passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between the Monster and the Sea - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Between the Monster and the Sea

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV: Liora

Obudziłam się w ciemności, z posmakiem krwi w ustach, i pierwszą rzeczą, którą zrobiłam, był krzyk. Dźwięk odbił się od kamienia i wrócił zniekształcony, zbyt blisko, zbyt duszno, a moje ręce wystrzeliły i natrafiły na skałę z każdej strony, zimną, mokrą, napierającą.

Nie mogłam się podnieść bez uderzenia głową w sufit, nie mogłam wyciągnąć ramion bez zarysowania palcami ściany.

Oddychałam szybko i płytko, każdy oddech krótszy od poprzedniego, a powietrze było gęste od zgnilizny i słodyczy, której nie chciałam nazywać.

Upadek rozciął mi bok w miejscu, gdzie zahaczyła mnie skalna półka, a ostry grunt porwał skórę na obu ramionach. Każdy ruch rozdzierał rany śpiewającym bólem.

Wtedy zobaczyłam światło, cienkie i szare, sączące się z góry, znad głazu zamykającego wejście do jaskini. Ściany cofały się tam, gdzie jaskinia się rozszerzała, więc czołgałam się w tamtą stronę, drżąc, aż mogłam wstać.

Po drugiej stronie, wysoko, gdzie ściana zakrzywiała się ku sufitowi, było otwór mniej więcej moich rozmiarów, przez który widać było coś, co przypominało niebo. Ale skała pod spodem była śliska, a każdy uchwyt kruszył się lub ślizgał pod dłonią.

Krzyczałam za rybakami, za kimkolwiek, ale jedyną odpowiedzią było echo odbijające się od kamienia.

Rytualna suknia kleiła się do mnie, przesiąknięta krwią i wodą morską, a każdy ruch powodował nową falę gorąca w ranach.

Kliknięcie w ciemności i stworzenie pojawiło się na skraju światła. Nigdy nie widziałam niczego podobnego — okrągłe ciało, szeroko otwarte oczy, niemal słodkie, dopóki nie otworzyło pyska i nie pokazało rzędów iglastych zębów.

Chwyciłam kamień z ziemi, ostry i ciężki na tyle, by złamać kość, a stworzenie zatoczyło się bliżej, z nastroszonym grzbietem.

"Upuść kamień." Męski głos, niski i szorstki, dobył się zza ściany po lewej stronie. "Przyciśnij się do ściany. Teraz."

Nie ufałam temu głosowi, ale stworzenie szykowało się do skoku. Oparłam się plecami o skałę, a stworzenie wycofało się do szczeliny w ścianie.

Odwróciłam się w stronę głosu i znalazłam wąską szczelinę w skale, akurat szeroką na dłoń. Przycisnęłam do niej twarz, a po drugiej stronie początkowo panowała ciemność.

Potem rozległy się kroki, niespieszne, i wyłonił się z głębszego cienia. Przykucnął przy szczelinie, jego twarz wypełniła przestrzeń — skóra spalona słońcem, blizna przez kość policzkową, szczęka ostra jak brzytwa, rozcinająca mrok na kąty.

Nawet brudna i na wpół dzika, jego twarz była z tych, które sprawiają, że zapominasz, co chciałaś powiedzieć. Wstrzymałam oddech i nie miało to nic wspólnego ze strachem.

"Jak masz na imię?" zapytał, ciszej teraz, szorstko na krawędziach.

"Liora," powiedziałam, a brzmienie mojego imienia wydało się zbyt łagodne na całe to kamienne otoczenie. "Kim jesteś?"

Nie odpowiedział, jego spojrzenie było spokojne i nie mrugał. Wzrok kogoś, kto dawno nie widział innej twarzy.

"Też jesteś więźniem?" naciskałam, myśląc już o otworze wysoko w ścianie. "Jest nade mną szczelina, ale nie mogę jej dosięgnąć. Masz linę?"

Nic. "Odezwij się," powiedziałam, a słowa wspięły się na usta, zanim mogłam je powstrzymać. "Jestem uwięziona na wyspie, a ty jesteś tu jedyną osobą. Dlaczego nie chcesz mi odpowiedzieć?"

Jego wyraz twarzy się nie zmienił. "Dobrze," mruknęłam, odsuwając się od szczeliny. "Sama znajdę wyjście."

Przemierzałam celę, mamrocząc, bo cisza była gorsza. "Człowiek, który pyta o moje imię, a nie zdradza swojego, stworzenie zbyt uzębione i wyjście, do którego nie mogę dotrzeć. Myśl."

