca miała na to ochotę. Pomyślałem, że będę miły."
Miły. Robi jej śniadanie. Kiedy tu mieszkałam, miałam szczęście, jeśli pamiętał kupić mleko.
"Spoko," udaje mi się powiedzieć.
Spoko. Taka miałam być, prawda? Wyluzowana. Otwarta. Gotowa na wszystko, dopóki nie zagrażało to jego strefie komfortu.
Dałam mu pozwolenie, żeby mnie zostawił. I wziął je. Nie wychodząc nawet za drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
"Daphne, proszę..." - szlocham tak mocno, że ledwo mogę wykrztusić słowa, stojąc przed jej mieszkaniem o 11 rano, wyglądając jakbym przeszła emocjonalne tortury. "Potrzebuję... nie mogę-"
Drzwi otwierają się na oścież, zanim zdążę zapukać.
"O kurwa, Stella!" Oczy Daphne robią się wielkie, gdy widzi w jakim jestem stanie. "Co ci się, do cholery, stało?"
Jestem totalną katastrofą.
Tusz do rzęs spływa mi po policzkach czarnymi strużkami, włosy wyglądają jakbym włożyła palec do kontaktu, nadal mam na sobie wczorajsze ubrania, które pachną wstydem i żalem.
"On... Jake jest-" Nie potrafię nawet sklecić zdania.
Po prostu stoję tam, zawodząc jak banshee, zgięta wpół na jej progu.
"Dobra, dobra, chodź tutaj." Wciąga mnie do środka, obejmując ramionami, podczas gdy ja kompletnie się rozklejam. "Znowu pokłóciliście się z Piękniutkim? W końcu pokazał swoje prawdziwe oblicze?"
"To koniec!" Udaje mi się wykrztusić między szlochami. "Koniec. Ostateczny koniec. Nie mogę... nie mogę już tego robić!"
"Czekaj, co?" Odsuwa się, badając moją twarz tymi bystrymi oczami, które nic nie przeoczą. "Naprawdę koniec? Nie jak zwykle w stylu Rossa i Rachel, gdzie do wtorku znów będziecie razem?"
Opadam na jej kanapę, wciąż płacząc tak mocno, że ledwo mogę oddychać. "Martwy i pogrzebany koniec, Daph. Nigdy nie wrócę do tego manipulującego dupka."
"Dobra, mów. Co tym razem zrobił ten narcystyczny laluś?"
Piękniutki. Daphne nazywa tak Jake'a od pierwszego roku, i nie w pozytywnym znaczeniu.
Zawsze widziała na wylot jego wykreowaną perfekcję - idealnie potargane blond włosy, które pewnie kosztują więcej niż rata za mój samochód, niebieskie oczy i pewny siebie uśmiech, który sprawiał, że każda dziewczyna w szkole głupiała.
"Od dwóch lat powtarzam ci, że z nim jest coś nie tak," kontynuuje, siadając obok mnie. "Ta jego sztuczna lalusiowata fasada, sposób w jaki traktuje cię jak jakiś dodatek. Szczerze mówiąc, czekałam na ten moment."
"Wszyscy myśleli, że jesteśmy idealną parą," szlocham, głos mi się łamie. "Dwa lata, Daph. Od końca pierwszego roku. Wszyscy mówili, że jesteśmy sobie przeznaczeni..."
"Stella, zaczynasz mnie przerażać. Co się stało?"
Więc jej powiedziałam. Wszystko.
Jak Jake ciągle sprawiał, że czułam się niewystarczająca, jak chciał tylko pozycji misjonarskiej i nic poza tym, jak zmanipulował mnie, żebym zgodziła się na trójkąt, ale tylko z dziewczyną, którą on wybierze - Beccą.
Jak traktował mnie jak rekwizyt, skupiając się całkowicie na niej, jak obudziłam się i zobaczyłam go robiącego śniadanie dla innej dziewczyny w mojej koszulce.
Kiedy skończyłam, Daphne wyglądała, jakby była gotowa kogoś zamordować.
"Zmanipulował cię do pieprzonego trójkąta?" wybucha, krążąc jak tygrys w klatce. "Żartujesz sobie teraz? Ten manipulujący skurwysyn!"
