POV Ivory
Cztery nieodebrane połączenia. Brak odpowiedzi.
Starłam pot z czoła i znów spojrzałam na telefon — sierpniowe słońce już o ósmej rano było bezlitosne. Stella powinna wiedzieć lepiej.
Stażyście powierzono opiekę nad Bonnie, starą klaczą dochodzącą do siebie po kontuzji nogi, która mogła okazać się śmiertelna, jeśli zostanie zlekceważona. Kolka. Infekcja. Tuzin rzeczy, które mogły uśmiercić konia w czasie, w którym moja stażystka ignorowała swój cholerny telefon.
Kiedy dotarłam do głównej stajni, była pusta. Boks rekonwalescencyjny — pusty. Zawołałam raz, drugi, i wtedy usłyszałam to — stłumiony dźwięk z dawnej siodlarni na tyłach.
Wparowałam do środka.
Fartuch Stelli był zgarnięty wokół bioder, jej plecy przyciśnięte do ściany pełnej siodeł. Między jej udami stał mężczyzna, jego koszula rozpięta, piaskowe spodnie mundurowe zsunięte wystarczająco nisko.
Widzę tylko szerokie ramiona, ciemne włosy, dłonie zaciskające się na nagich udach mojej stażystki, jakby należała do niego.
Serce zapadło mi się w pięty, gdy się odwrócił.
Ryan. Mój brat. Szeryf miasteczka, odznaka wciąż przypięta do koszuli, której nawet nie zdjął, zastygły w połowie ruchu jak sarna w świetle reflektorów.
Najpierw poczułam ulgę — ostrą i wstydliwą. Nie miałam męża, któremu mogłabym się zdradzić. W moim życiu nie było żadnego mężczyzny. Tylko mój głupi brat pieprzący moją stażystkę na moich siodłach.
Ale to nie oni odebrali mi oddech.
To był ten pokój. Zapach skóry i siana. Stosy zakurzonych der w kącie. To pomieszczenie. Ten dokładny punkt, w którym sześć lat temu whiskey paliła mi gardło, a dwie pary rąk poznawały moje ciało.
Zły uśmiech w ciemności. Cicha intensywność, przez którą czułam się naprawdę widziana.
Odepchnęłam to wspomnienie z całej siły.
"Ubierzcie się," powiedziałam, mój głos był tak lodowaty, że mógłby zamrozić sierpniowy upał. "Teraz."
Stella rzuciła się po ubrania, twarz miała purpurową. "Dr Hill, przepraszam, ja po prostu... My tylko—"
"Tylko co? Tylko porzuciłaś pacjentkę, która mogła mieć kolkę w godzinę, kiedy byłaś nieosiągalna? Tylko uznałaś, że twoje życie uczuciowe jest ważniejsze niż to, czy Bonnie przeżyje? Ma piętnaście lat, Stella. Zaufała nam, że się nią zaopiekujemy, a ty zostawiłaś ją samą, żeby dać się przelecieć na moich siodłach."
Ryan wysunął się do przodu, niezdarnie dopinając pasek.
"Ivory, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz. Stella i ja spotykamy się od kilku tygodni, wpadłem przynieść jej kawę przed zmianą. Po prostu... wymknęło nam się spod kontroli, ale—"
"Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz, Ryan." Odwróciłam się do niego. "Obchodzi mnie, że moja stażystka opuściła stanowisko. Obchodzi mnie, że przez godzinę dzwoniłam, a koń mógł w tym czasie umrzeć. Chcesz tłumaczyć się ze swojego życia miłosnego? Zachowaj to dla kogoś, kogo to obchodzi."
Otworzył usta, po czym je zamknął. Coś przemknęło mu po twarzy — może ból, może wstyd. Dobrze. Powinien się wstydzić. Szeryf miasteczka, skradający się jak nastolatek po mojej siodlarni.
"Porozmawiamy później," mruknął, chwytając kapelusz z podłogi.
"Nie zawracaj sobie głowy."
Wyszedł bez słowa. Telefon zawibrował mi w kieszeni. Spojrzałam na ekran — Tata — i wyciszyłam go. Teraz nie miałam dla niego czasu.
"Stella." Utrzymałam głos spokojny, profesjonalny. "Idź do Bonnie. Sprawdź jej parametry, nogę, pracę jelit. Jeśli cokolwiek będzie nie tak, natychmiast do mnie dzwoń. Zrozumiano?"
"Tak, dr Hill. Bardzo przepraszam. To się więcej nie powtórzy, przysięgam."
"To udowodnij."
Klacz była w porządku — dzięki Bogu — ale kazałam Stelli trzy razy na nowo zrobić okład, aż wreszcie spełnił moje wymagania.
Potem nadzorowałam jej pracę z lodowatą precyzją, poprawiając każdy drobiazg, każąc tłumaczyć na głos każdy etap. Zanim byłam zadowolona, zdążyłam jeszcze sprawdzić dwa rekonwalescencyjne bydła i minęła kolejna godzina.
Wsiadłam do ubłoconej ciężarówki i ruszyłam w stronę mojego domku na skraju rancza, w myślach odhaczając listę zadań:
Odebrać trojaczki od Marisol przed południem. Zadzwonić do dostawcy paszy w sprawie opóźnionego zamówienia. Dowiedzieć się, czemu Luke znów moczył łóżko — pewnie stres, ale z jakiego powodu?
Kiedy podjechałam pod domek, mój ojciec już czekał na zewnątrz.
Stał na schodkach, blady, z drżącymi dłońmi. Nie ten drżenie parkinsona, do którego się przyzwyczaiłam. Coś gorszego. Coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam.
"Tato?" Trzasnęłam drzwiami ciężarówki. "Co się stało? Widziałam, że dzwoniłeś, ale byłam zajęta—"
"Nowi właściciele są już tutaj."
Przestałam iść. "Jacy właściciele?"
Nie mógł spojrzeć mi w oczy. Wyjaśnienie przyszło w bolesnych strzępach, każde słowo uderzało mnie w pierś jak kamień.
"Moja choroba postępuje szybciej, niż przewidywał dr Morris. Długi... Ivory, nie mogłem już dłużej prowadzić rancza, nie mogłem też zostawić go tobie. Jesteś weterynarzem. Samotną matką z trójką dzieci i bez męża. Nie mogłem zrzucić na ciebie tego ciężaru. Musiałem sprzedać. Przepraszam..."
"Sprzedałeś ranczo." Słowa wydawały się obce w moich ustach. "Sprzedałeś nasz dom, nie mówiąc mi o tym? Nawet nie zapytałeś, czy chcę o niego walczyć?"
"Chciałem cię chronić, skarbie. Umowa zapewnia ci stanowisko weterynarza na ranczu. Nie stracisz praktyki. I nie stracisz domu, w którym mieszkają dzieci. Zrobiłem wszystko, by to zagwarantować."
"Komu?" Mój głos załamał się. "Komu to sprzedałeś?"
Drzwi domku otworzyły się za jego plecami i na ganku pojawiły się dwie ogromne sylwetki. Poznałam ich natychmiast. Jak mogłabym nie...
Kameron Banks — ciemne loki opadające na kołnierz, lodowatoniebieskie oczy i ten diabelski uśmiech, którego nigdy nie potrafiłam zapomnieć. I Colt McKenna — ramiona tak szerokie, że blokują wejście, te same piaskowe włosy i piwne oczy utkwione w mojej twarzy z taką intensywnością, że aż paliła mnie skóra.
Byli najlepsi przyjaciele mojego starszego brata. Chłopcy, którzy co lato pracowali na tej ziemi, którzy jedli przy naszym stole.
Ci sami, których desperacko i po cichu kochałam w różnych momentach mojej nastoletniej młodości — zanim uświadomili mi, że jestem tylko głupiutką siostrzyczką Ryana. Utrapieniem, które można drażnić, zbywać, zapominać.
Ci sami mężczyźni, którzy dotykali mnie w tej siodlarni sześć lat temu, gdy miałam dwadzieścia dwa lata. Którzy sprawili, że poczułam rzeczy, jakich nie poznałam wcześniej ani później. Którzy zniknęli przed świtem.
Lily — lodowatoniebieskie oczy. Luke — piaskowe włosy. Levi — krzywy uśmiech.
Nie wiedziałam, który z nich jest ojcem moich dzieci. Nigdy nie pozwoliłam sobie się dowiedzieć. Sześć lat ciszy, a teraz stali na ganku mojego ojca, jakby byli tu u siebie.
Bo byli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Sześć lat temu *
Lustro nie kłamało.
Obróciłam się bokiem, wygładzając głęboko zieloną sukienkę na biodrach. Krągłości tam, gdzie kiedyś były kanciaste nastoletnie linie. Kasztanowe włosy opadające na ramiona zamiast zaczesanych w koński ogon. Dym i pewność w moich zielonych oczach.
Rąbek sięgał do połowy uda—wystarczająco wysoko, żeby zrobić wrażenie—a moje najlepsze kowbojki dodały mi dwa cale, których nie potrzebowałam, ale i tak chciałam.
Wyglądałam teraz jak kobieta. I czułam się jak kobieta.
Dwadzieścia dwa lata, świeżo po ukończeniu weterynarii trzy stany dalej, wracająca do domu na staż pod okiem starego doktora Perkinsa. Ojciec nalegał, żebym dziś poszła na festyn dożynkowy. Zagrała idealną córkę ranczera. Uśmiechała się do sąsiadów.
Ryan miał dyżur i nie mógł tam być, by mnie pilnować.
Ale Kameron Banks i Colt McKenna mieli być.
Pochyliłam się bliżej lustra, nakładając kolejną warstwę tuszu do rzęs. Dziewczyna, która opuściła to miasteczko cztery lata temu, nie poznałaby mnie. Tamta była chuda i zdesperowana, bazgrająca w pamiętniku pełnym marzeń, które mogły ją zniszczyć.
Wciąż pamiętam tamten dzień, jakby to było wczoraj.
Druga klasa liceum. Parking pod szkołą. Moja wypchana torba pękła, a notatnik wypadł na beton. Dziewczyna Kamerona—złośliwa cheerleaderka Esther—złapała go, zanim zdążyłam się poruszyć.
Przekartkowała strony z okrutnym uśmiechem, a ja stałam jak sparaliżowana.
— O mój Boże. — Głos Jessiki poniósł się przez parking. — Posłuchajcie tego! ' Oczy Kamerona są jak letnie niebo. Śni mi się, że mnie całuje. ' Wygląda na to, że nasza brzydka kaczątko się w tobie zakochało, Kam!
Śmiech był duszący. Dwadzieścia, trzydzieści dzieciaków, wszyscy ryczeli, gdy moje pismo było prezentowane jak dowód na procesie. A Kameron—piękny, beztroski Kameron—stał tam i śmiał się razem z nimi.
Nie powstrzymał tego. Nawet nie wydawał się zakłopotany.
Kochałam Kamerona Banksa przez dwa lata zanim to się stało.
Zaczęło się, gdy miałam czternaście lat—tego lata, kiedy przyszedł pracować jako pomocnik na ranczu. Siedział przy naszym stole, śmiejąc się z Ryanem. Oswajał źrebięta z beztroskim uśmiechem, jakby niebezpieczeństwo było całym sensem.
Najlepszy jeździec w hrabstwie, wszyscy mówili. Urodzony do rodeo. Miał w sobie ten naturalny blask, który sprawiał, że każdy chciał być bliżej, mając nadzieję, że trochę tego światła na nich spadnie.
Nie byłam inna. Tylko dyskretniejsza.
Dwa lata kochałam go po cichu. Pisałam o nim w tamtym pamiętniku, bo nie mogłam nikomu powiedzieć. Potem Esther przeczytała te słowa trzydziestu rozbawionym twarzom i dwa lata skrywanego uczucia stały się żartem.
Ryan znalazł mnie płaczącą w mojej ciężarówce godzinę później.
Nie przytulił mnie. Nie zapytał, czy wszystko w porządku. Po prostu skrzyżował ramiona i powiedział: "Trzymaj się z dala od Kamerona. Chłopcy tacy jak on tylko złamią ci serce."
Nie "Przepraszam". Nie "Porozmawiam z nim". Nigdy nie skonfrontował się z Kameronem. Ich przyjaźń trwała bez zakłóceń.
Moje upokorzenie nie było warte trudnej rozmowy.
A potem był Colt.
Colt był inny. Na początku miły. Pomógł mi naprawić ciężarówkę, gdy zdechła na południowym pastwisku. Nauczył mnie trenować konie, prowadząc moje ręce na wodzach z cierpliwością.
Zaczęłam wierzyć, że mnie widzi—naprawdę widzi—jako coś więcej niż młodszą siostrę Ryana. Potem pewnego wieczoru przyszłam go szukać do głównego domu. Okno kuchni było otwarte, a ich głosy niosły się na zewnątrz.
— Ma na mnie oko, stary. — Głos Colta, niski i rozbawiony. — Lata za mną jak szczeniak. To cholernie żałosne.
Ryan się zaśmiał. — Ma szesnaście lat, McKenna. Nie schlebiaj sobie.
Od tamtej pory przestałam jeść w głównym domu. Później złożyłam papiery na uczelnię trzy stany dalej i nie obejrzałam się za siebie.
Ale dziś wieczorem postanowiłam, że mam dość bycia żartem.
Brzydkie kaczątko wypiękniało i jest gotowe, by sprawić, żeby prześladowcy zadławili się własnymi słowami.
Festyn dożynkowy był już zatłoczony, kiedy przyjechałam. Światełka wisiały pod krokwiami stodoły. Kapela country grała coś powolnego i tęsknego. Powietrze było przesiąknięte zapachem siana, whisky i możliwości.
Głowy się odwracały, gdy wchodziłam i po raz pierwszy od lat poczułam się silna.
Wypatrzyłam ich po drugiej stronie zatłoczonej stodoły—Kameron oparty o bar z tym leniwym uśmieszkiem, Colt stojący osobno pod tylną ścianą z cichą intensywnością.
Obaj mężczyźni zmienili się przez te lata po liceum. Ciemne loki Kamerona sięgały już za kołnierz, a ramiona Colta stały się szerokie i budziły respekt.
Zauważyli mnie w tym samym momencie. Brwi Kamerona uniosły się, a szczęka Colta natychmiast się zacisnęła, gdy podeszłam do baru i zamówiłam whisky.
Niech sami do mnie przyjdą, mam dość chodzenia za nimi.
Pierwszy podszedł Kameron, przysiadając na stołku obok mnie z tym diabelskim uśmiechem, który zbyt dobrze pamiętałam. — No, no. Mała z Ivory Hill wyrosła na piękność.
Wzięłam powolny łyk whisky, pozwalając, by pieczenie osiadło, zanim odpowiedziałam.
— Tak? Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy, wydawało ci się, że niczego nie potrafię. Co to wtedy powiedziałeś na imprezie u Tommy'ego Beckera? "Idź do domu, kaczątko, zanim coś ci się stanie"?
— Miałem osiemnaście lat i byłem głupi. Ty miałaś ile, szesnaście? Ryan by mnie zabił, gdybym pozwolił ci zostać.
— Ryana dziś tu nie ma.
— Nie ma. — Jego lodowatoniebieskie oczy przesunęły się po mojej sukience w dół, potem z powrotem w górę. Tym razem wolniej. — Nie ma.
— To powiedz mi, Kameron. — Odwróciłam się na stołku, by spojrzeć mu w twarz. — Nadal uważasz, że nie dałabym sobie z tobą rady?
Jego oczy pociemniały. — Ivory…
— Ona to nie zabawka, Banks.
Głos Colta dobiegł mnie z drugiej strony. Nie słyszałam, jak podszedł, ale nagle był obok, tak blisko, że czułam jego zapach. Jego piwne oczy były utkwione w Kameronie z czymś, co wyglądało na ostrzeżenie.
— Kto powiedział, że się bawię? — Uśmiech Kamerona nie zgasł, ale w jego głosie pojawiła się nuta ostrości.
— Bo cię znam. — Colt mówił cicho, spokojnie.
Nie poruszył się, nie mrugnął nawet—po prostu stał, emanując cichą intensywnością jak rozgrzany od słońca kamień.
Lodowatoniebieskie oczy Kamerona zwęziły się, ten łatwy urok zadrżał, a pod spodem pojawiło się coś ciemniejszego. — Znasz dzieciaka, którym byłem. Ludzie się zmieniają.
— Nie aż tak bardzo. — Wzrok Colta na ułamek sekundy padł na mnie, po czym znów przykuł Kamerona.
Między nimi aż iskrzyło, dopóki nie odstawiłam szklanki za mocno i obaj spojrzeli na mnie.
— Wiecie, co jest zabawne? — powiedziałam. — Stoicie tu i rozmawiacie o mnie, jakbym wciąż była tą głupią dziewczynką, która chodziła za wami i liczyła, że ją zauważycie. Jakby to nie ode mnie zależało, czego chcę.
Wyraz twarzy Colta się zmienił. Przemknęło przez niego coś jakby wyrzuty sumienia. — Ivory, to nie tak, że—
— Nie? Bo z mojej perspektywy nic się nie zmieniło. Nadal mówicie nade mną. Nadal decydujecie, co jest najlepsze dla siostrzyczki Ryana.
Zamówiłam u barmana kolejną whisky.
— A ja spędziłam cztery lata z dala od tego miasteczka, stając się kimś, kto nie potrzebuje waszej ochrony ani pozwolenia.
Kameron pochylił się bliżej. — To czego potrzebujesz, ogniki?
Pytanie zawisło między nami, gdy kapela zaczęła grać coś jeszcze wolniejszego, a pary przesunęły się na parkiet. Wypiłam whisky jednym długim łykiem i spojrzałam na nich obu.
Kameron ze swoim szelmowskim uśmiechem i beztroskim urokiem. Colt z cichą intensywnością i opanowaniem.
Dwaj mężczyźni, przez których latami czułam się mała, zdesperowana i niewidzialna.
Dwaj mężczyźni, którzy teraz patrzyli na mnie, jakbym była jedyną kobietą w tym pomieszczeniu.
— Może ja chcę się pobawić — powiedziałam.
Słowa smakowały jak zemsta. Jak siła. Jak kłamstwo, które mówiłam sama sobie, bo prawda—że jakaś część mnie wciąż za nimi tęskni, wciąż chce, żeby mnie wybrali—była zbyt niebezpieczna, by ją przyznać.
Przez ułamek sekundy żaden z nich się nie odezwał. Potem Colt przesunął się bliżej.
— Chcesz się bawić? — jego głos zniżył się, ochrypły. — To się bawmy.
Śmiech Kamerona był mroczny. — No proszę. Robi się ciekawie…
Przesuń w górę, aby kontynuować