passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Mr. & Mrs. Marshall - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Between Mr. & Mrs. Marshall

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Stella

Dłubię w mojej żałosnej stołówkowej sałatce, gdy Jake podchodzi z tym szczególnym rodzajem męskiej bezczelności, która każe kwestionować ewolucyjny postęp ludzkości.

"Stella, musimy porozmawiać."

Cała stołówka nie zatrzymuje się na to ogłoszenie, ale czuję, jak spojrzenia kierują się w naszą stronę. Głos Jake'a niesie się, jak zawsze. To jeden z tych perfekcyjnie projektowanych głosów przystojniaków, które wymagają uwagi.

"Jasne," mówię, nie odrywając wzroku od zwiędłej sałaty.

"Myślę, że powinniśmy się rozstać."

Teraz stołówka cichnie. Nie naprawdę cicho, ale ta dziwna filmowa cisza, gdzie szum tła zanika i praktycznie słychać, jak telefony przełączają się w tryb nagrywania.

"Spoko," mówię, dźgając pomidorka koktajlowego. "I tak już zabrałam swoje rzeczy."

Jego twarz robi tę dziwną, zdezorientowaną minę szczeniaka. "Co?"

"Moje rzeczy. Z twojego domu. Już ich nie ma. Od dwóch dni."

"Ja... co?"

Boże, on naprawdę jest zdezorientowany.

Ten piękny, głupi mężczyzna nawet nie zauważył, że jego dziewczyna od prawie dwóch lat spakowała swoje rzeczy i wyprowadziła się z jego domu. Ta bezczelność jest niemal imponująca.

"Jake," mówi Daphne, jej głos niebezpiecznie spokojny, "czy ty serio nie zauważyłeś, że cała egzystencja Stelli zniknęła z twojego pokoju?"

"To znaczy, myślałem—"

"Nic nie myślałeś," przerywa Daphne. "Bo myślenie wymaga komórek mózgowych."

Becca podsuwa się obok Jake'a jak jakaś tania disneyowska złoczyńca. "Może gdyby Stella nie była taka nudna, Jake zwróciłby na nią więcej uwagi."

Oh, więc teraz to robimy. Publicznie. Fantastycznie.

"Wiecie co?" Głos Jake'a staje się głośniejszy, bardziej teatralny. "Tak, dokładnie tak. Stella była cholernie nudna. Typu, tak cholernie nudna w łóżku. Chciała tylko dziwnych rzeczy, których normalni ludzie nie robią."

Teraz cała pieprzona stołówka słucha. Ludzie dosłownie odwracają się na krzesłach. Ktoś prawdopodobnie relacjonuje tę katastrofę na żywo na Twitterze.

"Dlatego jestem teraz z Beccą," kontynuuje, jego głos niesie się przez salę jak jakiś obłąkany miejski herold. "Przynajmniej ona jest normalna. Przynajmniej nie chce próbować dziwnych pruderyj

ych rzeczy, a potem udawać, że to ja jestem problemem."

Czuję, jak moja twarz płonie. Nie ze wstydu—z wściekłości.

"Przepraszam?" W końcu podnoszę wzrok.

"Słyszałaś go. Jesteś pruderyjną, Stella. Serio, rzeczy, o których mi opowiadał, że chciałaś spróbować, były super dziwne. Nic dziwnego, że musiał znaleźć kogoś innego," powiedziała Becca z obrzydzeniem na swojej pieprzonej twarzy.

Wtedy zauważyłam, jak Alex Rivera, kolega Jake'a z drużyny hokejowej, wstaje od swojego stolika po drugiej stronie sali i podchodzi do naszej małej dramatycznej sceny.

"Stary, co jest z tobą nie tak?"

"Trzymaj się z daleka od tego, Alex," warczy Jake.

"Nie, serio. Naprawdę wyciągasz swoje związkowe gówno przed wszystkimi jak jakiś psychopata?"

"Nie musisz bronić moich resztek, Alex," mówi Jake z tym ohydnym uśmieszkiem.

Słowo "resztki" uderza jak fizyczny policzek. Widzę, jak szczęka Alexa się zaciska.

"Właściwie, pierdol się," mówi Alex, podchodząc bliżej. "Jesteś kawałkiem gówna, Jake. Zawsze byłeś."

Daphne wstaje tak szybko, że jej krzesło się przesuwa. "Zaraz walnę cię w twoją piękną twarz, dupku."

"Daphne, nie—"

"Właściwie, tak. Tak, zrobię to!"

"Nie omawiamy preferencji seksualnych uczniów podczas lunchu, panno Thompson."

Pan Marshall pojawia się jak jakiś akademicki superbohater. Jego głos jest spokojny, profesjonalny, ale jest w nim ta ukryta stal, która sprawia, że wszyscy natychmiast milkną.

"Ja tylko mówiłam—" zaczyna Becca.

"Właśnie demonstrowałaś głęboki brak dojrzałości i podstawowej świadomości społecznej," kontynuuje, wciąż perfekcyjnie uprzejmy. "Być może gdybyś uznała konwencjonalną intymność za mniej... ograniczającą... mogłabyś zrozumieć, że eksploracja jest oznaką intelektualnej ciekawości, nie aberracji."

Kurwa. Czy on właśnie nazwał Beccę nudną w najbardziej elegancki możliwy sposób?

Twarz Becci robi się czerwona. "Nie sądzę—"

"Nie, nie sądzisz. To właśnie jest problem."

A potem po prostu... znika. Jak jakiś edukacyjny ninja.

"Cholera," mówi Alex, wsuwając się na miejsce naprzeciwko mnie.

Ma ten klasyczny wygląd hokeisty—szerokie ramiona, lekko krzywy nos od zbyt wielu bójek, wiecznie rozczochrane brązowe włosy.

"To było brutalne," mruczy.

"Dzięki za komentarz, Alex."

"Mówię poważnie. Zasługujesz na coś lepszego niż to cyrkowe przedstawienie."

Patrzę na Jake'a, który wciąż stoi jak zepsuty robot, i na Beccę, która wygląda, jakby chciała złożyć skargę do dyrektora. Oboje wpatrują się w oddalającą się sylwetkę naszego nauczyciela.

"Dzięki", mówię w końcu do Alexa. "Naprawdę. Za obronę".

"Ten dupek nazwał cię resztkami? Pieprzenie", dodał, zanim odszedł.

Po lunchu idziemy z Daphne na francuski, gdy nagle wybucha:

"O MÓJ BOŻE, widziałaś to? Pan Marshall totalnie zniszczył Beccę!"

"Po prostu zachował się profesjonalnie—"

"Profesjonalnie, jasne! Nazwał ją nudną! W najbardziej wyrafinowany możliwy sposób! Praktycznie powiedział, że ona jest nijaka, a ty jesteś interesująca!"

"Daphne, przestań".

"Nie, serio! Bronił twojego honoru jak jakiś akademicki rycerz!"

"Powstrzymał publiczną kłótnię o życie seksualne uczniów. To dosłownie jego praca".

"Czasami jesteś taka tępa".

Reszta dnia czuje się jak brnięcie przez melasę, podczas gdy wszyscy udają, że nie byli właśnie świadkami publicznej sekcji mojego związku.

Ludzie rzucają mi te spojrzenia - po części współczujące, po części zafascynowane, jakbym była wypadkiem samochodowym, od którego nie mogą oderwać wzroku.

Ale nie mam najmniejszej ochoty być tą tragiczną byłą dziewczyną, która się użala, podczas gdy on paraduje ze swoim ulepszeniem. To nie w moim stylu.

Podjęłam więc decyzję. Piękną decyzję napędzaną złością.

Po tej nuklearnej eksplozji publicznego upokorzenia, robię to, co zrobiłaby każda racjonalna osoba: rzucam się w naukę jak opętana.

Okazuje się, że gdy twoje całe życie towarzyskie imploduje, masz szokująco dużo czasu na naukę. Kto by pomyślał?

Zaczynam faktycznie czytać zadane teksty zamiast pobieżnie przeglądać streszczenia jak degeneratka.

Robię notatki, które nie wyglądają, jakby napisała je wiewiórka na kofeinie.

Podnoszę rękę na lekcjach, uczestniczę w dyskusjach, zadaję pytania, które nie są tylko "Czy to będzie na teście?"

Lekcje francuskiego stają się moim sanktuarium. Dyskusje pana Marshalla o Baudelairze i Sartrze stają się naprawdę fascynujące, gdy nie spędzasz całej lekcji na mentalnym zabijaniu swojego byłego albo zastanawianiu się, czy właśnie pieprzy się z Beccą w toalecie.

Ciągle patrzę na pana Marshalla, próbując ustalić, czy Daphne ma rację, czy po prostu projektuję.

Wyjaśnia tryb łączący, ale ja mogę myśleć tylko o tym, jak zamknął Beccę.

"Panno Ortega, mogłaby pani zostać na moment?"

