POV Kaeli
"Fenris! Wróciłam, kochanie!"
Waliłam pięściami w boczne drzwi, bez tchu, z włosami przyklejonymi do twarzy, butami oblepionymi błotem aż po kostki. Wyglądałam jak stworzenie z bagien i zupełnie mnie to nie obchodziło.
Decyzję o ucieczce podjęłam cztery godziny temu, gdzieś pomiędzy trzecią nieprzespaną godziną a momentem, gdy zrozumiałam, że wolę iść przez noc w zimnie, niż spędzić kolejny dzień w tym zamku.
Głos Naeve wciąż brzmiał mi w głowie: „Nie różnisz się od reszty.”
Przekrzywiony uśmiech Giselle: „Możesz mu się dziwić?”
A pod tym wszystkim, zawsze, głos ojca przebijający się przez wszystko inne: „Jesteś gruba. I za każdym razem, gdy otwierasz usta, wypada z nich coś głupiego.”
Narzędzie dla ojca. Kłopot dla Naeve. Worek treningowy dla Giselle. Troje ludzi, trzy role, a w żadnej z nich nie byłam człowiekiem.
Więc odeszłam. Wyciągnęłam płaszcz z szafy, wsunęłam stopy w buty i wymknęłam się boczną bramą. Albo była niepilnowana, albo nikt nie zwracał uwagi, bo nikomu nie zależało na tym, by mnie zatrzymać.
Przebiegałam przez pola, omijając główne drogi, napędzana tylko adrenaliną i jedną myślą: Fenris.
Jedyna osoba, która mnie wybrała. Dobrowolnie, świadomie, wiedząc dokładnie, jak wyglądam i co o mnie myśli moja rodzina. Powiedział mi kiedyś, że moja waga to najmniej interesująca rzecz na mój temat. Nikt nigdy wcześniej czegoś takiego nie powiedział. Nikt później też nie.
Ojciec mi go odebrał. Kazał mi to skończyć, a ja to zrobiłam, jak dobrze wyszkolona, posłuszna córka.
Ale Fenris nie przestał istnieć. Był tam wciąż. Wciąż mój, gdzieś pod tym całym bałaganem, który stworzyłam.
Gdy dotarłam do jego posiadłości, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły. Jego okno na drugim piętrze było oświetlone. Ten pokój znałam aż za dobrze.
Znalazłam boczne wejście, to, które pokazał mi miesiące temu, to, z którego żaden służący nie korzystał po zmroku. Wbiegłam po schodach po dwa stopnie naraz i zatrzymałam się pod jego drzwiami, opierając czoło o drewno, by złapać oddech.
"Fenris." Zapukałam ponownie, tym razem ciszej. "Przepraszam. Byłam głupia. Byłam tchórzem i powinnam była walczyć o ciebie zamiast odchodzić. Ale jestem tutaj. Wybieram ciebie. Zawsze będę cię wybierać, słyszysz? Tylko otwórz drzwi i..."
Drzwi nie były zamknięte. Otworzyły się pod moją ręką.
Tam był. Miłość mojego życia. Nagi w łóżku z trzema kobietami rozłożonymi na nim jak dekoracyjne poduszki.
Jedna miała nogę zarzuconą na jego biodro. Druga spała na jego piersi. Trzecia lała sobie wino do ust z butelki i połowa z tego lądowała poza jej ustami.
Wszystkie były całkowicie, absolutnie nagie, nie próbując się nawet zakryć.
Moja ręka wciąż była zaciśnięta w pięść po stukaniu. Usta miałam otwarte po przemowie, którą właśnie wygłaszałam do drzwi.
Fenris spojrzał na mnie. Bez szoku. Bez winy. Nawet bez zaskoczenia. Spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na bezpańskiego kota, który zabłąkał się do nieodpowiedniej kuchni.
"Kaela?" Nie ruszył się. Nie zakrył się, nie odsunął nikogo. "Co tu robisz?"
"Ja..." Głos odmówił mi posłuszeństwa. Spróbowałam ponownie. "Powiedziałam... Nie słyszałeś mnie? Przez drzwi? Wróciłam. Dla ciebie. Zostawiłam wszystko i przebiegłam całą drogę tutaj, bo myślałam..."
"Myślałaś co?" Podrapał się po szczęce. "Że siedziałem tutaj, czekając? Tęskniąc?"
"Powiedziałeś, że mnie kochasz."
"A ty powiedziałaś do widzenia." Wzruszył ramionami. Kobieta na jego piersi poruszyła się i przytuliła mocniej. Nie odsunął jej. "Jesteś teraz mężatką, Kaelo. I to z potworem. Co chcesz, żebym z tym zrobił? Uciekł z tobą, żeby twój mąż urwał mi głowę za dotknięcie swojej własności?"
Własność. Wolałabym, żeby mnie uderzył. Bolałoby mniej.
"Nie jestem jego własnością."
"Dosłownie jesteś. Tym właśnie jest małżeństwo, kochanie." W końcu lekko się podniósł, zrzucając kobietę ze swojej piersi. Jęknęła. Zignorował ją. "Słuchaj, to, co było między nami, było fajne. Byłaś słodka. Ale odeszłaś, a ja poszedłem dalej. Tak to działa."
Słodka. Fajna. Jakbym była miłym popołudniem, o którym już dawno zapomniał.
"Powiedziałeś, że byłam jedyna," wyszeptałam.
"A ty w to uwierzyłaś." Uśmiechnął się ciepło, swobodnie. Ten uśmiech kiedyś sprawiał, że wariowałam. Teraz robiło mi się od niego niedobrze. "Wracaj do domu, Kaelo. Gdziekolwiek on teraz jest. I nie wracaj tutaj. Naprawdę nie potrzebuję, żeby twój paskudny smoczy-mąż pojawił się pod moimi drzwiami."
Wycofałam się z pokoju. Nie pamiętam schodzenia po schodach ani przechodzenia przez boczne wejście, ani tego, jak znalazłam się na zewnątrz, stojąc w zimnie, patrząc w pustkę.
Każde wspomnienie. Każde dobre słowo. Każda chwila, której trzymałam się jak dowodu na to, że jestem coś warta. Wszystko to było niczym.
Historia, którą sobie opowiadałam, bo prawda była zbyt pusta, by w niej żyć.
Nie płakałam. To było najdziwniejsze. Płakałam przez drobniejsze rzeczy. Rozlaną herbatę. Niegrzeczny komentarz od ojca. Ale to wydrążyło mnie do tego stopnia, że nie zostało nic, z czego mogłyby popłynąć łzy.
Właśnie wylałam serce przed drzwiami. A po drugiej stronie on już dawno skończył ze mną.
"Kaela."
Drgnęłam tak mocno, że prawie się potknęłam. Azriel wyszedł z cienia, opierając się o kamienny filar, z założonymi ramionami, przyglądając mi się tymi żarzącymi czerwonymi oczami.
"Jak ty..."
"Nie jesteś zbyt dyskretna." Znowu ten półuśmiech. "Chodź. Odprowadzę cię z powrotem."
Z powrotem. Z powrotem do zamku. Czy to naprawdę był teraz mój dom? Zamek z smokiem i wampirem i nikim, kto by mnie tam chciał?
Azriel podał mi ramię i przyjęłam je. Nogi już mi nie działały, a nie miałam gdzie indziej pójść.
Szliśmy w ciszy przez chwilę. Trzęsłam się z zimna. Azriel to zauważył, zdjął swój płaszcz i zarzucił mi na ramiona.
Nie potrafiłam nawet powiedzieć dziękuję. Po prostu otuliłam się nim mocniej. Jego ubrania pachniały lawendą.
Moja matka uwielbiała te kwiaty i sama je uprawiała. Po jej śmierci ojciec wyrwał wszystkie z ziemi. Jedynym śladem po niej była moja pamięć.
"Jest idiotą," odezwał się Azriel po chwili.
"Nawet nie wiesz, co się stało."
"Wiem wystarczająco." Nie spojrzał na mnie. "Wiem, że facet, który pozwala ci odejść, jest albo ślepy, albo głupi."
Twarz mi zapłonęła mimo zimna. "Azrielu..."
"Mówię poważnie. Te kościste, zagłodzone dziewczyny... To jego wybór?" Rzucił mi spojrzenie z czymś pomiędzy rozbawieniem a niedowierzaniem. "Zamiast ciebie ?"
"Jesteś mężem mojej siostry," powiedziałam. "Nie powinieneś..."
"A on jest twoim mężem." Azriel skinął głową w stronę posiadłości, już widocznej między drzewami. "Nie przeszkodziło ci to wrócić do swojego byłego."
"To nie to samo."
"Nie?" Uśmiechał się. Miałam ochotę odwzajemnić ten uśmiech i nienawidziłam siebie za to. "Słuchaj, mówię tylko... mój brat by to zrozumiał. I musiałbym być ślepy albo martwy, żeby się powstrzymać przy kimś takim jak ty. To nie jest pochlebstwo, Kaelo. Tylko fakt."
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć — coś rozsądnego, coś o granicach — i wtedy go zobaczyłam.
Naeve stał przy wejściu do posiadłości niczym posąg wykuty z cienia. Ręce wzdłuż ciała, skrzydła do połowy złożone. Czekał.
Żołądek mi się ścisnął.
Jak długo tam był? Czy słyszał, co powiedział Azriel?
Jego złote oczy przesunęły się z mnie na Azriela. Potem na płaszcz Azriela na moich ramionach. I z powrotem na mnie.
Naeve pokonał dzielący nas dystans w trzech krokach. Nie zatrzymał się, nie zwolnił, nie spojrzał na swojego brata.
Ściągnął płaszcz Azriela z moich ramion i pozwolił mu opaść na ziemię.
"Jest moja," powiedział do Azriela. Jego głos był niski i płaski, nie pozostawiający miejsca na dyskusję.
"Bracie, po prostu odprowadzałem ją bezpiecznie..."
Naeve nie czekał, aż skończy. Schylił się, objął mnie w pasie i przerzucił przez ramię, jakbym nic nie ważyła.
"Puść mnie! Naeve! Przysięgam na wszystkich bogów z obu waszych światów, jeśli nie..."
Jego skrzydła rozwinęły się szeroko. Powietrze zadrżało. Ziemia zniknęła.
A potem byliśmy już w niebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kaeli
Wiatr był tak głośny, że nie słyszałam własnego krzyku.
Naeve przytrzymywał mnie jedną ręką przy swojej piersi, jego skrzydła mocno biły nad nami, a zamkowe dziedzińce kurczyły się w dole w ciemną smugę. Wczepiłam się kurczowo w jego koszulę, bo alternatywą było chwycenie pustki i upadek na śmierć.
"Puść mnie! Naeve! Przysięgam, że cię zabiję!"
Nie odpowiedział. Wiatr pożarł moje słowa, a on poleciał wyżej.
Uderzyłam go w ramię. Potem w klatkę piersiową. Potem znów w ramię. To było jak uderzanie w ciepłą skałę. Nie drgnął, nie zwolnił, nawet na mnie nie spojrzał. Jego złote oczy były utkwione przed siebie, szczęka zaciśnięta, skrzydła niosły nas ponad zamkiem.
"Nienawidzę cię! Słyszysz mnie? Nienawidzę cię i znajdę sposób, żebyś za to zapłacił!"
Nic. Tylko dźwięk jego skrzydeł i zimne powietrze gryzące przez ubranie.
Wylądowaliśmy na balkonie wieży. Naeve postawił mnie na nogi i cofnął się, składając skrzydła za sobą. Zachwiałam się, oparłam o kamienną balustradę i obróciłam się, by stanąć z nim twarzą w twarz.
"Co z tobą nie tak?" Trzęsłam się z zimna i wściekłości. "Nie możesz tak po prostu łapać ludzi i latać z nimi na szczyt wieży! Tak się nie traktuje człowieka!"
"Uciekłaś."
"Bo chciałam odejść!"
"Jesteś moją żoną." Powiedział to tak, jakby to był najprostszy fakt na świecie. Jakby zamykał dyskusję, zanim się zaczęła.
"Jestem twoją żoną, bo mój ojciec cię mnie sprzedał. To nie czyni mnie twoją własnością."
"Nie." Zrobił krok bliżej. Jeden tylko, ale balkon był niewielki, a on ogromny i nagle nie zostało zbyt wiele miejsca. "To czyni cię moją odpowiedzialnością. I nie tracę tego, co moje."
"Nie jestem twoja ."
"Jesteś, dopóki któreś z nas nie umrze."
Moja dłoń zacisnęła się w pięść przy boku. "To da się załatwić."
Naeve spojrzał na mnie z góry. Kącik jego pokaleczonych ust drgnął. Nie był to uśmiech, nie do końca, ale wystarczająco blisko, bym miała ochotę uderzyć go mocniej.
"Grożisz mi śmiercią?"
"Może i tak."
"Czym? Pięściami?" Zerknął na moje zaciśnięte dłonie. "Bijesz jak kociak machający łapą na zasłonę."
"Znajdę coś ostrzejszego."
"Jestem tego pewien." Nie brzmiał na zaniepokojonego. Brzmiał prawie... rozbawiony. "Ale nie dziś. Dziś jemy razem kolację."
"Wolałabym zjeść szkło."
"To też da się załatwić." Odwrócił się i poszedł w stronę schodów wieży. "Jadalnia. Za godzinę. Nie każ mi cię szukać."
Zostałam sama na balkonie, zziębnięta i wściekła.
Próbowałam pojąć, jak to możliwe, że mężczyzna, który właśnie przeniósł mnie przez niebo wbrew mojej woli, równocześnie sprawia, że mam ochotę rzucić mu czymś w głowę i śmiać się z tego wszystkiego.
Naprawdę go zabiję.
***
Jadalnię oświetlało więcej świec, niż widziałam w jednym miejscu od czasu ślubu. Długi stół, ale tym razem tylko dwa nakrycia. Blisko siebie. Bliżej, niż kiedykolwiek siadaliśmy z własnej woli.
On już tam był, gdy przyszłam. Bez koszuli, bo najwyraźniej tak wyglądał w zamku na co dzień. Skrzydła miał swobodnie rozpostarte za krzesłem.
Jedzenie już czekało na stole. Mięso, chleb, coś ciemnego i pieczonego, co pachniało lepiej niż wszystko, co jadłam od przyjazdu.
Usiadłam naprzeciwko niego i nie odezwałam się słowem. Sięgnęłam po widelec i zaczęłam jeść, bo byłam głodna. Milczenie było ostatnią bronią, jaka mi została.
Naeve też jadł. Przez kilka minut jedynymi dźwiękami były noże na talerzach i trzask ognia w kominku.
"Dlaczego uciekłaś?" zapytał.
"Już ci mówiłam. Bo chciałam odejść."
"Nie. Dlaczego uciekłaś do niego ?"
Odłożyłam widelec. "To nie twoja sprawa."
"Jesteś moją żoną. Uciekłaś w środku nocy do łóżka innego mężczyzny. To dokładnie moja sprawa."
"On nie... To nie było tak."
"To jak było?"
Wpatrywałam się w talerz. Mięso robiło się zimne. W klatce piersiowej miałam ucisk i nie chciałam rozmawiać o Fenrisie, nie z Naevem, nie z nikim.
Ale patrzył na mnie tymi swoimi złotymi oczami, które nigdy nie mrugały wystarczająco często, a milczenie było gorsze niż odpowiedź.
"Był jedyną osobą, która kiedykolwiek powiedziała mi, że jestem wystarczająca," powiedziałam cicho. "I chciałam, żeby to nadal było prawdą."
Naeve nie odpowiedział od razu. Odkroił kawałek mięsa, powoli go przeżuł i połknął. Potem powiedział: "Było?"
"Nie."
"Dobrze."
"Dobrze?" Podniosłam wzrok. "Co w tym wszystkim jest dobrego ?"
"Bo mężczyzna, który pozwala ci odejść bez walki, nigdy nie zasługiwał na ciebie."
Otworzyłam usta. Potem zamknęłam. Potem znów je otworzyłam, nie mając nic sensownego do dodania.
Naeve jadł dalej, jakby właśnie nie powiedział najprzyzwoitszej rzeczy, jaką usłyszałam od tygodni. Sięgnęłam ponownie po widelec, bo nie wiedziałam, co innego zrobić z rękami.
Jedliśmy w ciszy przez kolejną minutę. Świece migotały. Jego złote oczy odbijały światło, przez co wyglądały jak dwa małe ognie płonące w jego czaszce.
Mój wzrok powędrował do noża leżącego obok talerza. Nóż do obiadu. Pewnie niezbyt ostry, by przeciąć smocze łuski. Ale miał czubek. A jego szyja była tuż przede mną, odsłonięta tam, gdzie łuski przerzedzały się przy obojczyku.
Czy mogłabym?
Sięgnęłam po nóż. Powoli. Moje palce zacisnęły się na rękojeści.
Jeden cios. Szybko. Gdy będzie przeżuwał.
Rzuciłam się przez stół.
Naeve złapał mnie za nadgarstek, zanim ostrze zbliżyło się do niego na mniej niż stopę. Nawet nie wypuścił widelca. W drugiej dłoni wciąż trzymał kawałek chleba.
Popatrzył na nóż. Potem na mnie. Potem znów na nóż.
"Naprawdę?" spytał. "Przy kolacji?"
"Puść mnie."
"Próbowałaś właśnie dźgnąć mnie nożem do masła."
"To nie jest nóż do masła!"
"Nie przekroiłby nawet ciepłego sera, Kaela." Ścisnął mój nadgarstek, wystarczająco mocno, by zmusić mnie do otwarcia palców. Nóż zagrzechotał na stole. "To był twój plan od początku? Usiąść, pogawędzić, a potem rzucić mi się do gardła między daniami?"
"W tej rozmowie nie było nic przyjemnego."
Wciąż trzymał mój nadgarstek. Jego uścisk był ciepły, a kciuk spoczywał na moim pulsie — serce waliło mi tak mocno, że na pewno to czuł.
"Twoje serce bije jak oszalałe," powiedział.
"Bo jestem wściekła."
"Tak to nazywamy?"
Wstał. Krzesło zaskrzypiało na kamiennej podłodze. Wciąż trzymał mój nadgarstek i pociągnął mnie przez stół tak płynnie, że ledwo to zarejestrowałam, zanim moje stopy stanęły po jego stronie.
Potem moje plecy uderzyły o ścianę.
Naeve przycisnął mnie do zimnego kamienia. Jedną ręką unieruchomił mój nadgarstek nad głową. Drugą położył płasko na ścianie przy mojej twarzy. Jego ciało zasłaniało wszystko — ciepło, cień i zapach dymu.
Jego twarz była blisko. Za blisko. Widziałam każdą łuskę na jego szczęce, każdą linię blizny na jego ustach. Jego złote oczy płonęły nad moimi.
"Pozwól, że wyjaśnię, jak to działa," powiedział. Jego głos był niski i wibrował przez ścianę aż do mojego kręgosłupa. "Mieszkasz w moim zamku. Jesz przy moim stole. Śpisz pod moim dachem. I nie uciekasz."
"A jeśli?"
Jego dłoń zsunęła się ze ściany na moją szyję. Ciepło jego dłoni rozlało się na mojej skórze i w głąb klatki piersiowej.
"Albo cię sprowadzam z powrotem," powiedział po prostu. "Za każdym razem. Nieważne, gdzie pójdziesz. Nieważne, do kogo uciekniesz. Znajdę cię i przyniosę do domu."
"To nie dom. To więzienie."
"To więzienie, w którym nikt cię nie skrzywdzi." Jego kciuk poruszył się raz na moim pulsie. Wolno. Celowo. "Czy możesz to powiedzieć o jakimkolwiek innym miejscu, w którym byłaś?"
Te słowa trafiły w coś, na co nie byłam gotowa. Oczy mi zapiekły i szybko zamrugałam, nie chcąc tego pokazać.
Miał rację. Dom ojca nie był bezpieczny. Fenris nie był bezpieczny. Giselle nie była bezpieczna. Jedynym miejscem, gdzie nikt faktycznie mnie nie skrzywdził, było to — z potworem, który przerażał mnie najbardziej.
"Zabiję cię," wyszeptałam. Ale mój głos stracił ostrość.
"Wiem, że tak myślisz." Jego uścisk na mojej szyi zelżał. Kciuk powędrował z mojego pulsu wzdłuż obojczyka. "Ale teraz skończysz kolację. A jutro znów usiądziesz na tym krześle. I pojutrze też."
"A jeśli odmówię?"
Naeve pochylił się bliżej. Jego usta niemal dotknęły mojego ucha.
"Wtedy cię znajdę," wyszeptał. "I już wiesz, co się dzieje, gdy to robię."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Kaeli
Znów się włóczyłam.
Siedzenie w miejscu oznaczało myślenie. Myślenie oznaczało głos Naeve’a. Głos Naeve’a oznaczał jego dłonie na mojej talii, a to oznaczało ból głowy, na który nie miałam lekarstwa.
"Znowu uciekasz?" Azriel opierał się o kolumnę na końcu korytarza, z założonymi rękami.
"Tylko spaceruję," odpowiedziałam.
"Spacerowanie z taką miną to zamyślenie. Chodź, chcę ci coś pokazać."
Powinnam była odmówić. Ale jego towarzystwo było proste. Bez zagadek, bez obelg ukrytych pod pozorem obserwacji, bez dłoni, które mówiły coś innego niż usta.
Azriel był ciepły, uważny i nieskomplikowany. Po dniach rozbijania się o mur Naeve’a, nieskomplikowanie było jak świeży oddech.
Zaprowadził mnie do starszego skrzydła, mijając korytarze, których wcześniej nie widziałam. Kamień tutaj był ciemniejszy, szorstki, wyryty symbolami, których nie umiałam odczytać.
Podczas spaceru rozmawialiśmy o zamku, o jego historii, o dwóch światach nałożonych na siebie jak strony książki.
"A więc ta klątwa," powiedziałam w końcu. "Co się właściwie stanie, jeżeli nie zostanie złamana?"
Azriel rzucił na mnie spojrzenie. "Umieramy powoli. Przemiana przejmuje nad nami kontrolę. Naeve staje się coraz bardziej smokiem, ja coraz bardziej... głodny. W końcu nie zostaje nic z tego, kim byliśmy."
"Jak długo trwa przemiana?"
"Trudno powiedzieć. Miesiące, może krócej. Przyspiesza z czasem."
Przetwarzałam to. Naeve, tracący siebie kawałek po kawałku. Zmieniał się w coś, co nie potrafi myśleć, nie potrafi się zatrzymać, nie rozpoznaje osoby stojącej przed nim.
"A picie krwi," powiedziałam, bo mój mózg najwyraźniej uznał, że subtelność już nie żyje. "To część tego? Część tego, kim jesteś?"
"To sposób, w jaki się odżywiam." Powiedział to po prostu, bez dramatyzmu. "Ale jest też połączenie. Kiedy piję od kogoś, ta osoba też to czuje. To... intymne."
Przełknęłam ślinę. "Intymne w jaki sposób?"
Azriel przystanął. Dotarliśmy do małego saloniku, stare meble spowite półcieniem, fotel przy oknie.
Odwrócił się do mnie, a jego wyraz twarzy stał się bardziej skupiony.
"Chcesz, żebym ci powiedział," rzekł, "czy pokazał?"
Serce mi zamarło.
"Ja..." Mądra odpowiedź: nie. Oczywista odpowiedź: nie. Odpowiedź, którą wypowiedziały moje usta: "Tak. Proszę, pokaż mi."
Azriel podszedł bliżej, coraz bliżej, aż moje plecy dotknęły fotela. Jego dłonie odnalazły moje biodra i delikatnie posadził mnie w nim, nie odrywając ode mnie wzroku.
Chwyciłam za podłokietniki. Ukląkł między moimi nogami. Jego palce odnalazły rąbek mojej sukni i zaczęły ją powoli podnosić, kostki muskały moje łydki, potem kolana, potem wyżej. Materiał zebrał się na moich udach. Chłodne powietrze dotknęło nagiej skóry i zadrżałam.
"T-tutaj?.."
"Tak." Jego kciuk śledził wnętrze mojego uda. Mój oddech zadrżał i kolana niemal automatycznie chciały się zamknąć. Przytrzymał je obiema dłońmi i spojrzał na mnie z dołu. "Myślałem o tym miejscu od kilku dni."
Bogowie…
Był mężem Giselle. To było złe. Mój własny mąż był gdzieś w tym zamku.
Ale wtedy usta Azriela dotknęły miękkiej skóry mojego uda od wewnątrz i zapomniałam o każdym z tych powodów.
Usta Azriela przesuwały się wyżej. Jego oddech był gorący i wilgotny, a każdy wydech wysyłał puls prosto do mojego środka. Poczułam jego język — płaski, powolny, smakujący — i moje biodra przesunęły się naprzód na fotelu.
Wtedy jego kły przebiły skórę.
Ból był jasnym błyskiem, pojawił się i zniknął, a to, co go zastąpiło…
Nie byłam przygotowana. Gorąco rozlało się po moich żyłach, płynne, narkotyczne, rozprzestrzeniające się od ugryzienia jak ciepły miód.
Głowa opadła mi na oparcie fotela. Z gardła wydobył się dźwięk, niski i mimowolny, i nawet nie miałam w sobie wstydu, by się przejmować.
Azriel pił powoli. Każde pociągnięcie jego ust wywoływało kolejną falę we mnie. Przyjemność zaczynała się przy ugryzieniu i rozchodziła na brzuch, klatkę piersiową, między moje nogi.
Moje uda drżały. Moje palce odnalazły jego włosy i ścisnęły. Wydobył z siebie dźwięk przy mojej skórze — mruknięcie, zadowolone i aprobatyjne — które przeszło przeze mnie dreszczem.
Byłam nieobecna . Całkowicie, żenująco nieobecna, rozłożona w tym fotelu z zamkniętymi oczami i rozchylonymi ustami. Każda myśl w mojej głowie wyparowała.
Nie usłyszałam, jak drzwi się otwierają.
"Azriel!"
Głos Naeve’a przeciął mgłę.
Moje oczy otworzyły się szeroko. Usta Azriela wciąż były na moim udzie, sukienka zgarnięta wokół bioder, moje palce splątane w jego włosach.
Byłam zarumieniona i dyszałam w fotelu jak... jak dokładnie to, na co wyglądało.
Naeve stał w progu, z kamienną twarzą. Ale jego dłonie zdradzały coś innego.
Jego pazury były wysunięte, całkowicie rozciągnięte, wbite w framugę drzwi. Małe pęknięcia rozchodziły się po kamieniu pod jego uściskiem. Jego skrzydła były napięte i ściśle przylegały do pleców.
— Twoja żona cię szuka — powiedział do Azriela równym tonem. — Pytała każdego służącego w zamku, gdzie jest jej mąż. Może powinieneś pójść i nim być.
Azriel odsunął się od mojego uda bez pośpiechu. Otarł usta kciukiem, wstał i spojrzał na brata z czymś pomiędzy rozbawieniem a wyzwaniem.
To nie mogło się potoczyć jeszcze gorzej. Ale jednak tak się stało.
— Naeve, nie skończyłam! Bądź dżentelmenem i pomóż mi znaleźć mojego...
Giselle pojawiła się za Naevem.
Jej wzrok najpierw odnalazł mnie — sukienka podciągnięta, twarz zarumieniona, Azriel stojący między moimi kolanami. Potem spojrzała na Azriela. Jej wyraz twarzy stwardniał.
Azriel obrócił się tak płynnie, że to było niemal sztuką.
— O, jesteś tu, moja miłości. — Całe ciepło, cała uwaga, w jednej chwili skierowana na Giselle. — Właśnie miałem cię poszukać. Mam coś, co od dawna chciałem ci pokazać.
Wyciągnął rękę. Giselle ujęła ją bez słowa, ale jej oczy nie odrywały się ode mnie, zimne i obiecujące.
I wtedy zostaliśmy tylko ja i Naeve.
Szarpnęłam sukienkę w dół i wstałam. Nogi mi się trzęsły, ale wolałam upaść twarzą na ziemię niż siedzieć w tym fotelu choćby sekundę dłużej.
— Nie — powiedziałam zanim zdążył zacząć.
— Nie co?
— Nie pouczaj mnie. Nie mów mi, co mam robić. Nie stój tam z taką miną, jakbyś miał jakiekolwiek prawo...
— Jakiekolwiek prawo? — Zrobił krok bliżej. Jeden krok, a zniknęła połowa dystansu między nami. — On jest moim bratem.
— A ty jesteś moim mężem, który nie znosi być ze mną w jednym pokoju! — Wyszło głośniej, niż chciałam. — Odsuwasz mnie przy każdej okazji, nie rozmawiasz ze mną, nie patrzysz na mnie, a kiedy tylko ktoś inny to zrobi, pojawiasz się jak...
— Jak co?
— Jakbyś się przejmował! Chociaż oczywiście tego nie robisz!
Byliśmy zbyt blisko jak na ludzi, którzy twierdzą, że nie chcą mieć ze sobą nic wspólnego. Czułam ciepło bijące od ciała Naeve'a, ten żar.
— Wciąż czuję jego zapach na tobie — powiedział Naeve. Jego głos był cichy, ale nozdrza mu się rozszerzyły. Jego złote oczy zsunęły się na moje udo, gdzie sukienka nadal przylegała wilgotna po ustach Azriela. — Jego zapach jest na skórze mojej żony.
Zawirowało mi w żołądku od tego, jak powiedział "mojej żony". Jakby słowa były z niego wyrywane wbrew jego woli.
— Rozmawiaj z kim chcesz — dodał cicho, nisko. — Ze służącymi, z siostrą, ze ścianami, wszystko mi jedno. Ale nie z Azrielem.
— Dlaczego? Bo "tak powiedziałem" to za mało, Naeve. Nie możesz mnie ignorować tygodniami, a potem decydować, z kim spędzam czas. To tak nie działa.
Jego szczęka zacisnęła się jeszcze mocniej. — Nie masz pojęcia, jak to wszystko działa.
— To mi wytłumacz! Daj mi jeden dobry powód, żebym cię posłuchała.
Jego wzrok spoczął na moich oczach i trwał tam zbyt długo. Wystarczająco długo, żebym zapomniała, o co pytałam, wystarczająco długo, bym uświadomiła sobie, jak blisko jego klatka piersiowa była mojej, jak jego oddech poruszał luźne kosmyki włosów przy mojej skroni.
Jego spojrzenie spadło na moją szyję. Na miejsce, gdzie usta Azriela były na moim udzie, potem na blade ślady, które jego własne usta zostawiły na moim gardle w noc naszego ślubu.
— Chcesz powodu? — Zlikwidował dystans. Jego dłoń odnalazła mój biodro i przyciągnęła mnie do siebie, mocno i nagle.
Zadrżałam. Jego ciało było ścianą gorąca przy moim, czułam każdy jego centymetr wciśnięty we mnie. Jego usta zjechały do mojego ucha.
— Bo jesteś moja. I wszystko, czego on dotyka, ja czuję. Każdy ślad, jaki zostawia, widzę. I to sprawia, że chcę spalić każdy jego ślad z twojej skóry i zastąpić go własnym.
Jego uścisk na moim biodrze się wzmocnił. Jedno uderzenie serca. Drugie. Nie mogłam oddychać. Nie mogłam myśleć. Moje dłonie spoczywały płasko na jego piersi i wcale go nie odpychałam.
Wtedy odsunął się, odwrócił i wyszedł.
Idealnie. Znowu uciekł! Och, jak bardzo chciałabym uderzyć w tę jego przystojną twarz.
Przesuń w górę, aby kontynuować