"Daphne-"
"Nie, pierdolić to!" Teraz już w pełni się wścieka, gestykulując dziko. "Nienawidziłam tego dupka od pierwszego dnia. Chcesz eksperymentować z takimi rzeczami? Potrzebujesz mężczyzny, a nie jakiegoś chłopczyka, który nawet nie potrafi doprowadzić cię regularnie do orgazmu i myśli, że misjonarz to szczyt seksualnej kreatywności!"
"Niby gdzie mam znaleźć tego magicznego dojrzałego mężczyznę?" śmieję się gorzko przez łzy.
"Dosłownie wszędzie, tylko nie w naszym liceum, na początek." Siada obok mnie, przechodząc w tryb ochronny. "Słuchaj, zostajesz tutaj. Moja siostra wyjechała na studia w zeszłym miesiącu, więc jej pokój jest wolny. Jakoś to ogarniemy."
"Nie mogę się tak po prostu wprowadzić-"
"Możesz i to zrobisz. Nie pozwolę ci wrócić do tego mieszkania, gdzie Piękniutki może się pojawić i znów tobą manipulować."
Wycieram nos rękawem jak prawdziwa dama.
"Chcę zemsty, Daph. Chcę, żeby poczuł się tak upokorzony jak ja."
"Teraz mówisz moim językiem," uśmiecha się złowieszczo. "Ten narcystyczny dupek zasługuje na wszystko, co go czeka."
* * *
Następnego ranka siedzę w kuchni Daphne, ubrana w jej ciuchy, próbując udawać, że moje życie się kompletnie nie rozpadło, kiedy wspomina o szkole.
"A tak przy okazji, dostajemy dziś nowego nauczyciela francuskiego," mówi, przesuwając kawę po blacie. "Podobno jego żona już tam pracuje - znasz panią Marshall? Uczy literatury angielskiej."
Kiwam głową niewyraźnie. Pani Marshall jest młoda, pewnie po trzydziestce, ma w sobie tę naturalną elegancję, która sprawia, że wszyscy uczniowie są lekko onieśmieleni i dziwnie nią zafascynowani.
"Świetnie," mamroczę. "Właśnie tego mi trzeba. Kolejny przedmiot do oblania w trakcie mojego kryzysu egzystencjalnego."
Wchodząc na lekcję francuskiego, spodziewam się jakiegoś nudnego faceta w średnim wieku z łatami na łokciach i przerzedzonymi włosami.
Zamiast tego, dosłownie przestaję oddychać.
Pan Marshall stoi na przodzie klasy i cholera, ten facet jest boski. Jak, oszałamiająco boski.
Ciemne włosy wyglądające jakby ciągle przeczesywał je palcami, wyrazista szczęka i te intensywne zielone oczy, które zdają się przenikać na wskroś.
Ma na sobie dopasowaną koszulę z podwiniętymi rękawami i dostrzegam coś, co wygląda jak tatuaże wystające spod materiału.
Tak nie powinni wyglądać nauczyciele. Tak wyglądają mężczyźni z romansów.
"Bonjour, classe," mówi z promiennym uśmiechem, w jego głosie pobrzmiewa lekki akcent, który sprawia, że mój żołądek robi dziwne salta. "Nazywam się Dominic Marshall i będę waszym nauczycielem francuskiego w tym semestrze."
Porusza się po klasie z czarującą elegancją i cichą pewnością siebie, która jest kompletnie inna niż pewna siebie postawa Jake'a.
To nie jest chłopiec, który się popisuje - to mężczyzna, który nie musi nikomu niczego udowadniać.
"Wiem, że rozpoczęcie nauki z nowym nauczycielem w środku semestru może być trudne," kontynuuje, jego oczy na moment spotykają moje, "ale wierzę w poznawanie moich uczniów. Zrozumienie tego, co was motywuje, co was interesuje poza samą odmianą czasowników."
Zatrzymuje się przed moją ławką i przysięgam, że moje serce się zatrzymuje.
"Panna...?"
"Ortega. Stella Ortega," udaje mi się wyszeptać.
Uśmiecha się - nie tym wyćwiczonym uśmiechem lalusia jak Jake, ale ciepło i szczerze.
"Stella. Piękne imię. Powiedz mi, co cię przyciąga do francuskiego?"
To takie proste pytanie. Akademickie. Profesjonalne. Ale sposób, w jaki je zadaje, jak na mnie patrzy, jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła, jakbym była warta wysłuchania...
W mojej głowie brzmi to jak: Co cię do mnie przyciąga?
Och, uwielbiam być w swoich urojeniach.
Przesuń w górę, aby kontynuować