Perspektywa Kaeli
"A, jesteś tutaj." Giselle uśmiechnęła się, gdy do niej podeszłam. "Siadaj. Opowiedz mi wszystko o Naeve."
No proszę, ktoś tu ma dobry humor. Czyżby to wpływ Azriela?
Gdy służąca powiedziała mi, że Giselle chce się spotkać w ogrodowym dziedzińcu, praktycznie tam pobiegłam. Miałam już dość samotności.
Naeve nie odezwał się do mnie ani słowem od nocy ślubu. A Giselle była jedyną osobą w tym zamku, która dzieliła ze mną krew, język i sytuację.
Nawet jeśli była okropna we wszystkich trzech kwestiach.
Usiadłam obok niej na kamiennej ławce przy fontannie, która jakimś cudem wciąż działała, mimo że wyglądała, jakby nie była konserwowana od wieków.
Siedziała z nogą założoną na nogę, z rozpuszczonymi włosami, trzymając w dłoni kieliszek czegoś ciemnoczerwonego — miałam nadzieję, że to wino — i wyglądała świetnie. Nawet lepiej niż świetnie.
"Jak się urządzasz?" spytałam.
"Och, Kaelo." Odchyliła głowę i roześmiała się. "Nie uwierzyłabyś. Byłam gotowa znienawidzić każdą chwilę, prawda? Ojciec praktycznie sprzedał mnie trupowi. Ale Azriel jest..."
Przyłożyła palce do ust, jakby zatrzymywała w sobie sekret.
"Jest niesamowity. Słucha, zadaje pytania, pamięta rzeczy, o których wspomniałam tylko mimochodem. Wczoraj kazał przynieść mi do pokoju niebieskie kwiaty, bo dwa dni temu powiedziałam, że je lubię. Niebieskie, Kaelo."
Upiła łyk, a jej oczy błyszczały nad krawędzią kieliszka.
"A sposób, w jaki na mnie patrzy... Myślałam, że będę musiała wszystko udawać. Taki był plan, prawda? Oczarować go, sprawić, by się zakochał, przetrwać to. Ale szczerze? Chyba naprawdę go lubię."
Powiedziała to tak, jakby całe to przeklęte księstwo było przygodą miłosną życia, i czyż nie miała szczęścia?
Tymczasem ja odwiedziłam dokładnie cztery pokoje, dwa korytarze i ścieżkę między swoją komnatą a jadalnią. Reszta zamku to labirynt ciemnego kamienia i korytarzy, które wszystkie wyglądały identycznie.
Giselle dostawała do swojego pokoju niebieskie kwiaty, a ja dostawałam ciszę.
Czasem widywałam Naeve po drugiej stronie jadalni, jedzącego samotnie na samym końcu stołu, ze skrzydłami złożonymi ciasno, przeżuwającego posiłek jak dzikie zwierzę.
Patrzył przeze mnie. Dla niego byłam meblem, który ktoś postawił mu na widoku.
Giselle dostała męża, który po dwóch dniach pamiętał jej ulubiony kolor. Ja dostałam takiego, który jeszcze nie nauczył się mojego imienia. Albo jeśli nawet, nie widział sensu go używać.
"To wspaniale, Giselle," powiedziałam. I naprawdę próbowałam to powiedzieć szczerze.
"No więc?" Odwróciła się do mnie, podpierając brodę ręką. "Jak tam sprawy z twoim smokiem?"
Rzadko pytała, jak się czuję. Nie mogłam zmarnować szansy, by porozmawiać z kimś, kto może zrozumieć, ile kosztuje mnie ta misja.
"Nie rozmawia ze mną." Westchnęłam. "Kiedy już coś mówi, to albo wydaje rozkaz, albo jest niemiły. Znika na godziny, czasem na cały dzień. Jem sama, chodzę sama. Już pierwszej nocy jasno dał mi do zrozumienia, że chce mnie trzymać jak najdalej od siebie."
Pominęłam fragment, gdy przeciągnął usta po mojej szyi i kazał mi błagać. Ten szczegół zamknęłam w pudełku, którego nie miałam zamiaru otwierać przed siostrą.
Giselle zamrugała. Przez krótką, przelotną chwilę na jej twarzy przemknęło coś, co mogło być współczuciem. Potem zniknęło.
"No wiesz..." Przechyliła głowę. "Możesz mu się dziwić?"
No świetnie. Znowu to samo.
"Co to ma znaczyć?"
"Kaelo, daj spokój." Pochyliła się w moją stronę. "Spójrz na siebie. Połączono cię z istotą, która od początku nie chciała żony. A żona, którą dostał, to... bez urazy... nie jest raczej typem, który sprawia, że ktoś zmienia zdanie. To pradawny książę. Pewnie był już z kobietami, które..."
"Myślałam, że ze wszystkich ludzi to ty mnie zrozumiesz, Giselle."
Giselle machnęła ręką. "Mówię tylko, żebyś się nie dziwiła."
Wstała i wygładziła suknię.
"Muszę już wracać. Azriel ma mi coś pokazać w zachodnim skrzydle." Uśmiechnęła się do mnie lekko, zadowolona i tajemnicza. "Spróbuj się za bardzo nie dąsać, starsza siostrzyczko."
Zachichotała i ruszyła z powrotem w stronę zamku. Brzmiała dokładnie jak ojciec. I jak każde lustro, przed którym kiedykolwiek stałam.
Dobrze. Skoro nikt tutaj nie zamierza postrzegać mnie jako człowieka, nie muszę też traktować Naeve jak człowieka.
Był zimny, nieobecny i nieuprzejmy. Nie obchodziło go, czy istnieję, co upraszczało moje zadanie. Nie można czuć się winnym z powodu zabicia kogoś, kto cię źle traktuje.
Wstałam, otrzepałam spódnicę i wróciłam inną drogą. Miałam dość tych samych czterech pokoi, a gdybym jeszcze raz spojrzała na ten sam kawałek kamienia…
Czy ja… się zgubiłam?
Nie pamiętałam tego tunelu.
Wspaniale. Ten dzień nie może być już lepszy…
Korytarze były tam węższe, starsze. Surowszy kamień, mniej kinkietów.
Skręciłam w lewo, gdy powinnam była skręcić w prawo, poprawiłam się, ale w złą stronę, i w ciągu dziesięciu minut stałam przed drzwiami, których nigdy wcześniej nie widziałam. Nie były zamknięte.
Popchnęłam je.
Pokój był prostszy, niż się spodziewałam. Łóżko z ciemną pościelą, niepościelone. Biurko zasypane książkami i starymi mapami. Powietrze pachniało dymem, skórą i tym samym zapachem spod spodu, który czułam w noc ślubu. Tym, którego wciąż nie umiałam nazwać.
Oczywiście, to pokój Naeve.
Wiedziałam, że powinnam się odwrócić i wyjść. Ale coś na biurku przykuło mój wzrok.
To było małe drewniane pudełko, schowane za stosem książek. Jego rogi były wytarte na gładko, wieczko już nie przylegało równo.
Sięgnęłam po nie, zanim mózg zdążył powstrzymać moje ręce.
W środku znalazłam rysunki.
Dziecięce rysunki, wykonane tępymi palcami i zbyt dużą ilością atramentu. Dom z przekrzywionym kominem. Drzewo z pniem szerszym niż korona.
Coś, co mogło być smokiem, albo psem, albo jednym i drugim. I patyczak ze skrzydłami, trzymający za rękę mniejszego patyczaka bez nich.
To nie powinno tu być. Nie przy bezwzględnym Naeve. To było czyjeś dzieciństwo, starannie zachowane. Mężczyzna, który oczekiwał, że będę błagać na kolanach, nie pasował… do tego, czymkolwiek to jest.
"Co ty robisz?" Głos dobiegł zza moich pleców.
Zamotałam się z pudełkiem, złapałam je, prawie upuściłam znowu.
Naeve stał w progu, ramiona niemal dotykały obu stron, skrzydła półrozwinięte. Jego złote oczy przesunęły się z mojej twarzy na pudełko. Coś w jego wyrazie twarzy zatrzasnęło się jak brama.
"Zgubiłam się, drzwi były otwarte, nie chciałam…"
"Zgubiłaś się." Powiedział to tak, jakby powtarzał kłamstwo dziecka. "Do mojej prywatnej komnaty, z moimi rzeczami w twoich rękach."
"Nie szperałam, przysięgam, po prostu zobaczyłam…"
Przebył pokój jednym ruchem i cofnęłam się do biurka. Zamknął pudełko niemal na moich palcach, po czym zabrał je.
"Nie mogłaś poczekać choćby tygodnia, żeby przegrzebać czyjeś rzeczy," powiedział. "Czego się spodziewałaś? Że znajdziesz coś, o czym doniesiesz?"
"Komu mam donosić? Nawet nie wiem, gdzie jest kuchnia!"
Nie słuchał. Był wściekły, łuski na jego szyi pociemniały.
"Ludzie." W jego ustach brzmiało to jak przekleństwo. "Drążycie, wścibiacie nos, znajdujecie jedyną rzecz, która nie jest wasza, i nie potraficie trzymać od niej rąk z daleka. Jesteście szkodnikami!"
Naeve wcisnął pudełko głęboko do szafy i zatrzasnął ją.
"Wróć do swojego pokoju i przestań się kręcić bez pozwolenia," powiedział. "To nie jest plac zabaw, a ty nie jesteś gościem."
Chciałam powiedzieć coś tak ostrego, żeby aż się wzdrygnął. Gardło miałam zaciśnięte, ręce mi się trzęsły, ale miałam dość bycia dziewczyną, która połyka własne słowa.
"Wiesz co, Naeve? Masz rację. Ludzie drążą i wścibiają. Ale przynajmniej nie chowamy dziecięcych rysunków w pudełku i nie wrzeszczymy na każdego, kto przypadkiem zobaczy, że mamy serce."
Zacisnął szczękę. Złoto w jego oczach zatrzepotało. Przez jedną krótką, piękną sekundę patrzyłam, jak wielki książę demonów-smoków nie wie, co powiedzieć.
"Dobranoc, mężu," powiedziałam. Potem odwróciłam się i wyszłam wyprostowana.
Dotarłam aż do swojego pokoju, zanim ręce znów zaczęły mi się trząść. Zamknęłam drzwi, oparłam się o nie plecami i zsunęłam na podłogę.
Nie zostanę tu. Ani jednego dnia dłużej. Nie dla Ojca, nie dla misji, nie dla męża, który traktuje mnie jak szkodnika, którego nawet nie chce mu się zabić.
Na tym świecie została jedna osoba, która naprawdę mnie chciała. I jutro w nocy miałam go odnaleźć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kaeli
"Fenris! Wróciłam, kochanie!"
Waliłam pięściami w boczne drzwi, bez tchu, z włosami przyklejonymi do twarzy, butami oblepionymi błotem aż po kostki. Wyglądałam jak stworzenie z bagien i zupełnie mnie to nie obchodziło.
Decyzję o ucieczce podjęłam cztery godziny temu, gdzieś pomiędzy trzecią nieprzespaną godziną a momentem, gdy zrozumiałam, że wolę iść przez noc w zimnie, niż spędzić kolejny dzień w tym zamku.
Głos Naeve wciąż brzmiał mi w głowie: „Nie różnisz się od reszty.”
Przekrzywiony uśmiech Giselle: „Możesz mu się dziwić?”
A pod tym wszystkim, zawsze, głos ojca przebijający się przez wszystko inne: „Jesteś gruba. I za każdym razem, gdy otwierasz usta, wypada z nich coś głupiego.”
Narzędzie dla ojca. Kłopot dla Naeve. Worek treningowy dla Giselle. Troje ludzi, trzy role, a w żadnej z nich nie byłam człowiekiem.
Więc odeszłam. Wyciągnęłam płaszcz z szafy, wsunęłam stopy w buty i wymknęłam się boczną bramą. Albo była niepilnowana, albo nikt nie zwracał uwagi, bo nikomu nie zależało na tym, by mnie zatrzymać.
Przebiegałam przez pola, omijając główne drogi, napędzana tylko adrenaliną i jedną myślą: Fenris.
Jedyna osoba, która mnie wybrała. Dobrowolnie, świadomie, wiedząc dokładnie, jak wyglądam i co o mnie myśli moja rodzina. Powiedział mi kiedyś, że moja waga to najmniej interesująca rzecz na mój temat. Nikt nigdy wcześniej czegoś takiego nie powiedział. Nikt później też nie.
Ojciec mi go odebrał. Kazał mi to skończyć, a ja to zrobiłam, jak dobrze wyszkolona, posłuszna córka.
Ale Fenris nie przestał istnieć. Był tam wciąż. Wciąż mój, gdzieś pod tym całym bałaganem, który stworzyłam.
Gdy dotarłam do jego posiadłości, nogi mi się trzęsły, a płuca paliły. Jego okno na drugim piętrze było oświetlone. Ten pokój znałam aż za dobrze.
Znalazłam boczne wejście, to, które pokazał mi miesiące temu, to, z którego żaden służący nie korzystał po zmroku. Wbiegłam po schodach po dwa stopnie naraz i zatrzymałam się pod jego drzwiami, opierając czoło o drewno, by złapać oddech.
"Fenris." Zapukałam ponownie, tym razem ciszej. "Przepraszam. Byłam głupia. Byłam tchórzem i powinnam była walczyć o ciebie zamiast odchodzić. Ale jestem tutaj. Wybieram ciebie. Zawsze będę cię wybierać, słyszysz? Tylko otwórz drzwi i..."
Drzwi nie były zamknięte. Otworzyły się pod moją ręką.
Tam był. Miłość mojego życia. Nagi w łóżku z trzema kobietami rozłożonymi na nim jak dekoracyjne poduszki.
Jedna miała nogę zarzuconą na jego biodro. Druga spała na jego piersi. Trzecia lała sobie wino do ust z butelki i połowa z tego lądowała poza jej ustami.
Wszystkie były całkowicie, absolutnie nagie, nie próbując się nawet zakryć.
Moja ręka wciąż była zaciśnięta w pięść po stukaniu. Usta miałam otwarte po przemowie, którą właśnie wygłaszałam do drzwi.
Fenris spojrzał na mnie. Bez szoku. Bez winy. Nawet bez zaskoczenia. Spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na bezpańskiego kota, który zabłąkał się do nieodpowiedniej kuchni.
"Kaela?" Nie ruszył się. Nie zakrył się, nie odsunął nikogo. "Co tu robisz?"
"Ja..." Głos odmówił mi posłuszeństwa. Spróbowałam ponownie. "Powiedziałam... Nie słyszałeś mnie? Przez drzwi? Wróciłam. Dla ciebie. Zostawiłam wszystko i przebiegłam całą drogę tutaj, bo myślałam..."
"Myślałaś co?" Podrapał się po szczęce. "Że siedziałem tutaj, czekając? Tęskniąc?"
"Powiedziałeś, że mnie kochasz."
"A ty powiedziałaś do widzenia." Wzruszył ramionami. Kobieta na jego piersi poruszyła się i przytuliła mocniej. Nie odsunął jej. "Jesteś teraz mężatką, Kaelo. I to z potworem. Co chcesz, żebym z tym zrobił? Uciekł z tobą, żeby twój mąż urwał mi głowę za dotknięcie swojej własności?"
Własność. Wolałabym, żeby mnie uderzył. Bolałoby mniej.
"Nie jestem jego własnością."
"Dosłownie jesteś. Tym właśnie jest małżeństwo, kochanie." W końcu lekko się podniósł, zrzucając kobietę ze swojej piersi. Jęknęła. Zignorował ją. "Słuchaj, to, co było między nami, było fajne. Byłaś słodka. Ale odeszłaś, a ja poszedłem dalej. Tak to działa."
Słodka. Fajna. Jakbym była miłym popołudniem, o którym już dawno zapomniał.
"Powiedziałeś, że byłam jedyna," wyszeptałam.
"A ty w to uwierzyłaś." Uśmiechnął się ciepło, swobodnie. Ten uśmiech kiedyś sprawiał, że wariowałam. Teraz robiło mi się od niego niedobrze. "Wracaj do domu, Kaelo. Gdziekolwiek on teraz jest. I nie wracaj tutaj. Naprawdę nie potrzebuję, żeby twój paskudny smoczy-mąż pojawił się pod moimi drzwiami."
Wycofałam się z pokoju. Nie pamiętam schodzenia po schodach ani przechodzenia przez boczne wejście, ani tego, jak znalazłam się na zewnątrz, stojąc w zimnie, patrząc w pustkę.
Każde wspomnienie. Każde dobre słowo. Każda chwila, której trzymałam się jak dowodu na to, że jestem coś warta. Wszystko to było niczym.
Historia, którą sobie opowiadałam, bo prawda była zbyt pusta, by w niej żyć.
Nie płakałam. To było najdziwniejsze. Płakałam przez drobniejsze rzeczy. Rozlaną herbatę. Niegrzeczny komentarz od ojca. Ale to wydrążyło mnie do tego stopnia, że nie zostało nic, z czego mogłyby popłynąć łzy.
Właśnie wylałam serce przed drzwiami. A po drugiej stronie on już dawno skończył ze mną.
"Kaela."
Drgnęłam tak mocno, że prawie się potknęłam. Azriel wyszedł z cienia, opierając się o kamienny filar, z założonymi ramionami, przyglądając mi się tymi żarzącymi czerwonymi oczami.
"Jak ty..."
"Nie jesteś zbyt dyskretna." Znowu ten półuśmiech. "Chodź. Odprowadzę cię z powrotem."
Z powrotem. Z powrotem do zamku. Czy to naprawdę był teraz mój dom? Zamek z smokiem i wampirem i nikim, kto by mnie tam chciał?
Azriel podał mi ramię i przyjęłam je. Nogi już mi nie działały, a nie miałam gdzie indziej pójść.
Szliśmy w ciszy przez chwilę. Trzęsłam się z zimna. Azriel to zauważył, zdjął swój płaszcz i zarzucił mi na ramiona.
Nie potrafiłam nawet powiedzieć dziękuję. Po prostu otuliłam się nim mocniej. Jego ubrania pachniały lawendą.
Moja matka uwielbiała te kwiaty i sama je uprawiała. Po jej śmierci ojciec wyrwał wszystkie z ziemi. Jedynym śladem po niej była moja pamięć.
"Jest idiotą," odezwał się Azriel po chwili.
"Nawet nie wiesz, co się stało."
"Wiem wystarczająco." Nie spojrzał na mnie. "Wiem, że facet, który pozwala ci odejść, jest albo ślepy, albo głupi."
Twarz mi zapłonęła mimo zimna. "Azrielu..."
"Mówię poważnie. Te kościste, zagłodzone dziewczyny... To jego wybór?" Rzucił mi spojrzenie z czymś pomiędzy rozbawieniem a niedowierzaniem. "Zamiast ciebie ?"
"Jesteś mężem mojej siostry," powiedziałam. "Nie powinieneś..."
"A on jest twoim mężem." Azriel skinął głową w stronę posiadłości, już widocznej między drzewami. "Nie przeszkodziło ci to wrócić do swojego byłego."
"To nie to samo."
"Nie?" Uśmiechał się. Miałam ochotę odwzajemnić ten uśmiech i nienawidziłam siebie za to. "Słuchaj, mówię tylko... mój brat by to zrozumiał. I musiałbym być ślepy albo martwy, żeby się powstrzymać przy kimś takim jak ty. To nie jest pochlebstwo, Kaelo. Tylko fakt."
Otworzyłam usta, by odpowiedzieć — coś rozsądnego, coś o granicach — i wtedy go zobaczyłam.
Naeve stał przy wejściu do posiadłości niczym posąg wykuty z cienia. Ręce wzdłuż ciała, skrzydła do połowy złożone. Czekał.
Żołądek mi się ścisnął.
Jak długo tam był? Czy słyszał, co powiedział Azriel?
Jego złote oczy przesunęły się z mnie na Azriela. Potem na płaszcz Azriela na moich ramionach. I z powrotem na mnie.
Naeve pokonał dzielący nas dystans w trzech krokach. Nie zatrzymał się, nie zwolnił, nie spojrzał na swojego brata.
Ściągnął płaszcz Azriela z moich ramion i pozwolił mu opaść na ziemię.
"Jest moja," powiedział do Azriela. Jego głos był niski i płaski, nie pozostawiający miejsca na dyskusję.
"Bracie, po prostu odprowadzałem ją bezpiecznie..."
Naeve nie czekał, aż skończy. Schylił się, objął mnie w pasie i przerzucił przez ramię, jakbym nic nie ważyła.
"Puść mnie! Naeve! Przysięgam na wszystkich bogów z obu waszych światów, jeśli nie..."
Jego skrzydła rozwinęły się szeroko. Powietrze zadrżało. Ziemia zniknęła.
A potem byliśmy już w niebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kaeli
Wiatr był tak głośny, że nie słyszałam własnego krzyku.
Naeve przytrzymywał mnie jedną ręką przy swojej piersi, jego skrzydła mocno biły nad nami, a zamkowe dziedzińce kurczyły się w dole w ciemną smugę. Wczepiłam się kurczowo w jego koszulę, bo alternatywą było chwycenie pustki i upadek na śmierć.
"Puść mnie! Naeve! Przysięgam, że cię zabiję!"
Nie odpowiedział. Wiatr pożarł moje słowa, a on poleciał wyżej.
Uderzyłam go w ramię. Potem w klatkę piersiową. Potem znów w ramię. To było jak uderzanie w ciepłą skałę. Nie drgnął, nie zwolnił, nawet na mnie nie spojrzał. Jego złote oczy były utkwione przed siebie, szczęka zaciśnięta, skrzydła niosły nas ponad zamkiem.
"Nienawidzę cię! Słyszysz mnie? Nienawidzę cię i znajdę sposób, żebyś za to zapłacił!"
Nic. Tylko dźwięk jego skrzydeł i zimne powietrze gryzące przez ubranie.
Wylądowaliśmy na balkonie wieży. Naeve postawił mnie na nogi i cofnął się, składając skrzydła za sobą. Zachwiałam się, oparłam o kamienną balustradę i obróciłam się, by stanąć z nim twarzą w twarz.
"Co z tobą nie tak?" Trzęsłam się z zimna i wściekłości. "Nie możesz tak po prostu łapać ludzi i latać z nimi na szczyt wieży! Tak się nie traktuje człowieka!"
"Uciekłaś."
"Bo chciałam odejść!"
"Jesteś moją żoną." Powiedział to tak, jakby to był najprostszy fakt na świecie. Jakby zamykał dyskusję, zanim się zaczęła.
"Jestem twoją żoną, bo mój ojciec cię mnie sprzedał. To nie czyni mnie twoją własnością."
"Nie." Zrobił krok bliżej. Jeden tylko, ale balkon był niewielki, a on ogromny i nagle nie zostało zbyt wiele miejsca. "To czyni cię moją odpowiedzialnością. I nie tracę tego, co moje."
"Nie jestem twoja ."
"Jesteś, dopóki któreś z nas nie umrze."
Moja dłoń zacisnęła się w pięść przy boku. "To da się załatwić."
Naeve spojrzał na mnie z góry. Kącik jego pokaleczonych ust drgnął. Nie był to uśmiech, nie do końca, ale wystarczająco blisko, bym miała ochotę uderzyć go mocniej.
"Grożisz mi śmiercią?"
"Może i tak."
"Czym? Pięściami?" Zerknął na moje zaciśnięte dłonie. "Bijesz jak kociak machający łapą na zasłonę."
"Znajdę coś ostrzejszego."
"Jestem tego pewien." Nie brzmiał na zaniepokojonego. Brzmiał prawie... rozbawiony. "Ale nie dziś. Dziś jemy razem kolację."
"Wolałabym zjeść szkło."
"To też da się załatwić." Odwrócił się i poszedł w stronę schodów wieży. "Jadalnia. Za godzinę. Nie każ mi cię szukać."
Zostałam sama na balkonie, zziębnięta i wściekła.
Próbowałam pojąć, jak to możliwe, że mężczyzna, który właśnie przeniósł mnie przez niebo wbrew mojej woli, równocześnie sprawia, że mam ochotę rzucić mu czymś w głowę i śmiać się z tego wszystkiego.
Naprawdę go zabiję.
***
Jadalnię oświetlało więcej świec, niż widziałam w jednym miejscu od czasu ślubu. Długi stół, ale tym razem tylko dwa nakrycia. Blisko siebie. Bliżej, niż kiedykolwiek siadaliśmy z własnej woli.
On już tam był, gdy przyszłam. Bez koszuli, bo najwyraźniej tak wyglądał w zamku na co dzień. Skrzydła miał swobodnie rozpostarte za krzesłem.
Jedzenie już czekało na stole. Mięso, chleb, coś ciemnego i pieczonego, co pachniało lepiej niż wszystko, co jadłam od przyjazdu.
Usiadłam naprzeciwko niego i nie odezwałam się słowem. Sięgnęłam po widelec i zaczęłam jeść, bo byłam głodna. Milczenie było ostatnią bronią, jaka mi została.
Naeve też jadł. Przez kilka minut jedynymi dźwiękami były noże na talerzach i trzask ognia w kominku.
"Dlaczego uciekłaś?" zapytał.
"Już ci mówiłam. Bo chciałam odejść."
"Nie. Dlaczego uciekłaś do niego ?"
Odłożyłam widelec. "To nie twoja sprawa."
"Jesteś moją żoną. Uciekłaś w środku nocy do łóżka innego mężczyzny. To dokładnie moja sprawa."
"On nie... To nie było tak."
"To jak było?"
Wpatrywałam się w talerz. Mięso robiło się zimne. W klatce piersiowej miałam ucisk i nie chciałam rozmawiać o Fenrisie, nie z Naevem, nie z nikim.
Ale patrzył na mnie tymi swoimi złotymi oczami, które nigdy nie mrugały wystarczająco często, a milczenie było gorsze niż odpowiedź.
"Był jedyną osobą, która kiedykolwiek powiedziała mi, że jestem wystarczająca," powiedziałam cicho. "I chciałam, żeby to nadal było prawdą."
Naeve nie odpowiedział od razu. Odkroił kawałek mięsa, powoli go przeżuł i połknął. Potem powiedział: "Było?"
"Nie."
"Dobrze."
"Dobrze?" Podniosłam wzrok. "Co w tym wszystkim jest dobrego ?"
"Bo mężczyzna, który pozwala ci odejść bez walki, nigdy nie zasługiwał na ciebie."
Otworzyłam usta. Potem zamknęłam. Potem znów je otworzyłam, nie mając nic sensownego do dodania.
Naeve jadł dalej, jakby właśnie nie powiedział najprzyzwoitszej rzeczy, jaką usłyszałam od tygodni. Sięgnęłam ponownie po widelec, bo nie wiedziałam, co innego zrobić z rękami.
Jedliśmy w ciszy przez kolejną minutę. Świece migotały. Jego złote oczy odbijały światło, przez co wyglądały jak dwa małe ognie płonące w jego czaszce.
Mój wzrok powędrował do noża leżącego obok talerza. Nóż do obiadu. Pewnie niezbyt ostry, by przeciąć smocze łuski. Ale miał czubek. A jego szyja była tuż przede mną, odsłonięta tam, gdzie łuski przerzedzały się przy obojczyku.
Czy mogłabym?
Sięgnęłam po nóż. Powoli. Moje palce zacisnęły się na rękojeści.
Jeden cios. Szybko. Gdy będzie przeżuwał.
Rzuciłam się przez stół.
Naeve złapał mnie za nadgarstek, zanim ostrze zbliżyło się do niego na mniej niż stopę. Nawet nie wypuścił widelca. W drugiej dłoni wciąż trzymał kawałek chleba.
Popatrzył na nóż. Potem na mnie. Potem znów na nóż.
"Naprawdę?" spytał. "Przy kolacji?"
"Puść mnie."
"Próbowałaś właśnie dźgnąć mnie nożem do masła."
"To nie jest nóż do masła!"
"Nie przekroiłby nawet ciepłego sera, Kaela." Ścisnął mój nadgarstek, wystarczająco mocno, by zmusić mnie do otwarcia palców. Nóż zagrzechotał na stole. "To był twój plan od początku? Usiąść, pogawędzić, a potem rzucić mi się do gardła między daniami?"
"W tej rozmowie nie było nic przyjemnego."
Wciąż trzymał mój nadgarstek. Jego uścisk był ciepły, a kciuk spoczywał na moim pulsie — serce waliło mi tak mocno, że na pewno to czuł.
"Twoje serce bije jak oszalałe," powiedział.
"Bo jestem wściekła."
"Tak to nazywamy?"
Wstał. Krzesło zaskrzypiało na kamiennej podłodze. Wciąż trzymał mój nadgarstek i pociągnął mnie przez stół tak płynnie, że ledwo to zarejestrowałam, zanim moje stopy stanęły po jego stronie.
Potem moje plecy uderzyły o ścianę.
Naeve przycisnął mnie do zimnego kamienia. Jedną ręką unieruchomił mój nadgarstek nad głową. Drugą położył płasko na ścianie przy mojej twarzy. Jego ciało zasłaniało wszystko — ciepło, cień i zapach dymu.
Jego twarz była blisko. Za blisko. Widziałam każdą łuskę na jego szczęce, każdą linię blizny na jego ustach. Jego złote oczy płonęły nad moimi.
"Pozwól, że wyjaśnię, jak to działa," powiedział. Jego głos był niski i wibrował przez ścianę aż do mojego kręgosłupa. "Mieszkasz w moim zamku. Jesz przy moim stole. Śpisz pod moim dachem. I nie uciekasz."
"A jeśli?"
Jego dłoń zsunęła się ze ściany na moją szyję. Ciepło jego dłoni rozlało się na mojej skórze i w głąb klatki piersiowej.
"Albo cię sprowadzam z powrotem," powiedział po prostu. "Za każdym razem. Nieważne, gdzie pójdziesz. Nieważne, do kogo uciekniesz. Znajdę cię i przyniosę do domu."
"To nie dom. To więzienie."
"To więzienie, w którym nikt cię nie skrzywdzi." Jego kciuk poruszył się raz na moim pulsie. Wolno. Celowo. "Czy możesz to powiedzieć o jakimkolwiek innym miejscu, w którym byłaś?"
Te słowa trafiły w coś, na co nie byłam gotowa. Oczy mi zapiekły i szybko zamrugałam, nie chcąc tego pokazać.
Miał rację. Dom ojca nie był bezpieczny. Fenris nie był bezpieczny. Giselle nie była bezpieczna. Jedynym miejscem, gdzie nikt faktycznie mnie nie skrzywdził, było to — z potworem, który przerażał mnie najbardziej.
"Zabiję cię," wyszeptałam. Ale mój głos stracił ostrość.
"Wiem, że tak myślisz." Jego uścisk na mojej szyi zelżał. Kciuk powędrował z mojego pulsu wzdłuż obojczyka. "Ale teraz skończysz kolację. A jutro znów usiądziesz na tym krześle. I pojutrze też."
"A jeśli odmówię?"
Naeve pochylił się bliżej. Jego usta niemal dotknęły mojego ucha.
"Wtedy cię znajdę," wyszeptał. "I już wiesz, co się dzieje, gdy to robię."
Przesuń w górę, aby kontynuować