POV Kaeli
"Wychodzisz za nich za mąż i to ostateczne."
Ojciec rzucił to na nas jakby ogłaszał plany na kolację — swobodnie, sprawa załatwiona.
Tymczasem moja siostra Giselle i ja stałyśmy przed drzwiami do sali ceremonii, w sukniach, w które wbito nas godzinę temu.
Dwaj panowie młodzi stojący obok niego nie byli — absolutnie, zdecydowanie nie — tymi ludzkimi lordami, których nam obiecano.
Jeden miał karmazynową skórę, czarne żyły pod nią, kończące się na policzkach i zaczynające znowu na czole.
I kły. Prawdziwe kły, po prostu wystające spod wargi. Czerwone oczy, skrzyżowane ramiona, oparty o ścianę z tym leniwym uśmieszkiem, który mówił, że wszyscy jesteśmy dla niego zabawni.
Ten drugi, straszliwie wysoki, miał skrzydła. Czarne, łuskowate skrzydła złożone na plecach, pazury i twarz pełną blizn — jedna przecinała brew, druga rozdzielała wargę.
Jego złote oczy patrzyły na ciebie na wylot i nie znajdowały niczego interesującego. Wyglądał na niemal znudzonego.
A która z nas dostanie którego?
Moja młodsza siostra była pierwsza.
"Powiedziałeś, że wychodzimy za synów lorda Castena!" Chwyciła ojca za rękaw tak mocno, że myślałam, że go rozerwie. Jemu i tak by to nie przeszkadzało. "Ludzi, ojcze! Z prowincji wschodniej! Mówiłeś, że będzie okres narzeczeństwa, mówiłeś…"
"Wiem, co mówiłem."
"Spójrz na nich!" Giselle wskazała palcem karmazynowego. "Ten wygląda, jakby spał w trumnie, a drugi ma ogon! Powiedz im, że to odwołane, tatusiu, proszę!"
Stałam po prostu na miejscu. Mój mózg nadal ładował się.
Ten ze skrzydłami, smok, nawet nie spojrzał w naszą stronę.
"Wyjdziemy," powiedział. Głos płaski, zero zainteresowania. Odwrócił się i odszedł korytarzem. Wampir oderwał się od ściany, puścił oczko Giselle i ruszył za nim.
Gdy tylko zniknęli, twarz ojca całkiem się zmieniła.
"Słuchajcie uważnie," powiedział, ściszając głos. "Nic wam nie powiedziałem, bo musieli zobaczyć prawdziwe reakcje. Gdybyście wiedziały, spaliłybyście wszystko. Zwłaszcza ty, Giselle. Nie potrafisz utrzymać żadnego sekretu przez pięć minut."
Otworzyła usta, ale ojciec mówił dalej.
"To książęta podziemia. Obaj przeklęci. Jeśli klątwa nie zostanie złamana, umrą, a my stracimy najpotężniejszy sojusz, jaki kiedykolwiek zaoferowano naszej rodzinie. Mówimy o władzy w obu światach. Tytuły. Ziemia. Takie wpływy, za które ludzie są gotowi zabić. Nawet królowie będą zazdrościć takiej potęgi, bo staniemy się władcami wszechświata."
Giselle zmrużyła oczy. "A jak niby zrywa się tę klątwę?"
"Prawdziwa miłość. Albo dość dobra imitacja."
"Oszalałeś…" Giselle teatralnie przyłożyła dłoń do serca.
"Giselle. Moja kochana, wiem, że to straszne."
Natychmiast złagodniał. Ujął jej dłonie i spojrzał na nią tak, jak nigdy nie patrzył na mnie, jakby była więcej warta niż wszystkie jego drogocenne klejnoty.
"Ale wychodzisz za Azriela, wampira," powiedział. "Wystarczy, że go oczarujesz, sprawisz, że się w tobie zakocha i dasz mu dziedzica. Wtedy będziesz nietykalna w obu królestwach. Nikt już nigdy nie powie ci, co masz robić."
"Wyobraź to sobie," mówił, kreśląc fantazje w powietrzu dłonią. "Własny dwór. Własna władza. Ludzie prześcigający się, by móc z tobą porozmawiać."
"Ale on ma kły," wyszeptała Giselle, choć widziałam błysk ekscytacji w jej oczach.
"A ty jesteś najpiękniejszą dziewczyną w tym królestwie." Pocałował ją w czoło. "Nie będzie miał żadnych szans."
Wtuliła twarz w jego pierś, a on ją objął. W końcu kiwnęła głową.
"Oczywiście, ojcze," powiedziała. "Jeśli to mój obowiązek jako księżniczki, poświęcę się. Dla ciebie i królestwa."
Albo po prostu wyczułaś kolejną okazję, by być w centrum uwagi.
"Oto moja dzielna, mądra księżniczka." Ojciec uśmiechnął się do niej, potem spojrzał na mnie. Cała czułość, ciepło i delikatny głos zniknęły, zanim mrugnęłam. "Kaela, wychodzisz za smoka."
Teraz przyszła moja kolej. Przez chwilę poczułam, jak w piersi ściska mnie coś na kształt nadziei.
Ojciec właśnie przytulił Giselle, pocałował ją w czoło, wymalował jej złotą przyszłość. Może teraz zrobi to samo dla mnie.
Może położyłby mi rękę na ramieniu i powiedział, że też jestem odważna. Może to był ten moment, w którym w końcu zobaczyłby we mnie kogoś wartego zachęty.
Wyprostowałam się i starałam się mówić pewnym głosem. „Oczywiście, Ojcze, cokolwiek potrzebujesz. Dam radę. Mogę urodzić mu kilkoro dzieci, zrobię wszystko, nawet…”
„Przestań mówić, Kaelo.” Spojrzał na mnie, jakbym czymś pobrudziła mu but. „Patrzyłaś ostatnio w lustro? Jesteś gruba. I za każdym razem, gdy otwierasz usta, wypada z nich coś głupiego. Myślisz, że ktoś chciałby mieć z tobą dzieci?”
Korytarz ucichł. Giselle dłubała przy paznokciu. A ja po prostu stałam, przyjmując to.
Można by pomyśleć, że po dwudziestu latach przestanę się przejmować. Ale za każdym razem jego słowa trafiały w to samo bolesne miejsce. Moje siniaki nigdy nie miały szansy się zagoić, zanim pojawił się następny.
Zrezygnowałam z Fenrisa dla niego. Jedynej osoby, która naprawdę mnie chciała, która kochała mnie mimo wszystkich wad, mimo mojego wyglądu.
Ojciec kazał mi to zakończyć, bo nie pasowało do jego planów, więc tak zrobiłam.
Zakończyłam wszystko z Fenrisem, bo miałam nadzieję, że ojciec zobaczy, iż jestem lojalna, że w końcu spojrzy na mnie i pomyśli: „to moja córka”.
Ojciec nawet o tym nie wspomniał, ani razu.
„Twoim zadaniem jest go zabić,” powiedział w końcu ojciec.
Te słowa nie dotarły do mnie od razu.
On chce, żebym... co?
„Z-zabić... go?” Mój głos zabrzmiał zbyt wysoko i zbyt cienko.
Spojrzałam na Giselle, czekając na jej reakcję, ale dalej oglądała paznokcie. Bez westchnienia, bez zmarszczenia brwi, niczego, co potwierdziłoby, że nasz ojciec postradał zmysły.
Chciał, żebym zabiła kogoś. Prawdziwą, żywą... osobę.
Nigdy nie byłam nawet w prawdziwej bójce. Najbliżej przemocy byłam, gdy raz upuściłam kuchenny nóż i płakałam przez dziesięć minut.
„Zabij Naeve,” powtórzył ojciec. „Zanim klątwa zrobi to sama.” Omiotł mnie spojrzeniem, jakim patrzy się na narzędzie, co do którego nie ma się pewności, że wytrzyma. „Dasz radę?”
Nie jestem zabójczynią. Nigdy w życiu nie skrzywdziłam nawet muchy.
Ale spojrzałam na jego twarz, tę samą twarz, która nigdy nie zmiękła dla mnie ani razu, i powiedziałam: „Tak, Ojcze.”
Odwrócił się z powrotem do Giselle, by poprawić jej włosy.
Moja mama by mnie przytuliła. Powiedziałaby coś miłego, dotknęła mojej twarzy, powiedziała, że jestem dzielna. Ale zmarła, rodząc Giselle.
Ślub trwał piętnaście minut i był niczym. Sala podzielona na pół, potwory po jednej stronie, ludzka szlachta po drugiej.
Potem karety, ciemna posiadłość otulona mgłą, a moja siostra prowadzona w jedną stronę, podczas gdy mnie zaprowadzono w drugą. Ona nie obejrzała się ani razu. Ja nie mogłam przestać patrzeć, bo istota idąca przede mną miała prawie dwa metry wzrostu, skrzydła, pazury i milczenie.
Naeve nie odezwał się ani słowem w drodze. Ani w powozie, ani w niekończących się korytarzach, ani kiedy otworzył ciężkie drewniane drzwi i odsunął się, by mnie wpuścić.
Przeszłam trzy kroki w głąb pokoju, zanim jego ramię objęło mnie w pasie. Podniósł mnie z ziemi tak, jakbym nic nie ważyła, zaniósł na łóżko i rzucił na materac.
Odskoczyłam, aż kręgosłup uderzył o wezgłowie. „Nie dotykaj mnie! Przysięgam, będę się bronić, będę krzyczeć, nawet o tym nie myśl!”
Naeve przechylił głowę. „Chcesz walczyć ze mną?”
„Tak.”
„Ty.” Obejrzał mnie powoli, od bosych stóp przez zaciśnięte pięści po twarz, a jego wyraz twarzy przeszedł w... zainteresowanie. „Czym dokładnie?”
„Czymkolwiek mam.”
Naeve nie ruszył się. Jego złote oczy spoczęły na moich pięściach, potem na poduszce, którą ściskałam do piersi. Kącik jego ust drgnął.
„Masz poduszkę i paskudne nastawienie.”
Moje palce wbiły się w materiał. Serce waliło mi tak mocno, że byłam pewna, iż to słyszy. Pewnie tak, z tymi wszystkimi potwornymi zmysłami, które musiał mieć ze skrzydłami, pazurami i całą resztą.
„To cię obię na śmierć obydwoma!”
Poruszył się tak szybko, że aż powietrze zadrżało. Sekundę wcześniej był u stóp łóżka. Zaraz potem jego dłonie były po obu stronach mojej głowy, jego ciało nade mną, skrzydła szeroko rozpostarte, odcinając światło.
Biło od niego ciepło. Jego twarz była tuż przy mojej, a z bliska blizny wydawały się głębsze, a złoto w oczach jaśniejsze.
Zabrakło mi tchu i nienawidziłam, że nie był to tylko strach.
„Wciąż chcesz walczyć?” Jego głos był niski, rezonował przez materac, przez moją klatkę piersiową, przez miejsca, których wolałam nie przyznawać.
Bogowie, to nie może być moja noc poślubna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kaeli
Jego ciało było piecem.
To była pierwsza spójna myśl, jaką miałam. Nie: o Boże, on mnie zabije ani tak właśnie umrę , lecz czysto zwierzęca obserwacja, że jego skóra promieniuje ciepłem jak kowalski piec. Czułam to przez nasze ubrania.
Jego ręce znajdowały się po obu stronach mojej głowy, skrzydła odcinały światło. Nie mogłam się nawet drgnąć.
— Jesteś obrzydliwy — powiedziałam. — Zejdź ze mnie.
Nie poruszył się. Jego ciężar wciskał mnie głębiej w materac.
Każdy jego oddech przesuwał jego klatkę piersiową po mojej i wypychał powietrze z moich płuc małymi, bezradnymi pchnięciami.
— Nie. — Jego głos był niski i niespieszny. — Podoba mi się ten widok.
Moja twarz zapłonęła od tego, jak jego wzrok przesuwał się po mnie, powoli i celowo. W dół mojej szyi, przez obojczyk, niżej. Nie spieszył się, jakby miał do tego pełne prawo.
Nikt nigdy nie patrzył na mnie w ten sposób. Im dłużej się gapił, tym bardziej się wściekałam, bo to musiał być jakiś żart.
— Przestań mnie przedrzeźniać — warknęłam. — Jeśli chcesz mnie zabić, to po prostu zrób to. Jesteś potworem. To właśnie robią potwory.
Naeve przechylił głowę. Jego złote oczy wróciły do moich i już tam zostały.
— Twoje usta mówią jedno. — Jego głos stał się jeszcze niższy. Poczułam to w żebrach. — Ale twoje ciało chce czegoś innego.
Otworzyłam usta, żeby zaprzeczyć, i nic nie powiedziałam. Bo miał rację, a ja go za to nienawidziłam.
Puls walił mi wszędzie. W gardle, w nadgarstkach, między nogami. Moja skóra była rozpalona i to nie tylko ze strachu.
Jakaś część mnie odpowiadała na jego ciężar, na to ciepło, na niemożliwą wielkość, która wciskała mnie w łóżko.
A mózg wcale nie pomagał. Cały czas zauważał rzeczy, których nie powinien.
To, jak czarne łuski na jego szczęce łapały światło świec. To, jak blizna na jego ustach ściągała je na bok i sprawiała, że każde słowo wyglądało jak wyzwanie.
Jego kark był gruby i żylasty, żyły widoczne pod ciemną skórą, prowadzące do ramion tak szerokich, że zasłaniały cały pokój.
Pachniał dymem i czymś pod spodem, czymś dzikim i ciepłym. Nie nieprzyjemnie. To było najbardziej irytujące ze wszystkiego.
Jesteś w niebezpieczeństwie. To potwór. Przestań patrzeć na jego szyję.
Naeve pochylił się. Powoli, dając mi czas, by to zobaczyć, nie dając możliwości, bym coś z tym zrobiła. Jego usta minęły moją szczękę i zawisły przy uchu. Potem niżej.
Jego wargi musnęły bok mojej szyi. To nie był pocałunek. Po prostu sunął ustami po mojej skórze, powoli i gorąco, a jego oddech spłynął po moim obojczyku.
Każdy mięsień w moim ciele się napiął. Dźwięk wspiął się do gardła, ale przegryzłam go na pół, zanim się wydostał.
— Nienawidzę cię — wyszeptałam. Wyszło drżąco i słabo, zupełnie nieprzekonująco.
Naeve odsunął się na tyle, by na mnie spojrzeć. Jego złote oczy były przymknięte, a usta nadal wilgotne od mojej skóry.
Wyglądał jak coś z gorączkowego snu. Z takiego, o którym rano nikomu się nie mówi.
— Nie — powiedział. — Pragniesz mnie. Ale cię nie wezmę. — Jego kciuk przeciągnął pojedynczą linię wzdłuż mojej szczęki, pazur ledwie muskając skórę. — Dopóki nie będziesz mnie o to błagać na kolanach.
Wpatrywałam się w niego. Moja klatka piersiowa unosiła się mocno. Skóra płonęła tam, gdzie dotknęły ją jego usta, i bolała wszędzie indziej.
— Nigdy nie będę cię o nic błagać.
— Zobaczymy.
I wtedy zsunął się ze mnie jednym płynnym ruchem. Wstał, cofnął się i poprawił rękawy tak, jakby opierał się o barierkę.
Podniosłam się do siadu. Ręce mi się trzęsły. Automatycznie narzuciłam koc na kolana. Odruchem. Jakby to było coś między moim ciałem a jego oczami.
Już na mnie nie patrzył. Stał przy drzwiach.
— Trzymaj się ode mnie z daleka — powiedział, nie odwracając się. Potem wyszedł i drzwi cicho się zatrzasnęły.
Siedziałam tam, serce nadal waliło, palce wbite w koc tak mocno, że zbielały mi knykcie. Szyja wciąż mrowiła tam, gdzie były jego usta.
Nienawidziłam go. Absolutnie, całkowicie go nienawidziłam.
A moje ciało nie wierzyło w ani jedno słowo.
Co się właśnie stało?
Siedziałam i patrzyłam na zamknięte drzwi, próbując zrozumieć człowieka, który mnie przygwoździł, przeciągnął ustami po mojej szyi, kazał mi błagać, a potem wyszedł, jakby nic się nie stało.
Dlaczego po prostu nie wziął, czego chciał?
Był większy ode mnie, silniejszy, szybszy. Nie mogłabym go powstrzymać, gdyby postanowił pójść dalej. Oboje o tym wiedzieliśmy.
Więc dlaczego się zatrzymał?
Może to gra. Nastraszyć mnie dziś, pozwolić, żebym się kisiła w strachu, a wrócić jutro, kiedy opuszczę gardę. Drapieżniki bawiły się jedzeniem przed posiłkiem.
A może był sprytniejszy. Może chciał mnie zdezorientować. Nawet wdzięczną. Może chciał, żebym pomyślała: mógł to zrobić, ale nie zrobił .
Ale była jeszcze inna opcja. Ta głupia, niebezpieczna, której nie mogłam się pozbyć, choćbym nie wiem jak próbowała.
A jeśli mówił poważnie? A jeśli naprawdę mnie nie dotknie, dopóki nie poproszę?
Dżentelmen-potwór. Pomysł tak absurdalny, że niemal mnie rozśmieszył.
Ktoś zapukał — trzy delikatne stuknięcia.
Drgnęłam i podciągnęłam koc wyżej. — Kto tam?
— Tylko ja. — Ciepły głos, swobodny. Zupełnie inny niż ten, który właśnie wyszedł. — Azriel. Chciałem się upewnić, że czujesz się tu wygodnie.
Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć, i tam był. Opierał się o futrynę, jedno ramię na drewnie, głowa przekrzywiona.
Wampir. Czerwone oczy, ale nie taki gniewny odcień — raczej jak żarzące się w kominku węgle, te miękkie.
Czarne żyłki na skroniach i szyi mogłyby być niepokojące, gdyby nie otaczały twarzy irytująco przystojnej. Jego leniwy półuśmiech powrócił.
— Mój brat nie zrobił niczego, czego będzie żałować? — wszedł do środka bez czekania na pozwolenie. — Słyszałem podniesione głosy. Pomyślałem, że powinienem sprawdzić.
— Nic mi nie jest — powiedziałam, co oczywiście było kłamstwem, które oboje rozpoznaliśmy.
Azriel usiadł na brzegu krzesła naprzeciwko mnie. Oparł się, zrelaksowany, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi pijącymi razem herbatę, a nie obcymi w zamku potwora.
— Nie wyglądasz na osobę, której nic nie jest — powiedział. Delikatnie, bez kpiny. — Bardziej jak ktoś, kto miał najgorszy dzień w życiu i wciąż udaje, że wszystko w porządku.
Śmiech wydostał się ze mnie, zanim zdążyłam go powstrzymać. Krótki i suchy, bardziej wydech niż dźwięk. — Można i tak to ująć.
— Naeve jest... — Zawahał się, dobierając słowa, jakby wybierał, które drzwi otworzyć w ciemnym korytarzu. — Trudny. Zawsze taki był. Proszę, nie odbieraj tego osobiście. Jego zachowanie… To nie chodzi o ciebie.
— Brzmi bardzo osobiście — mruknęłam.
— Wiem. — Uśmiechnął się ze zrozumieniem. — Właściwie mój brat nie wierzy, że klątwę da się złamać. Myśli, że jesteśmy skazani. Więc wyładowuje złość na wszystkich wokół. Zwłaszcza na tych, którzy mają pecha być… przydzieleni do niego.
Przydzieleni. Przynajmniej szczerość.
— Taki jest od wieków — kontynuował Azriel. — Mroczny, zamknięty w sobie, przekonany, że lepiej mu samemu. To nie twoja wina. Tak naprawdę, z każdym byłby tak samo nieszczęśliwy.
Nie wiedziałam dlaczego, ale trochę mi to pomogło.
— Słuchaj — powiedział Azriel, pochylając się do przodu. — Wiem, że to nie jest sytuacja, której którekolwiek z was chciało. Ale nie musisz sobie z tym radzić sama. — Złapał mój wzrok i przytrzymał go. — Możesz mi zaufać, Kaelo. Nie pozwolę mu źle cię traktować.
Gorąco wspięło się na moją szyję. Spojrzałam na swoje ręce, potem na koc, potem wszędzie, byle nie na niego.
Nikt tak do mnie nie mówił. Ojciec przez całe życie nie powiedział nic miłego o moim wyglądzie.
A tu siedzi ten demon-wampir, naprzeciwko mnie w ruinie mojego wesela, i mówi, że jestem słodka .
— Nie musisz tego mówić — powiedziałam. Głos miałam cichszy, niż chciałam.
— Nie muszę nic mówić. — Wzruszył ramionami, swobodnie. — Ale chcę.
Jak to możliwe, że oni mają tę samą krew?
Jeden przygwoździł mnie do łóżka i kazał błagać. Drugi siedzi tutaj i sprawia, że czuję się… zauważona .
— Z czasem będzie łatwiej — powiedział Azriel, wstając. — A jeśli nie będzie, znajdź mnie. Zawsze jestem tu dla ciebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Kaeli
"A, jesteś tutaj." Giselle uśmiechnęła się, gdy do niej podeszłam. "Siadaj. Opowiedz mi wszystko o Naeve."
No proszę, ktoś tu ma dobry humor. Czyżby to wpływ Azriela?
Gdy służąca powiedziała mi, że Giselle chce się spotkać w ogrodowym dziedzińcu, praktycznie tam pobiegłam. Miałam już dość samotności.
Naeve nie odezwał się do mnie ani słowem od nocy ślubu. A Giselle była jedyną osobą w tym zamku, która dzieliła ze mną krew, język i sytuację.
Nawet jeśli była okropna we wszystkich trzech kwestiach.
Usiadłam obok niej na kamiennej ławce przy fontannie, która jakimś cudem wciąż działała, mimo że wyglądała, jakby nie była konserwowana od wieków.
Siedziała z nogą założoną na nogę, z rozpuszczonymi włosami, trzymając w dłoni kieliszek czegoś ciemnoczerwonego — miałam nadzieję, że to wino — i wyglądała świetnie. Nawet lepiej niż świetnie.
"Jak się urządzasz?" spytałam.
"Och, Kaelo." Odchyliła głowę i roześmiała się. "Nie uwierzyłabyś. Byłam gotowa znienawidzić każdą chwilę, prawda? Ojciec praktycznie sprzedał mnie trupowi. Ale Azriel jest..."
Przyłożyła palce do ust, jakby zatrzymywała w sobie sekret.
"Jest niesamowity. Słucha, zadaje pytania, pamięta rzeczy, o których wspomniałam tylko mimochodem. Wczoraj kazał przynieść mi do pokoju niebieskie kwiaty, bo dwa dni temu powiedziałam, że je lubię. Niebieskie, Kaelo."
Upiła łyk, a jej oczy błyszczały nad krawędzią kieliszka.
"A sposób, w jaki na mnie patrzy... Myślałam, że będę musiała wszystko udawać. Taki był plan, prawda? Oczarować go, sprawić, by się zakochał, przetrwać to. Ale szczerze? Chyba naprawdę go lubię."
Powiedziała to tak, jakby całe to przeklęte księstwo było przygodą miłosną życia, i czyż nie miała szczęścia?
Tymczasem ja odwiedziłam dokładnie cztery pokoje, dwa korytarze i ścieżkę między swoją komnatą a jadalnią. Reszta zamku to labirynt ciemnego kamienia i korytarzy, które wszystkie wyglądały identycznie.
Giselle dostawała do swojego pokoju niebieskie kwiaty, a ja dostawałam ciszę.
Czasem widywałam Naeve po drugiej stronie jadalni, jedzącego samotnie na samym końcu stołu, ze skrzydłami złożonymi ciasno, przeżuwającego posiłek jak dzikie zwierzę.
Patrzył przeze mnie. Dla niego byłam meblem, który ktoś postawił mu na widoku.
Giselle dostała męża, który po dwóch dniach pamiętał jej ulubiony kolor. Ja dostałam takiego, który jeszcze nie nauczył się mojego imienia. Albo jeśli nawet, nie widział sensu go używać.
"To wspaniale, Giselle," powiedziałam. I naprawdę próbowałam to powiedzieć szczerze.
"No więc?" Odwróciła się do mnie, podpierając brodę ręką. "Jak tam sprawy z twoim smokiem?"
Rzadko pytała, jak się czuję. Nie mogłam zmarnować szansy, by porozmawiać z kimś, kto może zrozumieć, ile kosztuje mnie ta misja.
"Nie rozmawia ze mną." Westchnęłam. "Kiedy już coś mówi, to albo wydaje rozkaz, albo jest niemiły. Znika na godziny, czasem na cały dzień. Jem sama, chodzę sama. Już pierwszej nocy jasno dał mi do zrozumienia, że chce mnie trzymać jak najdalej od siebie."
Pominęłam fragment, gdy przeciągnął usta po mojej szyi i kazał mi błagać. Ten szczegół zamknęłam w pudełku, którego nie miałam zamiaru otwierać przed siostrą.
Giselle zamrugała. Przez krótką, przelotną chwilę na jej twarzy przemknęło coś, co mogło być współczuciem. Potem zniknęło.
"No wiesz..." Przechyliła głowę. "Możesz mu się dziwić?"
No świetnie. Znowu to samo.
"Co to ma znaczyć?"
"Kaelo, daj spokój." Pochyliła się w moją stronę. "Spójrz na siebie. Połączono cię z istotą, która od początku nie chciała żony. A żona, którą dostał, to... bez urazy... nie jest raczej typem, który sprawia, że ktoś zmienia zdanie. To pradawny książę. Pewnie był już z kobietami, które..."
"Myślałam, że ze wszystkich ludzi to ty mnie zrozumiesz, Giselle."
Giselle machnęła ręką. "Mówię tylko, żebyś się nie dziwiła."
Wstała i wygładziła suknię.
"Muszę już wracać. Azriel ma mi coś pokazać w zachodnim skrzydle." Uśmiechnęła się do mnie lekko, zadowolona i tajemnicza. "Spróbuj się za bardzo nie dąsać, starsza siostrzyczko."
Zachichotała i ruszyła z powrotem w stronę zamku. Brzmiała dokładnie jak ojciec. I jak każde lustro, przed którym kiedykolwiek stałam.
Dobrze. Skoro nikt tutaj nie zamierza postrzegać mnie jako człowieka, nie muszę też traktować Naeve jak człowieka.
Był zimny, nieobecny i nieuprzejmy. Nie obchodziło go, czy istnieję, co upraszczało moje zadanie. Nie można czuć się winnym z powodu zabicia kogoś, kto cię źle traktuje.
Wstałam, otrzepałam spódnicę i wróciłam inną drogą. Miałam dość tych samych czterech pokoi, a gdybym jeszcze raz spojrzała na ten sam kawałek kamienia…
Czy ja… się zgubiłam?
Nie pamiętałam tego tunelu.
Wspaniale. Ten dzień nie może być już lepszy…
Korytarze były tam węższe, starsze. Surowszy kamień, mniej kinkietów.
Skręciłam w lewo, gdy powinnam była skręcić w prawo, poprawiłam się, ale w złą stronę, i w ciągu dziesięciu minut stałam przed drzwiami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Nie były zamknięte.
Popchnęłam je.
Pokój był prostszy, niż się spodziewałam. Łóżko z ciemną pościelą, niepościelone. Biurko zasypane książkami i starymi mapami. Powietrze pachniało dymem, skórą i tym samym zapachem spod spodu, który czułam w noc ślubu. Tym, którego wciąż nie umiałam nazwać.
Oczywiście, to pokój Naeve.
Wiedziałam, że powinnam się odwrócić i wyjść. Ale coś na biurku przykuło mój wzrok.
To było małe drewniane pudełko, schowane za stosem książek. Jego rogi były wytarte na gładko, wieczko już nie przylegało równo.
Sięgnęłam po nie, zanim mózg zdążył powstrzymać moje ręce.
W środku znalazłam rysunki.
Dziecięce rysunki, wykonane tępymi palcami i zbyt dużą ilością atramentu. Dom z przekrzywionym kominem. Drzewo z pniem szerszym niż korona.
Coś, co mogło być smokiem, albo psem, albo jednym i drugim. I patyczak ze skrzydłami, trzymający za rękę mniejszego patyczaka bez nich.
To nie powinno tu być. Nie przy bezwzględnym Naeve. To było czyjeś dzieciństwo, starannie zachowane. Mężczyzna, który oczekiwał, że będę błagać na kolanach, nie pasował… do tego, czymkolwiek to jest.
"Co ty robisz?" Głos dobiegł zza moich pleców.
Zamotałam się z pudełkiem, złapałam je, prawie upuściłam znowu.
Naeve stał w progu, ramiona niemal dotykały obu stron, skrzydła półrozwinięte. Jego złote oczy przesunęły się z mojej twarzy na pudełko. Coś w jego wyrazie twarzy zatrzasnęło się jak brama.
"Zgubiłam się, drzwi były otwarte, nie chciałam…"
"Zgubiłaś się." Powiedział to tak, jakby powtarzał kłamstwo dziecka. "Do mojej prywatnej komnaty, z moimi rzeczami w twoich rękach."
"Nie szperałam, przysięgam, po prostu zobaczyłam…"
Przebył pokój jednym ruchem i cofnęłam się do biurka. Zamknął pudełko niemal na moich palcach, po czym zabrał je.
"Nie mogłaś poczekać choćby tygodnia, żeby przegrzebać czyjeś rzeczy," powiedział. "Czego się spodziewałaś? Że znajdziesz coś, o czym doniesiesz?"
"Komu mam donosić? Nawet nie wiem, gdzie jest kuchnia!"
Nie słuchał. Był wściekły, łuski na jego szyi pociemniały.
"Ludzie." W jego ustach brzmiało to jak przekleństwo. "Drążycie, wścibiacie nos, znajdujecie jedyną rzecz, która nie jest wasza, i nie potraficie trzymać od niej rąk z daleka. Jesteście szkodnikami!"
Naeve wcisnął pudełko głęboko do szafy i zatrzasnął ją.
"Wróć do swojego pokoju i przestań się kręcić bez pozwolenia," powiedział. "To nie jest plac zabaw, a ty nie jesteś gościem."
Chciałam powiedzieć coś tak ostrego, żeby aż się wzdrygnął. Gardło miałam zaciśnięte, ręce mi się trzęsły, ale miałam dość bycia dziewczyną, która połyka własne słowa.
"Wiesz co, Naeve? Masz rację. Ludzie drążą i wścibiają. Ale przynajmniej nie chowamy dziecięcych rysunków w pudełku i nie wrzeszczymy na każdego, kto przypadkiem zobaczy, że mamy serce."
Zacisnął szczękę. Złoto w jego oczach zatrzepotało. Przez jedną krótką, piękną sekundę patrzyłam, jak wielki książę demonów-smoków nie wie, co powiedzieć.
"Dobranoc, mężu," powiedziałam. Potem odwróciłam się i wyszłam wyprostowana.
Dotarłam aż do swojego pokoju, zanim ręce znów zaczęły mi się trząść. Zamknęłam drzwi, oparłam się o nie plecami i zsunęłam na podłogę.
Nie zostanę tu. Ani jednego dnia dłużej. Nie dla Ojca, nie dla misji, nie dla męża, który traktuje mnie jak szkodnika, którego nawet nie chce mu się zabić.
Na tym świecie została jedna osoba, która naprawdę mnie chciała. I jutro w nocy miałam go odnaleźć.
Przesuń w górę, aby kontynuować