passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Cowboys - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Moje myśli błądziły po niemożliwych opcjach.

Nie mogłam im powiedzieć o dzieciach, które sama wychowywałam przez pięć lat. Nie mogłam wyjawić, że jedno z nich może być ojcem, który mnie porzucił, zanim w ogóle się dowiedział.

Ale nie stać mnie też było na prawnika, by walczyć z tą umową. Nie mogłam odejść od mojego gabinetu weterynaryjnego ani domu. Dziedzictwo mojej rodziny wymykało mi się z rąk, a ci dwaj mężczyźni trzymali za sznur.

Kameron i Colt patrzyli na mnie, czekając. Cisza naciskała mi na klatkę piersiową jak fizyczny ciężar.

"Dobrze. Zostanę," w końcu wymusiłam słowa przez zaciśnięte zęby. "Ale mam warunki."

Podniosłam jeden palec, a brwi Kamerona uniosły się rozbawione, podczas gdy Colt nie poruszył się, ale jego uwaga się wyostrzyła.

"Po pierwsze—zaczynamy od czystej karty." Uniosłam podbródek. "Nie zakładacie, że wiecie, kim teraz jestem, i na pewno nie traktujecie mnie jak dwudziestodwuletnią dziewczynę, którą zostawiliście."

Przez pokój przeszedł powolny dreszcz. Uśmiech Kamerona osłabł, a szczęka Colta drgnęła.

"To uczciwe," powiedział cicho Colt. "Sześć lat to dużo czasu. Ludzie się zmieniają."

"Zmieniają się." Podniosłam drugi palec. "Każde przekroczenie moich granic daje mi prawo do rozwiązania umowy bez kary. Nie obchodzi mnie, co tam jest napisane—przekroczycie linię, znikam."

Palce Colta zadrgały przy jego biodrach, a uśmiech Kamerona stał się napięty, zamyślony.

"A te granice..." Kameron skrzyżował ramiona, wyglądając na rozbawionego. "Zamierzasz napisać nam instrukcję? Może jakieś fiszki, żebyśmy wiedzieli, które tematy są zakazane?"

"Sami się dowiecie, kiedy przekroczycie jedną z nich. A gdy powiem, żebyście się odsunęli, odsuniecie się natychmiast. Bez negocjacji. Bez używania tego uśmiechu, żeby się prześlizgnąć przez moje mury jak przez bibułę."

"Brzmi rozsądnie," powiedział Colt. Jego piwne oczy nie odrywały się od moich. "Nie jesteśmy tu po to, żeby ci utrudniać życie, Ivory. Chcemy, żeby ta współpraca się udała."

"Współpraca." Pozwoliłam, by to słowo zawisło w powietrzu. "Tak to nazywamy?"

"A jakbyś to nazwała?"

"Przymusowa służba przychodzi mi do głowy."

Kameron roześmiał się—prawdziwy śmiech, szczere zaskoczenie przebijające się przez jego fasadę. "Cholera, iskierko. Naprawdę nabrałaś charakteru. Kiedyś nie mogłaś spojrzeć na nas bez czerwienienia się."

"Ta dziewczyna spłonęła w siodlarni sześć lat temu." Podniosłam trzeci palec. "Ostatni warunek—zero terytorialnych zagrywek. Żadnego rywalizowania o mnie. Żadnej zazdrości. Nie jestem nagrodą do zdobycia przez któregoś z was."

Cisza zgniotła powietrze, a uśmiech Kamerona rozlał się powoli i niebezpiecznie, jakby właśnie rzuciłam mu wyzwanie, na które czekał.

Wyraz twarzy Colta się nie zmienił, ale jego dłonie znowu zadrgały przy biodrach—drobna rysa w tej żelaznej samokontroli. To oznaczało, że już knuł, jak ominąć moje zasady, nie łamiąc ich oficjalnie.

"Zgoda," powiedział. "Wszystkie trzy warunki. Mamy to spisać?"

"Co do słowa."

"W takim razie załatwione." Podszedł do biurka i wyciągnął skórzany notes. "Teraz, jeśli chodzi o sprawy funkcjonowania rancza. Chciałbym zaplanować cotygodniowe spotkania w sprawie raportów o stanie zdrowia zwierząt."

"Cotygodniowe spotkania są w porządku. Najlepiej pasują mi poniedziałki."

"Poniedziałki. Zanotowane."

Kameron wstał, przeciągając się jak kot budzący się z drzemki.

"A co z oprowadzeniem?" zapytał, tonem sugerującym, że chciałby obejrzeć coś więcej niż tylko posiadłość. "Minęło sześć lat. Musimy zobaczyć, z czym mamy do czynienia. A kto lepiej nam to pokaże niż kobieta, która utrzymała to miejsce przy życiu?"

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Coś zorganizuję. Później."

" Później ," powtórzył, podchodząc bliżej.

Nie ustąpiłam, choć jego nowy, ale wciąż obezwładniający zapach perfum atakował moje zmysły. Gardło mi się zacisnęło, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon wybuchł dźwiękiem.

Na ekranie pojawiło się imię Marisol. Odwróciłam się od mężczyzn, odbierając ze ściśniętym sercem. "Hej, Mari. Co się stało?"

"No więc, śmieszna sprawa." Jej głos brzmiał pół żartobliwie, pół zrezygnowanie. "Luke uznał, że dalej jest głodny po śniadaniu i zjadł naleśniki Levi’ego prosto z jego talerza. Zjadł sześć zanim zdołałam zareagować i dwa razy już zwymiotował. Dzieciom nic nie jest, ale jak będziesz je odbierać, to weź może ubrania na zmianę."

Krew mi zamarzła, ale głos zachowałam spokojny. "Rozumiem. Zaraz będę."

"Wszystko okej? Jakoś dziwnie brzmisz."

"W porządku. Kończę tylko sprawy służbowe. Wyjaśnię na miejscu."

Zakończyłam rozmowę i odwróciłam się, z twarzą bez wyrazu. Dwie pary oczu wbiły się we mnie—ciekawskie Kamerona i nieprzeniknione Colta.

"Mam sprawy w mieście," powiedziałam. "Dokończymy to później."

Nie czekałam na pozwolenie, po prostu wyszłam z biura jakby ściany się zamykały, bo tak właśnie było.

Droga do kawiarni Marisol zajęła mi piętnaście minut. Piętnaście minut ściskania kierownicy tak mocno, aż zbielały mi knykcie. Piętnaście minut prób łapania oddechu przez panikę ściskającą mi pierś.

Trojaczki rzuciły się na mnie, gdy tylko weszłam tylnymi drzwiami.

Lily złapała mnie za rękę, trajkocząc o rysunku, który zrobiła—konia z fioletowymi plamkami i tęczową grzywą.

Luke został z tyłu, zawstydzony, z poplamioną koszulką i bladą twarzą.

Levi domagał się wyjaśnienia, czemu tak długo mnie nie było, z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Ta poza—czysty Kameron w miniaturze, cały z postawą i oskarżeniem. A może to upór Colta?

Boże, nadal nie potrafiłam powiedzieć.

Przycisnęłam ich do siebie zbyt mocno, wdychając zapach syropu i dzieciństwa. Moje kotwice. Moje powody dla wszystkiego.

"Mamo, dusisz mnie," zaprotestowała Lily.

"Przepraszam, kochanie. Po prostu tęskniłam."

Gdy dzieci już były przebrane i zajęte kolorowankami, opadłam na ławkę w kącie i powiedziałam Marisol wszystko.

Sprzedaż. Kontrakt. Pułapkę, w którą wpadłam.

Zasady, które ustaliłam, a które już wydawały się papierowymi ścianami wobec burzy.

Mężczyzn, którzy mogliby zniszczyć wszystko, jeśli tylko spojrzą w twarze moich dzieci.

"Pozwól, że się upewnię, że dobrze rozumiem ten burdel." Twarz Marisol ciemniała z każdym słowem. "Twoi tatusiowie dzieci—w liczbie mnogiej—teraz są właścicielami rodzinnego rancza. Finansowo jesteś do nich przywiązana. I nie mają pojęcia, że te trzy małe chochliki istnieją?"

"To podsumowanie, tak."

"Ivory." Pochyliła się do przodu. "Nie ukryjesz trójki pięciolatków w tak małym miasteczku. Ludzie plotkują. Gdy tylko Kameron albo Colt zobaczą te dzieci… Każdy z połową rozumu zacznie zadawać pytania."

"Wiem." Głos mi się załamał. "Wiem, okej? Potrzebuję tylko czasu, żeby to wszystko ogarnąć. Kilku dni, by wymyślić jakiś plan."

"Plan na co? Żeby okłamywać ich w nieskończoność? Żeby udawać, że twoje dzieci nie istnieją?"

"Żeby chronić moje dzieci przed mężczyznami, którzy już raz mnie zostawili." Pochyliłam się do przodu, desperacja przeciekała przez każde słowo. "Możesz się nimi zająć kilka dni? Dopóki czegoś nie wymyślę. Proszę, Marisol. Błagam cię."

Przez dłuższą chwilę milczała. Potem westchnęła, sięgnęła przez stół i ścisnęła moją dłoń.

"Dobrze. Kilka dni. Ale Ivory…" Spoważniała. "To jest głupie i dobrze o tym wiesz. Nie uciekniesz od tego wiecznie. W końcu prawda wyjdzie na jaw, a wtedy lepiej miej cholernie dobrą wymówkę."

"Wiem."

"Na pewno? Bo z mojej perspektywy to budujesz domek z kart w trakcie wichury."

Spojrzałam na moje dzieci—Lily pokazującą Luke’owi swój rysunek, Levi kradnący kredki obojgu. Całe moje serce, przy stoliku w kawiarni pokrytym plamami po śniadaniu.

"Może i tak," powiedziałam. "Ale te dzieci to wszystko, co mam. I zrobię wszystko, by je chronić. Nawet jeśli będę musiała okłamywać mężczyzn, którzy mogą być ich ojcami."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Poranna, krótka przejażdżka przez ranczo do głównych stajni wydawała się dłuższa, niż powinna, gdy z każdym kilometrem żołądek coraz mocniej mi się ściskał.

Zostawiłam moje dzieci u Marisol, zaledwie piętnaście minut stąd—na tyle blisko, by w razie katastrofy móc do nich dobiec, ale wystarczająco daleko, żebym mogła się modlić, że ci mężczyźni nigdy ich nie znajdą.

"Tylko kilka dni", obiecałam im. "Mama wszystko naprawi."

Kameron czekał przy stajni, opierając się o starego John Deerea, jakby na mnie czekał. Bez notatnika, bez udawania, że pracuje.

Tylko on, w wytartych dżinsach, które wisiały nisko na biodrach i czarnej koszulce henley, przylegającej do każdego mięśnia, który pamiętałam aż za dobrze. Poranne słońce wydobywało złoto z jego włosów spod kowbojskiego kapelusza, sprawiając, że wyglądał jak ucieleśnienie pokusy.

— Dzień dobry, iskierko. — Jego głos był szorstki, chropowaty, wywołując niechciane dreszcze na moim kręgosłupie. — Dobrze spałaś? A może całą noc myślałaś o mnie?

Minęłam go, jakby był tylko meblem, szukając mojego drugiego, bardziej opanowanego szefa.

— Gdzie jest Colt?

— Na północnym pastwisku, sprawdza ogrodzenia. — Odepchnął się od traktora z płynną gracją, każdy jego ruch był zamierzony i drapieżny. — Zaraz wróci. Ale na razie jesteśmy tu tylko we dwoje.

Moje serce zabiło szybciej na te słowa.

Bycie sam na sam z Kameronem wydawało się niebezpieczne na sposoby, które nie miały nic wspólnego z moimi sekretami. Muszę stąd wyjść. — W takim razie wrócę później—

Stanął mi na drodze i nagle wszystko, co czułam, to jego zapach—skóra i coś niepowtarzalnie męskiego, co sprawiało, że kolana mi miękły. Nie dotknął mnie, ale nie musiał.

Sama jego obecność sprawiała, że skóra mi cierpła od świadomości.

— Mam pracę do zrobienia.

— Ja też. — Jego wzrok przesunął się po moim ciele i nagle moje wytarte dżinsy i robocza koszula wydały mi się zbyt cienkie, zbyt odkrywające. — Ciekawa rzecz—Hank wspomniał, że nie mieszkałaś w głównym domu od lat. Dokładnie pięciu lat.

Usta mi zaschły od tego, jak był blisko. Widziałam srebrne plamki w jego niebieskich oczach, mogłam policzyć jego rzęsy, gdybym chciała. — No i?

— No i... — Zbliżył się, a moje ciało zdradziecko zareagowało.

Przypchnął mnie do traktora, nie kładąc na mnie nawet ręki, otaczając mnie tylko swoją obecnością. Metal był chłodny na moich plecach, ostro kontrastował z ciepłem, które od niego biło.

— Jestem ciekaw. Gdzie Ivory Hill chodzi nocą? Gdzie znikasz, gdy słońce zachodzi?

Wyprostowałam się. — To, gdzie mieszkam, nie powinno cię obchodzić.

— Teraz wszystko na tym ranczu mnie dotyczy. — Jego oczy przesuwały się po mojej twarzy, jakby czytał tajemnice zapisane w mojej skórze. — Zastanawiam się, co ukrywasz, Ivory. Co jest tak ważne, że musisz to trzymać z dala od innych?

Gorąco niebezpiecznie zebrało się głęboko w moim wnętrzu, ale zmusiłam głos do opanowania.

— Co to ma znaczyć?

— Po prostu ciekawi mnie to tajemnicze życie naszej głównej weterynarz. Małe miasteczko jak to... Niewiele jest miejsc, gdzie można zniknąć. Chyba że masz coś—albo kogoś—wartego ukrycia.

Sposób, w jaki powiedział "kogoś", sprawił, że serce mi zamarło.

Jakby już wiedział. Jakby się ze mną bawił.

— Masz urojenia.

— Jestem spostrzegawczy. — Jego wzrok opadł na moje usta i poczułam to jak dotyk. — Wiesz, myślałem o tamtej nocy. O tym, jak mnie pocałowałaś, jakbyś pragnęła tego od lat.

Poczułam rumieniec na twarzy. Pamiętałam ten pocałunek—desperację w nim, lata pragnienia w końcu puszczone wolno. — Kam…

— Twój smak. — Pochylił się, a ja gwałtownie wciągnęłam powietrze, gdy jego oddech musnął moje ucho, ciepły i intymny. Każda zakończenie nerwowe zapaliło się do życia. — Whiskey i coś słodkiego. Te dźwięki, które wydawałaś. Te małe westchnienia, kiedy—

— Przestań. — Ale mój głos był bez tchu, nieprzekonujący.

— Dlaczego? — Odsunął się tylko na tyle, by móc mi się przyjrzeć, a w jego przyciemnionych oczach zobaczyłam własne pożądanie. — Przypominam ci? Sprawiam, że pamiętasz, jak dobrze nam było razem? Jak idealnie pasowałaś między nami?

Poczułam, jak rumieniec rozlewa mi się po twarzy, a uda mimowolnie zaciskają na wspomnienie.

— Przekraczasz granicę.

"Naprawdę?" Jego uśmiech był czystym grzechem, tym, który zaprowadził go do niezliczonych łóżek i złamał równie wiele serc. "Nie dotknąłem cię. Nie zrobiłem nic poza przypomnieniem ci o tym, co udajesz, że nie ma znaczenia. Ale twoje ciało pamięta, prawda?"

Miał rację. Każda komórka mojego zdradzieckiego ciała krzyczała o kontakt.

Moja skóra była zbyt napięta, zbyt wrażliwa, a przestrzeń między nami iskrzyła od elektryczności.

"Dlaczego to robisz?"

Odchylił się, dając mi właśnie tyle miejsca, żebym mogła zaczerpnąć oddechu, choć moje płuca wciąż wydawały się zbyt małe. Jego wyraz twarzy spoważniał, stając się intensywny w zupełnie inny sposób.

"Bo chcę, żebyś przestała okłamywać samą siebie. Przestała udawać, że nie czujesz tego, co jest między nami i płonie od czasów, gdy byliśmy młodsi."

"To nie ma znaczenia, co czuję."

"To jedyne , co się liczy." W końcu cofnął się całkowicie, a utrata jego ciepła sprawiła, że poczułam się dziwnie opuszczona. "Tym razem nigdzie się nie wybieram, Ivory. Mam cały czas świata, by przypomnieć ci, jacy razem byliśmy dobrzy. Jak dobrzy możemy być znowu."

Na podjazd wjechała ciężarówka szeryfa, a ja ruszyłam szybkim krokiem, żeby przechwycić brata, zanim dotrze do stodoły. Ryan wysiadł z radiowozu, a na jego twarzy widniał ten uparty wyraz, który oznaczał, że jest gotowy do walki.

I nawet nie siliłam się na uprzejmości.

"Ty cholerny zdrajco", wysyczałam, gdy tylko wysiadł.

"Ivory, posłuchaj mnie przez chwilę, do cholery."

"Nie. Ty posłuchaj. Powiedziałeś im wszystko i oddałeś spuściznę naszej rodziny dwóm facetom, którzy sześć lat temu opuścili to miasto bez słowa. I nawet nie miałeś przyzwoitości, żeby mnie uprzedzić!"

Twarz Ryana wykrzywiło poczucie winy i frustracja. Przejechał dłonią po włosach, przekrzywiając kapelusz szeryfa.

"Bank miał przejąć wszystko za trzy tygodnie. Trzy tygodnie! Rozumiesz, co to znaczy? Wszystko—dom, ziemia, spuścizna—wszystko przepadłoby. Sprzedane na aukcji obcym, którzy pewnie podzieliliby to na McMansions."

"Więc wybrałeś ich? Ze wszystkich ludzi?"

"Byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi. Mieli pieniądze i znali się na ranczu. Zgodzili się zatrzymać wszystkich pracowników, w tym ciebie. Próbowałem ratować, co się da."

"Nie miałeś prawa."

"Miałem pełne prawo!" Ryan wybuchł, jego opanowanie szeryfa pękło. "To do mnie przyszedł tata, gdy przyszło drugie wezwanie. To ja spędzałem noce, przeglądając wszystkie opcje, podczas gdy ty—"

Zatrzymał się, ale usłyszałam to, czego nie powiedział.

Kiedy ty byłaś zajęta wychowywaniem swoich tajemniczych dzieci.

"Ryan. Ivory." Głos ojca przeciął podwórze.

Stał na ganku przy domku, przyciągnięty naszymi podniesionymi głosami. Powoli podszedł do nas, chwiejnym krokiem, który z każdym rokiem stawał się coraz bardziej widoczny.

"Przestańcie winić brata." Głos taty był stanowczy, mimo drżenia ciała. "To była moja porażka. Straciłem to ranczo, bo byłem zbyt dumny, żeby prosić o pomoc, kiedy jej potrzebowałem. Wmawiałem sobie, że naprawię wszystko, jeśli tylko będę ciężej pracował."

"Tato…"

"Nie. Musisz to usłyszeć, kochanie."

Stanął przy nas, mały i kruchy w sposób, który łamał mi serce.

"Ryan zrobił to, czego ja nie potrafiłem. Ocalił to, co dało się ocalić." Jego załzawione oczy spoczęły na mnie. "Czasem miłość wygląda jak zdrada, kochanie. Czasem najlepszy wybór to po prostu najmniej okropny."

Spojrzałam na drżące ręce ojca. Na pełne winy oczy brata. Ciężar sekretów, których nigdy nie mogłam wyjawić, przygniatał mnie tak, że ledwo mogłam oddychać.

Troje dzieci bez ojca. Jedna noc i skomplikowane uczucie do dwóch mężczyzn, których nigdy nie mogłam cofnąć.

Prawda, która mogła zniszczyć wszystko, gdyby kiedykolwiek ujrzała światło dzienne.

Wtedy zauważyłam Kamerona.

Oddalił się od stodoły podczas mojej kłótni z Ryanem i teraz stał przy moim zaparkowanym trucku. Jego ciemna głowa była pochylona, gdy zaglądał przez szybę od strony kierowcy na coś w środku.

Moje serce całkiem stanęło. Rano wyczyściłam większość widocznych śladów macierzyństwa, zanim tu przyjechałam.

Ale czy usunęłam wszystko?

Każdy drobny ślad trójki dzieci, które ukrywałam, mógł być widoczny przez tę szybę.

Głowa Kamerona powoli się uniosła. Jego lodowatoniebieskie oczy odnalazły moje na dystansie i coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy.

Coś, co wyglądało niemal jak pytanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Pobiegłam w stronę ciężarówki, zanim mój mózg nadążył za nogami.

Serce waliło mi o żebra, gdy szarpnęłam tylne drzwi i przeskanowałam każdy, cholerny centymetr.

Siedzenia—czyste. Podłoga—pusta. Kieszenie w zagłówkach—nic. Ani śladu po trzech małych huraganach, które na co dzień niszczyły ten pojazd.

Ani śladu po trójce dzieci, które tak bardzo chciałam ukryć.

Ulga uderzyła mnie tak mocno, że omal nie ugięły mi się kolana. Chwyciłam się ramy drzwi, próbując uspokoić oddech.

— Jezu, iskiereczko. Wyglądasz, jakbyś szukała bomby.

Śmiech Kamerona sprawił, że odwróciłam się gwałtownie. Stał tuż za mną, a ja zmusiłam swój zdradziecki umysł, by nie gapić się na to, jak jego robocza koszula opina się na klatce piersiowej.

— Nie szpiegowałem — powiedział, ale jego uśmiech sugerował coś innego. — Ale muszę zapytać — naprawdę wciąż jeździsz tą pułapką na tężec? Wygląda, jakby zdechła od mocniejszego kichnięcia.

— Jeździ bez zarzutu.

— Chyba rzęzi. — Okrążył ciężarówkę, kręcąc głową na widok każdej wgniotki i plamy rdzy. — Znajdę ci coś, co nie rozpadnie się w środku sezonu wycieleń. Może to nowe Forda, które mają w salonie w—

Zatrzasnęłam tylne drzwi mocniej, niż powinnam, potrzebując ostrego dźwięku, by przeciąć napięcie.

— Nie potrzebuję twojej jałmużny.

Kameron zamiast się cofnąć, podszedł bliżej. Spojrzał na mnie z taką intensywnością, że ciepło rozlało mi się zdradliwie w podbrzuszu.

— To nie jałmużna. Twoja praca jest tu ważna. Jesteś najlepszą weterynarz w promieniu pięćdziesięciu kilometrów, a jeśli twoja ciężarówka padnie, kiedy będziesz ratować czyjąś cenną klacz, to problem dla wszystkich. Zasługujesz na niezawodny samochód.

Był jeszcze bliżej, tak że widziałam bliznę nad jego lewą brwią, tę, którą zdobył przy zajeżdżaniu koni w wieku siedemnastu lat.

— Po prostu pozwól mi się tobą zająć. Tak jak powinienem był sześć lat temu.

Zabrakło mi tchu, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, zadzwonił jego telefon. Zerknął na ekran, zaklął pod nosem i odsunął się, żeby odebrać.

Nie czekałam na rozmowę. Odwróciłam się od ciężarówki, gotowa uciec, póki mam okazję.

— Ivory. — Głos Colta przeciął podwórze. Stał przy werandzie domku, z założonymi na piersi ramionami. — Musimy porozmawiać. W biurze. Teraz.

— Muszę zrobić obchód. — Wskazałam ogólnikowo w stronę pastwisk. — I obiecałam Stelli, że—

— To nie była prośba.

Ton rozkazu w jego głosie wywołał niechciany dreszcz wzdłuż kręgosłupa. To nie był spokojny, opanowany Colt z wczorajszego spotkania. To było coś zupełnie innego.

Poszłam za nim do środka, boleśnie świadoma każdego szczegółu—tego, jak poruszał się z drapieżną gracją, jak jego ramiona wypełniały framugę drzwi. Jak pachniał mydłem, sianem i czymś charakterystycznie coltowatym, przez co moja skóra robiła się za ciasna.

Biuro wydawało się mniejsze, gdy był w środku. Gdy zamknął drzwi i stanął pomiędzy mną a ucieczką, serce zaczęło walić mi jak szalone.

— Wypytuję ludzi. — Jego głos był zwodniczo spokojny, ale widziałam napięcie w ramionach. — Poznaję zespół, odświeżam kontakty z miasteczkiem. Dowiaduję się, co się zmieniło, odkąd wyjechałem.

— To bardzo skrupulatne z twojej strony — powiedziałam, krzyżując ramiona na piersi.

Podszedł bliżej, a ja musiałam walczyć, by nie cofnąć się o krok. Zostać na miejscu oznaczało oddychać jego zapachem, i to nadal coś mi robiło.

— Pani Patterson wspomniała coś ciekawego. — Kolejny krok bliżej. — Wszyscy zdają się wiedzieć, że masz dzieci. Troje. Trojaczki.

Słowa odebrały mi oddech. Skóra zapiekła, każdy nerw był świadomy jego bliskości, ale zachowałam kamienną twarz, dłonie spokojnie opuszczone wzdłuż ciała.

— Moje życie prywatne nie—

— Kto jest ich ojcem?

Pytanie padło szorstko, niemal boleśnie. Jego dłonie drgnęły przy bokach—ten znak, że walczy o opanowanie. Mięsień w jego szczęce zadrgał, a ja przyłapałam się na tym, że wpatruję się w jego usta, nagle uświadamiając sobie, że wciąż pamiętam, jakie były.

A więc Kameron też o nich wiedział.

Dlatego tak krążył, igrał ze mną i obserwował moją reakcję. Palant.

Milczałam, ale nie mogłam powstrzymać płytkiego oddechu i spojrzenia błądzącego po jego twarzy, czując jak policzki płoną.

— Jesteś mężatką? — Każde słowo wydawało się z niego wyrywane. Przysunął się jeszcze bliżej, a teraz byłam uwięziona między nim a biurkiem. — Rozwiedziona? To był ktoś stąd? Ktoś, kogo mogę znać?

Każde pytanie zaciskało pętlę na mojej szyi.

Zmuszałam się, żeby oddychać. Zmuszałam się, żeby spojrzeć mu w oczy bez drgnięcia.

— Straciłeś prawo do tych odpowiedzi w dniu, w którym odszedłeś.

Coś pękło w jego opanowaniu i tama puściła. Colt podszedł tak blisko, że musiałam odchylić głowę, żeby spojrzeć mu w oczy; czułam jego oddech na twarzy, gdy głos mu się obniżył.

— Odszedłem, bo cię chciałem, Ivory. Wtedy, w liceum. Wiesz, jakim to było piekłem? Patrzeć na ciebie każdego dnia, płonąć do ciebie i nienawidzić się za to?

Jego wyznanie sprawiło, że przez moje ciało przepłynęła fala gorąca.

Ta szczerość w jego głosie, sposób, w jaki całe ciało drżało od powstrzymywanej pasji — to było upajające.

— Byłaś młodsza ode mnie. Szesnaście lat, kiedy zacząłem tu pracować. Młodsza siostra Ryana. I wiedziałem... — Zatrzymał się, szczęka mu się zacisnęła. — Wiedziałem, że byłaś zakochana w Kamie. Za każdym razem, gdy wchodził do pokoju, twoja twarz się zmieniała... Więc trzymałem się z daleka. Wmawiałem sobie, że tak będzie najlepiej.

Powietrze między nami gęstniało, ledwo mogłam oddychać.

— Tamtej nocy, na festynie dożynkowym, myślałem, że może wreszcie będę miał swoją szansę. Że może widzisz mnie tak, jak ja zawsze widziałem ciebie.

Jego oczy wrzynały się w moje.

— A potem obudziłem się i zrozumiałem, że musiałem cię dzielić. — Jego dłonie zacisnęły się na biurku po obu moich stronach, zamykając mnie w klatce, choć mnie nie dotykał. — Że cokolwiek między nami było, Kameron też to miał.

— Więc po prostu odszedłeś?

— Nie mogłem zostać. — Pochylił się, a ja zadrżałam, gdy jego oddech musnął moją szyję. Nadal mnie nie dotykał, ale był tak blisko, że czułam elektryczność między nami. — Nie mogłem patrzeć, jak go wybierasz. Nie mogłem—

Znowu się zatrzymał, przełykając ślinę, jakby zmuszał się, by mówić dalej.

— Po prostu powiedz mi — wyszeptał, a ja poczułam te słowa na skórze jak pieszczotę. — Powiedz mi, kto dostał to, co powinno być moje. Kto widział cię w ciąży z jego dziećmi. Kto cię tulił, gdy spałaś.

— Nic nie było twoje — zdołałam wydusić, choć głos mi drżał i nienawidziłam, jak moje ciało domagało się kontaktu.

— Kłamczucha. — Odchylił się na tyle, żebym mogła spojrzeć mu w oczy, a surowe pożądanie w jego spojrzeniu sprawiło, że musiałam oprzeć się o biurko. — Jedna noc z tobą zniszczyła mnie dla każdej innej. Wiesz, ile razy to odtwarzałem?

Jego wzrok przesunął się na moje usta, obserwując, jak nieświadomie oblizuję wargi.

Napięcie między nami było nie do zniesienia. Każda komórka mojego ciała pragnęła skrócić ten dystans, zasmakować go jeszcze raz, pozwolić mu spełnić każdą obietnicę, którą wyrażały jego oczy.

Ale nie mogę na to pozwolić. Nie po tylu latach. Nie po tym, jak mnie zostawili.

Moje stare, skomplikowane uczucia nie mają znaczenia.

Reakcja mojego zdradzieckiego ciała, które wciąż ich pamięta, nie ma znaczenia.

Muszę trzymać się od nich z daleka.

— Ile mają lat? — Colt zesztywniał. Jego oczy zwęziły się, jakby coś kalkulował za tą opanowaną maską. — Twoje trojaczki. Kiedy się urodziły?

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam, bo coś we mnie pękło.

Popchnęłam go w pierś i zrobiłam krok do przodu, aż prawie stykaliśmy się klatkami piersiowymi. Głos miałam zimny i ostry jak nóż.

— Nie masz prawa znikać na sześć lat bez słowa, a potem wracać i zadawać pytania o moje życie. Moje dzieci są moje. Nie mają nic wspólnego z tobą, z Kameronem ani z nikim innym.

To kłamstwo miało gorzki smak na moim języku, ale mówiłam dalej.

— Oboje nic dla mnie nie znaczyliście. Jedna głupia, pijana noc, której żałuję od lat. Więc cokolwiek sobie tam kalkulujesz, przestań. Przestań natychmiast.

Patrzyłam mu prosto w oczy, nie mrugając.

— Między nami jest tylko biznes. Nic więcej. Nic więcej nigdy nie będzie. Rozumiesz?

Colt patrzył na mnie dłuższą chwilę. Coś niebezpiecznego mignęło w jego oczach.

Nie zaprotestował. Nie bronił się. Nie próbował naciskać. Tylko lekko przechylił głowę, a w kąciku ust zatańczył cień uśmiechu.

— Zobaczymy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

120

Treść

Aa