Moje serce głupio podskakuje. Daphne puszcza mi przesadne oko wychodząc. Przewracam oczami, ale szczerze mówiąc, zaczynam rozumieć, dlaczego ciągle robi te miny.

Kiedy wszyscy wychodzą, klasa wydaje się jakby mniejsza. Bardziej intymna.

"Chciałem sprawdzić, jak się pani czuje", mówi, opierając się o biurko. "To spotkanie w stołówce w zeszłym tygodniu było... nieprzyjemne".

"Jest w porządku".

"Na pewno? Publiczne upokorzenie zwykle zostawia ślady".

"Jestem twardsza niż wyglądam".

"Nie wątpię w to". Uśmiecha się. "Wydaje mi się, że jest pani osobą, która głęboko odczuwa. To nie słabość - to głębia".

"To jakaś francuska rzecz? Ta analiza głębi?"

"To literacka rzecz. Francuscy pisarze rozumieją, że najciekawsze postacie to te, które odmawiają akceptacji powierzchownej egzystencji".

Moje serce znowu dziwnie podskakuje. "Powierzchownej egzystencji?"

"Godzenia się na przeciętność. Akceptowania mierności. Nigdy nie przekraczania granic ani nie badania tego, co kryje się pod powierzchnią".

On mówi o literaturze. Oczywiście. Ale sposób, w jaki na mnie patrzy...

"A co jeśli przekraczanie granic prowadzi do zranienia?"

"Wtedy wiesz, że żyjesz. Alternatywą jest istnienie w stanie wiecznej... powiedzmy... nudy?"

To samo słowo, którego użył opisując Beccę. Zbieg okoliczności?

"Panie Marshall?"

"Tak?"

"Czy wciąż rozmawiamy o francuskiej filozofii?"

Waha się, a w jego oczach coś błyska. "Rozmawiamy o czymkolwiek, o czym potrzebuje pani rozmawiać, panno Ortega".

Mój mózg się zawiesza. Ten mężczyzna - ten oszałamiająco atrakcyjny, onieśmielający intelektualnie mężczyzna - rozmawia ze mną, jakbym była warta wysłuchania.

Jakby moje myśli miały znaczenie. Jakbym nie była tylko jakąś nudną dziewczyną, która nie potrafiła nawet utrzymać zainteresowania swojego licealnego chłopaka.

"Powinnam iść", mówię, ale się nie ruszam.

"Oczywiście. Ale Stello?"

Użycie mojego imienia wysyła elektryczny impuls wzdłuż kręgosłupa.

"Tak?"

"Nie pozwól nikomu przekonać się, że ciekawość jest wadą. To prawdopodobnie twoja największa siła".

Wychodzę z tej klasy czując się, jakbym unosiła się w powietrzu. Albo może tonęła.

Trudno określić różnicę, gdy twój nauczyciel właśnie zwrócił się do ciebie po imieniu i patrzył na ciebie, jakbyś była najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu.

To niebezpieczne terytorium. Wiem o tym.

I po raz pierwszy od dni, w ogóle nie myślę o Jake'u.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Stella

"Nie idę," powiedziałam stanowczo, opadając z powrotem na łóżko Daphne, jakbym ważyła tysiąc emocjonalnych kilogramów. "Możesz mnie przeciągnąć przez kampus na łańcuchu, a i tak się nie pojawię."

Daphne nawet nie mrugnęła. "Nie kuś mnie tym pomysłem z łańcuchem, kochana."

Jęknęłam w jej poduszkę. "Mówię poważnie."

"Ja też," powiedziała, gwałtownie otwierając drzwi szafy. "Idziesz. I założysz coś wystarczająco seksownego, żeby nawiedzać sny Jake'a."

"Nie." Odwróciłam twarz. "Stanowcze nie."

Zignorowała mnie. "Wiesz, kto będzie tam dziś wieczorem?" powiedziała, wyciągając czarną mini sukienkę, jakby była święta. "Jake. Becca. I... Czekaj na to... Alex."

Powoli uniosłam wzrok. "Alex Rivera?"

"Tak, Stella. Ten ludzki golden retriever. Facet, który cię bronił. Facet, który patrzy na ciebie, jakby chciał wytatuować twoje imię na swoich mięśniach brzucha."

Pomachała sukienką w powietrzu.

"Ty. On. Kieliszek czegoś wykwintnego. Uśmieszek w kierunku Jake'a. Niech zaczną się gry zazdrości."

"Nie wykorzystam Alexa, żeby wzbudzić zazdrość Jake'a."

Uniosła brew. "Czemu nie? Jake wykorzystał ciebie, żeby pobudzić swojego penisa dla Beccy."

Au.

Usiadłam, krzyżując ramiona. "To żałosne."

"Nie," powiedziała ostro. "Żałosne jest siedzenie w mojej bluzie i płakanie po jakimś chłopaku, który powiedział, że jesteś zbyt delikatna na ostry seks, ale błagał, żebyś pozwoliła innej dziewczynie ujeżdżać go w twoim łóżku."

Skrzywiłam się. "To nie fair."

"To dokładnie fair."

Wpatrywałam się w ścianę. "To tylko głupie przyjęcie. W domu naszego nauczyciela."

"W domu pana Marshalla," poprawiła Daphne. "Dosłownie rezydencji. Ten facet emanuje zakazanymi fantazjami. A ty..." wskazała na mnie, jakbym była dowodem numer jeden. "Musisz wreszcie wyjść z własnej głowy, zanim zaczniesz wysyłać Jake'owi długie wiadomości o drugiej w nocy."

Zawahałam się. "A co jeśli mnie zobaczy i będzie mu wszystko jedno?"

"To będziesz wyglądać gorąco, pić drogie wino, flirtować z Alexem i udowodnisz sobie, że Jake od początku był niewłaściwym facetem."

Przełknęłam ślinę. "Nie chcę wpaść na Beccę."

"To nie wpadaj. Wejdź tam, jakbyś była właścicielką tego miejsca." Daphne rzuciła we mnie sukienką. "Załóż to. Zepsujmy komuś wieczór."

* * *

Kiedy wjechałyśmy na długi podjazd, żałowałam wszystkiego.

"To nie jest dom," szepnęłam, wpatrując się przez przednią szybę. "To Wersal z lepszym oświetleniem."

Czarne żelazne bramy. Bluszcz pnący się po kremowym kamieniu. Okna na tyle wysokie, że zmieściłoby się w nich pionowo całe mieszkanie Daph.

Alex był już na schodach, ubrany w dżinsy i miękką czarną koszulę z guzikami, która jakimś cudem sprawiała, że jego hokejowe ramiona wyglądały jeszcze potężniej.

"Wyglądasz niesamowicie," powiedział, jego wzrok zatrzymał się odrobinę za długo na moich nogach.

Zaczerwieniłam się. "To wina Daphne."

"Możesz ją obwiniać ile chcesz," powiedział. "Cieszę się po prostu, że przyszłaś."

Daphne nachyliła się. "Pamiętaj o misji: sącz, uśmiechaj się, sabotuj."

W środku powietrze pachniało cedrem i starymi pieniędzmi. Jazz delikatnie płynął przez pomieszczenia, mieszając się z brzękiem kryształowych kieliszków wypełnionych musującym cydrem i cichym śmiechem.

Pan Marshall wszedł w pełny tryb wyrafinowanego gospodarza - materiałowe serwetki, prawdziwe talerze zamiast papierowych i przekąski, które wyglądały jak z magazynu.

Ludzie nie pili z plastikowych kubków, sączyli wyszukane bezalkoholowe drinki i dyskutowali o francuskiej literaturze, jakby to był jakiś elitarny salon.

"To nie jest domówka," mruknęłam.

"To," szepnęła Daphne, zaplatając swoje ramię z moim, "jest starannie zaplanowana okazja do zemsty."

Kiwnęłam głową w stronę kąta. "Jest tutaj."

Jake. W szarej koszulce henley, która niesprawiedliwie dobrze na nim leżała. Becca u jego boku, przytulona do niego jak kotka w rui.

Alex podążył za moim wzrokiem. "Chcesz, żebym poszedł się przywitać?"

"Boże, nie."

"Za późno," powiedziała Daphne, już ciągnąc mnie w stronę kuchni. "Chodź. Znajdźmy ci coś wykwintnego do dramatycznego trzymania, podczas gdy będziesz go ignorować."

Granatowy drink pomógł. Podobnie jak ciepło dłoni Alexa muskającej moją co kilka minut.

Przyłapałam Jake'a patrzącego dwa razy - raz, gdy Alex zaśmiał się z czegoś, co powiedziałam, i drugi raz, gdy nachyliłam się, żeby szepnąć coś w odpowiedzi.

Dobrze. Ale potrzebowałam powietrza.

"Pójdę poszukać łazienki," wymamrotałam, wymykając się z kuchni.

Wędrowałam korytarzem, przez wyłożone aksamitem przejścia i pokoje wypełnione książkami i sztuką. Korytarz otwierał się w pobliżu tylnej części domu, cichszy, ciemniejszy.

Moje obcasy miękko odbijały się echem od marmuru, gdy kątem oka zauważyłam wąskie drzwi, półskryte obok regału na książki. Zaintrygowana, pchnęłam je i zamarłam.

To nie była szafa. To było... coś innego.

Czerwone światło zalewało pokój. Ściany wyłożone czarnymi, lśniącymi i onieśmielającymi półkami.

Skórzane kajdanki. Jedwabne liny. Tapicerowana ławka. Krzyż. Różne zabawki, niektóre małe, inne... mechaniczne. Wszystko uporządkowane. Czyste. Piękne.

Na środku, przykryta aksamitem, leżała obroża.

Srebrna. Z delikatnymi, grawerowanymi zawijasami. Kobieca. Pełna kontroli. Obok niej delikatny, różowy gadżet, który wyglądał bardziej jak dzieło sztuki niż grzech.

Moje palce poruszyły się, zanim mózg zdążył to przetworzyć.

Dotknęłam obroży. Przyłożyłam ją do szyi. Była zimna. I pasowała.

Wtedy usłyszałam kroki.

Cholera!

Spanikowałam, serce podeszło mi do gardła, wepchnęłam zabawkę i obrożę do torebki. Nie myślałam. Po prostu zareagowałam. Drzwi zatrzasnęły się za mną szybko. Moje obcasy zbyt głośno stukały, gdy zbiegałam po schodach.

Z powrotem w salonie wszystko wydawało się zbyt jasne. Daphne leżała na kanapie, rozciągnięta na czyichś kolanach.

A przy kominku stała ona. Zoey Marshall.

Jedwab w kolorze wina. Czarne spodnie. Błyszczący kok. Postawa jak z okładki Vogue'a. Jej wzrok natychmiast mnie odnalazł i już nie wypuścił.

Podchodziła do mnie powoli. „Cześć. Jesteś w klasie mojego męża, prawda?”

Wyschło mi w gardle. „T-Tak. Stella Ortega.”

Uśmiechnęła się — krótko, ostro, wyrachowanie. Nieuprzejmie. Nie ciepło. Wystarczająco, by przypomnieć mi, kto tu rządzi.

Jej spojrzenie przemknęło po mojej torebce. Ledwie na sekundę. I przysięgam, że krew odpłynęła mi z głowy do stóp.

„Mam nadzieję, że dobrze się bawisz dziś wieczorem,” powiedziała głosem gładkim jak wino — i równie niebezpiecznym.

Gardło mi się zacisnęło. „Tak, dziękuję. Jest pięknie,” wymamrotałam, potykając się o słowa jak dziecko uczące się mówić.

Mój głos był zbyt wysoki. Uśmiech zbyt spięty. Serce waliło mi w żebra jakby chciało się wyrwać.

Nie mogłam tu zostać. Nie z jej wzrokiem śledzącym każdy mój ruch. Nie z torebką, która paliła mnie w bok jak grzeszny sekret.

Wymamrotałam coś o bólu głowy, skurczach, piekle, Merkurym w retrogradacji. Każda wymówka, byle tylko wyjść z tego domu i nie wyznać, co ukradłam.

W swoim pokoju nawet nie zapaliłam światła. Wysypałam zawartość torebki na łóżko jakby była radioaktywna. Zabawka wytoczyła się, miękka różowa, błyszcząca w świetle księżyca jakby chciała, żeby ją dotknąć.

Jakby już wiedziała, co zrobię.

Moje dłonie drżały, gdy ją podnosiłam. Była cięższa niż powinna — obciążona wstydem, ciekawością i czymś głębszym, ciemniejszym. Palcami śledziłam jej smukły kształt, łagodną krzywiznę, idealne dopasowanie do mojej dłoni.

Była elegancka. Kobieca. Piękna.

Najpierw przyłożyłam ją do policzka, jak pocałunek. Zimna na mojej rozpalonej skórze. Głupi, romantyczny gest.

Potem niżej — do obojczyka, po zboczu piersi, w zagłębienie brzucha. Zabrakło mi tchu. Nogi się poruszyły.

Każda część mnie napięła się z oczekiwaniem, głodem i winą.

Wsunęłam się pod kołdrę, prześcieradła chłodne na udach, serce waliło tak głośno, że zagłuszało myśli. Zawahałam się jeszcze sekundę, wstyd, ale moje ciało już podjęło decyzję za mnie.

Zabawka przycisnęła się między moje uda, dokładnie tam, gdzie ból pulsował odkąd weszłam do tego ukrytego pokoju.

Przygryzłam wargę. Moje biodra szarpnęły się. Kolana rozchyliły się instynktownie, zachłannie. To było elektryzujące, natychmiastowe, gorące i tylko moje.

I nie myślałam o Jake'u. Ani razu.

Nie o jego leniwych pocałunkach czy połowicznych pieszczotach, ani o tym jak zawsze pytał, czy już jestem blisko, gdy nawet nie zaczęłam. Nigdy nie patrzył na mnie jak na swoją. Nigdy nie dotykał mnie tak, jakbym była warta rozplątania.

A pan Marshall? Wyobrażałam sobie jego głos w uchu, niski, rozkazujący.

„Dobra dziewczynka. Właśnie tak.”

Wyobrażałam sobie jego dłoń wplatającą się w moje włosy, ciągnącą, prowadzącą. Jego usta sunące po mojej szyi. Jego ciężar przygniatający mnie do materaca.

Moje uda zacisnęły się mocniej, plecy wygięły, oddech rwał się w desperackich, poszarpanych westchnieniach.

Poruszałam się bez skrępowania. Jakbym była obserwowana, chwalona, posiadana. Jakby był tuż obok, mówił mi co robić, a ja pragnęłam się podporządkować.

Moje ciało rozpadło się w ciszy, fale rozkoszy przetoczyły się przeze mnie mocniej niż cokolwiek, co dał mi Jake. A w ostrym, bezdechowym poświcie wyszeptałam to w ciemność jak modlitwę. Jak spowiedź.

„Proszę, Panie..."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Z perspektywy Stelli

Szkoła to praktycznie jak pieprzony program reality show, gdzie jestem odrzuconą uczestniczką zmuszoną do oglądania zwycięzców paradujących po szkole.

Jake i Becca są wszędzie. I mam na myśli dosłownie wszędzie.

Obściskują się przy szafkach, dzielą tymi obrzydliwymi koktajlami dla par, robią te mdlące rzeczy, gdzie szepczą i chichoczą, a potem patrzą na mnie jak na jakąś tragiczną statystkę w ich niskobudżetowym romansie.

"Jezus Maria, znowu się zaczyna," mruczy Daphne, dźgając sałatkę z niepotrzebną agresją.

Kiwa głową w stronę wejścia do stołówki, gdzie Jake trzyma zaborczą rękę na dolnej części pleców Becki, jakby zaznaczał terytorium.

"Co się zaczyna?"

"Ten spektakl. Cały ten teatrzyk 'zobaczcie jacy jesteśmy szczęśliwi i spełnieni'. To żałosne. Typu, rozumiemy, uprawiacie teraz regularnie seks. Gratulacje osiągnięcia minimum ludzkiego połączenia."

Jake łapie mój wzrok przez salę i natychmiast przyciąga Beckę bliżej, całując jej szyję, jednocześnie utrzymując agresywny kontakt wzrokowy ze mną. Ta bezczelność jest niemal imponująca w swojej kompletnej bezpośredniości.

"Daj mi zielone światło," mówi Daphne, strzelając knykciami jakby szykowała się do operacji. "Jeden cios. Zrobię to artystycznie."

"Przemoc nie jest rozwiązaniem."

"To co jest? Bo patrzenie jak się zamartwiasz, podczas gdy Kapitan Dupek paraduje ze swoją pocieszycielką, doprowadza mnie do mordczych myśli."

Zanim zdążę sformułować odpowiedź, która nie zawierałaby prawdziwego morderstwa, Alex przechodzi obok naszego stolika.

Hokejowe mięśnie, te nonszalancko potargane włosy, które prawdopodobnie układa przez dwadzieścia minut, i spojrzenie, które zatrzymuje się na mnie wystarczająco długo, by być interesujące.

Twarz Daphne rozjaśnia się, jakby właśnie odkryła ogień. "Założę się."

"O co?"

"Pełny francuski pocałunek, ma chérie. Tu i teraz. Pokaż Kapitanowi Dupkowi, co stracił."

Patrzę na Alexa, potem na Jake'a, który wciąż odgrywa swój mały rytuał posiadania z Becką. Moje serce zaczyna walić, ale nie z powodów, z których powinno.

"Stoi."

Wstaję, maszeruję do Alexa z pewnością kogoś, kto definitywnie nie przemyślał tej decyzji, i zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, łapię jego twarz i całuję go.

Nie jakimś delikatnym, testującym wody pocałunkiem. Pełną, agresywną, z użyciem języka deklaracją wojny.

Alex reaguje natychmiast, jego ręce znajdują moją talię, przyciągając mnie bliżej, jakby to zawsze był plan. Jest technicznie sprawny - miękkie usta, solidna technika, rodzaj pocałunku, który powinien sprawić, że kolana miękną, a mózg się zawiesza.

Ale nie czuję absolutnie nic.

Cóż, to nie do końca prawda. Czuję się usatysfakcjonowana. Potężna.

Jakbym właśnie wygrała partię szachów, o której Jake nawet nie wiedział, że gramy. Ale pod tym przypływem zwycięstwa jest ta pusta pustka, bo to powinno coś znaczyć, a kategorycznie nie znaczy.

Kiedy się rozdzielamy, Alex wygląda na oszołomionego. "Wow. Cześć."

"Cześć."

Twarz Jake'a ma kolor mniej więcej wozu strażackiego. Jakby ktoś właśnie powiedział mu, że jego fundusz powierniczy został przekazany schronisku dla zwierząt.

"Co do kurwy, Stella?" krzyczy przez stołówkę.

"Problem?" odkrzykuję słodko, moja ręka wciąż owinięta wokół talii Alexa.

Jego ciało jest ciepłe, solidne, bezpieczne w sposób, który powinien być kojący, ale zamiast tego czuję się jak wybieranie rozsądnej opcji.

"To mój pieprzony kolega z drużyny!"

"I?"

Becca ciągnie go za ramię, próbując uspokoić, ale Jake wpada w pełny tryb jaskiniowca. "Nie możesz po prostu— On jest moim przyjacielem!"

"Był twoim przyjacielem," mówi Alex, jego głos niesie ten szczególny rodzaj męskiej satysfakcji, która pojawia się przy zdobyciu czegoś, czego chciał inny mężczyzna.

Jego ramię zaciska się wokół mnie zaborczо i zastanawiam się, czy tak właśnie czuła się Becca. Jak trofeum do pokazywania, a nie osoba do kochania.

Ale już nie jestem zaangażowana w ten dramat. Bo po drugiej stronie stołówki, pan Marshall zbiera swoją tacę, a kiedy nasze spojrzenia się spotykają, jest w tym coś.

Coś, co sprawia, że moja skóra czuje się elektryczna w sposób, w jaki dotyk Alexa nigdy nie mógłby.

Obserwuje rozgrywającą się scenę z wyrazem twarzy, którego nie potrafię rozszyfrować - profesjonalna dezaprobata zmieszana z czymś ciemniejszym, bardziej złożonym. Kiedy jego wzrok przesuwa się na ramię Alexa wokół mojej talii, jego szczęka zaciska się prawie niezauważalnie.

"Wszystko w porządku?" pyta Alex, jego głos miękki przy moim uchu.

"Idealnie," kłamię, bo jak wytłumaczyć, że bardziej podniecające jest dezaprobujące spojrzenie nauczyciela niż facet, który aktualnie cię trzyma?

* * *

Tej nocy, sama w łóżku siostry Daphne, nie mogę spać.

Mój umysł krąży między dwiema bardzo różnymi fantazjami.

W jednej Alex jest nade mną, same delikatne dotyki i słodkie szepty. Bezpiecznie. Przewidywalnie.

Rodzaj związku, który ma sens dla wszystkich, który rodzice by zaakceptowali, a przyjaciele zazdrościli. Prawdopodobnie byłby dla mnie dobry. Zabierałby mnie na romantyczne randki, pamiętał o moich urodzinach, nigdy nie kazałby mi kwestionować mojej wartości.

W drugiej, ręce pana Marshalla są władcze, autorytatywne. Sposób, w jaki by na mnie patrzył, naprawdę mnie widział, sprawiałby, że czułabym rzeczy, których niezgrabne próby Jake'a nigdy nie mogły wywołać.

Jego głos, ten lekki akcent, który sprawia, że wszystko brzmi bardziej wyrafinowanie, mówiący mi dokładnie, czego chce. Niebezpieczne. Zakazane. Rodzaj pragnienia, które niszczy życia i inspiruje tragiczną literaturę.

Bezpieczna fantazja powinna wygrać.

Logika dyktuje, że Alex jest racjonalnym wyborem - osiągalny, odpowiedni, faktycznie zainteresowany mną jako czymś więcej niż chwilowym rozproszeniem.

Ale moje ciało reaguje na tę niebezpieczną, gdy wyobrażam sobie palce pana Marshalla wplecione w moje włosy, czuję gorąco rozlewające się w podbrzuszu.

Lekcje francuskiego stały się moją obsesją.

Teraz siedzę w pierwszym rzędzie, pozornie by poprawić wymowę, ale tak naprawdę by obserwować jego ręce, gdy gestykuluje, wyobrażając sobie te długie palce zaciśnięte na mojej szyi.

Sposób, w jaki trzyma kredę, staranna precyzja jego ruchów, cichy autorytet w każdym geście.

Meanwhile, Alex zaczyna pojawiać się wszędzie jak jakiś symulator chłopaka golden retrievera.

Przy mojej szafce, na korytarzu, zostawiając małe liściki w moich podręcznikach z wiadomościami, które powinny przyprawić mnie o zawrót głowy, ale zamiast tego sprawiają, że czuję się winna, bo pragnę czegoś zupełnie innego.

"Dziś omawiamy Marguerite Duras," oznajmia pan Marshall, pisząc na tablicy tymi precyzyjnymi, eleganckimi ruchami. "Złożoność pragnienia w 'Kochanku'."

Idealnie.

Podnoszę rękę, jakbym miała zapytać o koniugację czasowników. "Panie Marshall?"

"Tak, panno Ortega?"

"Duras pisze o relacji między władzą a podatnością na zranienie. O tym, jak bohaterka znajduje siłę w uległości. Czy uważa pan, że to... realistyczne?"

W klasie zapada cisza.

Inni uczniowie robią notatki, całkowicie nieświadomi podtekstu mojego pytania. Prawdopodobnie zastanawiają się, dlaczego tak bardzo interesuję się francuską literaturą, skoro mam już dobrą ocenę.

Ale oczy pana Marshalla lekko się zwężają.

Dokładnie wie, o co pytam.

"Duras rozumiała, że prawdziwa siła często leży w zdolności do oddania kontroli komuś, kto jest godny tego zaufania," mówi ostrożnie, każde słowo odmierzone. "Podróż bohaterki dotyczy rozpoznania własnych pragnień i znalezienia kogoś zdolnego do... ich spełnienia."

"A jeśli ta osoba jest nieoczekiwana? Zakazana?"

"Literatura jest pełna zakazanych pragnień, panno Ortega. Pytanie nie brzmi, czy są społecznie odpowiednie, ale czy są emocjonalnie autentyczne."

Moje serce wali o żebra, jakby próbowało uciec. "A jak się wie, czy są autentyczne?"

Zatrzymuje się, jego spojrzenie spotyka moje w momencie, który wydaje się jednocześnie wieczny i niewystarczający.

"Po prostu się to czuje. To jest niemylne."

Klasa przechodzi do ćwiczeń gramatycznych, ale ja jestem zamrożona w miejscu.

Bo ja to czuję.

To pochłaniające, niebezpieczne pragnienie, które sprawia, że wspomnienie Jake'a wydaje się jak dziecięce zauroczenie, a zainteresowanie Alexa jak nagroda pocieszenia za to, że nie dostanę tego, czego naprawdę chcę.

Po zajęciach, gdy uczniowie wychodzą, rozmawiając o weekendowych planach i nadchodzących testach, celowo upuszczam długopis blisko jego biurka. Gdy schylam się, by go podnieść, upewniam się, że zauważa krzywiznę moich pleców, sposób, w jaki moja koszula lekko się unosi.

"Niezdarna ze mnie," mruczę, prostując się powoli.

"Ostrożnie, panno Ortega," mówi cicho, jego głos bardziej szorstki niż zwykle. "Niektórych rzeczy, gdy już się je upuści, trudno odzyskać."

Podnoszę się powoli, celowo, aż nasze twarze dzielą centymetry.

"Może nie chcę ich odzyskiwać."

Przez uderzenie serca żadne z nas się nie rusza. Powietrze między nami wydaje się naładowane, niebezpieczne. Potem on cofa się, profesjonalna maska wsuwa się na miejsce jak zbroja.

"Miłego popołudnia, panno Ortega."

Wychodzę czując, jakbym miała spłonąć.

Alex czeka przy drzwiach, trzymając prawdziwe kwiaty, jakbyśmy grali w jakiejś komedii romantycznej, jego twarz rozjaśniona tym rodzajem nieskomplikowanego szczęścia, które powinno być wszystkim, czego chcę.

A ja mogę myśleć tylko o tym, jak brzmiał głos pana Marshalla, gdy wymawiał moje nazwisko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Mr. & Mrs. Marshall

Between Mr. & Mrs. Marshall

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa