POV: Liora
Cisza po jego odejściu była najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam.
Siedziałam oparta plecami o zablokowaną szczelinę, a dziewczęce paciorki owijały się między moimi palcami. Skórzany sznurek był miękki od lat noszenia, ukształtowany przez szyję, której nigdy nie poznam.
Dziewczyna stała tam, gdzie ja teraz, nosiła ten naszyjnik, oddychała tym samym powietrzem. Ona nie wyszła.
Przycisnęłam paciorki do ust i poczułam smak soli i starej skóry, a mój umysł zrobił to, co zawsze, gdy się bałam — zaczął liczyć.
Paciorków było czternaście. Czternaście małych, rzeźbionych kości na sznurku przeznaczonym dla dziewczyny, która oczekiwała, że zostanie obiecana chłopcu na rynku, a zamiast tego skończyła tutaj, w ciemności, z czymkolwiek czekało po drugiej stronie tej ściany.
Odłożyłam paciorki delikatnie, bo tyle jej się należało. Potem usiadłam z ramionami oplecionymi wokół kolan i czekałam, aż ciemność zdecyduje, co chce ze mną zrobić.
Przysłała stworzenie.
Klikanie po kamiennej podłodze, głowa nisko, igłowate zęby łapiące wątłe światło.
Chwyciłam ostry kamień i rzuciłam nim, zanim zdążyłam pomyśleć, a trzask skały o ścianę jaskini przepłoszył stworzenie, które cofnęło się do szczeliny, której wcześniej nie zauważyłam — wąskiej szpary przy ziemi, wystarczająco szerokiej, by zniknęło w niej jego okrągłe ciałko.
Stałam już na nogach, zanim echo ucichło. Stworzenie miało tunel, a tunele prowadziły do miejsc.
Upadłam na kolana przy szczelinie i przyłożyłam twarz do otworu. Chłodne powietrze muskało moją skórę, równe i słone, ten rodzaj bryzy, który oznacza otwartą przestrzeń po drugiej stronie.
Ale szczelina była zbyt wąska. Mogłam wsunąć rękę do ramienia, i tam moje ciało się kończyło, a skała nie miała litości.
"Składam obietnicę zwierzęciu jaskiniowemu," wymamrotałam. "Do tego punktu doszło moje życie."
Znów zachrobotało, bliżej, i na krawędzi szczeliny pojawiły się dwoje okrągłych oczu, mrugających ku mnie z ostrożną podejrzliwością istoty, która niedawno była celem kamienia.
"Jesteś," powiedziałam cicho, kładąc dłonie płasko na kolanach, by mogło je widzieć. "Przepraszam za kamień. To nie był mój najlepszy moment."
Wypełzło na długość ciała i zatrzymało się, łuski najeżone do połowy, patrząc na moje ręce.
"Nie zrobię ci krzywdy," powiedziałam. "Jesteś moim jedynym towarzyszem, a mężczyzna po tamtej stronie ściany nie rozmawia ze mną, więc twoje standardy są niskie i moje też."
Mrugnęło. Powoli, jak kot, który uznał, że nie warto cię zabijać. Potem usiadło w zasięgu mojej ręki i podkuliło nogi pod siebie.
"Dobrze," powiedziałam. "Robimy postępy. Wczoraj próbowałeś mnie zjeść, dziś siedzisz. Może jutro wypijemy razem herbatę."
Zachrobotało i przekręciło głowę na bok, a ten gest był tak dziwnie ptasi, że wydobył się ze mnie dźwięk — nie śmiech, nie do końca, ale wystarczająco bliski, że zaskoczył nas oboje.
Zanuciłam, by się uspokoić, trzy nuty, które wyniosłam z chatki babci wprost do tej jaskini. Drżenie w moich dłoniach słabło z każdym powtórzeniem, jakby sam dźwięk był liną, której mogłam się uchwycić.
Stworzenie całkiem opuściło łuski. Nie podeszło bliżej, ale nie odeszło.
Siedzieliśmy tak długo, stworzenie i ja, i w końcu adrenalina wypaliła ostatnie zapasy, a moje ciało podjęło decyzję za mnie. Moje oczy się zamknęły. Stworzenie nie poruszyło się, nie rzuciło, nie pokazało zębów, odkąd usiadło, a moje zmęczenie było głośniejsze niż strach.
Spałam w kawałkach, budząc się za każdym razem, gdy ciemność się poruszała, wiatr zmieniał kierunek lub rany krzyczały wystarczająco głośno, by mnie wyrwać. Liście, które mi dał, działały — brzegi rozcięcia ochłodziły się i opuchlizna ustąpiła — ale moje ramiona nadal paliły tam, gdzie skała je rozdarła.
Gdzieś w głębokiej nocy obudził mnie dźwięk, którego nie umiałam rozpoznać. Mokre, ciężkie szuranie po kamieniu, powolne i rytmiczne, dochodzące zza zablokowanej szczeliny. Nie kroki, nie stworzenie.
Wstrzymałam oddech i przycisnęłam ucho do kamienia. Szuranie ustało. Potem coś muskające ścianę, blisko szczeliny — zbyt szerokie na palce, zbyt gładkie. To, co przesuwało się po ścianie, zataczało powolny łuk, jakiego żadna dłoń nie mogła wykonać.
Cokolwiek było po drugiej stronie tej ściany, nie było jego dłońmi, nie było jego stopami i nie było żadną częścią człowieka, którą mogłabym wyjaśnić.
Dotykanie ustało i szuranie wycofało się, ale już nie zasnęłam.
Gdy przez otwór nad głazem wróciło szare światło, wstałam i przyjrzałam mu się. Był wysoko, co najmniej dwa razy wyżej niż ja, a skała między mną a nim była mokra, gładka i nachylona pod złym kątem.
Spróbowałam mimo to. Wspięłam się, oparłam jedną stopę o występ w ścianie i sięgnęłam po kolejny uchwyt. Palce się ześlizgnęły. Upadłam ciężko, a rana na żebrach rozdarła się na nowo.
Spróbowałam ponownie. Zdołałam wyżej, zanim skała się osunęła i zrzuciła mnie w dół. Uderzenie wycisnęło powietrze z płuc, zwijałam się na boku i czekałam, aż dzwonienie ustanie.
Stworzenie patrzyło ze swojej szczeliny, okrągłe oczy śledziły mnie z czymś, co wolałam odczytać jako troskę, a nie głód.
"Potrzebuję liny," powiedziałam do nikogo. "Potrzebuję ciężaru i liny, i muszę przestać spadać."
Stworzenie zniknęło w swojej szczelinie i wróciło, ciągnąc za sobą rybę, srebrzystą i zwiotczałą, świeżo martwą. Upuściło rybę na skraju mojego zasięgu i wycofało się, obserwując.
Wpatrywałam się w nią. "Karmisz mnie?"
Mrugnęło.
"Karmi mnie stworzenie, które prawie zabiłam kamieniem," powiedziałam, a mój głos zadrżał między niedowierzaniem a tym rodzajem zmęczenia, który stoi obok śmiechu. "Ta wyspa ma poczucie humoru." Przynajmniej stworzenie było lepszym towarzystwem niż moja rodzina.
Zjadłam rybę na surowo, bo ogień był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić, a mięso było zimne i czyste, i moje ciało przyjęło je bez sprzeciwu.
Stworzenie obserwowało każdy kęs, przekrzywiając głowę przy każdym przełknięciu, a kiedy skończyłam, zachrobotało raz i zniknęło z powrotem w szczelinie.
Wytarłam ręce o kamień i znów spojrzałam w stronę otworu. Światło wlewające się przez niego było ciepłe i złote, a wiatr niósł śpiew ptaków.
Ptaki. Te same ptaki, które on obserwował, gdziekolwiek był. To samo niebo. Było wyjście z tej jaskini i miałam je znaleźć, a jeśli mężczyzna za tą ścianą mi nie pomoże, zrobię to, co zawsze robiłam.
Zrobię to sama.
Ale najpierw musiałam sprawić, by do mnie przemówił, musiałam dowiedzieć się, co wie o tej wyspie, jej prądach, brzegach, regułach. Nienawidziłam tego, ale sama nienawiść niczego nie zmieniała.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Liora
Siedziałam plecami oparta o ścianę i wysunęłam płaski kamień z szpary. Zgrzyt rozległ się echem, a ja czekałam. Jeśli był tam, musiał to usłyszeć. Jeśli nie, rozmawiałabym z kamieniem, a w tym tygodniu robiłam już gorsze rzeczy.
– Próbowałeś kiedyś stąd uciec?
Jego głos zabrzmiał przytłumiony, ale wyraźny. – Nie ma dokąd iść. Wyspa otoczona jest prądami, które wciągną cię pod wodę, zanim dotrzesz do otwartego morza. Żadnych łodzi. Żadnego brzegu, do którego można by dopłynąć.
– Więc po prostu tu siedzisz – powiedziałam, a obrzydzenie zaczęło wybrzmiewać w moim głosie. – Siedzisz w ciemności i czekasz.
– Mówię ci prawdę. – Jego ton był płaski, ogołocony ze wszystkiego poza faktami. – Morze cię zabije, zanim zobaczysz ląd.
Przycisnęłam dłonie do zimnego kamienia i poczułam, jak rozcięcie na żebrach zaczęło ciągnąć. – W takim razie znajdziemy inny sposób. Stworzenie wchodzi przez szczelinę w skale, to znaczy, że muszą tu być przejścia. Jeśli je rozproszę, a ty uderzysz ze swojej strony, moglibyśmy podążyć za tunelem.
– Nie ma wyjścia – powiedział w końcu. – Ani dla ciebie, ani dla nikogo. Powinnaś przestać mieć nadzieję. To ci ułatwi.
– Co ułatwi? – spytałam, a gardło ścisnęło mi się wokół słów. – Umieranie? Siedzenie w ciemności, aż zgniję? Chcesz, żebym po prostu się z tym pogodziła?
– Tak – powiedział cicho, pewnie, a moje ciało przeszył lodowaty chłód. Zerwałam się tak szybko, że świat zawirował mi przed oczami.
– Jesteś tchórzem – powiedziałam, a mój głos rozbił się o ściany jaskini. – Siedzisz po swojej stronie tej ściany i każesz mi przestać mieć nadzieję, a sam nawet nie próbowałeś.
Milczał, a to było gorsze niż wszystko, co mógłby powiedzieć, gorsze niż okrucieństwo, gorsze niż kłamstwo.
– To jest twoje imię – powiedziałam mu. – Skoro nie chcesz mi podać swojego, dam ci własne. Tchórz.
– Nie jestem tchórzem. – Jego głos przyszedł stłumiony, chropowaty, i po raz pierwszy usłyszałam w nim ból. – Nie pamiętam swojego imienia. Nie pamiętałem go od bardzo dawna.
Zamknęłam oczy i oparłam czoło o skałę. On nie pamiętał swojego imienia, dlatego nie odpowiadał – nie było to milczenie jako odmowa, tylko milczenie jako nieobecność.
Na pytania, na które nie umiał odpowiedzieć – skąd się biorą liście, jak widzi ptaki i niebo – żadna z tych rzeczy nie była wyzwaniem.
Cokolwiek go tu umieściło, odebrało mu zarówno wolność, jak i pamięć.
Ale jeśli miał liście i widział ptaki, mógł dostać się na zewnątrz, co oznaczało, że miał wyjście i albo o tym nie wiedział, albo nie chciał z niego skorzystać.
Ja nie miałam nic, oprócz siebie. Spojrzałam na płaski kamień, który właśnie odsunęłam – szczelina była teraz otwarta, ale on nie był przy niej. Spojrzałam w dół na rytualną suknię, podartą i zesztywniałą od zaschniętej krwi, i ściągnęłam ją przez głowę.
Cienka halka, którą miałam pod spodem, sięgała mi do połowy ud, i to wystarczyło. Ostry kamień rozciął tkaninę sukni na długie paski, a moje palce splatały je w warkocz, skręcając i napinając, aż wszystko się trzymało.
Ruch był znajomy, taki sam jak przy robieniu lin, których uczyłam się, naprawiając sieci w porcie. Mruczałam pod nosem melodię mojej babci, te same nuty powtarzały się, aż drżenie palców ustało, a oddech się wyrównał.
– Liora. – Jego głos przeszedł przez ścianę, inny teraz – wolniejszy, jakby obracał sylaby na języku. Chropowatość obniżyła się do głębszego tonu, cieplejszego, a dźwięk mojego imienia w tym brzmieniu przeszedł mi po kręgosłupie. – Co robisz?
– Nic ci do tego – powiedziałam, nie przerywając pracy rąk, wdzięczna, że nie widzi gęsiej skórki na moich ramionach. – Kazałeś mi przestać mieć nadzieję, więc przestałam cię słuchać.
Pauza, a gdy znów się odezwał, brzmiał niemal ostrożnie. – To nucenie. Co to?
– Melodia, którą śpiewała moja babcia. – Zawiązałam warkocz i sprawdziłam go mocnym szarpnięciem. – Śpiewała ją, kiedy pracowała albo nie mogła zasnąć. Śpiewała mi ją, kiedy straciłam rodziców. Teraz ja ją śpiewam, kiedy moje ręce nie chcą przestać się trząść.
– To jest... – Urwał, a cisza za kamieniem nabrała poszukującego charakteru, jakiego wcześniej u niego nie słyszałam.
– Daj mi inne imię – powiedział cicho, niemal nieśmiało. – Nie tchórza.
Nie spodziewałam się tego, a surowość w jego głosie poruszyła mnie w sposób, którego nie chciałam analizować, bo litość była niebezpieczna, a to, co żyło pod nią, jeszcze gorsze.
Był złamany i dziwny, zamknięty za ścianą, a przyspieszone bicie serca, gdy jego głos zniżał się do niskiego tonu, nie było czymś, nad czym chciałam się zastanawiać.
– Thalen – powiedziałam, a imię wypłynęło głęboko, z morskiego powietrza, z dźwięku fal i opowieści babci o morzu. Pasowało do niego. – To teraz twoje imię.
– To nie jest moje imię. – W jego głosie słyszałam ton, którego wcześniej nie znałam, zaskoczenie i niemal obrazę.
– Teraz jest – powiedziałam. – Nie możesz odrzucić imienia, skoro nie chcesz podać własnego. Thalen. Powtórz je.
Nie powtórzył, ale też nie zaprotestował, a cisza, która nastała potem, była inna niż wszystkie wcześniejsze – mniej jak ściana, bardziej jak wstrzymany oddech.
Przykucnęłam przy szczelinie. – Thalen – powiedziałam i patrzyłam, jak jego twarz wyłania się z ciemności. – Powinniśmy podać sobie ręce, skoro już się poznaliśmy.
Wsunęłam ramię przez szczelinę, palce otwarte, dłoń w górę, kamień ranił mi skórę z obu stron.
Jego dłoń zacisnęła się na mojej, gorąca i szorstka, a ciepło przeszło mi przez nadgarstek i osiadło głęboko pod żebrami. Przez sekundę żadne z nas się nie poruszyło.
Wtedy jego uścisk się zmienił. Palce zacisnęły się z siłą większą niż zamierzona, jego dłoń ścisnęła moje kostki, a ja poczułam, jak jego ramię szarpnęło, jakby coś pociągnęło go od tyłu.
Szarpnął, a moje ciało uderzyło ramieniem o ścianę. Wyrwałam dłoń z krzykiem, który wydobył się ze mnie surowy i bezkształtny, skóra oderwała się, kostki krwawiły, dłoń była zdarta o poszarpany kamień.
– Thalen! – zawołałam, tuląc dłoń do piersi, krew spływała mi między palcami. – Thalen, odezwij się!
Nic. Szczelina była ciemna i pusta, a jedynym dźwiękiem był mój własny, urywany i zbyt szybki oddech.
Jego uścisk nie był wyborem. To był skurcz, ciało opanowane przez siłę, która nie pyta o pozwolenie. Cokolwiek go odciągnęło, nie było nim – byłam tego równie pewna, jak krwi na mojej dłoni.
Adrenalina postawiła mnie na nogi. Chwyciłam linę, przywiązałam ją do najcięższego kamienia, jaki mogłam podnieść jedną ręką, i rzuciłam w otwór nad głazem.
Nie trafiłam, potem raz jeszcze – znowu nie. Za trzecim razem kamień się zaczepił, a gdy pociągnęłam, lina wytrzymała.
Wspinałam się na krwawiących dłoniach i płonących żebrach, nogi opierały się o mokry kamień. Każde pociągnięcie przeszywało ramię bólem, ale wspinałam się, bo pozostanie tu oznaczało śmierć, a teraz także zostawienie jego.
Przeciągnęłam się przez otwór do światła tak jasnego, że na chwilę oślepiło mnie zupełnie.
Wiatr uderzył w moje nagie ramiona, sól i chłód przeszyły cienką halkę, a ja dyszałam, dopóki świat nie nabrał kształtu.
Pode mną urwisko opadające prosto w wzburzone morze, biała piana roztrzaskiwała się o czarne skały.
I wspinające się po klifie ku moim nagim stopom, powoli i nieubłaganie: czarne macki.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Liora
Światło mnie oślepiło, a wiatr niemal zerwał z krawędzi. Przylgnęłam płasko do skały i mrugałam, aż świat nabrał kształtów — urwisko, niebo, morze i nic więcej.
Wtedy ich zobaczyłam.
Czarne kształty wynurzające się ponad krawędzią skały poniżej mnie, gładkie, śliskie i poruszające się z zamiarem, który nie miał nic wspólnego z wiatrem czy prądem.
Przesuwały się po kamieniu w stronę moich bosych stóp, a moje ciało zrozumiało, czym są, zanim mózg to pojął.
Cofnęłam się pospiesznie, skała rozdzierała dłonie i kolana. "Thalen!" Imię wyrwało się ze mnie, zanim zdążyłam pomyśleć, wymierzone w ścianę poniżej, w szczelinę, w mężczyznę, który dał mi liście i poprosił o imię. "Thalen, pomóż mi!"
Macki wspinały się powoli i cierpliwie. Jakby robiły to już wcześniej i wiedziały, że nie mam dokąd uciec.
Ponad nimi uniósł się kształt — szerokie ramiona, ciemne włosy smagane wiatrem, sylwetka mężczyzny wspinającego się na krawędź urwiska.
Ulga uderzyła we mnie tak mocno, że kolana niemal się ugięły. Był tutaj. Znalazł wyjście ze swojej strony i był tu, a ja nie byłam sama.
Wtedy wiatr się zmienił i zobaczyłam ich wyraźnie — macki nie wspinały się do niego.
Wychodziły z niego.
Osiem długich, czarnych splotów wyciągało się z jego pleców i boków, unosząc go ponad krawędzią jak dłoń podnosząca marionetkę. Pomiędzy nimi krótsze, zwijające się i rozwijające przy jego żebrach.
Odwrócił się i zobaczyłam szczękę, ciemne oczy, usta, które mówiły do mnie przez dziurę w ścianie. Twarz, której zaufałam, bo była jedyną, jaką miałam.
Ale ściana ukrywała wszystko poniżej jego klatki piersiowej. Teraz nie było ściany i widziałam go całego. Ciemne plamy na skale wokół jego stóp — stara krew, zaschnięta, spękana, ułożona w warstwy mówiące o latach.
Stworzenie wspięło się za nim, warcząc, przytulone do jego kostki. Moje nogi zesztywniały, a powietrze zamieniło się w sól w gardle.
Sukienki już nie było, pocięta na sznury została w jaskini, a ja stałam w samej cienkiej koszuli i medalionie na szyi.
"Nie spodziewałem się, że tak szybko znajdziesz wyjście." Jego głos był ten sam — niski, niespieszny ton zza ściany. "Większości zajmuje to dłużej."
"Ty." Słowo wyszło złamane. "Siedziałeś za tą ścianą i pozwoliłeś mi myśleć, że jesteś więźniem, a cały ten czas byłeś..."
"Ostrożnie." Jedna macka leniwie uniosła się na bok, inna zawinęła za jego plecami. "Dokończ to zdanie, a mogę to wziąć do siebie."
"Pozwoliłeś mi ci zaufać, Thalen." Moje dłonie zacisnęły się w pięści, paznokcie wbijały się w skórę. "Słyszałeś, jak nucę pieśń mojej babci i ani razu nie powiedziałeś prawdy."
"Nie kłamałem." Przechylił głowę, a jedna z macek zafalowała z ruchem. "Powiedziałem ci, że nie ma wyjścia. Wybrałaś, by nie słuchać."
Jego głos zza ściany, niski i ciepły, i przez cały ten czas był tym, a ja pozwoliłam, by ten głos zapuścił korzenie tam, gdzie nie powinien.
"Mogłeś mi powiedzieć, czym jesteś." Mój głos się załamał. "Słyszałam cię w ciemności i nie bałam się ciebie, i to jest najgorsze. Powinnam była się bać, a zamiast tego dałam ci imię."
"Inni się bali," powiedział, a dwie macki rozpostarły się szerzej za nim. "Krzyczeli, modlili się albo przestawali jeść. Większość sama wchodziła do morza."
"Nie mów o nich, jakby byli pogodą, która przeszła."
"Mówię ci, co się stało." Jego głos był płaski, ale mięsień w szczęce napiął się. "Niektórzy atakowali mnie albo stworzenie, robiłem to, co musiałem. Reszty nie mogłem uratować. Nie mogłem ich odesłać do domu. To nie czyni tego łatwiejszym."
"To byli ludzie." Moja szczęka bolała od zaciskania. "Mieli imiona. Powiedz moje, Thalen, skoro mam tu umrzeć."
"Jesteś ofiarą," powiedział, a słowo wyszło, jakby powtarzał fakt, który słyszał tysiąc razy, nigdy się nad nim nie zastanawiając. "Im szybciej to pojmiesz, tym ciszej to będzie."
"Wolę być głośno," powiedziałam. "Wolę krzyczeć, aż się tym udławisz."
Usta wygięły mu się powoli, zimnym uśmiechem. "Da się to załatwić."
Furia uderzyła zanim rozsądek zdążył ją powstrzymać. Chwyciłam najostrzejszy kamień u stóp i zamachnęłam się na niego całą siłą, celując w te spokojne ciemne oczy, które patrzyły na mnie przez dziurę w ścianie.
Stworzenie rzuciło się na mnie z warczeniem, ale macka odsunęła je na bok. Inna złapała mnie za nadgarstek w połowie zamachu, a kamień potoczył się po krawędzi.
Pierwsza macka uderzyła nisko, opleciona wokół mojej kostki płynnym ruchem, powierzchnia chłodna i niewiarygodnie gładka na kości. Szarpnęła i plecy uderzyły o skałę tak mocno, że zabrakło mi tchu.
Druga oplatała moje nadgarstki, wykręcając ręce nad głową, opleciona raz, drugi, czubek wsunął się między palce, zamykając je w pięści. Każdy splot zaciskał się mocniej na moim pulsie, śliska ciężkość jego ciała wciskała się w cienką skórę, gdzie żyły biegną najbliżej powierzchni.
Trzecia owinęła się wokół uda, zaczynając od kolana i wspinając się powoli, całą szerokością przylegając do nagiej skóry tam, gdzie koszula podwinęła się w górę. Nie spieszyła się. Mapowała mięśnie, zakrzywienie, delikatną wewnętrzną linię tam, gdzie udo styka się z biodrem, i zacisnęła się tam, powoli, celowo, wciskając tkaninę w skórę i skórę w skałę pod spodem.
Czwarta przecięła mój brzuch i wspięła się po żebrach, każdy splot wpisywał się w przestrzeń między kośćmi, jakby znał architekturę mojego ciała na pamięć.
Czubek przesunął się wzdłuż obojczyka, zanurzył w zagłębieniu gardła i zatrzymał — pojedynczy chłodny punkt nacisku, gdzie pulsował najmocniej.
Cienka tkanina między jego uściskiem a moim ciałem nic nie znaczyła. Każdy jego centymetr był przy mnie, gładki, ciężki, żywy, a tam, gdzie był chłodny, teraz się ogrzewał, wyciągając ciepło z mojej skóry jak kamień czerpie je z ognia przyłożonego do niego.
Ostatnia znalazła moją szyję. Okręciła się dwa razy, niemal łagodnie, osiadła w zagłębieniu karku jak dłoń na talii, którą dobrze zna, i wtedy zacisnęła się, aż świat zawęził się do mojego pulsu i jego czarnych oczu nade mną.
Kopałam, szarpałam się, wykrzykiwałam wszelkie przekleństwa, jakie znałam przez zamykające się gardło, a gdziekolwiek się ruszyłam, jego uścisk podążał za mną, dostosowując się, zaciskając na udach, piersi, szyi, trzymając mnie tak, jak morze trzyma tonącego.
Patrzył, z oczami całkiem czarnymi, dwoma płaskimi otchłaniami, przechylonymi, studiując mnie w bezruchu, który palił bardziej niż jego uścisk.
Czułam go wszędzie, splot wokół uda pulsował na skórze, ten na klatce piersiowej zaciskał się z każdym wywalczonym oddechem, ten na szyi naciskał tak, by trzymać mnie na granicy pomiędzy powietrzem a nicością.
Uniósł mnie ze skały, a macki przeniosły mnie obok niego, na krawędź urwiska, morze ryczało w dole, wiatr szarpał włosy, cienką koszulę i miejsca, gdzie jego uścisk zostawiał ślady.
Splot na szyi się przesunął, a medalion zsunął się po skórze, złoto złapało szare światło. Jego oczy podążyły za nim.
Całe jego ciało zesztywniało. Czerń odpłynęła z jego oczu w jednej roztrzaskanej sekundzie, a twarz, która patrzyła na medalion, nie była twarzą potwora czy oprawcy, lecz człowieka, który właśnie sobie przypomniał, jak to jest się bać.
Macki puściły. Wszystkie naraz, i pod sobą miałam tylko powietrze i morze.
Spadłam. Wiatr porwał mój krzyk, ściana urwiska zamigotała obok, woda pędziła ku mnie szara i ogromna, a ostatnią rzeczą, jaką zobaczyłam, zanim zniknęło niebo, był on rzucający się za mną z krawędzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować