POV Stella
"Kurwa, Becca... właśnie tak."
Głos Jake'a przecina pokój jak piła łańcuchowa przez moją samoocenę. Głęboki, głodny, wibrujący desperacją, której nigdy nie okazał mi.
Ani razu przez osiemnaście miesięcy związku.
Becca jęczy jakby brała udział w castingu do porno, z odrzuconą do tyłu głową, kaskadą blond włosów, ujeżdżając go jakby oswajała ogiera.
Jej palce wplątują się w jego włosy - włosy mojego chłopaka - a jej biodra poruszają się w tym pewnym rytmie, który sprawia, że chcę wpełznąć pod łóżko i umrzeć.
Tymczasem ja siedzę na skraju materaca w tym żałosnym czerwonym komplecie bielizny, który kupiłam w panice z podejrzanej reklamy na Instagramie, obiecującej, że "uwolnię swoją wewnętrzną boginię."
Teraz czuję się po prostu głupio.
Stringi dosłownie próbują mnie przepołowić. Poruszam się, próbując ratować krążenie, a ruch sprawia, że tania koronka drapie moją skórę jak dyskontowa kara.
"Nie masz nic przeciwko, żeby mnie tam dotykała?" pyta Jake, bez tchu, jakby pytał czy chcę dodatkowy ser na pizzy.
Nie jak gdyby palce innej dziewczyny były właśnie owinięte wokół jego penisa.
Patrzę jak ręka Becci porusza się z wprawą - powoli i pewnie. Jakby dokładnie wiedziała, co on lubi.
Nacisk. Rytm. To małe przekręcenie na czubku, które sprawia, że jęczy.
Wszystkie te sztuczki, których nigdy mnie nie nauczył, bo podobno byłam zbyt "słodka" na zaawansowane techniki.
"Ja, um... tak," mamroczę, mój głos ledwo przebija się przez odgłos umierającej godności.
"Widzisz?" Jake szczerzy się do niej, jakby właśnie potwierdziła sens jego istnienia. "Mówiłem ci, że będzie wyluzowana."
Wyluzowana. Jasne.
Bo nic tak nie świadczy o "wyluzowaniu" jak oglądanie swojego chłopaka otrzymującego najlepszą robótkę w życiu od kogoś, kto nie jest tobą.
Becca śmieje się - tym niskim, zmysłowym dźwiękiem, który prawdopodobnie sprawia, że mężczyźni miękną w kolanach. Nawet nie spogląda w moją stronę. Jestem meblem. Seksownym meblem, który zgodził się być w pokoju, podczas gdy prawdziwi dorośli się bawią.
Moje stringi oficjalnie osiągnęły nowy poziom anatomicznej niemożliwości. Jestem pewna, że próbują dosięgnąć mojej klatki piersiowej. Każdy ruch wysyła drapiącą koronkę głębiej w miejsca, gdzie koronka nigdy nie powinna trafić.
"Jest taka piękna," szepczę, bo najwyraźniej moje usta postanowiły działać przeciwko mnie.
Oczy Jake'a rozświetlają się, jakbym właśnie wręczyła mu trofeum. "Prawda? Mówiłem ci, że jest idealna."
Idealna.
Nigdy nie nazwał mnie idealną.
Byłam "słodka", "urocza", "taka grzeczna dziewczynka." Zawsze jakbym była szczeniakiem, którego toleruje, nie kimś, kogo naprawdę chce przelecieć do nieprzytomności.
Sięgam do jego klatki piersiowej, próbując przypomnieć mu o moim istnieniu, ale odskakuje jakbym go oparzyła.
"Poczekaj," mruczy, z oczami przyklejonymi do podskakujących piersi Becci. "Pozwól mi najpierw skończyć z nią."
Najpierw skończyć z nią.
Jakbym była drugim daniem. Resztkami.
Wtedy chwytam prześcieradło i uciekam do łazienki, moja godność wlecze się za mną jak papier toaletowy przyklejony do buta.
Zamykam drzwi na klucz i patrzę na siebie w lustrze. Rozmazany tusz. Rozmazana szminka. Dziewczyna, która tak bardzo starała się być pożądana, że zgodziła się patrzeć, jak jej chłopak pieprzy kogoś innego.
Najgorsze? To wszystko miało być dla nas. Żeby "dodać pikanterii" i "zbliżyć nas do siebie."
Za każdym razem, gdy sugerowałam spróbowanie czegoś nowego, innej pozycji, dosłownie czegokolwiek poza misjonarską przy zgaszonym świetle, albo czegoś, co widziałam w książkach czy nocnych filmikach porno, Jake się śmiał.
"Ty?" prychnął. "Ale ty nie jesteś taka, kochanie. Nie wyglądasz na dziewczynę, która lubi być związywana czy klepana, czy cokolwiek innego szalonego, o czym czytasz."
Mówił to tak, jakby to był komplement. Jakby bycie nudną było moją marką.
"Chcesz ostrych rzeczy?" zapytał kiedyś, uśmiechając się złośliwie. "Kochanie, nie dałabyś rady. Jesteś zbyt delikatna. Zbyt niewinna."
Zapytałam, czy możemy spróbować na pieska. Raz. Powiedział mi, że misjonarz jest "klasyczny" i "romantyczny." Kiedy zasugerowałam, żeby mu zrobić loda na stojąco, potrząsnął głową. "To jest pornusowe gówno. Nie ty."
Ale ten trójkąt? Tego chciał. Tylko jeśli to był jego pomysł, jego zasady, jego wybór uczestniczki. I oczywiście wybrał Beccę - blondynkę, krągłą, doświadczoną.
Wszystko, czym ja nie jestem.
"Becca jest chętna," powiedział, z oczami błyszczącymi jakby wygrał na loterii. "To może być dobre dla nas, kochanie. Może cię trochę rozluźni."
Więc się zgodziłam. Bo byłam zmęczona byciem dziewczyną, która prosi i nigdy nie otrzymuje. Bo obiecał, że to nas wzmocni.
Że to będzie tylko "coś fajnego."
Ale patrząc jak wielbi ciało Becci jakby było ósmym cudem świata, w końcu to rozumiem.
To nigdy nie chodziło o nas. Chodziło o to, żeby dostał pozwolenie na zdradę z widownią.
Opryskuję twarz wodą, ale nie zmywa to bólu w mojej piersi. Nigdy nie dotykał mnie w ten sposób. Nigdy nie patrzył na mnie tak, jak patrzy na nią. Nigdy nie wydawał tych dźwięków dla mnie.
Dałam mu pozwolenie, żeby mnie zostawił. I zrobił to. Nie wychodząc nawet za drzwi.
* * *
Poranek uderza jak kac, z tą różnicą, że jestem trzeźwa jak świnia i żałuję, że nie jest inaczej.
Zapach bekonu prowadzi mnie do kuchni, gdzie znajduję najbardziej obraźliwy obraz: Becca siedząca na moim blacie w mojej za dużej koszuli, śmiejąca się, podczas gdy Jake w bokserkach przewraca naleśniki, jakby brał udział w castingu do "Domowej Błogości: Musical."
Wyglądają jak para. Jakbym nigdy nie istniała.
"Dzień dobry," mówi Jake swobodnie, nawet się nie odwracając. Bez poczucia winy. Bez skruchy. Tylko senny uśmiech i łopatka.
Becca nie zwraca na mnie uwagi. Pije sok pomarańczowy, jakby płaciła tu czynsz.
Stoję tam, boso i złamana, patrząc jak chłopak, któremu oddałam wszystko, bawi się w dom z dziewczyną, której naprawdę pragnął.
"Ładnie pachnie," mówię głosem cienkim jak papier.
Jake wzrusza ramionami. "Ta, Becca miała na to ochotę. Pomyślałem, że będę miły."
Miły. Robi jej śniadanie. Kiedy tu mieszkałam, miałam szczęście, jeśli pamiętał kupić mleko.
"Spoko," udaje mi się powiedzieć.
Spoko. Taka miałam być, prawda? Wyluzowana. Otwarta. Gotowa na wszystko, dopóki nie zagrażało to jego strefie komfortu.
