passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Cowboys - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Ivory

Cztery nieodebrane połączenia. Brak odpowiedzi.

Starłam pot z czoła i znów spojrzałam na telefon — sierpniowe słońce już o ósmej rano było bezlitosne. Stella powinna wiedzieć lepiej.

Stażyście powierzono opiekę nad Bonnie, starą klaczą dochodzącą do siebie po kontuzji nogi, która mogła okazać się śmiertelna, jeśli zostanie zlekceważona. Kolka. Infekcja. Tuzin rzeczy, które mogły uśmiercić konia w czasie, w którym moja stażystka ignorowała swój cholerny telefon.

Kiedy dotarłam do głównej stajni, była pusta. Boks rekonwalescencyjny — pusty. Zawołałam raz, drugi, i wtedy usłyszałam to — stłumiony dźwięk z dawnej siodlarni na tyłach.

Wparowałam do środka.

Fartuch Stelli był zgarnięty wokół bioder, jej plecy przyciśnięte do ściany pełnej siodeł. Między jej udami stał mężczyzna, jego koszula rozpięta, piaskowe spodnie mundurowe zsunięte wystarczająco nisko.

Widzę tylko szerokie ramiona, ciemne włosy, dłonie zaciskające się na nagich udach mojej stażystki, jakby należała do niego.

Serce zapadło mi się w pięty, gdy się odwrócił.

Ryan. Mój brat. Szeryf miasteczka, odznaka wciąż przypięta do koszuli, której nawet nie zdjął, zastygły w połowie ruchu jak sarna w świetle reflektorów.

Najpierw poczułam ulgę — ostrą i wstydliwą. Nie miałam męża, któremu mogłabym się zdradzić. W moim życiu nie było żadnego mężczyzny. Tylko mój głupi brat pieprzący moją stażystkę na moich siodłach.

Ale to nie oni odebrali mi oddech.

To był ten pokój. Zapach skóry i siana. Stosy zakurzonych der w kącie. To pomieszczenie. Ten dokładny punkt, w którym sześć lat temu whiskey paliła mi gardło, a dwie pary rąk poznawały moje ciało.

Zły uśmiech w ciemności. Cicha intensywność, przez którą czułam się naprawdę widziana.

Odepchnęłam to wspomnienie z całej siły.

"Ubierzcie się," powiedziałam, mój głos był tak lodowaty, że mógłby zamrozić sierpniowy upał. "Teraz."

Stella rzuciła się po ubrania, twarz miała purpurową. "Dr Hill, przepraszam, ja po prostu... My tylko—"

"Tylko co? Tylko porzuciłaś pacjentkę, która mogła mieć kolkę w godzinę, kiedy byłaś nieosiągalna? Tylko uznałaś, że twoje życie uczuciowe jest ważniejsze niż to, czy Bonnie przeżyje? Ma piętnaście lat, Stella. Zaufała nam, że się nią zaopiekujemy, a ty zostawiłaś ją samą, żeby dać się przelecieć na moich siodłach."

Ryan wysunął się do przodu, niezdarnie dopinając pasek.

"Ivory, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz. Stella i ja spotykamy się od kilku tygodni, wpadłem przynieść jej kawę przed zmianą. Po prostu... wymknęło nam się spod kontroli, ale—"

"Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz, Ryan." Odwróciłam się do niego. "Obchodzi mnie, że moja stażystka opuściła stanowisko. Obchodzi mnie, że przez godzinę dzwoniłam, a koń mógł w tym czasie umrzeć. Chcesz tłumaczyć się ze swojego życia miłosnego? Zachowaj to dla kogoś, kogo to obchodzi."

Otworzył usta, po czym je zamknął. Coś przemknęło mu po twarzy — może ból, może wstyd. Dobrze. Powinien się wstydzić. Szeryf miasteczka, skradający się jak nastolatek po mojej siodlarni.

"Porozmawiamy później," mruknął, chwytając kapelusz z podłogi.

"Nie zawracaj sobie głowy."

Wyszedł bez słowa. Telefon zawibrował mi w kieszeni. Spojrzałam na ekran — Tata — i wyciszyłam go. Teraz nie miałam dla niego czasu.

"Stella." Utrzymałam głos spokojny, profesjonalny. "Idź do Bonnie. Sprawdź jej parametry, nogę, pracę jelit. Jeśli cokolwiek będzie nie tak, natychmiast do mnie dzwoń. Zrozumiano?"

"Tak, dr Hill. Bardzo przepraszam. To się więcej nie powtórzy, przysięgam."

"To udowodnij."

Klacz była w porządku — dzięki Bogu — ale kazałam Stelli trzy razy na nowo zrobić okład, aż wreszcie spełnił moje wymagania.

Potem nadzorowałam jej pracę z lodowatą precyzją, poprawiając każdy drobiazg, każąc tłumaczyć na głos każdy etap. Zanim byłam zadowolona, zdążyłam jeszcze sprawdzić dwa rekonwalescencyjne bydła i minęła kolejna godzina.

Wsiadłam do ubłoconej ciężarówki i ruszyłam w stronę mojego domku na skraju rancza, w myślach odhaczając listę zadań:

Odebrać trojaczki od Marisol przed południem. Zadzwonić do dostawcy paszy w sprawie opóźnionego zamówienia. Dowiedzieć się, czemu Luke znów moczył łóżko — pewnie stres, ale z jakiego powodu?

Kiedy podjechałam pod domek, mój ojciec już czekał na zewnątrz.

Stał na schodkach, blady, z drżącymi dłońmi. Nie ten drżenie parkinsona, do którego się przyzwyczaiłam. Coś gorszego. Coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam.

"Tato?" Trzasnęłam drzwiami ciężarówki. "Co się stało? Widziałam, że dzwoniłeś, ale byłam zajęta—"

"Nowi właściciele są już tutaj."

Przestałam iść. "Jacy właściciele?"

Nie mógł spojrzeć mi w oczy. Wyjaśnienie przyszło w bolesnych strzępach, każde słowo uderzało mnie w pierś jak kamień.

"Moja choroba postępuje szybciej, niż przewidywał dr Morris. Długi... Ivory, nie mogłem już dłużej prowadzić rancza, nie mogłem też zostawić go tobie. Jesteś weterynarzem. Samotną matką z trójką dzieci i bez męża. Nie mogłem zrzucić na ciebie tego ciężaru. Musiałem sprzedać. Przepraszam..."

"Sprzedałeś ranczo." Słowa wydawały się obce w moich ustach. "Sprzedałeś nasz dom, nie mówiąc mi o tym? Nawet nie zapytałeś, czy chcę o niego walczyć?"

"Chciałem cię chronić, skarbie. Umowa zapewnia ci stanowisko weterynarza na ranczu. Nie stracisz praktyki. I nie stracisz domu, w którym mieszkają dzieci. Zrobiłem wszystko, by to zagwarantować."

"Komu?" Mój głos załamał się. "Komu to sprzedałeś?"

Drzwi domku otworzyły się za jego plecami i na ganku pojawiły się dwie ogromne sylwetki. Poznałam ich natychmiast. Jak mogłabym nie...

Kameron Banks — ciemne loki opadające na kołnierz, lodowatoniebieskie oczy i ten diabelski uśmiech, którego nigdy nie potrafiłam zapomnieć. I Colt McKenna — ramiona tak szerokie, że blokują wejście, te same piaskowe włosy i piwne oczy utkwione w mojej twarzy z taką intensywnością, że aż paliła mnie skóra.

Byli najlepsi przyjaciele mojego starszego brata. Chłopcy, którzy co lato pracowali na tej ziemi, którzy jedli przy naszym stole.

Ci sami, których desperacko i po cichu kochałam w różnych momentach mojej nastoletniej młodości — zanim uświadomili mi, że jestem tylko głupiutką siostrzyczką Ryana. Utrapieniem, które można drażnić, zbywać, zapominać.

Ci sami mężczyźni, którzy dotykali mnie w tej siodlarni sześć lat temu, gdy miałam dwadzieścia dwa lata. Którzy sprawili, że poczułam rzeczy, jakich nie poznałam wcześniej ani później. Którzy zniknęli przed świtem.

Lily — lodowatoniebieskie oczy. Luke — piaskowe włosy. Levi — krzywy uśmiech.

Nie wiedziałam, który z nich jest ojcem moich dzieci. Nigdy nie pozwoliłam sobie się dowiedzieć. Sześć lat ciszy, a teraz stali na ganku mojego ojca, jakby byli tu u siebie.

Bo byli.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

* Sześć lat temu *

Lustro nie kłamało.

Obróciłam się bokiem, wygładzając głęboko zieloną sukienkę na biodrach. Krągłości tam, gdzie kiedyś były kanciaste nastoletnie linie. Kasztanowe włosy opadające na ramiona zamiast zaczesanych w koński ogon. Dym i pewność w moich zielonych oczach.

Rąbek sięgał do połowy uda—wystarczająco wysoko, żeby zrobić wrażenie—a moje najlepsze kowbojki dodały mi dwa cale, których nie potrzebowałam, ale i tak chciałam.

Wyglądałam teraz jak kobieta. I czułam się jak kobieta.

Dwadzieścia dwa lata, świeżo po ukończeniu weterynarii trzy stany dalej, wracająca do domu na staż pod okiem starego doktora Perkinsa. Ojciec nalegał, żebym dziś poszła na festyn dożynkowy. Zagrała idealną córkę ranczera. Uśmiechała się do sąsiadów.

Ryan miał dyżur i nie mógł tam być, by mnie pilnować.

Ale Kameron Banks i Colt McKenna mieli być.

Pochyliłam się bliżej lustra, nakładając kolejną warstwę tuszu do rzęs. Dziewczyna, która opuściła to miasteczko cztery lata temu, nie poznałaby mnie. Tamta była chuda i zdesperowana, bazgrająca w pamiętniku pełnym marzeń, które mogły ją zniszczyć.

Wciąż pamiętam tamten dzień, jakby to było wczoraj.

Druga klasa liceum. Parking pod szkołą. Moja wypchana torba pękła, a notatnik wypadł na beton. Dziewczyna Kamerona—złośliwa cheerleaderka Esther—złapała go, zanim zdążyłam się poruszyć.

Przekartkowała strony z okrutnym uśmiechem, a ja stałam jak sparaliżowana.

— O mój Boże. — Głos Jessiki poniósł się przez parking. — Posłuchajcie tego! ' Oczy Kamerona są jak letnie niebo. Śni mi się, że mnie całuje. ' Wygląda na to, że nasza brzydka kaczątko się w tobie zakochało, Kam!

Śmiech był duszący. Dwadzieścia, trzydzieści dzieciaków, wszyscy ryczeli, gdy moje pismo było prezentowane jak dowód na procesie. A Kameron—piękny, beztroski Kameron—stał tam i śmiał się razem z nimi.

Nie powstrzymał tego. Nawet nie wydawał się zakłopotany.

Kochałam Kamerona Banksa przez dwa lata zanim to się stało.

Zaczęło się, gdy miałam czternaście lat—tego lata, kiedy przyszedł pracować jako pomocnik na ranczu. Siedział przy naszym stole, śmiejąc się z Ryanem. Oswajał źrebięta z beztroskim uśmiechem, jakby niebezpieczeństwo było całym sensem.

Najlepszy jeździec w hrabstwie, wszyscy mówili. Urodzony do rodeo. Miał w sobie ten naturalny blask, który sprawiał, że każdy chciał być bliżej, mając nadzieję, że trochę tego światła na nich spadnie.

Nie byłam inna. Tylko dyskretniejsza.

Dwa lata kochałam go po cichu. Pisałam o nim w tamtym pamiętniku, bo nie mogłam nikomu powiedzieć. Potem Esther przeczytała te słowa trzydziestu rozbawionym twarzom i dwa lata skrywanego uczucia stały się żartem.

Ryan znalazł mnie płaczącą w mojej ciężarówce godzinę później.

Nie przytulił mnie. Nie zapytał, czy wszystko w porządku. Po prostu skrzyżował ramiona i powiedział: "Trzymaj się z dala od Kamerona. Chłopcy tacy jak on tylko złamią ci serce."

Nie "Przepraszam". Nie "Porozmawiam z nim". Nigdy nie skonfrontował się z Kameronem. Ich przyjaźń trwała bez zakłóceń.

Moje upokorzenie nie było warte trudnej rozmowy.

A potem był Colt.

Colt był inny. Na początku miły. Pomógł mi naprawić ciężarówkę, gdy zdechła na południowym pastwisku. Nauczył mnie trenować konie, prowadząc moje ręce na wodzach z cierpliwością.

Zaczęłam wierzyć, że mnie widzi—naprawdę widzi—jako coś więcej niż młodszą siostrę Ryana. Potem pewnego wieczoru przyszłam go szukać do głównego domu. Okno kuchni było otwarte, a ich głosy niosły się na zewnątrz.

— Ma na mnie oko, stary. — Głos Colta, niski i rozbawiony. — Lata za mną jak szczeniak. To cholernie żałosne.

Ryan się zaśmiał. — Ma szesnaście lat, McKenna. Nie schlebiaj sobie.

Od tamtej pory przestałam jeść w głównym domu. Później złożyłam papiery na uczelnię trzy stany dalej i nie obejrzałam się za siebie.

Ale dziś wieczorem postanowiłam, że mam dość bycia żartem.

Brzydkie kaczątko wypiękniało i jest gotowe, by sprawić, żeby prześladowcy zadławili się własnymi słowami.

Festyn dożynkowy był już zatłoczony, kiedy przyjechałam. Światełka wisiały pod krokwiami stodoły. Kapela country grała coś powolnego i tęsknego. Powietrze było przesiąknięte zapachem siana, whisky i możliwości.

Głowy się odwracały, gdy wchodziłam i po raz pierwszy od lat poczułam się silna.

Wypatrzyłam ich po drugiej stronie zatłoczonej stodoły—Kameron oparty o bar z tym leniwym uśmieszkiem, Colt stojący osobno pod tylną ścianą z cichą intensywnością.

Obaj mężczyźni zmienili się przez te lata po liceum. Ciemne loki Kamerona sięgały już za kołnierz, a ramiona Colta stały się szerokie i budziły respekt.

Zauważyli mnie w tym samym momencie. Brwi Kamerona uniosły się, a szczęka Colta natychmiast się zacisnęła, gdy podeszłam do baru i zamówiłam whisky.

Niech sami do mnie przyjdą, mam dość chodzenia za nimi.

Pierwszy podszedł Kameron, przysiadając na stołku obok mnie z tym diabelskim uśmiechem, który zbyt dobrze pamiętałam. — No, no. Mała z Ivory Hill wyrosła na piękność.

Wzięłam powolny łyk whisky, pozwalając, by pieczenie osiadło, zanim odpowiedziałam.

— Tak? Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy, wydawało ci się, że niczego nie potrafię. Co to wtedy powiedziałeś na imprezie u Tommy'ego Beckera? "Idź do domu, kaczątko, zanim coś ci się stanie"?

— Miałem osiemnaście lat i byłem głupi. Ty miałaś ile, szesnaście? Ryan by mnie zabił, gdybym pozwolił ci zostać.

— Ryana dziś tu nie ma.

— Nie ma. — Jego lodowatoniebieskie oczy przesunęły się po mojej sukience w dół, potem z powrotem w górę. Tym razem wolniej. — Nie ma.

— To powiedz mi, Kameron. — Odwróciłam się na stołku, by spojrzeć mu w twarz. — Nadal uważasz, że nie dałabym sobie z tobą rady?

Jego oczy pociemniały. — Ivory…

— Ona to nie zabawka, Banks.

Głos Colta dobiegł mnie z drugiej strony. Nie słyszałam, jak podszedł, ale nagle był obok, tak blisko, że czułam jego zapach. Jego piwne oczy były utkwione w Kameronie z czymś, co wyglądało na ostrzeżenie.

— Kto powiedział, że się bawię? — Uśmiech Kamerona nie zgasł, ale w jego głosie pojawiła się nuta ostrości.

— Bo cię znam. — Colt mówił cicho, spokojnie.

Nie poruszył się, nie mrugnął nawet—po prostu stał, emanując cichą intensywnością jak rozgrzany od słońca kamień.

Lodowatoniebieskie oczy Kamerona zwęziły się, ten łatwy urok zadrżał, a pod spodem pojawiło się coś ciemniejszego. — Znasz dzieciaka, którym byłem. Ludzie się zmieniają.

— Nie aż tak bardzo. — Wzrok Colta na ułamek sekundy padł na mnie, po czym znów przykuł Kamerona.

Między nimi aż iskrzyło, dopóki nie odstawiłam szklanki za mocno i obaj spojrzeli na mnie.

— Wiecie, co jest zabawne? — powiedziałam. — Stoicie tu i rozmawiacie o mnie, jakbym wciąż była tą głupią dziewczynką, która chodziła za wami i liczyła, że ją zauważycie. Jakby to nie ode mnie zależało, czego chcę.

Wyraz twarzy Colta się zmienił. Przemknęło przez niego coś jakby wyrzuty sumienia. — Ivory, to nie tak, że—

— Nie? Bo z mojej perspektywy nic się nie zmieniło. Nadal mówicie nade mną. Nadal decydujecie, co jest najlepsze dla siostrzyczki Ryana.

Zamówiłam u barmana kolejną whisky.

— A ja spędziłam cztery lata z dala od tego miasteczka, stając się kimś, kto nie potrzebuje waszej ochrony ani pozwolenia.

Kameron pochylił się bliżej. — To czego potrzebujesz, ogniki?

Pytanie zawisło między nami, gdy kapela zaczęła grać coś jeszcze wolniejszego, a pary przesunęły się na parkiet. Wypiłam whisky jednym długim łykiem i spojrzałam na nich obu.

Kameron ze swoim szelmowskim uśmiechem i beztroskim urokiem. Colt z cichą intensywnością i opanowaniem.

Dwaj mężczyźni, przez których latami czułam się mała, zdesperowana i niewidzialna.

Dwaj mężczyźni, którzy teraz patrzyli na mnie, jakbym była jedyną kobietą w tym pomieszczeniu.

— Może ja chcę się pobawić — powiedziałam.

Słowa smakowały jak zemsta. Jak siła. Jak kłamstwo, które mówiłam sama sobie, bo prawda—że jakaś część mnie wciąż za nimi tęskni, wciąż chce, żeby mnie wybrali—była zbyt niebezpieczna, by ją przyznać.

Przez ułamek sekundy żaden z nich się nie odezwał. Potem Colt przesunął się bliżej.

— Chcesz się bawić? — jego głos zniżył się, ochrypły. — To się bawmy.

Śmiech Kamerona był mroczny. — No proszę. Robi się ciekawie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Whiskey lało się strumieniami. Oni też.

Kameron w końcu pociągnął mnie na parkiet, jego dłoń spoczęła na moim biodrze. Silne palce wciskały się w krągłość przez cienki materiał, rozprowadzając powoli i nieznośnie słodkie ciepło po mojej skórze jak pożar.

— Trzęsiesz się, iskierko — wyszeptał mi do ucha.

— Nie boję się ciebie, Kameron Banks.

— Nigdy nie powiedziałem, że się boisz, skarbie. Ale twoje ciało mówi mi coś, czego twoje usta nie chcą.

Zanim zdołał przyciągnąć mnie bliżej swojego twardego, dużego ciała, czyjaś dłoń objęła mój nadgarstek. Colt wyrwał mnie z uchwytu Kamerona i obrócił w swoim kierunku, przyciągając do siebie tak blisko, że aż nieprzyzwoicie.

Tak blisko, bym czuła każdą twardą płaszczyznę jego ciała przyciśniętą do mnie.

Jego kciuk kreślił powolne kółka na moim kręgosłupie, a moje zdradzieckie ciało wtuliło się w ten dotyk. Materiał jego koszuli był ciepły pod moimi dłońmi, którymi oparłam się o jego tors.

Kameron nie cofnął się. Przeciwnie, przysunął się bliżej, aż zostałam całkiem zakleszczona między ich ciałami. Jego klatka piersiowa napierała na moje plecy, a dłonie ułożył po obu stronach moich bioder, skutecznie mnie więżąc.

— Nie musisz mu nic udowadniać — powiedział Colt chropowatym głosem.

— Może właśnie chce — rzucił Kameron wyzywająco, patrząc Coltowi prosto w oczy ponad moim ramieniem, a jego kciuk kreślił szalone kółka na mojej talii.

Nie mogłam złapać oddechu. Dłonie Colta zsunęły się niżej, zatrzymując się na dole pleców, podczas gdy palce Kamerona zaciskały się na mojej talii.

Obaj byli ode mnie dużo wyżsi, szersi w ramionach, sprawiając, że czułam się drobna i otoczona w sposób, który sprawiał, że ciepło zbierało mi się nisko w brzuchu.

— M-mogę mówić za siebie — wydusiłam, choć mój głos był zdyszany.

— To mów — mruknął Kameron, jego usta musnęły moje ucho.

Za mną czułam każdy twardy fragment jego klatki piersiowej, jego biodra napierały na mnie tak mocno, że nie mogłam zebrać myśli.

Colt pochylił się, tak blisko, że jego oddech owiał moją twarz. — Powiedz nam, czego chcesz, Ivory.

Ta bliskość była oszałamiająca. Tonęłam w ich zapachu—woda kolońska, whiskey i coś wyjątkowo męskiego, co sprawiało, że uginały mi się kolana.

— Jesteście obaj... — nie umiałam dokończyć, przytłoczona tym, jak moje ciało reagowało, a policzki paliły mnie coraz mocniej.

Wtedy zobaczyłam panią Patterson, która patrzyła zza stołu z napojami. Stary Tom Wheeler szeptał coś do żony. Trzy kobiety z dawnej grupy kościelnej mojej mamy miały głowy złączone.

Całe miasteczko patrzyło, jak jestem wciśnięta między dwóch mężczyzn.

Do rana to będzie jedyny temat rozmów.

— Potrzebuję powietrza. — Odsunęłam się. — Wszyscy się gapią.

Przepchnęłam się przez tłum i wypadłam w chłodną noc. Gwiazdy wirowały nade mną, kiedy oparłam się o ścianę stodoły, próbując złapać oddech. Whiskey szumiało mi w żołądku, sprawiając, że świat chylił się na bok.

Żałosne.

To ja miałam mieć dziś kontrolę. To ja miałam sprawić, by pragnęli tego, czego nie mogą mieć—by poczuli to, co ja czułam tyle lat temu, a potem odejść.

Zamiast tego całe moje ciało wciąż drżało od dotyku dłoni Colta na moich biodrach, od oddechu Kamerona przy moim uchu.

Jeden taniec i już byłam mokra i rozpalona jak zakochana nastolatka, którą zapamiętali.

Tyle z siły. Tyle z zemsty.

Oparłam czoło o chłodne drewno i nienawidziłam siebie za to, że wciąż ich pragnę.

— Już uciekasz? — usłyszałam za sobą głos Kamerona.

Odwróciłam głowę i zobaczyłam, że obaj za mną poszli. Kameron z tym wkurzającym uśmiechem i Colt ze zaciśniętą szczęką.

— Wróćcie do środka, zanim ktoś zauważy, że was nie ma. Nic mi nie jest.

— Niech zauważą, mam to gdzieś. I nie jest ci dobrze. — Kameron podszedł bliżej. — Po prostu się chowasz, jak zawsze.

Colt stanął między nami, zasłaniając mnie swoim szerokim ciałem przed Kameronem. — Odsuń się, Banks. Jesteś pijany i gadasz bzdury.

— Nie mów za nią — warknął Kameron. — To twój problem, McKenna. Myślisz, że wiesz, co najlepsze dla wszystkich.

— Lepsze to niż patrzeć, jak bawisz się nią jak jedną z twoich buckle bunnies.

— Przynajmniej jestem szczery w tym, czego chcę, potrafię przyznać, że jej pragnę. Ty cały wieczór rozbierasz ją wzrokiem, za bardzo się boisz, żeby jej dotknąć.

— Nic o mnie nie wiesz. Nikt z was — powiedziałam, próbując zakończyć to szaleństwo.

„Wiem, że latami wzdygałaś za nami.” Kameron podszedł bliżej, górując nade mną. „Wiem, że wyjechałaś z miasta, bo nie mogłaś już znieść bycia niewidzialną. I wiem, że wróciłaś dziś wieczorem w tej wymówce za sukienkę, bo chciałaś, żebyśmy w końcu zobaczyli, co traciliśmy.”

Moje dłonie zacisnęły się w pięści. „Myślisz, że ubrałam się dla ciebie? Ubrałam się dla siebie. Bo nie jestem już tą żałosną dziewczynką!”

„To udowodnij,” rzucił wyzwanie, jego oddech owiał moją twarz. „Przestań uciekać i pokaż, że nie boisz się tego, czego pragniesz, iskierko.”

Coś we mnie pękło. Złość przemieniła się w coś mroczniejszego, bardziej niebezpiecznego. Podrażnienie i stary ból odpłynęły, zostawiając tylko pragnienie. Czyste i niezmącone.

Chcieli dowodu? Dam im dowód.

Chwyciłam Kamerona za koszulę obiema dłońmi, przyciągając go do swojego poziomu. Przycisnęłam usta do jego, ale to nie był słodki pocałunek zakochanej dziewczyny. Całowałam go mocno, ugryzłam jego dolną wargę tak, że jęknął, potem ukołysałam ją językiem, całkowicie przejmując kontrolę nad pocałunkiem.

Oderwałam się nagle, zostawiając go dyszącego i z szeroko otwartymi oczami. „Nadal myślisz, że jestem niewinną siostrzyczką Ryana?”

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłam się do Colta, który patrzył, zaciśniętymi pięściami przy bokach, wyglądając na kompletnie rozbitego. Stanęłam na palcach, przyciskając całe ciało do jego, czując już jego twardość na swoim brzuchu.

Zamiast od razu go pocałować, przesunęłam wargami po jego szczęce, w dół szyi, odnalazłam puls i zassałam tak mocno, że zostawiłam ślad.

Jęknął, jego dłonie uwolniły się, by chwycić mnie za biodra. „Ivory—”

„Cicho,” szepnęłam mu w usta, zanim je zajęłam, całując go powoli i brudno, tak jak nauczyłam się, że lubią mężczyźni, obracając językiem o jego, aż całkowicie stracił kontrolę i obrócił nas, dociskając mnie do ściany.

„Powinniśmy przestać,” wyszeptał na moich ustach.

„Nie waż się teraz przestać.”

Chwiejnym krokiem odeszliśmy od stodoły, zbyt pijani, by prowadzić, zbyt zdesperowani, by się przejmować. Stary pokój z siodłami wyłonił się jak sen.

Zakurzone siodła. Końskie derki rzucone w rogu. Skóra i siano. Gruby kutas Kamerona napinał się w jego dżinsach, gdy przyparł mnie do poszarpanej ściany, jego usta były żarem na mojej szyi, zęby muskały puls.

„Powiedz mi, żebym przestał,” warknął, ale jego dłonie już odsuwały na bok moje majtki, palce ślizgały się w mojej wilgoci. „Powiedz, a przestanę.”

„Nie przestawaj. Nigdy nie przestawaj.” Wysapałam, wyginając się do niego, gdy wsunął we mnie dwa palce, kręcąc nimi tak, że jęknęłam.

Colt był za mną, brutalnie i sprawnie zdejmował ze mnie sukienkę, jego szorstkie dłonie sunęły po moich udach, kciuki wbijały się w miękkie pośladki.

Usta Kamerona były wszędzie—na moim gardle, na piersiach, jego język igrał z moimi sutkami, aż bolały. Kutasa Colta, grubego i ciężkiego, czułam przy plecach, gdy jego dłonie przesunęły się do przodu, by szczypać i kręcić moim łechtaczką w rytm z palcami Kamerona.

Położyli mnie na końskich derkach, szorstka tkanina drażniła moją skórę, gdy zdzierali z siebie ubrania.

To było jeszcze lepsze niż najbrudniejsze fantazje, które przez lata o nich snułam.

Nie dostałam tylko jednego z nich. Obydwaj byli moi. I to było doskonałe.

Dłonie wielbiące moje ciało, palce wplątane w moje włosy, chropowate głosy szepczące świństwa do ucha—jak bardzo jestem ciasna, jak o tym marzyli, jak nie przestaną, dopóki nie będę krzyczeć.

I krzyczałam. Raz za razem.

Straciłam rachubę, gdzie jeden się kończy, a drugi zaczyna. Dłonie, usta, wyszeptane imiona. Rozkosz narastała, aż rozpadłam się między nimi. Wiele razy tej nocy, aż nasze ciała odmówiły posłuszeństwa i zasnęliśmy w swoich objęciach.

Świt przeciskał się przez szczeliny w drewnianych ścianach, gdy się obudziłam. Siano wplątane w moje włosy. Sukienka zmięta obok. I wtedy dotarło do mnie, że jestem sama.

Wstyd zalał mi pierś, ale pod nim—niezaprzeczalna ulga.

Nie wiedziałam, jak mogłabym spojrzeć im w oczy po tym, co zrobiliśmy. Po tym, czego sama błagałam. Po tym, co sprawili, że czułam.

Drżącymi dłońmi włożyłam sukienkę, derki wciąż trzymały ich ciepło, ich zapach.

Odeszli bez słowa.

Stanęłam w progu, patrząc, jak słońce maluje niebo na różowo i złoto, i nie potrafiłam zdecydować, czy jestem wdzięczna, czy kompletnie rozbita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa