* Teraźniejszość *
Stałam osłupiała na podwórku ojca, buty wrosły w ziemię jakbym zapuściła tu korzenie, podczas gdy moje ciało zdradzało mnie z każdym dudniącym uderzeniem serca.
Twarze moich dzieci przemknęły mi przed oczami. Ich oczy. Ich uśmiechy. Ich ojciec stał dziesięć kroków dalej. Gdybym tylko mogła powiedzieć, który z nich.
"Ivory." Głos Colta był cichszy niż pamiętałam, ale też bardziej szorstki. „Dobrze… dobrze cię znowu widzieć.”
Sześć lat nie odcisnęło na nich piętna takiego, jak na mnie. Diabelski uśmiech Kamerona zgasł na ułamek sekundy, na jego twarzy mignęło niemal coś wrażliwego, zanim maska wróciła na swoje miejsce.
„Hej, iskierko”, powiedział, a niech go diabli za to, że zabrzmiało to czule. „Wyglądasz…” Zawahał się, przełknął ślinę. „Wyglądasz dobrze. Naprawdę dobrze.”
Miałam ochotę się zaśmiać. Albo krzyknąć. Może oba naraz.
Stali tam, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi spotykającymi się po latach. Jakby nie przelecieli mnie bez opamiętania w siodlarni i nie zniknęli przed świtem.
„Dajcie spokój. Przestańcie z tą szopką.” Słowa wyszły ze mnie szydercze i ostre jak brzytwa. „Nie ważcie się tam stać i udawać, że—”
„Ivory, proszę.” Colt zrobił krok do przodu, dłonie uniesione, jakby zbliżał się do spłoszonej klaczy. W jego piwnych oczach było coś niebezpiecznie bliskiego żalowi. „Musimy porozmawiać. Wszyscy troje.”
„Nie mamy o czym rozmawiać.”
„Teraz my jesteśmy właścicielami rancza,” powiedział Kameron spokojnie. „To sprawa, którą musimy omówić. Prywatnie.”
Colt zszedł z ganku, zanim zdążyłam uciec, a Kameron podążył za nim, jego głos był miękki w sposób, od którego skóra mi cierpła, gdy mówił dalej.
„Twój ojciec potrzebuje odpoczynku. Jego stan… No cóż, nie chcemy go bardziej stresować niż to konieczne. Ta rozmowa nie powinna go dotyczyć.”
Mój ojciec stał bezradnie na schodach, trzęsącymi się dłońmi splecionymi przed sobą.
Wina w jego oczach niemal mnie złamała, ale nie mogłam go teraz pocieszyć. Nie mogłam zrobić nic, oprócz podążenia za tymi dwoma mężczyznami do głównego domu rancza, jak jagnię prowadzone na rzeź.
Zaprowadzili mnie do biura ojca w głównym domu. Do tego samego pokoju, w którym jako nastolatka uczyłam się bilansować księgi rachunkowe rancza.
Teraz siedziałam naprzeciwko dwóch mężczyzn, którzy byli właścicielami każdego akra, który moja rodzina budowała przez trzy pokolenia.
Kameron zajął fotel ze skóry, jakby był u siebie, a Colt ustawił się przy oknie, obserwując mnie tymi nieczytelnymi oczami.
„Ryan o tym wie?” Oskarżenie wyrwało mi się z gardła. „Jak to się w ogóle stało? Oboje zniknęliście sześć lat temu, wyparowaliście jak dym, a teraz jesteście właścicielami wszystkiego, co moja rodzina budowała przez pokolenia?”
Kameron wzruszył ramionami, z tym irytującym uśmiechem błąkającym się na ustach. „A kto twoim zdaniem powiedział nam, że twoje ranczo tonie?”
Zemdlało mi w żołądku.
Co za głupota…
„Spotkaliśmy go w barze jakieś tydzień temu.” Oglądał paznokcie z pozorną nonszalancją. „Starzy znajomi, nadrabianie zaległości, drinki leją się strumieniami—wiesz jak to jest. Ryan zawsze gadał za dużo po trzeciej whiskey. Wyrzucał z siebie wszystko o długach tatusia, banku krążącym jak sępy, jak martwi się o swoją małą siostrzyczkę.”
„Ryan by nie—”
„Parkinson twojego ojca niszczy więcej niż tylko jego ciało.”
Colt przerwał, w końcu odwracając się od okna.
„Rachunki za leczenie. Zaległe płatności. Powolna degradacja wszystkiego, co zbudował twój dziadek. Ryan był zdesperowany. Martwił się o ciebie, Ivory. O to, co się stanie, gdy bank w końcu zażąda spłaty pożyczek i zostawi was z niczym.”
„Więc wpadliście tu jak bohaterowie?” Roześmiałam się, ale zabrzmiało to jak złamany głos. „Jakie to kurwa szlachetne.”
„To nie tak. Kameron i ja już od jakiegoś czasu rozważaliśmy połączenie zasobów.” Spokojny ton Colta kontrastował z moją wściekłością. „Chcieliśmy zainwestować w coś trwałego, zamiast gonić za kolejnym rodeo czy kontraktem na bydło.”
„Tu się wychowaliśmy.”
Kameron pochylił się do przodu, opierając łokcie na kolanach, i spojrzał mi prosto w oczy.
„Twój ojciec dał nam pracę, gdy nikt inny nie chciał. Nauczył nas wszystkiego, co wiemy o ranczu. Ta ziemia coś dla nas znaczy, Ivory. Nie jesteśmy obcymi, którzy wpadli tu, by rozszarpać to, co zbudowała twoja rodzina. Chcemy to uratować. Sprawić, by znów było opłacalne.”
Coś we mnie pękło i wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło po drewnianej podłodze. Zacisnęłam pięści przy boku.
„Myślicie, że możecie wrócić tutaj i zgrywać zbawców po tym, co zrobiliście?” Słowa wylały się ze mnie, sześć lat furii w końcu znalazło swój cel. „Obudziłam się sama w siodlarni, a was obu po prostu—nie było. Wyparowaliście. Jakbym była tylko wygodnym ciałem na jedną noc!”
Żaden z nich się nie odezwał, cisza po tych słowach była ogłuszająca. Nawet uśmiech Kamerona zgasł.
„Wykorzystaliście mnie i zniknęliście bez słowa. Żadnej kartki. Żadnego telefonu. Nawet pożegnania z człowiekiem, który was praktycznie wychował!”
Głos załamał mi się przy ostatnich słowach i musiałam zebrać całą wolę, by powstrzymać łzy.
„Nie będę pracować dla mężczyzn, którzy potraktowali mnie jak jednorazowy żart. A teraz chcecie, żebym się uśmiechała i pracowała dla was? Wolę opuścić to ranczo, niż odpowiadać przed którymkolwiek z was.”
Wtedy Colt się poruszył, wyciągając z szuflady teczkę z namysłem. Teczka, którą poznałam, bo podpisywałam te dokumenty trzy lata temu, zdesperowana, by mieć trochę stabilizacji.
„Wszyscy pracownicy pozostają na dotychczasowych umowach.”
Jego głos był spokojny, niemal łagodny. Jakby przekazywał złą wiadomość rodzinie po stracie.
„Twój ojciec zadbał o to podczas negocjacji sprzedaży. Chciał cię chronić, Ivory. Twoją praktykę i dochód.”
Przesunął teczkę w moją stronę po biurku.
„Twoja umowa ma klauzulę kary za przedwczesne rozwiązanie. To standard przy stanowisku z mieszkaniem i sprzętem w pakiecie.” Jego piwne oczy spotkały się z moimi. „Pięćdziesiąt tysięcy dolarów.”
Krew mi zamarzła w żyłach.
Pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Nie miałam pięćdziesięciu tysięcy dolarów.
Miałam trójkę dzieci, które potrzebowały nowych ubrań do przedszkola. Miałam praktykę weterynaryjną, która ledwo wychodziła na zero. Miałam konto w banku, które trzymało się na modlitwach.
„To jakiś żart.” Głos mi się załamał. „Naprawdę mówicie mi, że jestem tu uwięziona przez drobny druczek, który podpisałam trzy lata temu? Że nie mogę odejść stąd—od was—bez zapłacenia fortuny, której nie mam?”
„Dokładnie to ci mówimy.” Kameron oparł się o oparcie krzesła, a ten diabelski uśmiech powoli wracał na jego usta. Popołudniowe światło rozbłysło w jego lodowatych, niebieskich oczach i żołądek mi się przewrócił. „Wygląda na to, że utknęłaś z nami, iskierko.”
To przezwisko wywołało we mnie lawinę emocji, łącznie z gęsią skórką. Nazwał mnie tak po raz pierwszy lata temu, gdy wybuchłam złością, a on śmiał się z ognia w moich oczach.
Wtedy skrycie to uwielbiałam. Teraz czułam się, jakby to był łańcuch na mojej szyi.
Spojrzałam na nich—Kameron z nonszalanckim urokiem, Colt z cichą intensywnością—i zobaczyłam swoją przyszłość rozciągającą się przede mną jak wyrok.
Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy wciąż sprawiali, że moje ciało płonęło. Codzienny kontakt z mężczyznami, którzy dali mi troje dzieci i nawet o tym nie wiedzieli.
Pięćdziesiąt tysięcy dolarów dzieliło mnie od wolności. Byłam uwięziona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje myśli błądziły po niemożliwych opcjach.
Nie mogłam im powiedzieć o dzieciach, które sama wychowywałam przez pięć lat. Nie mogłam wyjawić, że jedno z nich może być ojcem, który mnie porzucił, zanim w ogóle się dowiedział.
Ale nie stać mnie też było na prawnika, by walczyć z tą umową. Nie mogłam odejść od mojego gabinetu weterynaryjnego ani domu. Dziedzictwo mojej rodziny wymykało mi się z rąk, a ci dwaj mężczyźni trzymali za sznur.
Kameron i Colt patrzyli na mnie, czekając. Cisza naciskała mi na klatkę piersiową jak fizyczny ciężar.
"Dobrze. Zostanę," w końcu wymusiłam słowa przez zaciśnięte zęby. "Ale mam warunki."
Podniosłam jeden palec, a brwi Kamerona uniosły się rozbawione, podczas gdy Colt nie poruszył się, ale jego uwaga się wyostrzyła.
"Po pierwsze—zaczynamy od czystej karty." Uniosłam podbródek. "Nie zakładacie, że wiecie, kim teraz jestem, i na pewno nie traktujecie mnie jak dwudziestodwuletnią dziewczynę, którą zostawiliście."
Przez pokój przeszedł powolny dreszcz. Uśmiech Kamerona osłabł, a szczęka Colta drgnęła.
"To uczciwe," powiedział cicho Colt. "Sześć lat to dużo czasu. Ludzie się zmieniają."
"Zmieniają się." Podniosłam drugi palec. "Każde przekroczenie moich granic daje mi prawo do rozwiązania umowy bez kary. Nie obchodzi mnie, co tam jest napisane—przekroczycie linię, znikam."
Palce Colta zadrgały przy jego biodrach, a uśmiech Kamerona stał się napięty, zamyślony.
"A te granice..." Kameron skrzyżował ramiona, wyglądając na rozbawionego. "Zamierzasz napisać nam instrukcję? Może jakieś fiszki, żebyśmy wiedzieli, które tematy są zakazane?"
"Sami się dowiecie, kiedy przekroczycie jedną z nich. A gdy powiem, żebyście się odsunęli, odsuniecie się natychmiast. Bez negocjacji. Bez używania tego uśmiechu, żeby się prześlizgnąć przez moje mury jak przez bibułę."
"Brzmi rozsądnie," powiedział Colt. Jego piwne oczy nie odrywały się od moich. "Nie jesteśmy tu po to, żeby ci utrudniać życie, Ivory. Chcemy, żeby ta współpraca się udała."
"Współpraca." Pozwoliłam, by to słowo zawisło w powietrzu. "Tak to nazywamy?"
"A jakbyś to nazwała?"
"Przymusowa służba przychodzi mi do głowy."
Kameron roześmiał się—prawdziwy śmiech, szczere zaskoczenie przebijające się przez jego fasadę. "Cholera, iskierko. Naprawdę nabrałaś charakteru. Kiedyś nie mogłaś spojrzeć na nas bez czerwienienia się."
"Ta dziewczyna spłonęła w siodlarni sześć lat temu." Podniosłam trzeci palec. "Ostatni warunek—zero terytorialnych zagrywek. Żadnego rywalizowania o mnie. Żadnej zazdrości. Nie jestem nagrodą do zdobycia przez któregoś z was."
Cisza zgniotła powietrze, a uśmiech Kamerona rozlał się powoli i niebezpiecznie, jakby właśnie rzuciłam mu wyzwanie, na które czekał.
Wyraz twarzy Colta się nie zmienił, ale jego dłonie znowu zadrgały przy biodrach—drobna rysa w tej żelaznej samokontroli. To oznaczało, że już knuł, jak ominąć moje zasady, nie łamiąc ich oficjalnie.
"Zgoda," powiedział. "Wszystkie trzy warunki. Mamy to spisać?"
"Co do słowa."
"W takim razie załatwione." Podszedł do biurka i wyciągnął skórzany notes. "Teraz, jeśli chodzi o sprawy funkcjonowania rancza. Chciałbym zaplanować cotygodniowe spotkania w sprawie raportów o stanie zdrowia zwierząt."
"Cotygodniowe spotkania są w porządku. Najlepiej pasują mi poniedziałki."
"Poniedziałki. Zanotowane."
Kameron wstał, przeciągając się jak kot budzący się z drzemki.
"A co z oprowadzeniem?" zapytał, tonem sugerującym, że chciałby obejrzeć coś więcej niż tylko posiadłość. "Minęło sześć lat. Musimy zobaczyć, z czym mamy do czynienia. A kto lepiej nam to pokaże niż kobieta, która utrzymała to miejsce przy życiu?"
Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Coś zorganizuję. Później."
" Później ," powtórzył, podchodząc bliżej.
Nie ustąpiłam, choć jego nowy, ale wciąż obezwładniający zapach perfum atakował moje zmysły. Gardło mi się zacisnęło, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon wybuchł dźwiękiem.
Na ekranie pojawiło się imię Marisol. Odwróciłam się od mężczyzn, odbierając ze ściśniętym sercem. "Hej, Mari. Co się stało?"
"No więc, śmieszna sprawa." Jej głos brzmiał pół żartobliwie, pół zrezygnowanie. "Luke uznał, że dalej jest głodny po śniadaniu i zjadł naleśniki Levi’ego prosto z jego talerza. Zjadł sześć zanim zdołałam zareagować i dwa razy już zwymiotował. Dzieciom nic nie jest, ale jak będziesz je odbierać, to weź może ubrania na zmianę."
Krew mi zamarzła, ale głos zachowałam spokojny. "Rozumiem. Zaraz będę."
"Wszystko okej? Jakoś dziwnie brzmisz."
"W porządku. Kończę tylko sprawy służbowe. Wyjaśnię na miejscu."
Zakończyłam rozmowę i odwróciłam się, z twarzą bez wyrazu. Dwie pary oczu wbiły się we mnie—ciekawskie Kamerona i nieprzeniknione Colta.
"Mam sprawy w mieście," powiedziałam. "Dokończymy to później."
Nie czekałam na pozwolenie, po prostu wyszłam z biura jakby ściany się zamykały, bo tak właśnie było.
Droga do kawiarni Marisol zajęła mi piętnaście minut. Piętnaście minut ściskania kierownicy tak mocno, aż zbielały mi knykcie. Piętnaście minut prób łapania oddechu przez panikę ściskającą mi pierś.
Trojaczki rzuciły się na mnie, gdy tylko weszłam tylnymi drzwiami.
Lily złapała mnie za rękę, trajkocząc o rysunku, który zrobiła—konia z fioletowymi plamkami i tęczową grzywą.
Luke został z tyłu, zawstydzony, z poplamioną koszulką i bladą twarzą.
Levi domagał się wyjaśnienia, czemu tak długo mnie nie było, z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Ta poza—czysty Kameron w miniaturze, cały z postawą i oskarżeniem. A może to upór Colta?
Boże, nadal nie potrafiłam powiedzieć.
Przycisnęłam ich do siebie zbyt mocno, wdychając zapach syropu i dzieciństwa. Moje kotwice. Moje powody dla wszystkiego.
"Mamo, dusisz mnie," zaprotestowała Lily.
"Przepraszam, kochanie. Po prostu tęskniłam."
Gdy dzieci już były przebrane i zajęte kolorowankami, opadłam na ławkę w kącie i powiedziałam Marisol wszystko.
Sprzedaż. Kontrakt. Pułapkę, w którą wpadłam.
Zasady, które ustaliłam, a które już wydawały się papierowymi ścianami wobec burzy.
Mężczyzn, którzy mogliby zniszczyć wszystko, jeśli tylko spojrzą w twarze moich dzieci.
"Pozwól, że się upewnię, że dobrze rozumiem ten burdel." Twarz Marisol ciemniała z każdym słowem. "Twoi tatusiowie dzieci—w liczbie mnogiej—teraz są właścicielami rodzinnego rancza. Finansowo jesteś do nich przywiązana. I nie mają pojęcia, że te trzy małe chochliki istnieją?"
"To podsumowanie, tak."
"Ivory." Pochyliła się do przodu. "Nie ukryjesz trójki pięciolatków w tak małym miasteczku. Ludzie plotkują. Gdy tylko Kameron albo Colt zobaczą te dzieci… Każdy z połową rozumu zacznie zadawać pytania."
"Wiem." Głos mi się załamał. "Wiem, okej? Potrzebuję tylko czasu, żeby to wszystko ogarnąć. Kilku dni, by wymyślić jakiś plan."
"Plan na co? Żeby okłamywać ich w nieskończoność? Żeby udawać, że twoje dzieci nie istnieją?"
"Żeby chronić moje dzieci przed mężczyznami, którzy już raz mnie zostawili." Pochyliłam się do przodu, desperacja przeciekała przez każde słowo. "Możesz się nimi zająć kilka dni? Dopóki czegoś nie wymyślę. Proszę, Marisol. Błagam cię."
Przez dłuższą chwilę milczała. Potem westchnęła, sięgnęła przez stół i ścisnęła moją dłoń.
"Dobrze. Kilka dni. Ale Ivory…" Spoważniała. "To jest głupie i dobrze o tym wiesz. Nie uciekniesz od tego wiecznie. W końcu prawda wyjdzie na jaw, a wtedy lepiej miej cholernie dobrą wymówkę."
"Wiem."
"Na pewno? Bo z mojej perspektywy to budujesz domek z kart w trakcie wichury."
Spojrzałam na moje dzieci—Lily pokazującą Luke’owi swój rysunek, Levi kradnący kredki obojgu. Całe moje serce, przy stoliku w kawiarni pokrytym plamami po śniadaniu.
"Może i tak," powiedziałam. "Ale te dzieci to wszystko, co mam. I zrobię wszystko, by je chronić. Nawet jeśli będę musiała okłamywać mężczyzn, którzy mogą być ich ojcami."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranna, krótka przejażdżka przez ranczo do głównych stajni wydawała się dłuższa, niż powinna, gdy z każdym kilometrem żołądek coraz mocniej mi się ściskał.
Zostawiłam moje dzieci u Marisol, zaledwie piętnaście minut stąd—na tyle blisko, by w razie katastrofy móc do nich dobiec, ale wystarczająco daleko, żebym mogła się modlić, że ci mężczyźni nigdy ich nie znajdą.
"Tylko kilka dni", obiecałam im. "Mama wszystko naprawi."
Kameron czekał przy stajni, opierając się o starego John Deerea, jakby na mnie czekał. Bez notatnika, bez udawania, że pracuje.
Tylko on, w wytartych dżinsach, które wisiały nisko na biodrach i czarnej koszulce henley, przylegającej do każdego mięśnia, który pamiętałam aż za dobrze. Poranne słońce wydobywało złoto z jego włosów spod kowbojskiego kapelusza, sprawiając, że wyglądał jak ucieleśnienie pokusy.
— Dzień dobry, iskierko. — Jego głos był szorstki, chropowaty, wywołując niechciane dreszcze na moim kręgosłupie. — Dobrze spałaś? A może całą noc myślałaś o mnie?
Minęłam go, jakby był tylko meblem, szukając mojego drugiego, bardziej opanowanego szefa.
— Gdzie jest Colt?
— Na północnym pastwisku, sprawdza ogrodzenia. — Odepchnął się od traktora z płynną gracją, każdy jego ruch był zamierzony i drapieżny. — Zaraz wróci. Ale na razie jesteśmy tu tylko we dwoje.
Moje serce zabiło szybciej na te słowa.
Bycie sam na sam z Kameronem wydawało się niebezpieczne na sposoby, które nie miały nic wspólnego z moimi sekretami. Muszę stąd wyjść. — W takim razie wrócę później—
Stanął mi na drodze i nagle wszystko, co czułam, to jego zapach—skóra i coś niepowtarzalnie męskiego, co sprawiało, że kolana mi miękły. Nie dotknął mnie, ale nie musiał.
Sama jego obecność sprawiała, że skóra mi cierpła od świadomości.
— Mam pracę do zrobienia.
— Ja też. — Jego wzrok przesunął się po moim ciele i nagle moje wytarte dżinsy i robocza koszula wydały mi się zbyt cienkie, zbyt odkrywające. — Ciekawa rzecz—Hank wspomniał, że nie mieszkałaś w głównym domu od lat. Dokładnie pięciu lat.
Usta mi zaschły od tego, jak był blisko. Widziałam srebrne plamki w jego niebieskich oczach, mogłam policzyć jego rzęsy, gdybym chciała. — No i?
— No i... — Zbliżył się, a moje ciało zdradziecko zareagowało.
Przypchnął mnie do traktora, nie kładąc na mnie nawet ręki, otaczając mnie tylko swoją obecnością. Metal był chłodny na moich plecach, ostro kontrastował z ciepłem, które od niego biło.
— Jestem ciekaw. Gdzie Ivory Hill chodzi nocą? Gdzie znikasz, gdy słońce zachodzi?
Wyprostowałam się. — To, gdzie mieszkam, nie powinno cię obchodzić.
— Teraz wszystko na tym ranczu mnie dotyczy. — Jego oczy przesuwały się po mojej twarzy, jakby czytał tajemnice zapisane w mojej skórze. — Zastanawiam się, co ukrywasz, Ivory. Co jest tak ważne, że musisz to trzymać z dala od innych?
Gorąco niebezpiecznie zebrało się głęboko w moim wnętrzu, ale zmusiłam głos do opanowania.
— Co to ma znaczyć?
— Po prostu ciekawi mnie to tajemnicze życie naszej głównej weterynarz. Małe miasteczko jak to... Niewiele jest miejsc, gdzie można zniknąć. Chyba że masz coś—albo kogoś—wartego ukrycia.
Sposób, w jaki powiedział "kogoś", sprawił, że serce mi zamarło.
Jakby już wiedział. Jakby się ze mną bawił.
— Masz urojenia.
— Jestem spostrzegawczy. — Jego wzrok opadł na moje usta i poczułam to jak dotyk. — Wiesz, myślałem o tamtej nocy. O tym, jak mnie pocałowałaś, jakbyś pragnęła tego od lat.
Poczułam rumieniec na twarzy. Pamiętałam ten pocałunek—desperację w nim, lata pragnienia w końcu puszczone wolno. — Kam…
— Twój smak. — Pochylił się, a ja gwałtownie wciągnęłam powietrze, gdy jego oddech musnął moje ucho, ciepły i intymny. Każda zakończenie nerwowe zapaliło się do życia. — Whiskey i coś słodkiego. Te dźwięki, które wydawałaś. Te małe westchnienia, kiedy—
— Przestań. — Ale mój głos był bez tchu, nieprzekonujący.
— Dlaczego? — Odsunął się tylko na tyle, by móc mi się przyjrzeć, a w jego przyciemnionych oczach zobaczyłam własne pożądanie. — Przypominam ci? Sprawiam, że pamiętasz, jak dobrze nam było razem? Jak idealnie pasowałaś między nami?
Poczułam, jak rumieniec rozlewa mi się po twarzy, a uda mimowolnie zaciskają na wspomnienie.
— Przekraczasz granicę.
"Naprawdę?" Jego uśmiech był czystym grzechem, tym, który zaprowadził go do niezliczonych łóżek i złamał równie wiele serc. "Nie dotknąłem cię. Nie zrobiłem nic poza przypomnieniem ci o tym, co udajesz, że nie ma znaczenia. Ale twoje ciało pamięta, prawda?"
Miał rację. Każda komórka mojego zdradzieckiego ciała krzyczała o kontakt.
Moja skóra była zbyt napięta, zbyt wrażliwa, a przestrzeń między nami iskrzyła od elektryczności.
"Dlaczego to robisz?"
Odchylił się, dając mi właśnie tyle miejsca, żebym mogła zaczerpnąć oddechu, choć moje płuca wciąż wydawały się zbyt małe. Jego wyraz twarzy spoważniał, stając się intensywny w zupełnie inny sposób.
"Bo chcę, żebyś przestała okłamywać samą siebie. Przestała udawać, że nie czujesz tego, co jest między nami i płonie od czasów, gdy byliśmy młodsi."
"To nie ma znaczenia, co czuję."
"To jedyne , co się liczy." W końcu cofnął się całkowicie, a utrata jego ciepła sprawiła, że poczułam się dziwnie opuszczona. "Tym razem nigdzie się nie wybieram, Ivory. Mam cały czas świata, by przypomnieć ci, jacy razem byliśmy dobrzy. Jak dobrzy możemy być znowu."
Na podjazd wjechała ciężarówka szeryfa, a ja ruszyłam szybkim krokiem, żeby przechwycić brata, zanim dotrze do stodoły. Ryan wysiadł z radiowozu, a na jego twarzy widniał ten uparty wyraz, który oznaczał, że jest gotowy do walki.
I nawet nie siliłam się na uprzejmości.
"Ty cholerny zdrajco", wysyczałam, gdy tylko wysiadł.
"Ivory, posłuchaj mnie przez chwilę, do cholery."
"Nie. Ty posłuchaj. Powiedziałeś im wszystko i oddałeś spuściznę naszej rodziny dwóm facetom, którzy sześć lat temu opuścili to miasto bez słowa. I nawet nie miałeś przyzwoitości, żeby mnie uprzedzić!"
Twarz Ryana wykrzywiło poczucie winy i frustracja. Przejechał dłonią po włosach, przekrzywiając kapelusz szeryfa.
"Bank miał przejąć wszystko za trzy tygodnie. Trzy tygodnie! Rozumiesz, co to znaczy? Wszystko—dom, ziemia, spuścizna—wszystko przepadłoby. Sprzedane na aukcji obcym, którzy pewnie podzieliliby to na McMansions."
"Więc wybrałeś ich? Ze wszystkich ludzi?"
"Byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi. Mieli pieniądze i znali się na ranczu. Zgodzili się zatrzymać wszystkich pracowników, w tym ciebie. Próbowałem ratować, co się da."
"Nie miałeś prawa."
"Miałem pełne prawo!" Ryan wybuchł, jego opanowanie szeryfa pękło. "To do mnie przyszedł tata, gdy przyszło drugie wezwanie. To ja spędzałem noce, przeglądając wszystkie opcje, podczas gdy ty—"
Zatrzymał się, ale usłyszałam to, czego nie powiedział.
Kiedy ty byłaś zajęta wychowywaniem swoich tajemniczych dzieci.
"Ryan. Ivory." Głos ojca przeciął podwórze.
Stał na ganku przy domku, przyciągnięty naszymi podniesionymi głosami. Powoli podszedł do nas, chwiejnym krokiem, który z każdym rokiem stawał się coraz bardziej widoczny.
"Przestańcie winić brata." Głos taty był stanowczy, mimo drżenia ciała. "To była moja porażka. Straciłem to ranczo, bo byłem zbyt dumny, żeby prosić o pomoc, kiedy jej potrzebowałem. Wmawiałem sobie, że naprawię wszystko, jeśli tylko będę ciężej pracował."
"Tato…"
"Nie. Musisz to usłyszeć, kochanie."
Stanął przy nas, mały i kruchy w sposób, który łamał mi serce.
"Ryan zrobił to, czego ja nie potrafiłem. Ocalił to, co dało się ocalić." Jego załzawione oczy spoczęły na mnie. "Czasem miłość wygląda jak zdrada, kochanie. Czasem najlepszy wybór to po prostu najmniej okropny."
Spojrzałam na drżące ręce ojca. Na pełne winy oczy brata. Ciężar sekretów, których nigdy nie mogłam wyjawić, przygniatał mnie tak, że ledwo mogłam oddychać.
Troje dzieci bez ojca. Jedna noc i skomplikowane uczucie do dwóch mężczyzn, których nigdy nie mogłam cofnąć.
Prawda, która mogła zniszczyć wszystko, gdyby kiedykolwiek ujrzała światło dzienne.
Wtedy zauważyłam Kamerona.
Oddalił się od stodoły podczas mojej kłótni z Ryanem i teraz stał przy moim zaparkowanym trucku. Jego ciemna głowa była pochylona, gdy zaglądał przez szybę od strony kierowcy na coś w środku.
Moje serce całkiem stanęło. Rano wyczyściłam większość widocznych śladów macierzyństwa, zanim tu przyjechałam.
Ale czy usunęłam wszystko?
Każdy drobny ślad trójki dzieci, które ukrywałam, mógł być widoczny przez tę szybę.
Głowa Kamerona powoli się uniosła. Jego lodowatoniebieskie oczy odnalazły moje na dystansie i coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy.
Coś, co wyglądało niemal jak pytanie.
Przesuń w górę, aby kontynuować