Dałam mu pozwolenie, żeby mnie zostawił. I wziął je. Nie wychodząc nawet za drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
"Daphne, proszę..." - szlocham tak mocno, że ledwo mogę wykrztusić słowa, stojąc przed jej mieszkaniem o 11 rano, wyglądając jakbym przeszła emocjonalne tortury. "Potrzebuję... nie mogę-"
Drzwi otwierają się na oścież, zanim zdążę zapukać.
"O kurwa, Stella!" Oczy Daphne robią się wielkie, gdy widzi w jakim jestem stanie. "Co ci się, do cholery, stało?"
Jestem totalną katastrofą.
Tusz do rzęs spływa mi po policzkach czarnymi strużkami, włosy wyglądają jakbym włożyła palec do kontaktu, nadal mam na sobie wczorajsze ubrania, które pachną wstydem i żalem.
"On... Jake jest-" Nie potrafię nawet sklecić zdania.
Po prostu stoję tam, zawodząc jak banshee, zgięta wpół na jej progu.
"Dobra, dobra, chodź tutaj." Wciąga mnie do środka, obejmując ramionami, podczas gdy ja kompletnie się rozklejam. "Znowu pokłóciliście się z Piękniutkim? W końcu pokazał swoje prawdziwe oblicze?"
"To koniec!" Udaje mi się wykrztusić między szlochami. "Koniec. Ostateczny koniec. Nie mogę... nie mogę już tego robić!"
"Czekaj, co?" Odsuwa się, badając moją twarz tymi bystrymi oczami, które nic nie przeoczą. "Naprawdę koniec? Nie jak zwykle w stylu Rossa i Rachel, gdzie do wtorku znów będziecie razem?"
Opadam na jej kanapę, wciąż płacząc tak mocno, że ledwo mogę oddychać. "Martwy i pogrzebany koniec, Daph. Nigdy nie wrócę do tego manipulującego dupka."
"Dobra, mów. Co tym razem zrobił ten narcystyczny laluś?"
Piękniutki. Daphne nazywa tak Jake'a od pierwszego roku, i nie w pozytywnym znaczeniu.
Zawsze widziała na wylot jego wykreowaną perfekcję - idealnie potargane blond włosy, które pewnie kosztują więcej niż rata za mój samochód, niebieskie oczy i pewny siebie uśmiech, który sprawiał, że każda dziewczyna w szkole głupiała.
"Od dwóch lat powtarzam ci, że z nim jest coś nie tak," kontynuuje, siadając obok mnie. "Ta jego sztuczna lalusiowata fasada, sposób w jaki traktuje cię jak jakiś dodatek. Szczerze mówiąc, czekałam na ten moment."
"Wszyscy myśleli, że jesteśmy idealną parą," szlocham, głos mi się łamie. "Dwa lata, Daph. Od końca pierwszego roku. Wszyscy mówili, że jesteśmy sobie przeznaczeni..."
"Stella, zaczynasz mnie przerażać. Co się stało?"
Więc jej powiedziałam. Wszystko.
Jak Jake ciągle sprawiał, że czułam się niewystarczająca, jak chciał tylko pozycji misjonarskiej i nic poza tym, jak zmanipulował mnie, żebym zgodziła się na trójkąt, ale tylko z dziewczyną, którą on wybierze - Beccą.
Jak traktował mnie jak rekwizyt, skupiając się całkowicie na niej, jak obudziłam się i zobaczyłam go robiącego śniadanie dla innej dziewczyny w mojej koszulce.
Kiedy skończyłam, Daphne wyglądała, jakby była gotowa kogoś zamordować.
"Zmanipulował cię do pieprzonego trójkąta?" wybucha, krążąc jak tygrys w klatce. "Żartujesz sobie teraz? Ten manipulujący skurwysyn!"
"Daphne-"
"Nie, pierdolić to!" Teraz już w pełni się wścieka, gestykulując dziko. "Nienawidziłam tego dupka od pierwszego dnia. Chcesz eksperymentować z takimi rzeczami? Potrzebujesz mężczyzny, a nie jakiegoś chłopczyka, który nawet nie potrafi doprowadzić cię regularnie do orgazmu i myśli, że misjonarz to szczyt seksualnej kreatywności!"
"Niby gdzie mam znaleźć tego magicznego dojrzałego mężczyznę?" śmieję się gorzko przez łzy.
"Dosłownie wszędzie, tylko nie w naszym liceum, na początek." Siada obok mnie, przechodząc w tryb ochronny. "Słuchaj, zostajesz tutaj. Moja siostra wyjechała na studia w zeszłym miesiącu, więc jej pokój jest wolny. Jakoś to ogarniemy."
"Nie mogę się tak po prostu wprowadzić-"
"Możesz i to zrobisz. Nie pozwolę ci wrócić do tego mieszkania, gdzie Piękniutki może się pojawić i znów tobą manipulować."
Wycieram nos rękawem jak prawdziwa dama.
"Chcę zemsty, Daph. Chcę, żeby poczuł się tak upokorzony jak ja."
"Teraz mówisz moim językiem," uśmiecha się złowieszczo. "Ten narcystyczny dupek zasługuje na wszystko, co go czeka."
* * *
Następnego ranka siedzę w kuchni Daphne, ubrana w jej ciuchy, próbując udawać, że moje życie się kompletnie nie rozpadło, kiedy wspomina o szkole.
"A tak przy okazji, dostajemy dziś nowego nauczyciela francuskiego," mówi, przesuwając kawę po blacie. "Podobno jego żona już tam pracuje - znasz panią Marshall? Uczy literatury angielskiej."
Kiwam głową niewyraźnie. Pani Marshall jest młoda, pewnie po trzydziestce, ma w sobie tę naturalną elegancję, która sprawia, że wszyscy uczniowie są lekko onieśmieleni i dziwnie nią zafascynowani.
"Świetnie," mamroczę. "Właśnie tego mi trzeba. Kolejny przedmiot do oblania w trakcie mojego kryzysu egzystencjalnego."
Wchodząc na lekcję francuskiego, spodziewam się jakiegoś nudnego faceta w średnim wieku z łatami na łokciach i przerzedzonymi włosami.
Zamiast tego, dosłownie przestaję oddychać.
Pan Marshall stoi na przodzie klasy i cholera, ten facet jest boski. Jak, oszałamiająco boski.
Ciemne włosy wyglądające jakby ciągle przeczesywał je palcami, wyrazista szczęka i te intensywne zielone oczy, które zdają się przenikać na wskroś.
Ma na sobie dopasowaną koszulę z podwiniętymi rękawami i dostrzegam coś, co wygląda jak tatuaże wystające spod materiału.
Tak nie powinni wyglądać nauczyciele. Tak wyglądają mężczyźni z romansów.
"Bonjour, classe," mówi z promiennym uśmiechem, w jego głosie pobrzmiewa lekki akcent, który sprawia, że mój żołądek robi dziwne salta. "Nazywam się Dominic Marshall i będę waszym nauczycielem francuskiego w tym semestrze."
Porusza się po klasie z czarującą elegancją i cichą pewnością siebie, która jest kompletnie inna niż pewna siebie postawa Jake'a.
To nie jest chłopiec, który się popisuje - to mężczyzna, który nie musi nikomu niczego udowadniać.
"Wiem, że rozpoczęcie nauki z nowym nauczycielem w środku semestru może być trudne," kontynuuje, jego oczy na moment spotykają moje, "ale wierzę w poznawanie moich uczniów. Zrozumienie tego, co was motywuje, co was interesuje poza samą odmianą czasowników."
Zatrzymuje się przed moją ławką i przysięgam, że moje serce się zatrzymuje.
"Panna...?"
"Ortega. Stella Ortega," udaje mi się wyszeptać.
Uśmiecha się - nie tym wyćwiczonym uśmiechem lalusia jak Jake, ale ciepło i szczerze.
"Stella. Piękne imię. Powiedz mi, co cię przyciąga do francuskiego?"
To takie proste pytanie. Akademickie. Profesjonalne. Ale sposób, w jaki je zadaje, jak na mnie patrzy, jakby moja odpowiedź naprawdę się liczyła, jakbym była warta wysłuchania...
W mojej głowie brzmi to jak: Co cię do mnie przyciąga?
Och, uwielbiam być w swoich urojeniach.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
Dłubię w mojej żałosnej stołówkowej sałatce, gdy Jake podchodzi z tym szczególnym rodzajem męskiej bezczelności, która każe kwestionować ewolucyjny postęp ludzkości.
"Stella, musimy porozmawiać."
Cała stołówka nie zatrzymuje się na to ogłoszenie, ale czuję, jak spojrzenia kierują się w naszą stronę. Głos Jake'a niesie się, jak zawsze. To jeden z tych perfekcyjnie projektowanych głosów przystojniaków, które wymagają uwagi.
"Jasne," mówię, nie odrywając wzroku od zwiędłej sałaty.
"Myślę, że powinniśmy się rozstać."
Teraz stołówka cichnie. Nie naprawdę cicho, ale ta dziwna filmowa cisza, gdzie szum tła zanika i praktycznie słychać, jak telefony przełączają się w tryb nagrywania.
"Spoko," mówię, dźgając pomidorka koktajlowego. "I tak już zabrałam swoje rzeczy."
Jego twarz robi tę dziwną, zdezorientowaną minę szczeniaka. "Co?"
"Moje rzeczy. Z twojego domu. Już ich nie ma. Od dwóch dni."
"Ja... co?"
Boże, on naprawdę jest zdezorientowany.
Ten piękny, głupi mężczyzna nawet nie zauważył, że jego dziewczyna od prawie dwóch lat spakowała swoje rzeczy i wyprowadziła się z jego domu. Ta bezczelność jest niemal imponująca.
"Jake," mówi Daphne, jej głos niebezpiecznie spokojny, "czy ty serio nie zauważyłeś, że cała egzystencja Stelli zniknęła z twojego pokoju?"
"To znaczy, myślałem—"
"Nic nie myślałeś," przerywa Daphne. "Bo myślenie wymaga komórek mózgowych."
Becca podsuwa się obok Jake'a jak jakaś tania disneyowska złoczyńca. "Może gdyby Stella nie była taka nudna, Jake zwróciłby na nią więcej uwagi."
Oh, więc teraz to robimy. Publicznie. Fantastycznie.
"Wiecie co?" Głos Jake'a staje się głośniejszy, bardziej teatralny. "Tak, dokładnie tak. Stella była cholernie nudna. Typu, tak cholernie nudna w łóżku. Chciała tylko dziwnych rzeczy, których normalni ludzie nie robią."
Teraz cała pieprzona stołówka słucha. Ludzie dosłownie odwracają się na krzesłach. Ktoś prawdopodobnie relacjonuje tę katastrofę na żywo na Twitterze.
"Dlatego jestem teraz z Beccą," kontynuuje, jego głos niesie się przez salę jak jakiś obłąkany miejski herold. "Przynajmniej ona jest normalna. Przynajmniej nie chce próbować dziwnych pruderyj
ych rzeczy, a potem udawać, że to ja jestem problemem."
Czuję, jak moja twarz płonie. Nie ze wstydu—z wściekłości.
"Przepraszam?" W końcu podnoszę wzrok.
"Słyszałaś go. Jesteś pruderyjną, Stella. Serio, rzeczy, o których mi opowiadał, że chciałaś spróbować, były super dziwne. Nic dziwnego, że musiał znaleźć kogoś innego," powiedziała Becca z obrzydzeniem na swojej pieprzonej twarzy.
Wtedy zauważyłam, jak Alex Rivera, kolega Jake'a z drużyny hokejowej, wstaje od swojego stolika po drugiej stronie sali i podchodzi do naszej małej dramatycznej sceny.
"Stary, co jest z tobą nie tak?"
"Trzymaj się z daleka od tego, Alex," warczy Jake.
"Nie, serio. Naprawdę wyciągasz swoje związkowe gówno przed wszystkimi jak jakiś psychopata?"
"Nie musisz bronić moich resztek, Alex," mówi Jake z tym ohydnym uśmieszkiem.
Słowo "resztki" uderza jak fizyczny policzek. Widzę, jak szczęka Alexa się zaciska.
"Właściwie, pierdol się," mówi Alex, podchodząc bliżej. "Jesteś kawałkiem gówna, Jake. Zawsze byłeś."
Daphne wstaje tak szybko, że jej krzesło się przesuwa. "Zaraz walnę cię w twoją piękną twarz, dupku."
"Daphne, nie—"
"Właściwie, tak. Tak, zrobię to!"
"Nie omawiamy preferencji seksualnych uczniów podczas lunchu, panno Thompson."
Pan Marshall pojawia się jak jakiś akademicki superbohater. Jego głos jest spokojny, profesjonalny, ale jest w nim ta ukryta stal, która sprawia, że wszyscy natychmiast milkną.
"Ja tylko mówiłam—" zaczyna Becca.
"Właśnie demonstrowałaś głęboki brak dojrzałości i podstawowej świadomości społecznej," kontynuuje, wciąż perfekcyjnie uprzejmy. "Być może gdybyś uznała konwencjonalną intymność za mniej... ograniczającą... mogłabyś zrozumieć, że eksploracja jest oznaką intelektualnej ciekawości, nie aberracji."
Kurwa. Czy on właśnie nazwał Beccę nudną w najbardziej elegancki możliwy sposób?
Twarz Becci robi się czerwona. "Nie sądzę—"
"Nie, nie sądzisz. To właśnie jest problem."
A potem po prostu... znika. Jak jakiś edukacyjny ninja.
"Cholera," mówi Alex, wsuwając się na miejsce naprzeciwko mnie.
Ma ten klasyczny wygląd hokeisty—szerokie ramiona, lekko krzywy nos od zbyt wielu bójek, wiecznie rozczochrane brązowe włosy.
"To było brutalne," mruczy.
"Dzięki za komentarz, Alex."
"Mówię poważnie. Zasługujesz na coś lepszego niż to cyrkowe przedstawienie."
Patrzę na Jake'a, który wciąż stoi jak zepsuty robot, i na Beccę, która wygląda, jakby chciała złożyć skargę do dyrektora. Oboje wpatrują się w oddalającą się sylwetkę naszego nauczyciela.
"Dzięki", mówię w końcu do Alexa. "Naprawdę. Za obronę".
"Ten dupek nazwał cię resztkami? Pieprzenie", dodał, zanim odszedł.
Po lunchu idziemy z Daphne na francuski, gdy nagle wybucha:
"O MÓJ BOŻE, widziałaś to? Pan Marshall totalnie zniszczył Beccę!"
"Po prostu zachował się profesjonalnie—"
"Profesjonalnie, jasne! Nazwał ją nudną! W najbardziej wyrafinowany możliwy sposób! Praktycznie powiedział, że ona jest nijaka, a ty jesteś interesująca!"
"Daphne, przestań".
"Nie, serio! Bronił twojego honoru jak jakiś akademicki rycerz!"
"Powstrzymał publiczną kłótnię o życie seksualne uczniów. To dosłownie jego praca".
"Czasami jesteś taka tępa".
Reszta dnia czuje się jak brnięcie przez melasę, podczas gdy wszyscy udają, że nie byli właśnie świadkami publicznej sekcji mojego związku.
Ludzie rzucają mi te spojrzenia - po części współczujące, po części zafascynowane, jakbym była wypadkiem samochodowym, od którego nie mogą oderwać wzroku.
Ale nie mam najmniejszej ochoty być tą tragiczną byłą dziewczyną, która się użala, podczas gdy on paraduje ze swoim ulepszeniem. To nie w moim stylu.
Podjęłam więc decyzję. Piękną decyzję napędzaną złością.
Po tej nuklearnej eksplozji publicznego upokorzenia, robię to, co zrobiłaby każda racjonalna osoba: rzucam się w naukę jak opętana.
Okazuje się, że gdy twoje całe życie towarzyskie imploduje, masz szokująco dużo czasu na naukę. Kto by pomyślał?
Zaczynam faktycznie czytać zadane teksty zamiast pobieżnie przeglądać streszczenia jak degeneratka.
Robię notatki, które nie wyglądają, jakby napisała je wiewiórka na kofeinie.
Podnoszę rękę na lekcjach, uczestniczę w dyskusjach, zadaję pytania, które nie są tylko "Czy to będzie na teście?"
Lekcje francuskiego stają się moim sanktuarium. Dyskusje pana Marshalla o Baudelairze i Sartrze stają się naprawdę fascynujące, gdy nie spędzasz całej lekcji na mentalnym zabijaniu swojego byłego albo zastanawianiu się, czy właśnie pieprzy się z Beccą w toalecie.
Ciągle patrzę na pana Marshalla, próbując ustalić, czy Daphne ma rację, czy po prostu projektuję.
Wyjaśnia tryb łączący, ale ja mogę myśleć tylko o tym, jak zamknął Beccę.
"Panno Ortega, mogłaby pani zostać na moment?"
Moje serce głupio podskakuje. Daphne puszcza mi przesadne oko wychodząc. Przewracam oczami, ale szczerze mówiąc, zaczynam rozumieć, dlaczego ciągle robi te miny.
Kiedy wszyscy wychodzą, klasa wydaje się jakby mniejsza. Bardziej intymna.
"Chciałem sprawdzić, jak się pani czuje", mówi, opierając się o biurko. "To spotkanie w stołówce w zeszłym tygodniu było... nieprzyjemne".
"Jest w porządku".
"Na pewno? Publiczne upokorzenie zwykle zostawia ślady".
"Jestem twardsza niż wyglądam".
"Nie wątpię w to". Uśmiecha się. "Wydaje mi się, że jest pani osobą, która głęboko odczuwa. To nie słabość - to głębia".
"To jakaś francuska rzecz? Ta analiza głębi?"
"To literacka rzecz. Francuscy pisarze rozumieją, że najciekawsze postacie to te, które odmawiają akceptacji powierzchownej egzystencji".
Moje serce znowu dziwnie podskakuje. "Powierzchownej egzystencji?"
"Godzenia się na przeciętność. Akceptowania mierności. Nigdy nie przekraczania granic ani nie badania tego, co kryje się pod powierzchnią".
On mówi o literaturze. Oczywiście. Ale sposób, w jaki na mnie patrzy...
"A co jeśli przekraczanie granic prowadzi do zranienia?"
"Wtedy wiesz, że żyjesz. Alternatywą jest istnienie w stanie wiecznej... powiedzmy... nudy?"
To samo słowo, którego użył opisując Beccę. Zbieg okoliczności?
"Panie Marshall?"
"Tak?"
"Czy wciąż rozmawiamy o francuskiej filozofii?"
Waha się, a w jego oczach coś błyska. "Rozmawiamy o czymkolwiek, o czym potrzebuje pani rozmawiać, panno Ortega".
Mój mózg się zawiesza. Ten mężczyzna - ten oszałamiająco atrakcyjny, onieśmielający intelektualnie mężczyzna - rozmawia ze mną, jakbym była warta wysłuchania.
Jakby moje myśli miały znaczenie. Jakbym nie była tylko jakąś nudną dziewczyną, która nie potrafiła nawet utrzymać zainteresowania swojego licealnego chłopaka.
"Powinnam iść", mówię, ale się nie ruszam.
"Oczywiście. Ale Stello?"
Użycie mojego imienia wysyła elektryczny impuls wzdłuż kręgosłupa.
"Tak?"
"Nie pozwól nikomu przekonać się, że ciekawość jest wadą. To prawdopodobnie twoja największa siła".
Wychodzę z tej klasy czując się, jakbym unosiła się w powietrzu. Albo może tonęła.
Trudno określić różnicę, gdy twój nauczyciel właśnie zwrócił się do ciebie po imieniu i patrzył na ciebie, jakbyś była najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu.
To niebezpieczne terytorium. Wiem o tym.
I po raz pierwszy od dni, w ogóle nie myślę o Jake'u.
Przesuń w górę, aby kontynuować