Ale moje ciało nie miało już siły. Kolana zgięły się pode mną, skuliłam się przy ścianie jaskini i ciemność pochłonęła mnie, zanim zdążyłam z nią walczyć.

Sen wciągnął mnie pod spód — miękki ucisk oplatający kostki w czarnej wodzie, ciągnący w dół, pozwalający się wynurzyć i znów ciągnący, niemal delikatnie, jakby to coś, co mnie trzymało, starało się mnie nie złamać.

Obudziłam się z sercem dudniącym i raną pulsującą gorzej, brzegi gorące i spuchnięte. Musiałam ją opatrzyć, zanim wda się gorączka.

Podeszłam do szczeliny, bo tylko on mógł mi pomóc, a nienawiść do tego niczego nie zmieniała. Najpierw go nie było, potem usłyszałam jego ruchy, te same niespieszne kroki.

Jego twarz pojawiła się pod innym kątem, światło wydobyło drugą bliznę, której wcześniej nie zauważyłam, biegnącą pod uchem.

"Obserwowałeś mnie przez cały ten czas?" zapytałam. Jego bezruch powiedział mi prawdę, zanim on jej nie wypowiedział.

Dłoń wsunęła się przez otwór, na dłoni miał ciemne, wilgotne liście. "Przyłóż to do ran," powiedział. "Zatrzyma krwawienie i powstrzyma zgniliznę."

"Skąd je masz?" zapytałam, bo liście nie rosną w jaskiniach, a jeśli miał dostęp na zewnątrz, wszystko się zmieniało.

"Rany nie poczekają," powiedział. "Gorączka też nie, jeśli dasz im się rozwinąć."

"Odpowiedz mi. Skąd je masz?" Patrzyłam mu w oczy przez szczelinę. "Czy po twojej stronie jest jakieś wyjście?"

Drgnięcie, krótkie i zamknięte, potem znów zastygła twarz.

Wzięłam liście, bo musiałam przeżyć, żeby dotrzeć do tego otworu. Wycofałam się do przeciwnej ściany i zsunęłam suknię z ramienia.

"Twoja skóra dobrze trzyma światło." Jego głos przeszedł przez szczelinę, cichy i pewny, jakby opisywał odcinek wybrzeża albo kolor głębokiej wody — bez głodu czy wstydu, sama obserwacja.

Każdy mięsień w moim ciele napiął się natychmiast. Czułam jego spojrzenie na moich nagich plecach, spokojne i niespieszne, nie musiałam pytać, czy patrzy.

Podciągnęłam suknię i podeszłam do szczeliny. Jego twarz była tuż obok, ciemne oczy trzymały moje bez cienia winy.

"Nie możesz tak robić," powiedziałam. "Nie możesz mnie obserwować bez mojej zgody."

"Obserwuję ptaki," odparł, a w jego tonie nie było obrony, tylko zdziwienie. "Ryby, niebo. Dlaczego nie mogę obserwować ciebie?"

"Powiedziałeś: ptaki, ryby, niebo," powiedziałam powoli, bo ta lista była bardziej niepokojąca niż cokolwiek w tej jaskini. "Jak możesz je widzieć, jeśli jesteś więźniem?"

Zamilkł tak celowo, że aż zabolało.

"Nie powiesz mi swojego imienia," powiedziałam, a ręce mi się trzęsły. "Nie chcesz zdradzić, skąd masz liście, ani jak widzisz niebo. Co właściwie jesteś w stanie mi powiedzieć?"

Na to też nie miał odpowiedzi. A ja skończyłam pytać.

Chwyciłam płaski kamień i wsunęłam go w szczelinę z takim impetem, że echo odbiło się od każdej ściany, a potem oparłam się plecami o skałę i zamknęłam oczy.

Gdy spojrzałam w dół, zauważyłam, że medalion splątał się z innym naszyjnikiem — dziewczęce paciorki na skórzanym rzemyku, takie, jakie nosiły dziewczyny z mojej wioski, zanim zostały przyrzeczone.

Takie, które dziewczyna miałaby na sobie, gdyby ją tu przywieziono, a mój żołądek zamienił się w lód.

Zostałam tam, oparta plecami o kamień, i mówiłam do siebie na tyle głośno, by słyszał przez skałę. "Ile dziewcząt wysłano do tej jaskini?"

Nie odpowiedział, a cisza trwała, aż usłyszałam ciężar sunący w oddali, przesuwający się przez przestrzeń znacznie większą niż jakakolwiek cela.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV: Liora

Cisza po jego odejściu była najgłośniejszym dźwiękiem, jaki kiedykolwiek słyszałam.

Siedziałam oparta plecami o zablokowaną szczelinę, a dziewczęce paciorki owijały się między moimi palcami. Skórzany sznurek był miękki od lat noszenia, ukształtowany przez szyję, której nigdy nie poznam.

Dziewczyna stała tam, gdzie ja teraz, nosiła ten naszyjnik, oddychała tym samym powietrzem. Ona nie wyszła.

Przycisnęłam paciorki do ust i poczułam smak soli i starej skóry, a mój umysł zrobił to, co zawsze, gdy się bałam — zaczął liczyć.

Paciorków było czternaście. Czternaście małych, rzeźbionych kości na sznurku przeznaczonym dla dziewczyny, która oczekiwała, że zostanie obiecana chłopcu na rynku, a zamiast tego skończyła tutaj, w ciemności, z czymkolwiek czekało po drugiej stronie tej ściany.

Odłożyłam paciorki delikatnie, bo tyle jej się należało. Potem usiadłam z ramionami oplecionymi wokół kolan i czekałam, aż ciemność zdecyduje, co chce ze mną zrobić.

Przysłała stworzenie.

Klikanie po kamiennej podłodze, głowa nisko, igłowate zęby łapiące wątłe światło.

Chwyciłam ostry kamień i rzuciłam nim, zanim zdążyłam pomyśleć, a trzask skały o ścianę jaskini przepłoszył stworzenie, które cofnęło się do szczeliny, której wcześniej nie zauważyłam — wąskiej szpary przy ziemi, wystarczająco szerokiej, by zniknęło w niej jego okrągłe ciałko.

Stałam już na nogach, zanim echo ucichło. Stworzenie miało tunel, a tunele prowadziły do miejsc.

Upadłam na kolana przy szczelinie i przyłożyłam twarz do otworu. Chłodne powietrze muskało moją skórę, równe i słone, ten rodzaj bryzy, który oznacza otwartą przestrzeń po drugiej stronie.

Ale szczelina była zbyt wąska. Mogłam wsunąć rękę do ramienia, i tam moje ciało się kończyło, a skała nie miała litości.

"Składam obietnicę zwierzęciu jaskiniowemu," wymamrotałam. "Do tego punktu doszło moje życie."

Znów zachrobotało, bliżej, i na krawędzi szczeliny pojawiły się dwoje okrągłych oczu, mrugających ku mnie z ostrożną podejrzliwością istoty, która niedawno była celem kamienia.

"Jesteś," powiedziałam cicho, kładąc dłonie płasko na kolanach, by mogło je widzieć. "Przepraszam za kamień. To nie był mój najlepszy moment."

Wypełzło na długość ciała i zatrzymało się, łuski najeżone do połowy, patrząc na moje ręce.

"Nie zrobię ci krzywdy," powiedziałam. "Jesteś moim jedynym towarzyszem, a mężczyzna po tamtej stronie ściany nie rozmawia ze mną, więc twoje standardy są niskie i moje też."

Mrugnęło. Powoli, jak kot, który uznał, że nie warto cię zabijać. Potem usiadło w zasięgu mojej ręki i podkuliło nogi pod siebie.

"Dobrze," powiedziałam. "Robimy postępy. Wczoraj próbowałeś mnie zjeść, dziś siedzisz. Może jutro wypijemy razem herbatę."

Zachrobotało i przekręciło głowę na bok, a ten gest był tak dziwnie ptasi, że wydobył się ze mnie dźwięk — nie śmiech, nie do końca, ale wystarczająco bliski, że zaskoczył nas oboje.

Zanuciłam, by się uspokoić, trzy nuty, które wyniosłam z chatki babci wprost do tej jaskini. Drżenie w moich dłoniach słabło z każdym powtórzeniem, jakby sam dźwięk był liną, której mogłam się uchwycić.

Stworzenie całkiem opuściło łuski. Nie podeszło bliżej, ale nie odeszło.

Siedzieliśmy tak długo, stworzenie i ja, i w końcu adrenalina wypaliła ostatnie zapasy, a moje ciało podjęło decyzję za mnie. Moje oczy się zamknęły. Stworzenie nie poruszyło się, nie rzuciło, nie pokazało zębów, odkąd usiadło, a moje zmęczenie było głośniejsze niż strach.

Spałam w kawałkach, budząc się za każdym razem, gdy ciemność się poruszała, wiatr zmieniał kierunek lub rany krzyczały wystarczająco głośno, by mnie wyrwać. Liście, które mi dał, działały — brzegi rozcięcia ochłodziły się i opuchlizna ustąpiła — ale moje ramiona nadal paliły tam, gdzie skała je rozdarła.

Gdzieś w głębokiej nocy obudził mnie dźwięk, którego nie umiałam rozpoznać. Mokre, ciężkie szuranie po kamieniu, powolne i rytmiczne, dochodzące zza zablokowanej szczeliny. Nie kroki, nie stworzenie.

Wstrzymałam oddech i przycisnęłam ucho do kamienia. Szuranie ustało. Potem coś muskające ścianę, blisko szczeliny — zbyt szerokie na palce, zbyt gładkie. To, co przesuwało się po ścianie, zataczało powolny łuk, jakiego żadna dłoń nie mogła wykonać.

Cokolwiek było po drugiej stronie tej ściany, nie było jego dłońmi, nie było jego stopami i nie było żadną częścią człowieka, którą mogłabym wyjaśnić.

Dotykanie ustało i szuranie wycofało się, ale już nie zasnęłam.

Gdy przez otwór nad głazem wróciło szare światło, wstałam i przyjrzałam mu się. Był wysoko, co najmniej dwa razy wyżej niż ja, a skała między mną a nim była mokra, gładka i nachylona pod złym kątem.

Spróbowałam mimo to. Wspięłam się, oparłam jedną stopę o występ w ścianie i sięgnęłam po kolejny uchwyt. Palce się ześlizgnęły. Upadłam ciężko, a rana na żebrach rozdarła się na nowo.

Spróbowałam ponownie. Zdołałam wyżej, zanim skała się osunęła i zrzuciła mnie w dół. Uderzenie wycisnęło powietrze z płuc, zwijałam się na boku i czekałam, aż dzwonienie ustanie.

Stworzenie patrzyło ze swojej szczeliny, okrągłe oczy śledziły mnie z czymś, co wolałam odczytać jako troskę, a nie głód.

"Potrzebuję liny," powiedziałam do nikogo. "Potrzebuję ciężaru i liny, i muszę przestać spadać."

Stworzenie zniknęło w swojej szczelinie i wróciło, ciągnąc za sobą rybę, srebrzystą i zwiotczałą, świeżo martwą. Upuściło rybę na skraju mojego zasięgu i wycofało się, obserwując.

Wpatrywałam się w nią. "Karmisz mnie?"

Mrugnęło.

"Karmi mnie stworzenie, które prawie zabiłam kamieniem," powiedziałam, a mój głos zadrżał między niedowierzaniem a tym rodzajem zmęczenia, który stoi obok śmiechu. "Ta wyspa ma poczucie humoru." Przynajmniej stworzenie było lepszym towarzystwem niż moja rodzina.

Zjadłam rybę na surowo, bo ogień był luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić, a mięso było zimne i czyste, i moje ciało przyjęło je bez sprzeciwu.

Stworzenie obserwowało każdy kęs, przekrzywiając głowę przy każdym przełknięciu, a kiedy skończyłam, zachrobotało raz i zniknęło z powrotem w szczelinie.

Wytarłam ręce o kamień i znów spojrzałam w stronę otworu. Światło wlewające się przez niego było ciepłe i złote, a wiatr niósł śpiew ptaków.

Ptaki. Te same ptaki, które on obserwował, gdziekolwiek był. To samo niebo. Było wyjście z tej jaskini i miałam je znaleźć, a jeśli mężczyzna za tą ścianą mi nie pomoże, zrobię to, co zawsze robiłam.

Zrobię to sama.

Ale najpierw musiałam sprawić, by do mnie przemówił, musiałam dowiedzieć się, co wie o tej wyspie, jej prądach, brzegach, regułach. Nienawidziłam tego, ale sama nienawiść niczego nie zmieniała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV: Liora

Siedziałam plecami oparta o ścianę i wysunęłam płaski kamień z szpary. Zgrzyt rozległ się echem, a ja czekałam. Jeśli był tam, musiał to usłyszeć. Jeśli nie, rozmawiałabym z kamieniem, a w tym tygodniu robiłam już gorsze rzeczy.

– Próbowałeś kiedyś stąd uciec?

Jego głos zabrzmiał przytłumiony, ale wyraźny. – Nie ma dokąd iść. Wyspa otoczona jest prądami, które wciągną cię pod wodę, zanim dotrzesz do otwartego morza. Żadnych łodzi. Żadnego brzegu, do którego można by dopłynąć.

– Więc po prostu tu siedzisz – powiedziałam, a obrzydzenie zaczęło wybrzmiewać w moim głosie. – Siedzisz w ciemności i czekasz.

– Mówię ci prawdę. – Jego ton był płaski, ogołocony ze wszystkiego poza faktami. – Morze cię zabije, zanim zobaczysz ląd.

Przycisnęłam dłonie do zimnego kamienia i poczułam, jak rozcięcie na żebrach zaczęło ciągnąć. – W takim razie znajdziemy inny sposób. Stworzenie wchodzi przez szczelinę w skale, to znaczy, że muszą tu być przejścia. Jeśli je rozproszę, a ty uderzysz ze swojej strony, moglibyśmy podążyć za tunelem.

– Nie ma wyjścia – powiedział w końcu. – Ani dla ciebie, ani dla nikogo. Powinnaś przestać mieć nadzieję. To ci ułatwi.

– Co ułatwi? – spytałam, a gardło ścisnęło mi się wokół słów. – Umieranie? Siedzenie w ciemności, aż zgniję? Chcesz, żebym po prostu się z tym pogodziła?

– Tak – powiedział cicho, pewnie, a moje ciało przeszył lodowaty chłód. Zerwałam się tak szybko, że świat zawirował mi przed oczami.

– Jesteś tchórzem – powiedziałam, a mój głos rozbił się o ściany jaskini. – Siedzisz po swojej stronie tej ściany i każesz mi przestać mieć nadzieję, a sam nawet nie próbowałeś.

Milczał, a to było gorsze niż wszystko, co mógłby powiedzieć, gorsze niż okrucieństwo, gorsze niż kłamstwo.

– To jest twoje imię – powiedziałam mu. – Skoro nie chcesz mi podać swojego, dam ci własne. Tchórz.

– Nie jestem tchórzem. – Jego głos przyszedł stłumiony, chropowaty, i po raz pierwszy usłyszałam w nim ból. – Nie pamiętam swojego imienia. Nie pamiętałem go od bardzo dawna.

Zamknęłam oczy i oparłam czoło o skałę. On nie pamiętał swojego imienia, dlatego nie odpowiadał – nie było to milczenie jako odmowa, tylko milczenie jako nieobecność.

Na pytania, na które nie umiał odpowiedzieć – skąd się biorą liście, jak widzi ptaki i niebo – żadna z tych rzeczy nie była wyzwaniem.

Cokolwiek go tu umieściło, odebrało mu zarówno wolność, jak i pamięć.

Ale jeśli miał liście i widział ptaki, mógł dostać się na zewnątrz, co oznaczało, że miał wyjście i albo o tym nie wiedział, albo nie chciał z niego skorzystać.

Ja nie miałam nic, oprócz siebie. Spojrzałam na płaski kamień, który właśnie odsunęłam – szczelina była teraz otwarta, ale on nie był przy niej. Spojrzałam w dół na rytualną suknię, podartą i zesztywniałą od zaschniętej krwi, i ściągnęłam ją przez głowę.

Cienka halka, którą miałam pod spodem, sięgała mi do połowy ud, i to wystarczyło. Ostry kamień rozciął tkaninę sukni na długie paski, a moje palce splatały je w warkocz, skręcając i napinając, aż wszystko się trzymało.

Ruch był znajomy, taki sam jak przy robieniu lin, których uczyłam się, naprawiając sieci w porcie. Mruczałam pod nosem melodię mojej babci, te same nuty powtarzały się, aż drżenie palców ustało, a oddech się wyrównał.

– Liora. – Jego głos przeszedł przez ścianę, inny teraz – wolniejszy, jakby obracał sylaby na języku. Chropowatość obniżyła się do głębszego tonu, cieplejszego, a dźwięk mojego imienia w tym brzmieniu przeszedł mi po kręgosłupie. – Co robisz?

– Nic ci do tego – powiedziałam, nie przerywając pracy rąk, wdzięczna, że nie widzi gęsiej skórki na moich ramionach. – Kazałeś mi przestać mieć nadzieję, więc przestałam cię słuchać.

Pauza, a gdy znów się odezwał, brzmiał niemal ostrożnie. – To nucenie. Co to?

– Melodia, którą śpiewała moja babcia. – Zawiązałam warkocz i sprawdziłam go mocnym szarpnięciem. – Śpiewała ją, kiedy pracowała albo nie mogła zasnąć. Śpiewała mi ją, kiedy straciłam rodziców. Teraz ja ją śpiewam, kiedy moje ręce nie chcą przestać się trząść.

– To jest... – Urwał, a cisza za kamieniem nabrała poszukującego charakteru, jakiego wcześniej u niego nie słyszałam.

– Daj mi inne imię – powiedział cicho, niemal nieśmiało. – Nie tchórza.

Nie spodziewałam się tego, a surowość w jego głosie poruszyła mnie w sposób, którego nie chciałam analizować, bo litość była niebezpieczna, a to, co żyło pod nią, jeszcze gorsze.

Był złamany i dziwny, zamknięty za ścianą, a przyspieszone bicie serca, gdy jego głos zniżał się do niskiego tonu, nie było czymś, nad czym chciałam się zastanawiać.

– Thalen – powiedziałam, a imię wypłynęło głęboko, z morskiego powietrza, z dźwięku fal i opowieści babci o morzu. Pasowało do niego. – To teraz twoje imię.

– To nie jest moje imię. – W jego głosie słyszałam ton, którego wcześniej nie znałam, zaskoczenie i niemal obrazę.

– Teraz jest – powiedziałam. – Nie możesz odrzucić imienia, skoro nie chcesz podać własnego. Thalen. Powtórz je.

Nie powtórzył, ale też nie zaprotestował, a cisza, która nastała potem, była inna niż wszystkie wcześniejsze – mniej jak ściana, bardziej jak wstrzymany oddech.

Przykucnęłam przy szczelinie. – Thalen – powiedziałam i patrzyłam, jak jego twarz wyłania się z ciemności. – Powinniśmy podać sobie ręce, skoro już się poznaliśmy.

Wsunęłam ramię przez szczelinę, palce otwarte, dłoń w górę, kamień ranił mi skórę z obu stron.

Jego dłoń zacisnęła się na mojej, gorąca i szorstka, a ciepło przeszło mi przez nadgarstek i osiadło głęboko pod żebrami. Przez sekundę żadne z nas się nie poruszyło.

Wtedy jego uścisk się zmienił. Palce zacisnęły się z siłą większą niż zamierzona, jego dłoń ścisnęła moje kostki, a ja poczułam, jak jego ramię szarpnęło, jakby coś pociągnęło go od tyłu.

Szarpnął, a moje ciało uderzyło ramieniem o ścianę. Wyrwałam dłoń z krzykiem, który wydobył się ze mnie surowy i bezkształtny, skóra oderwała się, kostki krwawiły, dłoń była zdarta o poszarpany kamień.

– Thalen! – zawołałam, tuląc dłoń do piersi, krew spływała mi między palcami. – Thalen, odezwij się!

Nic. Szczelina była ciemna i pusta, a jedynym dźwiękiem był mój własny, urywany i zbyt szybki oddech.

Jego uścisk nie był wyborem. To był skurcz, ciało opanowane przez siłę, która nie pyta o pozwolenie. Cokolwiek go odciągnęło, nie było nim – byłam tego równie pewna, jak krwi na mojej dłoni.

Adrenalina postawiła mnie na nogi. Chwyciłam linę, przywiązałam ją do najcięższego kamienia, jaki mogłam podnieść jedną ręką, i rzuciłam w otwór nad głazem.

Nie trafiłam, potem raz jeszcze – znowu nie. Za trzecim razem kamień się zaczepił, a gdy pociągnęłam, lina wytrzymała.

Wspinałam się na krwawiących dłoniach i płonących żebrach, nogi opierały się o mokry kamień. Każde pociągnięcie przeszywało ramię bólem, ale wspinałam się, bo pozostanie tu oznaczało śmierć, a teraz także zostawienie jego.

Przeciągnęłam się przez otwór do światła tak jasnego, że na chwilę oślepiło mnie zupełnie.

Wiatr uderzył w moje nagie ramiona, sól i chłód przeszyły cienką halkę, a ja dyszałam, dopóki świat nie nabrał kształtu.

Pode mną urwisko opadające prosto w wzburzone morze, biała piana roztrzaskiwała się o czarne skały.

I wspinające się po klifie ku moim nagim stopom, powoli i nieubłaganie: czarne macki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between the Monster and the Sea

Between the Monster and the Sea

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa