passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Between Two Monster Husbands - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

Between Two Monster Husbands

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Kaeli

Jego ciało było piecem.

To była pierwsza spójna myśl, jaką miałam. Nie: o Boże, on mnie zabije ani tak właśnie umrę , lecz czysto zwierzęca obserwacja, że jego skóra promieniuje ciepłem jak kowalski piec. Czułam to przez nasze ubrania.

Jego ręce znajdowały się po obu stronach mojej głowy, skrzydła odcinały światło. Nie mogłam się nawet drgnąć.

— Jesteś obrzydliwy — powiedziałam. — Zejdź ze mnie.

Nie poruszył się. Jego ciężar wciskał mnie głębiej w materac.

Każdy jego oddech przesuwał jego klatkę piersiową po mojej i wypychał powietrze z moich płuc małymi, bezradnymi pchnięciami.

— Nie. — Jego głos był niski i niespieszny. — Podoba mi się ten widok.

Moja twarz zapłonęła od tego, jak jego wzrok przesuwał się po mnie, powoli i celowo. W dół mojej szyi, przez obojczyk, niżej. Nie spieszył się, jakby miał do tego pełne prawo.

Nikt nigdy nie patrzył na mnie w ten sposób. Im dłużej się gapił, tym bardziej się wściekałam, bo to musiał być jakiś żart.

— Przestań mnie przedrzeźniać — warknęłam. — Jeśli chcesz mnie zabić, to po prostu zrób to. Jesteś potworem. To właśnie robią potwory.

Naeve przechylił głowę. Jego złote oczy wróciły do moich i już tam zostały.

— Twoje usta mówią jedno. — Jego głos stał się jeszcze niższy. Poczułam to w żebrach. — Ale twoje ciało chce czegoś innego.

Otworzyłam usta, żeby zaprzeczyć, i nic nie powiedziałam. Bo miał rację, a ja go za to nienawidziłam.

Puls walił mi wszędzie. W gardle, w nadgarstkach, między nogami. Moja skóra była rozpalona i to nie tylko ze strachu.

Jakaś część mnie odpowiadała na jego ciężar, na to ciepło, na niemożliwą wielkość, która wciskała mnie w łóżko.

A mózg wcale nie pomagał. Cały czas zauważał rzeczy, których nie powinien.

To, jak czarne łuski na jego szczęce łapały światło świec. To, jak blizna na jego ustach ściągała je na bok i sprawiała, że każde słowo wyglądało jak wyzwanie.

Jego kark był gruby i żylasty, żyły widoczne pod ciemną skórą, prowadzące do ramion tak szerokich, że zasłaniały cały pokój.

Pachniał dymem i czymś pod spodem, czymś dzikim i ciepłym. Nie nieprzyjemnie. To było najbardziej irytujące ze wszystkiego.

Jesteś w niebezpieczeństwie. To potwór. Przestań patrzeć na jego szyję.

Naeve pochylił się. Powoli, dając mi czas, by to zobaczyć, nie dając możliwości, bym coś z tym zrobiła. Jego usta minęły moją szczękę i zawisły przy uchu. Potem niżej.

Jego wargi musnęły bok mojej szyi. To nie był pocałunek. Po prostu sunął ustami po mojej skórze, powoli i gorąco, a jego oddech spłynął po moim obojczyku.

Każdy mięsień w moim ciele się napiął. Dźwięk wspiął się do gardła, ale przegryzłam go na pół, zanim się wydostał.

— Nienawidzę cię — wyszeptałam. Wyszło drżąco i słabo, zupełnie nieprzekonująco.

Naeve odsunął się na tyle, by na mnie spojrzeć. Jego złote oczy były przymknięte, a usta nadal wilgotne od mojej skóry.

Wyglądał jak coś z gorączkowego snu. Z takiego, o którym rano nikomu się nie mówi.

— Nie — powiedział. — Pragniesz mnie. Ale cię nie wezmę. — Jego kciuk przeciągnął pojedynczą linię wzdłuż mojej szczęki, pazur ledwie muskając skórę. — Dopóki nie będziesz mnie o to błagać na kolanach.

Wpatrywałam się w niego. Moja klatka piersiowa unosiła się mocno. Skóra płonęła tam, gdzie dotknęły ją jego usta, i bolała wszędzie indziej.

— Nigdy nie będę cię o nic błagać.

— Zobaczymy.

I wtedy zsunął się ze mnie jednym płynnym ruchem. Wstał, cofnął się i poprawił rękawy tak, jakby opierał się o barierkę.

Podniosłam się do siadu. Ręce mi się trzęsły. Automatycznie narzuciłam koc na kolana. Odruchem. Jakby to było coś między moim ciałem a jego oczami.

Już na mnie nie patrzył. Stał przy drzwiach.

— Trzymaj się ode mnie z daleka — powiedział, nie odwracając się. Potem wyszedł i drzwi cicho się zatrzasnęły.

Siedziałam tam, serce nadal waliło, palce wbite w koc tak mocno, że zbielały mi knykcie. Szyja wciąż mrowiła tam, gdzie były jego usta.

Nienawidziłam go. Absolutnie, całkowicie go nienawidziłam.

A moje ciało nie wierzyło w ani jedno słowo.

Co się właśnie stało?

Siedziałam i patrzyłam na zamknięte drzwi, próbując zrozumieć człowieka, który mnie przygwoździł, przeciągnął ustami po mojej szyi, kazał mi błagać, a potem wyszedł, jakby nic się nie stało.

Dlaczego po prostu nie wziął, czego chciał?

Był większy ode mnie, silniejszy, szybszy. Nie mogłabym go powstrzymać, gdyby postanowił pójść dalej. Oboje o tym wiedzieliśmy.

Więc dlaczego się zatrzymał?

Może to gra. Nastraszyć mnie dziś, pozwolić, żebym się kisiła w strachu, a wrócić jutro, kiedy opuszczę gardę. Drapieżniki bawiły się jedzeniem przed posiłkiem.

A może był sprytniejszy. Może chciał mnie zdezorientować. Nawet wdzięczną. Może chciał, żebym pomyślała: mógł to zrobić, ale nie zrobił .

Ale była jeszcze inna opcja. Ta głupia, niebezpieczna, której nie mogłam się pozbyć, choćbym nie wiem jak próbowała.

A jeśli mówił poważnie? A jeśli naprawdę mnie nie dotknie, dopóki nie poproszę?

Dżentelmen-potwór. Pomysł tak absurdalny, że niemal mnie rozśmieszył.

Ktoś zapukał — trzy delikatne stuknięcia.

Drgnęłam i podciągnęłam koc wyżej. — Kto tam?

— Tylko ja. — Ciepły głos, swobodny. Zupełnie inny niż ten, który właśnie wyszedł. — Azriel. Chciałem się upewnić, że czujesz się tu wygodnie.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyłam odpowiedzieć, i tam był. Opierał się o futrynę, jedno ramię na drewnie, głowa przekrzywiona.

Wampir. Czerwone oczy, ale nie taki gniewny odcień — raczej jak żarzące się w kominku węgle, te miękkie.

Czarne żyłki na skroniach i szyi mogłyby być niepokojące, gdyby nie otaczały twarzy irytująco przystojnej. Jego leniwy półuśmiech powrócił.

— Mój brat nie zrobił niczego, czego będzie żałować? — wszedł do środka bez czekania na pozwolenie. — Słyszałem podniesione głosy. Pomyślałem, że powinienem sprawdzić.

— Nic mi nie jest — powiedziałam, co oczywiście było kłamstwem, które oboje rozpoznaliśmy.

Azriel usiadł na brzegu krzesła naprzeciwko mnie. Oparł się, zrelaksowany, jakbyśmy byli starymi przyjaciółmi pijącymi razem herbatę, a nie obcymi w zamku potwora.

— Nie wyglądasz na osobę, której nic nie jest — powiedział. Delikatnie, bez kpiny. — Bardziej jak ktoś, kto miał najgorszy dzień w życiu i wciąż udaje, że wszystko w porządku.

Śmiech wydostał się ze mnie, zanim zdążyłam go powstrzymać. Krótki i suchy, bardziej wydech niż dźwięk. — Można i tak to ująć.

— Naeve jest... — Zawahał się, dobierając słowa, jakby wybierał, które drzwi otworzyć w ciemnym korytarzu. — Trudny. Zawsze taki był. Proszę, nie odbieraj tego osobiście. Jego zachowanie… To nie chodzi o ciebie.

— Brzmi bardzo osobiście — mruknęłam.

— Wiem. — Uśmiechnął się ze zrozumieniem. — Właściwie mój brat nie wierzy, że klątwę da się złamać. Myśli, że jesteśmy skazani. Więc wyładowuje złość na wszystkich wokół. Zwłaszcza na tych, którzy mają pecha być… przydzieleni do niego.

Przydzieleni. Przynajmniej szczerość.

— Taki jest od wieków — kontynuował Azriel. — Mroczny, zamknięty w sobie, przekonany, że lepiej mu samemu. To nie twoja wina. Tak naprawdę, z każdym byłby tak samo nieszczęśliwy.

Nie wiedziałam dlaczego, ale trochę mi to pomogło.

— Słuchaj — powiedział Azriel, pochylając się do przodu. — Wiem, że to nie jest sytuacja, której którekolwiek z was chciało. Ale nie musisz sobie z tym radzić sama. — Złapał mój wzrok i przytrzymał go. — Możesz mi zaufać, Kaelo. Nie pozwolę mu źle cię traktować.

Gorąco wspięło się na moją szyję. Spojrzałam na swoje ręce, potem na koc, potem wszędzie, byle nie na niego.

Nikt tak do mnie nie mówił. Ojciec przez całe życie nie powiedział nic miłego o moim wyglądzie.

A tu siedzi ten demon-wampir, naprzeciwko mnie w ruinie mojego wesela, i mówi, że jestem słodka .

— Nie musisz tego mówić — powiedziałam. Głos miałam cichszy, niż chciałam.

— Nie muszę nic mówić. — Wzruszył ramionami, swobodnie. — Ale chcę.

Jak to możliwe, że oni mają tę samą krew?

Jeden przygwoździł mnie do łóżka i kazał błagać. Drugi siedzi tutaj i sprawia, że czuję się… zauważona .

— Z czasem będzie łatwiej — powiedział Azriel, wstając. — A jeśli nie będzie, znajdź mnie. Zawsze jestem tu dla ciebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Kaeli

"A, jesteś tutaj." Giselle uśmiechnęła się, gdy do niej podeszłam. "Siadaj. Opowiedz mi wszystko o Naeve."

No proszę, ktoś tu ma dobry humor. Czyżby to wpływ Azriela?

Gdy służąca powiedziała mi, że Giselle chce się spotkać w ogrodowym dziedzińcu, praktycznie tam pobiegłam. Miałam już dość samotności.

Naeve nie odezwał się do mnie ani słowem od nocy ślubu. A Giselle była jedyną osobą w tym zamku, która dzieliła ze mną krew, język i sytuację.

Nawet jeśli była okropna we wszystkich trzech kwestiach.

Usiadłam obok niej na kamiennej ławce przy fontannie, która jakimś cudem wciąż działała, mimo że wyglądała, jakby nie była konserwowana od wieków.

Siedziała z nogą założoną na nogę, z rozpuszczonymi włosami, trzymając w dłoni kieliszek czegoś ciemnoczerwonego — miałam nadzieję, że to wino — i wyglądała świetnie. Nawet lepiej niż świetnie.

"Jak się urządzasz?" spytałam.

"Och, Kaelo." Odchyliła głowę i roześmiała się. "Nie uwierzyłabyś. Byłam gotowa znienawidzić każdą chwilę, prawda? Ojciec praktycznie sprzedał mnie trupowi. Ale Azriel jest..."

Przyłożyła palce do ust, jakby zatrzymywała w sobie sekret.

"Jest niesamowity. Słucha, zadaje pytania, pamięta rzeczy, o których wspomniałam tylko mimochodem. Wczoraj kazał przynieść mi do pokoju niebieskie kwiaty, bo dwa dni temu powiedziałam, że je lubię. Niebieskie, Kaelo."

Upiła łyk, a jej oczy błyszczały nad krawędzią kieliszka.

"A sposób, w jaki na mnie patrzy... Myślałam, że będę musiała wszystko udawać. Taki był plan, prawda? Oczarować go, sprawić, by się zakochał, przetrwać to. Ale szczerze? Chyba naprawdę go lubię."

Powiedziała to tak, jakby całe to przeklęte księstwo było przygodą miłosną życia, i czyż nie miała szczęścia?

Tymczasem ja odwiedziłam dokładnie cztery pokoje, dwa korytarze i ścieżkę między swoją komnatą a jadalnią. Reszta zamku to labirynt ciemnego kamienia i korytarzy, które wszystkie wyglądały identycznie.

Giselle dostawała do swojego pokoju niebieskie kwiaty, a ja dostawałam ciszę.

Czasem widywałam Naeve po drugiej stronie jadalni, jedzącego samotnie na samym końcu stołu, ze skrzydłami złożonymi ciasno, przeżuwającego posiłek jak dzikie zwierzę.

Patrzył przeze mnie. Dla niego byłam meblem, który ktoś postawił mu na widoku.

Giselle dostała męża, który po dwóch dniach pamiętał jej ulubiony kolor. Ja dostałam takiego, który jeszcze nie nauczył się mojego imienia. Albo jeśli nawet, nie widział sensu go używać.

"To wspaniale, Giselle," powiedziałam. I naprawdę próbowałam to powiedzieć szczerze.

"No więc?" Odwróciła się do mnie, podpierając brodę ręką. "Jak tam sprawy z twoim smokiem?"

Rzadko pytała, jak się czuję. Nie mogłam zmarnować szansy, by porozmawiać z kimś, kto może zrozumieć, ile kosztuje mnie ta misja.

"Nie rozmawia ze mną." Westchnęłam. "Kiedy już coś mówi, to albo wydaje rozkaz, albo jest niemiły. Znika na godziny, czasem na cały dzień. Jem sama, chodzę sama. Już pierwszej nocy jasno dał mi do zrozumienia, że chce mnie trzymać jak najdalej od siebie."

Pominęłam fragment, gdy przeciągnął usta po mojej szyi i kazał mi błagać. Ten szczegół zamknęłam w pudełku, którego nie miałam zamiaru otwierać przed siostrą.

Giselle zamrugała. Przez krótką, przelotną chwilę na jej twarzy przemknęło coś, co mogło być współczuciem. Potem zniknęło.

"No wiesz..." Przechyliła głowę. "Możesz mu się dziwić?"

No świetnie. Znowu to samo.

"Co to ma znaczyć?"

"Kaelo, daj spokój." Pochyliła się w moją stronę. "Spójrz na siebie. Połączono cię z istotą, która od początku nie chciała żony. A żona, którą dostał, to... bez urazy... nie jest raczej typem, który sprawia, że ktoś zmienia zdanie. To pradawny książę. Pewnie był już z kobietami, które..."

"Myślałam, że ze wszystkich ludzi to ty mnie zrozumiesz, Giselle."

Giselle machnęła ręką. "Mówię tylko, żebyś się nie dziwiła."

Wstała i wygładziła suknię.

"Muszę już wracać. Azriel ma mi coś pokazać w zachodnim skrzydle." Uśmiechnęła się do mnie lekko, zadowolona i tajemnicza. "Spróbuj się za bardzo nie dąsać, starsza siostrzyczko."

Zachichotała i ruszyła z powrotem w stronę zamku. Brzmiała dokładnie jak ojciec. I jak każde lustro, przed którym kiedykolwiek stałam.

Dobrze. Skoro nikt tutaj nie zamierza postrzegać mnie jako człowieka, nie muszę też traktować Naeve jak człowieka.

Był zimny, nieobecny i nieuprzejmy. Nie obchodziło go, czy istnieję, co upraszczało moje zadanie. Nie można czuć się winnym z powodu zabicia kogoś, kto cię źle traktuje.

Wstałam, otrzepałam spódnicę i wróciłam inną drogą. Miałam dość tych samych czterech pokoi, a gdybym jeszcze raz spojrzała na ten sam kawałek kamienia…

Czy ja… się zgubiłam?

Nie pamiętałam tego tunelu.

Wspaniale. Ten dzień nie może być już lepszy…

Korytarze były tam węższe, starsze. Surowszy kamień, mniej kinkietów.

Skręciłam w lewo, gdy powinnam była skręcić w prawo, poprawiłam się, ale w złą stronę, i w ciągu dziesięciu minut stałam przed drzwiami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Nie były zamknięte.

Popchnęłam je.

Pokój był prostszy, niż się spodziewałam. Łóżko z ciemną pościelą, niepościelone. Biurko zasypane książkami i starymi mapami. Powietrze pachniało dymem, skórą i tym samym zapachem spod spodu, który czułam w noc ślubu. Tym, którego wciąż nie umiałam nazwać.

Oczywiście, to pokój Naeve.

Wiedziałam, że powinnam się odwrócić i wyjść. Ale coś na biurku przykuło mój wzrok.

To było małe drewniane pudełko, schowane za stosem książek. Jego rogi były wytarte na gładko, wieczko już nie przylegało równo.

Sięgnęłam po nie, zanim mózg zdążył powstrzymać moje ręce.

W środku znalazłam rysunki.

Dziecięce rysunki, wykonane tępymi palcami i zbyt dużą ilością atramentu. Dom z przekrzywionym kominem. Drzewo z pniem szerszym niż korona.

Coś, co mogło być smokiem, albo psem, albo jednym i drugim. I patyczak ze skrzydłami, trzymający za rękę mniejszego patyczaka bez nich.

To nie powinno tu być. Nie przy bezwzględnym Naeve. To było czyjeś dzieciństwo, starannie zachowane. Mężczyzna, który oczekiwał, że będę błagać na kolanach, nie pasował… do tego, czymkolwiek to jest.

"Co ty robisz?" Głos dobiegł zza moich pleców.

Zamotałam się z pudełkiem, złapałam je, prawie upuściłam znowu.

Naeve stał w progu, ramiona niemal dotykały obu stron, skrzydła półrozwinięte. Jego złote oczy przesunęły się z mojej twarzy na pudełko. Coś w jego wyrazie twarzy zatrzasnęło się jak brama.

"Zgubiłam się, drzwi były otwarte, nie chciałam…"

"Zgubiłaś się." Powiedział to tak, jakby powtarzał kłamstwo dziecka. "Do mojej prywatnej komnaty, z moimi rzeczami w twoich rękach."

"Nie szperałam, przysięgam, po prostu zobaczyłam…"

Przebył pokój jednym ruchem i cofnęłam się do biurka. Zamknął pudełko niemal na moich palcach, po czym zabrał je.

"Nie mogłaś poczekać choćby tygodnia, żeby przegrzebać czyjeś rzeczy," powiedział. "Czego się spodziewałaś? Że znajdziesz coś, o czym doniesiesz?"

"Komu mam donosić? Nawet nie wiem, gdzie jest kuchnia!"

Nie słuchał. Był wściekły, łuski na jego szyi pociemniały.

"Ludzie." W jego ustach brzmiało to jak przekleństwo. "Drążycie, wścibiacie nos, znajdujecie jedyną rzecz, która nie jest wasza, i nie potraficie trzymać od niej rąk z daleka. Jesteście szkodnikami!"

Naeve wcisnął pudełko głęboko do szafy i zatrzasnął ją.

"Wróć do swojego pokoju i przestań się kręcić bez pozwolenia," powiedział. "To nie jest plac zabaw, a ty nie jesteś gościem."

Chciałam powiedzieć coś tak ostrego, żeby aż się wzdrygnął. Gardło miałam zaciśnięte, ręce mi się trzęsły, ale miałam dość bycia dziewczyną, która połyka własne słowa.

"Wiesz co, Naeve? Masz rację. Ludzie drążą i wścibiają. Ale przynajmniej nie chowamy dziecięcych rysunków w pudełku i nie wrzeszczymy na każdego, kto przypadkiem zobaczy, że mamy serce."

Zacisnął szczękę. Złoto w jego oczach zatrzepotało. Przez jedną krótką, piękną sekundę patrzyłam, jak wielki książę demonów-smoków nie wie, co powiedzieć.

"Dobranoc, mężu," powiedziałam. Potem odwróciłam się i wyszłam wyprostowana.

Dotarłam aż do swojego pokoju, zanim ręce znów zaczęły mi się trząść. Zamknęłam drzwi, oparłam się o nie plecami i zsunęłam na podłogę.

Nie zostanę tu. Ani jednego dnia dłużej. Nie dla Ojca, nie dla misji, nie dla męża, który traktuje mnie jak szkodnika, którego nawet nie chce mu się zabić.

Na tym świecie została jedna osoba, która naprawdę mnie chciała. I jutro w nocy miałam go odnaleźć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Kaeli

"Fenris! Wróciłam, kochanie!"

Waliłam pięściami w boczne drzwi, bez tchu, z włosami przyklejonymi do twarzy, butami oblepionymi błotem aż po kostki. Wyglądałam jak stworzenie z bagien i zupełnie mnie to nie obchodziło.

Decyzję o ucieczce podjęłam cztery godziny temu, gdzieś pomiędzy trzecią nieprzespaną godziną a momentem, gdy zrozumiałam, że wolę iść przez noc w zimnie, niż spędzić kolejny dzień w tym zamku.

Głos Naeve wciąż brzmiał mi w głowie: „Nie różnisz się od reszty.”

Przekrzywiony uśmiech Giselle: „Możesz mu się dziwić?”

A pod tym wszystkim, zawsze, głos ojca przebijający się przez wszystko inne: „Jesteś gruba. I za każdym razem, gdy otwierasz usta, wypada z nich coś głupiego.”

Narzędzie dla ojca. Kłopot dla Naeve. Worek treningowy dla Giselle. Troje ludzi, trzy role, a w żadnej z nich nie byłam człowiekiem.

Więc odeszłam. Wyciągnęłam płaszcz z szafy, wsunęłam stopy w buty i wymknęłam się boczną bramą. Albo była niepilnowana, albo nikt nie zwracał uwagi, bo nikomu nie zależało na tym, by mnie zatrzymać.

Przebiegałam przez pola, omijając główne drogi, napędzana tylko adrenaliną i jedną myślą: Fenris.

Jedyna osoba, która mnie wybrała. Dobrowolnie, świadomie, wiedząc dokładnie, jak wyglądam i co o mnie myśli moja rodzina. Powiedział mi kiedyś, że moja waga to najmniej interesująca rzecz na mój temat. Nikt nigdy wcześniej czegoś takiego nie powiedział. Nikt później też nie.

Ojciec mi go odebrał. Kazał mi to skończyć, a ja to zrobiłam, jak dobrze wyszkolona, posłuszna córka.

Ale Fenris nie przestał istnieć. Był tam wciąż. Wciąż mój, gdzieś pod tym całym bałaganem, który stworzyłam.

Gdy dotarłam do jego posiadłości, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły. Jego okno na drugim piętrze było oświetlone. Ten pokój znałam aż za dobrze.

Znalazłam boczne wejście, to, które pokazał mi miesiące temu, to, z którego żaden służący nie korzystał po zmroku. Wbiegłam po schodach po dwa stopnie naraz i zatrzymałam się pod jego drzwiami, opierając czoło o drewno, by złapać oddech.

"Fenris." Zapukałam ponownie, tym razem ciszej. "Przepraszam. Byłam głupia. Byłam tchórzem i powinnam była walczyć o ciebie zamiast odchodzić. Ale jestem tutaj. Wybieram ciebie. Zawsze będę cię wybierać, słyszysz? Tylko otwórz drzwi i..."

Drzwi nie były zamknięte. Otworzyły się pod moją ręką.

Tam był. Miłość mojego życia. Nagi w łóżku z trzema kobietami rozłożonymi na nim jak dekoracyjne poduszki.

Jedna miała nogę zarzuconą na jego biodro. Druga spała na jego piersi. Trzecia lała sobie wino do ust z butelki i połowa z tego lądowała poza jej ustami.

Wszystkie były całkowicie, absolutnie nagie, nie próbując się nawet zakryć.

Moja ręka wciąż była zaciśnięta w pięść po stukaniu. Usta miałam otwarte po przemowie, którą właśnie wygłaszałam do drzwi.

Fenris spojrzał na mnie. Bez szoku. Bez winy. Nawet bez zaskoczenia. Spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na bezpańskiego kota, który zabłąkał się do nieodpowiedniej kuchni.

"Kaela?" Nie ruszył się. Nie zakrył się, nie odsunął nikogo. "Co tu robisz?"

"Ja..." Głos odmówił mi posłuszeństwa. Spróbowałam ponownie. "Powiedziałam... Nie słyszałeś mnie? Przez drzwi? Wróciłam. Dla ciebie. Zostawiłam wszystko i przebiegłam całą drogę tutaj, bo myślałam..."

"Myślałaś co?" Podrapał się po szczęce. "Że siedziałem tutaj, czekając? Tęskniąc?"

"Powiedziałeś, że mnie kochasz."

"A ty powiedziałaś do widzenia." Wzruszył ramionami. Kobieta na jego piersi poruszyła się i przytuliła mocniej. Nie odsunął jej. "Jesteś teraz mężatką, Kaelo. I to z potworem. Co chcesz, żebym z tym zrobił? Uciekł z tobą, żeby twój mąż urwał mi głowę za dotknięcie swojej własności?"

Własność. Wolałabym, żeby mnie uderzył. Bolałoby mniej.

"Nie jestem jego własnością."

"Dosłownie jesteś. Tym właśnie jest małżeństwo, kochanie." W końcu lekko się podniósł, zrzucając kobietę ze swojej piersi. Jęknęła. Zignorował ją. "Słuchaj, to, co było między nami, było fajne. Byłaś słodka. Ale odeszłaś, a ja poszedłem dalej. Tak to działa."

Słodka. Fajna. Jakbym była miłym popołudniem, o którym już dawno zapomniał.

"Powiedziałeś, że byłam jedyna," wyszeptałam.

"A ty w to uwierzyłaś." Uśmiechnął się ciepło, swobodnie. Ten uśmiech kiedyś sprawiał, że wariowałam. Teraz robiło mi się od niego niedobrze. "Wracaj do domu, Kaelo. Gdziekolwiek on teraz jest. I nie wracaj tutaj. Naprawdę nie potrzebuję, żeby twój paskudny smoczy-mąż pojawił się pod moimi drzwiami."

Wycofałam się z pokoju. Nie pamiętam schodzenia po schodach ani przechodzenia przez boczne wejście, ani tego, jak znalazłam się na zewnątrz, stojąc w zimnie, patrząc w pustkę.

Każde wspomnienie. Każde dobre słowo. Każda chwila, której trzymałam się jak dowodu na to, że jestem coś warta. Wszystko to było niczym.

Historia, którą sobie opowiadałam, bo prawda była zbyt pusta, by w niej żyć.

Nie płakałam. To było najdziwniejsze. Płakałam przez drobniejsze rzeczy. Rozlaną herbatę. Niegrzeczny komentarz od ojca. Ale to wydrążyło mnie do tego stopnia, że nie zostało nic, z czego mogłyby popłynąć łzy.

Właśnie wylałam serce przed drzwiami. A po drugiej stronie on już dawno skończył ze mną.

"Kaela."

Drgnęłam tak mocno, że prawie się potknęłam. Azriel wyszedł z cienia, opierając się o kamienny filar, z założonymi ramionami, przyglądając mi się tymi żarzącymi czerwonymi oczami.

"Jak ty..."

"Nie jesteś zbyt dyskretna." Znowu ten półuśmiech. "Chodź. Odprowadzę cię z powrotem."

Z powrotem. Z powrotem do zamku. Czy to naprawdę był teraz mój dom? Zamek z smokiem i wampirem i nikim, kto by mnie tam chciał?

Azriel podał mi ramię i przyjęłam je. Nogi już mi nie działały, a nie miałam gdzie indziej pójść.

Szliśmy w ciszy przez chwilę. Trzęsłam się z zimna. Azriel to zauważył, zdjął swój płaszcz i zarzucił mi na ramiona.

Nie potrafiłam nawet powiedzieć dziękuję. Po prostu otuliłam się nim mocniej. Jego ubrania pachniały lawendą.

Moja matka uwielbiała te kwiaty i sama je uprawiała. Po jej śmierci ojciec wyrwał wszystkie z ziemi. Jedynym śladem po niej była moja pamięć.

"Jest idiotą," odezwał się Azriel po chwili.

"Nawet nie wiesz, co się stało."

"Wiem wystarczająco." Nie spojrzał na mnie. "Wiem, że facet, który pozwala ci odejść, jest albo ślepy, albo głupi."

Twarz mi zapłonęła mimo zimna. "Azrielu..."

"Mówię poważnie. Te kościste, zagłodzone dziewczyny... To jego wybór?" Rzucił mi spojrzenie z czymś pomiędzy rozbawieniem a niedowierzaniem. "Zamiast ciebie ?"

"Jesteś mężem mojej siostry," powiedziałam. "Nie powinieneś..."

"A on jest twoim mężem." Azriel skinął głową w stronę posiadłości, już widocznej między drzewami. "Nie przeszkodziło ci to wrócić do swojego byłego."

"To nie to samo."

"Nie?" Uśmiechał się. Miałam ochotę odwzajemnić ten uśmiech i nienawidziłam siebie za to. "Słuchaj, mówię tylko... mój brat by to zrozumiał. I musiałbym być ślepy albo martwy, żeby się powstrzymać przy kimś takim jak ty. To nie jest pochlebstwo, Kaelo. Tylko fakt."

Otworzyłam usta, by odpowiedzieć — coś rozsądnego, coś o granicach — i wtedy go zobaczyłam.

Naeve stał przy wejściu do posiadłości niczym posąg wykuty z cienia. Ręce wzdłuż ciała, skrzydła do połowy złożone. Czekał.

Żołądek mi się ścisnął.

Jak długo tam był? Czy słyszał, co powiedział Azriel?

Jego złote oczy przesunęły się z mnie na Azriela. Potem na płaszcz Azriela na moich ramionach. I z powrotem na mnie.

Naeve pokonał dzielący nas dystans w trzech krokach. Nie zatrzymał się, nie zwolnił, nie spojrzał na swojego brata.

Ściągnął płaszcz Azriela z moich ramion i pozwolił mu opaść na ziemię.

"Jest moja," powiedział do Azriela. Jego głos był niski i płaski, nie pozostawiający miejsca na dyskusję.

"Bracie, po prostu odprowadzałem ją bezpiecznie..."

Naeve nie czekał, aż skończy. Schylił się, objął mnie w pasie i przerzucił przez ramię, jakbym nic nie ważyła.

"Puść mnie! Naeve! Przysięgam na wszystkich bogów z obu waszych światów, jeśli nie..."

Jego skrzydła rozwinęły się szeroko. Powietrze zadrżało. Ziemia zniknęła.

A potem byliśmy już w niebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Between Two Monster Husbands

Between Two Monster Husbands

14 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

14

Treść

Aa