POV Stella
"Nie idę," powiedziałam stanowczo, opadając z powrotem na łóżko Daphne, jakbym ważyła tysiąc emocjonalnych kilogramów. "Możesz mnie przeciągnąć przez kampus na łańcuchu, a i tak się nie pojawię."
Daphne nawet nie mrugnęła. "Nie kuś mnie tym pomysłem z łańcuchem, kochana."
Jęknęłam w jej poduszkę. "Mówię poważnie."
"Ja też," powiedziała, gwałtownie otwierając drzwi szafy. "Idziesz. I założysz coś wystarczająco seksownego, żeby nawiedzać sny Jake'a."
"Nie." Odwróciłam twarz. "Stanowcze nie."
Zignorowała mnie. "Wiesz, kto będzie tam dziś wieczorem?" powiedziała, wyciągając czarną mini sukienkę, jakby była święta. "Jake. Becca. I... Czekaj na to... Alex."
Powoli uniosłam wzrok. "Alex Rivera?"
"Tak, Stella. Ten ludzki golden retriever. Facet, który cię bronił. Facet, który patrzy na ciebie, jakby chciał wytatuować twoje imię na swoich mięśniach brzucha."
Pomachała sukienką w powietrzu.
"Ty. On. Kieliszek czegoś wykwintnego. Uśmieszek w kierunku Jake'a. Niech zaczną się gry zazdrości."
"Nie wykorzystam Alexa, żeby wzbudzić zazdrość Jake'a."
Uniosła brew. "Czemu nie? Jake wykorzystał ciebie, żeby pobudzić swojego penisa dla Beccy."
Au.
Usiadłam, krzyżując ramiona. "To żałosne."
"Nie," powiedziała ostro. "Żałosne jest siedzenie w mojej bluzie i płakanie po jakimś chłopaku, który powiedział, że jesteś zbyt delikatna na ostry seks, ale błagał, żebyś pozwoliła innej dziewczynie ujeżdżać go w twoim łóżku."
Skrzywiłam się. "To nie fair."
"To dokładnie fair."
Wpatrywałam się w ścianę. "To tylko głupie przyjęcie. W domu naszego nauczyciela."
"W domu pana Marshalla," poprawiła Daphne. "Dosłownie rezydencji. Ten facet emanuje zakazanymi fantazjami. A ty..." wskazała na mnie, jakbym była dowodem numer jeden. "Musisz wreszcie wyjść z własnej głowy, zanim zaczniesz wysyłać Jake'owi długie wiadomości o drugiej w nocy."
Zawahałam się. "A co jeśli mnie zobaczy i będzie mu wszystko jedno?"
"To będziesz wyglądać gorąco, pić drogie wino, flirtować z Alexem i udowodnisz sobie, że Jake od początku był niewłaściwym facetem."
Przełknęłam ślinę. "Nie chcę wpaść na Beccę."
"To nie wpadaj. Wejdź tam, jakbyś była właścicielką tego miejsca." Daphne rzuciła we mnie sukienką. "Załóż to. Zepsujmy komuś wieczór."
* * *
Kiedy wjechałyśmy na długi podjazd, żałowałam wszystkiego.
"To nie jest dom," szepnęłam, wpatrując się przez przednią szybę. "To Wersal z lepszym oświetleniem."
Czarne żelazne bramy. Bluszcz pnący się po kremowym kamieniu. Okna na tyle wysokie, że zmieściłoby się w nich pionowo całe mieszkanie Daph.
Alex był już na schodach, ubrany w dżinsy i miękką czarną koszulę z guzikami, która jakimś cudem sprawiała, że jego hokejowe ramiona wyglądały jeszcze potężniej.
"Wyglądasz niesamowicie," powiedział, jego wzrok zatrzymał się odrobinę za długo na moich nogach.
Zaczerwieniłam się. "To wina Daphne."
"Możesz ją obwiniać ile chcesz," powiedział. "Cieszę się po prostu, że przyszłaś."
Daphne nachyliła się. "Pamiętaj o misji: sącz, uśmiechaj się, sabotuj."
W środku powietrze pachniało cedrem i starymi pieniędzmi. Jazz delikatnie płynął przez pomieszczenia, mieszając się z brzękiem kryształowych kieliszków wypełnionych musującym cydrem i cichym śmiechem.
Pan Marshall wszedł w pełny tryb wyrafinowanego gospodarza - materiałowe serwetki, prawdziwe talerze zamiast papierowych i przekąski, które wyglądały jak z magazynu.
Ludzie nie pili z plastikowych kubków, sączyli wyszukane bezalkoholowe drinki i dyskutowali o francuskiej literaturze, jakby to był jakiś elitarny salon.
"To nie jest domówka," mruknęłam.
"To," szepnęła Daphne, zaplatając swoje ramię z moim, "jest starannie zaplanowana okazja do zemsty."
Kiwnęłam głową w stronę kąta. "Jest tutaj."
Jake. W szarej koszulce henley, która niesprawiedliwie dobrze na nim leżała. Becca u jego boku, przytulona do niego jak kotka w rui.
Alex podążył za moim wzrokiem. "Chcesz, żebym poszedł się przywitać?"
"Boże, nie."
"Za późno," powiedziała Daphne, już ciągnąc mnie w stronę kuchni. "Chodź. Znajdźmy ci coś wykwintnego do dramatycznego trzymania, podczas gdy będziesz go ignorować."
Granatowy drink pomógł. Podobnie jak ciepło dłoni Alexa muskającej moją co kilka minut.
Przyłapałam Jake'a patrzącego dwa razy - raz, gdy Alex zaśmiał się z czegoś, co powiedziałam, i drugi raz, gdy nachyliłam się, żeby szepnąć coś w odpowiedzi.
Dobrze. Ale potrzebowałam powietrza.
"Pójdę poszukać łazienki," wymamrotałam, wymykając się z kuchni.
Wędrowałam korytarzem, przez wyłożone aksamitem przejścia i pokoje wypełnione książkami i sztuką. Korytarz otwierał się w pobliżu tylnej części domu, cichszy, ciemniejszy.
Moje obcasy miękko odbijały się echem od marmuru, gdy kątem oka zauważyłam wąskie drzwi, półskryte obok regału na książki. Zaintrygowana, pchnęłam je i zamarłam.
To nie była szafa. To było... coś innego.
Czerwone światło zalewało pokój. Ściany wyłożone czarnymi, lśniącymi i onieśmielającymi półkami.
Skórzane kajdanki. Jedwabne liny. Tapicerowana ławka. Krzyż. Różne zabawki, niektóre małe, inne... mechaniczne. Wszystko uporządkowane. Czyste. Piękne.
Na środku, przykryta aksamitem, leżała obroża.
Srebrna. Z delikatnymi, grawerowanymi zawijasami. Kobieca. Pełna kontroli. Obok niej delikatny, różowy gadżet, który wyglądał bardziej jak dzieło sztuki niż grzech.
Moje palce poruszyły się, zanim mózg zdążył to przetworzyć.
Dotknęłam obroży. Przyłożyłam ją do szyi. Była zimna. I pasowała.
Wtedy usłyszałam kroki.
Cholera!
Spanikowałam, serce podeszło mi do gardła, wepchnęłam zabawkę i obrożę do torebki. Nie myślałam. Po prostu zareagowałam. Drzwi zatrzasnęły się za mną szybko. Moje obcasy zbyt głośno stukały, gdy zbiegałam po schodach.
Z powrotem w salonie wszystko wydawało się zbyt jasne. Daphne leżała na kanapie, rozciągnięta na czyichś kolanach.
A przy kominku stała ona. Zoey Marshall.
Jedwab w kolorze wina. Czarne spodnie. Błyszczący kok. Postawa jak z okładki Vogue'a. Jej wzrok natychmiast mnie odnalazł i już nie wypuścił.
Podchodziła do mnie powoli. „Cześć. Jesteś w klasie mojego męża, prawda?”
Wyschło mi w gardle. „T-Tak. Stella Ortega.”
Uśmiechnęła się — krótko, ostro, wyrachowanie. Nieuprzejmie. Nie ciepło. Wystarczająco, by przypomnieć mi, kto tu rządzi.
Jej spojrzenie przemknęło po mojej torebce. Ledwie na sekundę. I przysięgam, że krew odpłynęła mi z głowy do stóp.
„Mam nadzieję, że dobrze się bawisz dziś wieczorem,” powiedziała głosem gładkim jak wino — i równie niebezpiecznym.
Gardło mi się zacisnęło. „Tak, dziękuję. Jest pięknie,” wymamrotałam, potykając się o słowa jak dziecko uczące się mówić.
Mój głos był zbyt wysoki. Uśmiech zbyt spięty. Serce waliło mi w żebra jakby chciało się wyrwać.
Nie mogłam tu zostać. Nie z jej wzrokiem śledzącym każdy mój ruch. Nie z torebką, która paliła mnie w bok jak grzeszny sekret.
Wymamrotałam coś o bólu głowy, skurczach, piekle, Merkurym w retrogradacji. Każda wymówka, byle tylko wyjść z tego domu i nie wyznać, co ukradłam.
W swoim pokoju nawet nie zapaliłam światła. Wysypałam zawartość torebki na łóżko jakby była radioaktywna. Zabawka wytoczyła się, miękka różowa, błyszcząca w świetle księżyca jakby chciała, żeby ją dotknąć.
Jakby już wiedziała, co zrobię.
Moje dłonie drżały, gdy ją podnosiłam. Była cięższa niż powinna — obciążona wstydem, ciekawością i czymś głębszym, ciemniejszym. Palcami śledziłam jej smukły kształt, łagodną krzywiznę, idealne dopasowanie do mojej dłoni.
Była elegancka. Kobieca. Piękna.
Najpierw przyłożyłam ją do policzka, jak pocałunek. Zimna na mojej rozpalonej skórze. Głupi, romantyczny gest.
Potem niżej — do obojczyka, po zboczu piersi, w zagłębienie brzucha. Zabrakło mi tchu. Nogi się poruszyły.
Każda część mnie napięła się z oczekiwaniem, głodem i winą.
Wsunęłam się pod kołdrę, prześcieradła chłodne na udach, serce waliło tak głośno, że zagłuszało myśli. Zawahałam się jeszcze sekundę, wstyd, ale moje ciało już podjęło decyzję za mnie.
Zabawka przycisnęła się między moje uda, dokładnie tam, gdzie ból pulsował odkąd weszłam do tego ukrytego pokoju.
Przygryzłam wargę. Moje biodra szarpnęły się. Kolana rozchyliły się instynktownie, zachłannie. To było elektryzujące, natychmiastowe, gorące i tylko moje.
I nie myślałam o Jake'u. Ani razu.
Nie o jego leniwych pocałunkach czy połowicznych pieszczotach, ani o tym jak zawsze pytał, czy już jestem blisko, gdy nawet nie zaczęłam. Nigdy nie patrzył na mnie jak na swoją. Nigdy nie dotykał mnie tak, jakbym była warta rozplątania.
A pan Marshall? Wyobrażałam sobie jego głos w uchu, niski, rozkazujący.
„Dobra dziewczynka. Właśnie tak.”
Wyobrażałam sobie jego dłoń wplatającą się w moje włosy, ciągnącą, prowadzącą. Jego usta sunące po mojej szyi. Jego ciężar przygniatający mnie do materaca.
Moje uda zacisnęły się mocniej, plecy wygięły, oddech rwał się w desperackich, poszarpanych westchnieniach.
Poruszałam się bez skrępowania. Jakbym była obserwowana, chwalona, posiadana. Jakby był tuż obok, mówił mi co robić, a ja pragnęłam się podporządkować.
Moje ciało rozpadło się w ciszy, fale rozkoszy przetoczyły się przeze mnie mocniej niż cokolwiek, co dał mi Jake. A w ostrym, bezdechowym poświcie wyszeptałam to w ciemność jak modlitwę. Jak spowiedź.
„Proszę, Panie..."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z perspektywy Stelli
Szkoła to praktycznie jak pieprzony program reality show, gdzie jestem odrzuconą uczestniczką zmuszoną do oglądania zwycięzców paradujących po szkole.
Jake i Becca są wszędzie. I mam na myśli dosłownie wszędzie.
Obściskują się przy szafkach, dzielą tymi obrzydliwymi koktajlami dla par, robią te mdlące rzeczy, gdzie szepczą i chichoczą, a potem patrzą na mnie jak na jakąś tragiczną statystkę w ich niskobudżetowym romansie.
"Jezus Maria, znowu się zaczyna," mruczy Daphne, dźgając sałatkę z niepotrzebną agresją.
Kiwa głową w stronę wejścia do stołówki, gdzie Jake trzyma zaborczą rękę na dolnej części pleców Becki, jakby zaznaczał terytorium.
"Co się zaczyna?"
"Ten spektakl. Cały ten teatrzyk 'zobaczcie jacy jesteśmy szczęśliwi i spełnieni'. To żałosne. Typu, rozumiemy, uprawiacie teraz regularnie seks. Gratulacje osiągnięcia minimum ludzkiego połączenia."
Jake łapie mój wzrok przez salę i natychmiast przyciąga Beckę bliżej, całując jej szyję, jednocześnie utrzymując agresywny kontakt wzrokowy ze mną. Ta bezczelność jest niemal imponująca w swojej kompletnej bezpośredniości.
"Daj mi zielone światło," mówi Daphne, strzelając knykciami jakby szykowała się do operacji. "Jeden cios. Zrobię to artystycznie."
"Przemoc nie jest rozwiązaniem."
"To co jest? Bo patrzenie jak się zamartwiasz, podczas gdy Kapitan Dupek paraduje ze swoją pocieszycielką, doprowadza mnie do mordczych myśli."
Zanim zdążę sformułować odpowiedź, która nie zawierałaby prawdziwego morderstwa, Alex przechodzi obok naszego stolika.
Hokejowe mięśnie, te nonszalancko potargane włosy, które prawdopodobnie układa przez dwadzieścia minut, i spojrzenie, które zatrzymuje się na mnie wystarczająco długo, by być interesujące.
Twarz Daphne rozjaśnia się, jakby właśnie odkryła ogień. "Założę się."
"O co?"
"Pełny francuski pocałunek, ma chérie. Tu i teraz. Pokaż Kapitanowi Dupkowi, co stracił."
Patrzę na Alexa, potem na Jake'a, który wciąż odgrywa swój mały rytuał posiadania z Becką. Moje serce zaczyna walić, ale nie z powodów, z których powinno.
"Stoi."
Wstaję, maszeruję do Alexa z pewnością kogoś, kto definitywnie nie przemyślał tej decyzji, i zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, łapię jego twarz i całuję go.
Nie jakimś delikatnym, testującym wody pocałunkiem. Pełną, agresywną, z użyciem języka deklaracją wojny.
Alex reaguje natychmiast, jego ręce znajdują moją talię, przyciągając mnie bliżej, jakby to zawsze był plan. Jest technicznie sprawny - miękkie usta, solidna technika, rodzaj pocałunku, który powinien sprawić, że kolana miękną, a mózg się zawiesza.
Ale nie czuję absolutnie nic.
Cóż, to nie do końca prawda. Czuję się usatysfakcjonowana. Potężna.
Jakbym właśnie wygrała partię szachów, o której Jake nawet nie wiedział, że gramy. Ale pod tym przypływem zwycięstwa jest ta pusta pustka, bo to powinno coś znaczyć, a kategorycznie nie znaczy.
Kiedy się rozdzielamy, Alex wygląda na oszołomionego. "Wow. Cześć."
"Cześć."
Twarz Jake'a ma kolor mniej więcej wozu strażackiego. Jakby ktoś właśnie powiedział mu, że jego fundusz powierniczy został przekazany schronisku dla zwierząt.
"Co do kurwy, Stella?" krzyczy przez stołówkę.
"Problem?" odkrzykuję słodko, moja ręka wciąż owinięta wokół talii Alexa.
Jego ciało jest ciepłe, solidne, bezpieczne w sposób, który powinien być kojący, ale zamiast tego czuję się jak wybieranie rozsądnej opcji.
"To mój pieprzony kolega z drużyny!"
"I?"
Becca ciągnie go za ramię, próbując uspokoić, ale Jake wpada w pełny tryb jaskiniowca. "Nie możesz po prostu— On jest moim przyjacielem!"
"Był twoim przyjacielem," mówi Alex, jego głos niesie ten szczególny rodzaj męskiej satysfakcji, która pojawia się przy zdobyciu czegoś, czego chciał inny mężczyzna.
Jego ramię zaciska się wokół mnie zaborczо i zastanawiam się, czy tak właśnie czuła się Becca. Jak trofeum do pokazywania, a nie osoba do kochania.
Ale już nie jestem zaangażowana w ten dramat. Bo po drugiej stronie stołówki, pan Marshall zbiera swoją tacę, a kiedy nasze spojrzenia się spotykają, jest w tym coś.
Coś, co sprawia, że moja skóra czuje się elektryczna w sposób, w jaki dotyk Alexa nigdy nie mógłby.
Obserwuje rozgrywającą się scenę z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować - profesjonalna dezaprobata zmieszana z czymś ciemniejszym, bardziej złożonym. Kiedy jego wzrok przesuwa się na ramię Alexa wokół mojej talii, jego szczęka zaciska się prawie niezauważalnie.
"Wszystko w porządku?" pyta Alex, jego głos miękki przy moim uchu.
"Idealnie," kłamię, bo jak wytłumaczyć, że bardziej podniecające jest dezaprobujące spojrzenie nauczyciela niż facet, który aktualnie cię trzyma?
* * *
Tej nocy, sama w łóżku siostry Daphne, nie mogę spać.
Mój umysł krąży między dwiema bardzo różnymi fantazjami.
W jednej Alex jest nade mną, same delikatne dotyki i słodkie szepty. Bezpiecznie. Przewidywalnie.
Rodzaj związku, który ma sens dla wszystkich, który rodzice by zaakceptowali, a przyjaciele zazdrościli. Prawdopodobnie byłby dla mnie dobry. Zabierałby mnie na romantyczne randki, pamiętał o moich urodzinach, nigdy nie kazałby mi kwestionować mojej wartości.
W drugiej, ręce pana Marshalla są władcze, autorytatywne. Sposób, w jaki by na mnie patrzył, naprawdę mnie widział, sprawiałby, że czułabym rzeczy, których niezgrabne próby Jake'a nigdy nie mogły wywołać.
Jego głos, ten lekki akcent, który sprawia, że wszystko brzmi bardziej wyrafinowanie, mówiący mi dokładnie, czego chce. Niebezpieczne. Zakazane. Rodzaj pragnienia, które niszczy życia i inspiruje tragiczną literaturę.
Bezpieczna fantazja powinna wygrać.
Logika dyktuje, że Alex jest racjonalnym wyborem - osiągalny, odpowiedni, faktycznie zainteresowany mną jako czymś więcej niż chwilowym rozproszeniem.
Ale moje ciało reaguje na tę niebezpieczną, gdy wyobrażam sobie palce pana Marshalla wplecione w moje włosy, czuję gorąco rozlewające się w podbrzuszu.
Lekcje francuskiego stały się moją obsesją.
Teraz siedzę w pierwszym rzędzie, pozornie by poprawić wymowę, ale tak naprawdę by obserwować jego ręce, gdy gestykuluje, wyobrażając sobie te długie palce zaciśnięte na mojej szyi.
Sposób, w jaki trzyma kredę, staranna precyzja jego ruchów, cichy autorytet w każdym geście.
Meanwhile, Alex zaczyna pojawiać się wszędzie jak jakiś symulator chłopaka golden retrievera.
Przy mojej szafce, na korytarzu, zostawiając małe liściki w moich podręcznikach z wiadomościami, które powinny przyprawić mnie o zawrót głowy, ale zamiast tego sprawiają, że czuję się winna, bo pragnę czegoś zupełnie innego.
"Dziś omawiamy Marguerite Duras," oznajmia pan Marshall, pisząc na tablicy tymi precyzyjnymi, eleganckimi ruchami. "Złożoność pragnienia w 'Kochanku'."
Idealnie.
Podnoszę rękę, jakbym miała zapytać o koniugację czasowników. "Panie Marshall?"
"Tak, panno Ortega?"
"Duras pisze o relacji między władzą a podatnością na zranienie. O tym, jak bohaterka znajduje siłę w uległości. Czy uważa pan, że to... realistyczne?"
W klasie zapada cisza.
Inni uczniowie robią notatki, całkowicie nieświadomi podtekstu mojego pytania. Prawdopodobnie zastanawiają się, dlaczego tak bardzo interesuję się francuską literaturą, skoro mam już dobrą ocenę.
Ale oczy pana Marshalla lekko się zwężają.
Dokładnie wie, o co pytam.
"Duras rozumiała, że prawdziwa siła często leży w zdolności do oddania kontroli komuś, kto jest godny tego zaufania," mówi ostrożnie, każde słowo odmierzone. "Podróż bohaterki dotyczy rozpoznania własnych pragnień i znalezienia kogoś zdolnego do... ich spełnienia."
"A jeśli ta osoba jest nieoczekiwana? Zakazana?"
"Literatura jest pełna zakazanych pragnień, panno Ortega. Pytanie nie brzmi, czy są społecznie odpowiednie, ale czy są emocjonalnie autentyczne."
Moje serce wali o żebra, jakby próbowało uciec. "A jak się wie, czy są autentyczne?"
Zatrzymuje się, jego spojrzenie spotyka moje w momencie, który wydaje się jednocześnie wieczny i niewystarczający.
"Po prostu się to czuje. To jest niemylne."
Klasa przechodzi do ćwiczeń gramatycznych, ale ja jestem zamrożona w miejscu.
Bo ja to czuję.
To pochłaniające, niebezpieczne pragnienie, które sprawia, że wspomnienie Jake'a wydaje się jak dziecięce zauroczenie, a zainteresowanie Alexa jak nagroda pocieszenia za to, że nie dostanę tego, czego naprawdę chcę.
Po zajęciach, gdy uczniowie wychodzą, rozmawiając o weekendowych planach i nadchodzących testach, celowo upuszczam długopis blisko jego biurka. Gdy schylam się, by go podnieść, upewniam się, że zauważa krzywiznę moich pleców, sposób, w jaki moja koszula lekko się unosi.
"Niezdarna ze mnie," mruczę, prostując się powoli.
"Ostrożnie, panno Ortega," mówi cicho, jego głos bardziej szorstki niż zwykle. "Niektórych rzeczy, gdy już się je upuści, trudno odzyskać."
Podnoszę się powoli, celowo, aż nasze twarze dzielą centymetry.
"Może nie chcę ich odzyskiwać."
Przez uderzenie serca żadne z nas się nie rusza. Powietrze między nami wydaje się naładowane, niebezpieczne. Potem on cofa się, profesjonalna maska wsuwa się na miejsce jak zbroja.
"Miłego popołudnia, panno Ortega."
Wychodzę czując, jakbym miała spłonąć.
Alex czeka przy drzwiach, trzymając prawdziwe kwiaty, jakbyśmy grali w jakiejś komedii romantycznej, jego twarz rozjaśniona tym rodzajem nieskomplikowanego szczęścia, które powinno być wszystkim, czego chcę.
A ja mogę myśleć tylko o tym, jak brzmiał głos pana Marshalla, gdy wymawiał moje nazwisko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Stella
"Wow, czy to twoja spódnica z gimnazjum? Bo kurczę, te pośladki dziś naprawdę się pokazują, kochana."
Poprawiam brzeg mojej zdecydowanie-zbyt-krótkiej spódniczki w kratę i posyłam Daphne mój najbardziej anielski uśmiech. "Co? To stare coś?"
"Stella, dosłownie widzę cały twój tyłek. Serio, jak się choć trochę pochylisz, pokażesz się całemu korytarzowi."
"Naprawdę? Ups."
Mruży oczy, jakby próbowała przejrzeć moją duszę. "Knujesz coś diabolicznego."
"Dosłownie tylko ubieram się do szkoły."
"W spódniczkę o dwa rozmiary za małą i top, który jest praktycznie stanikiem z urojeniami wielkości. Bardzo casualowy wtorek."
Chwytam książki i kieruję się do drzwi. "Gotowa na francuski?"
"O mój Boże." Daphne zatrzymuje się jak wryta, jej oczy rozszerzają się, jakby właśnie rozwiązała zagadkę kryminalną. "O MÓJ BOŻE. Zamierzasz uwieść pana Marshalla, ty mała zdziro!"
"Co? Nie."
"Dla zemsty! Na Jake'u! Jesteś moim ulubionym genialnym psychopatą! To lepsze niż cokolwiek, co mogłabym zaplanować!"
"Daphne, ja nie..."
"Dziewczyno, tylko uważaj na jego żonę, ok? Pani Marshall wydaje się słodka w tym stylu 'udzielam się w schroniskach dla zwierząt i piekę domowy chleb', ale zdecydowanie ma tę energię 'zniszczę cię, jeśli dotkniesz mojego męża' czającą się pod spodem."
Mój żołądek wykonuje dziwny przewrót, jakbym właśnie przeoczyła stopień schodząc po schodach. "Nikogo nie uwodzę."
"Twój strój dosłownie krzyczy 'pochyl mnie nad biurkiem i ucz francuskiego.'"
"DAPHNE!"
"Tylko mówię, bądź ostrożna. Nauczyciele są zakazani z jakichś dziewięciu różnych prawnych powodów."
Spacerowanie korytarzem przypomina przygotowanie do bitwy.
Moja spódniczka kołysze się przy każdym kroku, a ja jestem nadświadoma każdego spojrzenia, każdego szeptu. Ale gdy zauważam pana Marshalla wychodzącego z pokoju nauczycielskiego, wszystko inne staje się tłem.
Kiedy mnie widzi, jego brwi unoszą się lekko.
Nie zszokowany, nie dezaprobujący, po prostu... zaintrygowany. Jakby próbował rozwiązać równanie, a ja jestem brakującą zmienną.
"Panno Ortega."
"Panie Marshall."
Jego wzrok opada na moje nogi dokładnie na sekundę, zanim gwałtownie wraca do mojej twarzy, jakby został przyłapany na kradzieży. "Interesujący wybór stroju."
"To dzień prania."
"Doprawdy?"
W jego głosie jest coś, co sprawia, że moja skóra elektryzuje się. Coś, co mówi, że dokładnie wie, w jaką grę gram i nie zamierza się wycofać.
"Do zobaczenia na lekcji," mówię, mijając go z celową nonszalancją.
"Nie mogę się doczekać."
Lekcja francuskiego staje się mistrzowskim pokazem napięcia seksualnego zakamuflowanego jako analiza literacka. Siedzę w pierwszym rzędzie, krzyżuję nogi, rozkreślam je, pochylam się do przodu, gdy zadaję pytania.
Każdy ruch jest wykalkulowany, jakbym wykonywała choreografię.
"Dziś omawiamy Anaïs Nin," ogłasza, pisząc na tablicy tymi precyzyjnymi, eleganckimi ruchami, które budzą we mnie nieodpowiednie myśli. "Jej eksplorację kobiecej seksualności i dynamiki władzy."
Doskonale. Po prostu doskonale.
Jakby wszechświat właśnie wręczył mi naładowaną broń.
Podnoszę rękę, jakbym miała zapytać o koniugację czasowników.
"Proszę pana, Nin pisała obszernie o relacji między podatnością a kontrolą. O tym, jak czasem poddanie się może być najbardziej wyzwalającym aktem."
"Proszę rozwinąć."
Pojedyncze słowo zawisa w powietrzu jak wyzwanie.
"Cóż, w 'Delta of Venus' bada, jak uległość może być świadomym wyborem, a nie słabością. Protagonistka znajduje siłę w... całkowitym oddaniu się komuś, kto naprawdę zasługuje na to zaufanie."
W klasie zapada cisza, słychać tylko skrobanie długopisów po papierze. Inni uczniowie robią notatki, całkowicie nieświadomi podtekstu iskrzącego między nami.
"A co sprawia, że ktoś zasługuje na to zaufanie, panno Ortega?"
Jego głos jest teraz niższy. Bardziej intymny. Jakbyśmy byli jedynymi osobami w pomieszczeniu.
"Doświadczenie. Dojrzałość. Zdolność dostrzegania, czego ktoś naprawdę potrzebuje i zapewnienia tego."
"A jeśli ta osoba jest na pozycji władzy?"
"Władza może być... odurzająca."
Teraz się na siebie gapimy. Powietrze między nami wydaje się naładowane, niebezpieczne. Jak dotykanie przewodu pod napięciem.
"Koniec zajęć," mówi nagle, jego głos jest bardziej szorstki niż zwykle.
Uczniowie wychodzą, rozmawiając o weekendowych planach i nadchodzących testach, ale ja nie spieszę się z pakowaniem. Moje ręce lekko drżą, gdy układam książki.
Kiedy sala pustoszeje, podchodzi do mojej ławki. Na tyle blisko, że czuję jego wodę kolońską - coś drogiego i stonowanego, co sprawia, że chcę wtulić twarz w jego szyję.
"Interesująca interpretacja twórczości Nin."
"Uważam jej szczerość za odświeżającą."
"Szczerość może być niebezpieczna."
"Tylko jeśli boisz się prawdy."
Stoi teraz blisko. Na tyle blisko, że widzę lekki zarost na jego szczęce, sposób w jaki koszula układa się na jego ramionach.
"Jakiej prawdy, panno Ortega?"
"Że niektórzy mają dość bezpiecznej gry."
"A niektórzy powinni uważać na to, czego sobie życzą."
Moje serce wali o żebra, jakby próbowało uciec. "A co jeśli nie chcą?"
"Wtedy mogą znaleźć się w sytuacjach, na które nie są przygotowani."
"Może są lepiej przygotowani, niż ci się wydaje."
Przez chwilę żadne z nas się nie rusza. Cisza rozciąga się między nami, ciężka od możliwości.
Potem cofa się, nakładając profesjonalną maskę.
"Miłego popołudnia, panno Ortega."
* * *
Później, w stołówce, Alex siedzi naprzeciwko mnie wyglądając, jakby ktoś właśnie odwołał Boże Narodzenie i powiedział mu, że Święty Mikołaj nie istnieje. Jego szczęka jest napięta, dłonie ściskają kubek kawy, jakby próbował zamienić go w diamenty samym naciskiem.
"Musimy porozmawiać," mówi napiętym głosem.
"O czym?"
"O tym, co się z tobą do cholery dzieje."
Daphne wślizguje się na miejsce obok mnie, praktycznie wibrując z podekscytowania.
"Kurwa, Stella, to było niesamowite. Dosłownie siedziałam trzy miejsca za tobą, obserwując całą tę lekcję mistrzowskiego napięcia seksualnego. Sposób, w jaki pieprzyliście się wzrokiem podczas dyskusji o Anaïs Nin? Myślałam, że sala spontanicznie zapłonie."
"Nie pieprzyliśmy się wzrokiem."
"Praktycznie rozbieraliście się nawzajem w myślach. Lepsze niż premium cable."
Alex uderza kubkiem tak mocno, że siedzący obok studenci spoglądają w naszą stronę. "To nie jest pieprzony żart, Daphne."
"Co ci się tak wbiło w tyłek i założyło stałą rezydencję?" odgryza się.
"Patrzę, jak dziewczyna, na której mi zależy, robi z siebie kompletną idiotkę dla jakiegoś żonatego nauczyciela, który prawdopodobnie tylko się bawi między zebraniami kadry."
"Dziewczyna, na której ci zależy?" powtarzam, głosem ostrym jak szkło. "Alex, pocałowaliśmy się raz. Publicznie. Na pokaz."
"Dla mnie to nie było na pokaz."
Surowa szczerość w jego głosie uderza mnie jak fizyczny cios. Widzę ból w jego oczach, sposób w jaki jego ramiona napinają się, gdy nie odpowiadam natychmiast z równą wrażliwością.
"Słuchaj, Alex—"
"Nie, ty posłuchaj."
Pochyla się do przodu, jego głos opada do czegoś pomiędzy szeptem a warknięciem.
"Myślisz, że nie widzę? Jak się rozświetlasz, gdy o nim mówisz? Jak się inaczej ubierasz w dni francuskiego? Jak kompletnie odpływasz, gdy jest w pobliżu, jakbyś prowadziła całe rozmowy w swojej głowie?"
"Przesadzasz."
"Naprawdę? Bo z mojej perspektywy wygląda to tak, jakbyś używała mnie jako emocjonalnego planu awaryjnego, podczas gdy gonisz za czymś, co spektakularnie wybuchnie ci w twarz."
Daphne próbuje przerwać, ale Alex unosi rękę.
"Nie skończyłem. Chcesz wiedzieć, co boli najbardziej? Nie to, że mnie nie chcesz. To, że nawet nie jesteś w tym szczera. Pozwalasz mi myśleć, że może być między nami coś prawdziwego, podczas gdy zajmujesz się fantazjowaniem o swoim pieprzo
ym nauczycielu jak w jakiejś banalnej powieści romantycznej."
"Alex—"
"Nie." Jego głos lekko się załamuje, odsłaniając wrażliwość pod gniewem. "Nie udawaj, że się mylę. Widzę, jak na niego patrzysz. Nigdy nie widziałem, żebyś tak na kogokolwiek patrzyła. Nawet na Jake'a."
Prawda jego słów leży między nami jak naładowany pistolet. Bo ma absolutną rację.
Rzeczywiście myślę o panu Marshallu bez przerwy. Rzeczywiście ubieram się inaczej w dni francuskiego. Rzeczywiście odpływam, gdy jest w pobliżu, wyobrażając sobie scenariusze, które prawdopodobnie doprowadziłyby do mojego wydalenia.
"To nie tak, że mamy coś poważnego, prawda?" mówię, próbując zachować lekki ton i ponosząc całkowitą porażkę.
Ból, który przemyka przez twarz Alexa, jest druzgocący. Faktycznie się wzdryga, jakbym właśnie uderzyła go w brzuch.
"Racja," mówi cicho. "Nic poważnego."
"Alex, nie miałam na myśli—"
"Nie, miałaś dokładnie na myśli to, jak to zabrzmiało."
Wstaje, chwytając plecak ruchami, które są zbyt kontrolowane, zbyt ostrożne.
"Wiesz co, Stella? Proszę bardzo. Goń za swoim nauczycielem. Zobacz, jak ci to wyjdzie. Ale nie spodziewaj się, że będę tu siedział i czekał, aż wszystko się rozpadnie."
"Alex, czekaj—"
"Nie, mam dość bycia twoją nagrodą pocieszenia."
Odchodzi, zostawiając mnie wpatrującą się za nim z tym chorym uczuciem rozlewającym się w piersi.
"Cholera..." mówi cicho Daphne. "To było brutalne."
"Nie chciałam go zranić."
"Tak, chciałaś. Może nie świadomie, ale chciałaś. Używasz go jako siatki bezpieczeństwa, a on jest wystarczająco inteligentny, by to wiedzieć."
Patrzę, jak Alex znika w tłumie, jego ramiona sztywne od gniewu i zdrady.
"Ma rację, prawda?" szepczę. "Odnośnie pana Marshalla. Odnośnie wszystkiego."
"Prawdopodobnie. Ale to nie znaczy, że musisz przepraszać za to, czego pragniesz."
"Nawet jeśli to, czego pragnę, jest kompletnie szalone?"
"Zwłaszcza wtedy."
Tej nocy leżę w łóżku, odtwarzając rozmowę.
Zraniony wyraz twarzy Alexa. Sposób, w jaki jego głos się załamał, gdy powiedział "nic poważnego". Rozpacz w jego oczach, gdy zdał sobie sprawę, że nigdy tak naprawdę nie byłam jego.
Mówię sobie, że to tylko zemsta. Tylko udowadnianie czegoś Jake'owi.
Ale gdy zamykam oczy, nie widzę twarzy Jake'a wykrzywionej zazdrością.
Widzę dłonie pana Marshalla na mojej skórze. I wiem, że już zniszczyłam coś dobrego dla czegoś, co może nawet nie istnieć.
Ale i tak nie mogę powstrzymać się od pragnienia tego.
Przesuń w górę, aby kontynuować