Samantha
Przyjemność przeszyła mnie niczym piorun. Zajęczałam i rzucałam głową z boku na bok. Część bólu ustąpiła, a on wsunął się głębiej. Nadal pocierał mój łechtaczkę ciasnymi okręgami, a moje ciało zdawało się topnieć pod jego dotykiem. Wzdychałam i rozluźniłam się, co pozwoliło mu wreszcie zagłębić się do końca. Ryan zatrzymał się, opierając się nade mną, jakby dawał mi czas, bym się do niego przyzwyczaiła, wciąż się mną bawiąc.
— Tak właśnie, kochanie — wyszeptał. — Czuję, jak się rozluźniasz wokół mnie. Zaraz znowu zacznę się ruszać, dobrze?
Wgryzłam się w dolną wargę i kiwnęłam głową, nie mogąc sklecić sensownego zdania. Ryan zaczął się ze mnie wysuwać. Gdy w środku została tylko końcówka, popchnął z powrotem. Było trochę dyskomfortu, ale znacznie więcej przyjemności niż wcześniej. Ryan kontynuował ruchy, poruszając się we mnie coraz szybciej i szybciej. Uchwyciłam się jego ramion, trzymając się go tak mocno, jak tylko mogłam. Bałam się, że jeśli go puszczę, odlecę. Nasze ruchy stawały się coraz bardziej gorączkowe. Ryan pocałował mnie ponownie, zagłuszając moje jęki, gdy zatracałam się w przyjemności, którą mi dawał.
Poczułam zaciskanie się czegoś głęboko w brzuchu. Napinało się coraz bardziej i wiedziałam, że zaraz pęknie. Chciałam, żeby to się stało. Myślałam, że to będzie niszczące, gdy wreszcie puści, ale chciałam poczuć, jak to jest.
— Ryan, nie przestawaj — wysapałam w jego usta. — Jestem blisko... tak blisko...
Ryknął i uderzał we mnie raz za razem. Jakby całkiem stracił nad sobą kontrolę, a ja się tym upajałam. Pchał mnie na krawędź i z radością runęłam w otchłań. Całe moje ciało zesztywniało, a przyjemność, która mnie ogarnęła, była tak intensywna, że na moment oślepiła mnie. Odchyliłam głowę do tyłu i krzyknęłam. Ryan przycisnął dłoń do moich ust, tłumiąc dźwięki. Byłam świadoma, jak napina się nade mną i wydaje zwierzęcy ryk, ale dopiero gdy poczułam, jak jego esencja wypełnia mnie, uświadomiłam sobie, że również szczytuje.
Kiedy znów zaczęłam odbierać bodźce ze świata, poczułam się wyczerpana, ale spełniona. Moje ciało było ciężkie i zdawało się zapadać w miękki mech pod spodem. Nie mogłam powstrzymać głupkowatego uśmiechu, który pojawił się na moich ustach. Ryan przewrócił się na plecy obok mnie. Nie odezwał się słowem, ale jego ciężki oddech dorównywał mojemu i wypełniał przestrzeń wokół nas.
Po chwili zerknęłam w jego stronę i wpatrzyłam się w jego profil. Gapił się w niebo z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam odczytać.
— To było... niesamowite — powiedziałam z cichym chichotem.
Ryan na początku nic nie odpowiedział. Po prostu wpatrywał się w niebo. W końcu mruknął:
— Wszystko w porządku?
Mrugnęłam, zaskoczona pytaniem.
— Tak, jest świetnie. A ty? Ty też w porządku?
Ryan usiadł, przetarł twarz dłonią i ciężko westchnął.
— Powinienem iść — powiedział, ignorując moje pytanie. — Nie chcę, żeby Jason nas tak zastał. Zabiłby mnie.
Usiadłam obok niego. Nie chciałam, żeby odchodził. Chciałam, żebyśmy zostali tam razem, wtuleni w siebie, napawając się tym, co właśnie się wydarzyło. Ale kiedy o tym pomyślałam, uznałam, że pewnie ma rację. Jason byłby wściekły, gdyby nas razem przyłapał.
— Okej — przytaknęłam, posyłając mu lekki uśmiech. — Tak, to chyba dobry pomysł. Ja... powinnam wrócić na swoją imprezę, zanim ktoś zauważy, że mnie nie ma.
— Tak — mruknął. — Powinnaś.
Wstał, zapiął spodnie, po czym odwrócił się, by pomóc mi wstać. Po cichu zebrał moje ubrania i pomógł mi się ubrać. Był dla mnie taki troskliwy. Taki słodki. Sprawił, że serce mi drżało. Gdy byliśmy już ubrani i gotowi, Ryan patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, zanim powiedział:
— Wszystkiego najlepszego, Sam.
Zmarszczyłam brwi. To już? Nie takiego pożegnania się spodziewałam...
Odciągnął moją uwagę od rozczarowania, pochylając się i całując mnie w czoło. Obejmując dłońmi moją twarz, przejechał kciukiem po moim policzku. Wpatrywałam się w niego, kompletnie pozbawiona słów, podczas gdy jego delikatny dotyk mieszał mi w głowie. Gdy opuścił dłoń, poczułam, jak przeszywa mnie chłód.
— Do widzenia, Sam — powiedział.
— Dobranoc, Ryan — odparłam z małym, nieśmiałym uśmiechem.
Patrzyłam, jak się odwraca i odchodzi. Dopiero gdy zniknął w lesie, ruszyłam w stronę imprezy, niemal podskakując z radości.
Czy tak właśnie czuje się śmierć? To musi być właśnie to. Moja głowa pulsowała, a żołądek się przewracał. Nie chciałam otwierać oczu, ale zmusiłam się, by je lekko uchylić. Odrobina słońca przedarła się przez zasłony i padła mi na twarz. Wysyczałam z protestu i naciągnęłam kołdrę na głowę. Już nigdy nie będę pić. Obiecałam to sobie w tej chwili.
— Sam, kochanie? Wstałaś? Jest śniadanie!
Jęknęłam na dźwięk okrzyku mamy. Wiedziałam, że muszę wstać i udawać, że wszystko jest w porządku, choć czułam, jakby mi głowa pękała. Gdyby mama dowiedziała się, że piłam, skopałaby mi tyłek na następny tydzień. Z ociąganiem zrzuciłam z siebie kołdrę i wygramoliłam się z łóżka. Potykając się, dotarłam do drzwi i wyszłam na korytarz. Gdy dotarłam do schodów i zaczęłam schodzić na dół, usłyszałam głos brata. Zatrzymałam się na schodach i wsłuchałam. Brzmiał na zdenerwowanego. Ostrożnie zeszłam resztę schodów i poszłam za jego głosem do salonu. Zaglądając przez uchylone drzwi, zobaczyłam go chodzącego tam i z powrotem, rozmawiającego przez komórkę.
— Ryan, stary? Co jest? Odbierz telefon!
Z frustracją zakończył rozmowę i pokręcił głową, wyraźnie rozdrażniony. Zaniepokojona, zwłaszcza że próbował złapać Ryana, weszłam szybko do pokoju.
— Hej, Jason, co się stało? — zapytałam, zatrzymując się naprzeciwko niego. — Dlaczego jesteś taki zdenerwowany?
Pokręcił głową, tak rozkojarzony tym, co się działo, że ledwo na mnie spojrzał.
— Chodzi o Ryana — powiedział. — Nie wiem, co się dzieje, ale odszedł bez słowa i teraz muszę szukać innego transportu z powrotem na uczelnię na koniec tygodnia.
Zamarłam. Miałam wrażenie, że serce wypadło mi z piersi i upadło na podłogę. Ryan odszedł?
— Jak to odszedł? — wyszeptałam, przerażona jego odpowiedzią.
— Wyjechał z miasta — odpowiedział Jason zniecierpliwionym tonem. — Bez żadnego wyjaśnienia i zupełnie niezgodnie z planem. Mieliśmy zostać przez całe wolne, ale dziś rano, o świcie, po prostu się zwinął.
Wpatrywałam się w brata, zbyt zszokowana, by mówić. Ryan odszedł. Wyszedł bez słowa, rano po tym, jak się ze mną kochał. Rano po tym, jak zabrał mi dziewictwo. Pomyślałam o tych chwilach po naszym zbliżeniu i uświadomiłam sobie, że to, co wydawało mi się troską, było w rzeczywistości poczuciem winy i żalem. Pusty wyraz na jego twarzy ukrywał burzę, którą przeżywał po tym, co się między nami wydarzyło.
Jason może zastanawiać się, czemu jego najlepszy przyjaciel odszedł bez słowa, ale ja nie musiałam. Instynktownie wiedziałam, że uciekł ode mnie i tego, co zrobiliśmy. Nasza noc nie znaczyła dla niego nic. To był tylko błąd.
Moje serce zaczęło się rozpadać i musiałam użyć całej siły woli, by nie rozpaść się na kawałki i nie wybuchnąć płaczem tu i teraz. Jason nigdy nie mógł się dowiedzieć, jak bardzo jestem rozbita. Nigdy nie mógł się dowiedzieć, co zrobiłam z Ryanem. To będzie sekret, który zabiorę do grobu.
Ryan Carson mnie porzucił i złamał mi serce. Nie pozwolę, żeby zrujnował mi resztę życia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samantha – 7 lat później
Boczek skwierczał, a ja ostrożnie przewracałam go na patelni, starając się unikać pryskającego tłuszczu. W drugiej patelni, na sąsiednim palniku, mieszałam jajka, jednym okiem zerkając na stojący obok toster. Działo się dużo naraz, ale byłam do tego przyzwyczajona. Zawsze musiałam żonglować wieloma sprawami jednocześnie i na tym etapie było to dla mnie już czymś zupełnie naturalnym.
— Henry! — zawołałam, zaczynając nakładać jedzenie na talerze. — Śniadanie gotowe. Zejdź na dół, proszę!
Kiedy odwróciłam się, by postawić talerze na małym kuchennym stole za sobą, usłyszałam tupot małych stóp na schodach tuż za drzwiami kuchennymi. W następnej chwili do pokoju wpadł mały chłopiec. Jego ciemnobrązowe włosy były potargane, a znajome niebieskie oczy błyszczały tą szczególną, dziecięcą ekscytacją, którą tylko najmłodsi potrafią odczuwać. Wciąż był w piżamie w dinozaury ze stopkami. Był tak uroczy, że aż ścisnęło mnie w sercu.
Wgramolił się na swoje krzesło i spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem.
— Dzień dobry, mamo — powiedział.
— Dzień dobry, mały człowieku — odpowiedziałam, stawiając przed nim talerz z jedzeniem. — Jak się dziś czujesz?
— Dobrze — odparł. — Miałem dziś w nocy sen.
— Tak? O czym był?
— Mieliśmy szczeniaczka — powiedział z wyraźną radością. — Był mały i brązowy, i nazwałem go Rudy.
— Rudy? To świetne imię, kolego.
Chciałam usiąść na swoim miejscu, ale nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Marszcząc brwi, wyprostowałam się i spojrzałam na Henry'ego.
— Jedz śniadanie — poleciłam, po czym wyszłam z kuchni, by otworzyć drzwi wejściowe.
Usłyszałam, jak chłopiec wyskakuje z krzesła, i pokręciłam głową z westchnieniem. Jego umiejętność słuchania pozostawiała czasem sporo do życzenia.
Gdy dotarłam do drzwi, otworzyłam je i ze zdziwieniem zobaczyłam Jasona stojącego na moim progu.
— Hej! — zawołałam z zaskoczonym grymasem. — Co tu robisz tak wcześnie? Myślałam, że spotykamy się o dziesiątej?
Skinął głową z łobuzerskim uśmiechem.
— Wiem, ale pomyślałem, że wpadnę zobaczyć się z małym zanim pójdzie do szkoły.
— Wujku Jason! — zapiszczał Henry, nagle przeciskając się obok mnie, by wskoczyć w otwarte ramiona Jasona.
— Hej, dzieciaku — zaśmiał się Jason, podnosząc chłopca z ziemi. — Jak się masz?
— Dobrze — odpowiedział Henry, oplatając mu szyję ramionami i mocno go ściskając. — Chcesz jajka? Mama zrobiła jajka.
— Bardzo chętnie — powiedział Jason, puszczając mi oczko. — O ile twoja mama nie ma nic przeciwko.
Westchnęłam, przewracając oczami i odsunęłam się, by wpuścić Jasona do domu.
— Chodź, jest tego dużo.
Jason wszedł do środka i pochylił się, by pocałować mnie w policzek, po czym ruszył do kuchni z Henrym na rękach. Poszłam za nimi, uśmiechając się łagodnie, gdy Jason i Henry rozmawiali ze sobą jak najlepsi przyjaciele — bo nimi byli. Od dnia narodzin Henry’ego, Jason był najważniejszą męską postacią w jego życiu. Zawsze był obecny, mimo napiętego grafiku i wymagającej pracy. Jason był na każdej urodzinowej imprezie i każdej ważnej chwili. Na wszystkich meczach baseballowych i zawodach karate. Poza mną, nie było nikogo, komu Henry ufałby i kogo kochałby bardziej niż swojego wuja.
Gdy dotarliśmy do kuchni, Jason posadził Henry’ego z powrotem na krześle i poszedł nałożyć sobie jedzenie z kuchenki. Usiadł obok Henry’ego, a ja również zajęłam swoje miejsce. Kontynuowali żywą rozmowę, zajadając się śniadaniem. Ja zaś po prostu cieszyłam się ich swobodną rozmową, czując się spokojna i szczęśliwa.
Po kilku minutach Jason zwrócił się do mnie.
— Hej, chciałem z tobą o czymś pogadać — powiedział niepewnym głosem, przez co natychmiast się wyostrzyłam.
Zaczęłam kręcić głową, dokładnie wiedząc, co zamierza powiedzieć.
— Nie, Jason. Rozmawialiśmy już o tym wiele razy i moja odpowiedź wciąż jest taka sama.
Spojrzał na mnie z rezygnacją.
— No weź, Sam, bądź rozsądna. Chcę ci pomóc i mam ku temu środki. Po prostu pozwól mi.
Westchnęłam.
— Nie chcę twoich pieniędzy, Jason. Doceniam ofertę, jak zawsze, ale nie potrzebuję jej.
— Nie ma w tym nic złego, by przyjąć pomoc — upierał się. — Wiem, że świetnie sobie radzisz z Henrym, ale nie musisz robić tego sama. Wiem, że są rzeczy w tym domu, które trzeba naprawić, na które cię teraz nie stać, i wiem, że jest ciężko.
— Jason, proszę — powiedziałam stanowczo, kładąc dłoń na jego. — Nie musisz mnie ratować. Dajemy sobie radę.
Westchnął.
— Wiem, Sam, ale mogłoby wam być jeszcze lepiej.
Uszczypnęłam go w rękę, aż syknął z bólu, odciągnął ją i potrząsnął.
— Auć! — zawołał. — Chcę tylko pomóc!
— Wiem. — Uśmiechnęłam się. — I kocham cię za to, ale już robisz dla mnie i Henry’ego więcej niż wystarczająco. Wystarczy, że dalej będziesz przy moim małym chłopcu — i to będzie więcej niż wszystko.
Jason wyglądał, jakby chciał dalej dyskutować, ale rozsądnie się powstrzymał. Skinęłam z aprobatą głową i posłałam mu szeroki uśmiech, po czym wróciłam do swojego posiłku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Samantha
Kiedy skończyli, zaczęłam sprzątać ze stołu i powiedziałam: „Jason, możesz pomóc Henry’emu przygotować się do szkoły? Ja tu wszystko posprzątam.” Jason skinął głową, pomógł Henry’emu zejść z krzesła i wziął go za rękę, żeby zaprowadzić go z powrotem na górę. Kiedy zostałam sama, westchnęłam, opierając dłonie o zlew w kuchni i opuściłam głowę. Nie chciałam, żeby Jason wiedział, że ledwo się trzymam. Sytuacja była o wiele trudniejsza, niż mu się wydawało. Ledwo wiązałam koniec z końcem, pracując w księgarni w centrum. Uwielbiałam tam pracować i wiedziałam, że mogłabym mieć tam przyszłość, jeśli tylko wytrwam jeszcze trochę. Byłam jednak zdeterminowana, żeby poradzić sobie sama. Przez sześć lat opiekowałam się sobą i Henrym bez niczyjej pomocy. Nie dlatego, że musiałam, ale dlatego, że odmówiłam polegania na kimkolwiek innym w jakiejkolwiek sprawie. Zaufałam kiedyś drugiej osobie i zostałam spalona, ze złamanym sercem… i w ciąży. Zaciskając zęby, zmusiłam się, by nie wracać myślami do tego, by nie myśleć o nim.
Usłyszałam kroki na schodach i odskoczyłam od zlewu. Przybrałam uśmiech i odwróciłam się właśnie w chwili, gdy Jason pojawił się ponownie w drzwiach kuchni.
„Henry zakłada buty,” powiedział Jason. „Zaraz zejdzie.”
Kiwnęłam głową. „Okej. Dzięki, że mu pomagasz. Naprawdę to doceniam. Mamy szczęście, że jesteś z nami, Jason.”
Uśmiechnął się półgębkiem, ale w jego oczach zobaczyłam coś, co zdradzało, że ma coś na myśli.
„Co jest?” zapytałam. „Coś cię trapi. Widzę to.”
„Przepraszam.” Westchnął. „Wiem, że nie potrzebujesz pomocy, ale czy nie mogłabyś odezwać się do ojca Henry’ego? Ten facet jest ci winien przysługę.”
„Jason, nie,” powiedziałam stanowczo, kręcąc głową. „Nie zaczynaj. Mówię poważnie.”
Jego nozdrza się rozszerzyły, a szczęka zacisnęła. „Dobra,” burknął. „Myślałem tylko, żeby o tym wspomnieć. Ten pieprzony obibok mógłby coś dorzucić.”
Przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok od brata. W żołądku poczułam skręt z powodu wyrzutów sumienia. Nigdy nie powiedziałam Jasonowi, że spałam z Ryanem, nie mówiąc już o tym, że to on jest ojcem Henry’ego. Nikomu nigdy nie powiedziałam. Nawet Ryan nie wiedział o Henrym, ale nie sądziłam, żeby to miało znaczenie. Nie wrócił do miasta od tamtej nocy, w moje osiemnaste urodziny, tyle lat temu. Ryan Carson spakował się i ruszył dalej, nie oglądając się za siebie ani razu. Jeśli o mnie chodziło, już nie istniał.
W tej chwili Henry wbiegł po schodach do kuchni, ubrany i gotowy.
„Czas iść, mamo!” zawołał.
„Masz rację, kochanie. Rzeczywiście czas iść. Jason, czy Mandy miała wpaść, żeby obejrzeć te weselne upominki?”
„Chyba tak,” odpowiedział Jason. „Wspominała coś o tym, zanim wyszedłem z domu.”
Jęknęłam. „Stary, musisz bardziej uważać na takie rzeczy. Ślub już za kilka tygodni. Musisz być w formie.”
„Wiem, wiem,” odparł Jason z zakłopotaniem. „Obiecuję, poprawię się.”
Prychnęłam. „Dla Mandy, mam nadzieję, że tak.”
Mandy, narzeczona Jasona, była miłą dziewczyną z większą cierpliwością, niż ja kiedykolwiek mogłabym mieć. Potrzebowała jej, żeby być z Jasonem.
„Sprawdzę to z nią jeszcze raz, jak tylko spotkam się z Ryanem.”
Zamarłam, a krew w żyłach mi zmroziła.
„C-co? Spotykasz się z Ryanem?”
Jason skinął głową, najwyraźniej nieświadomy mojego szoku.
„Tak, jest w mieście.” Przepchnął Henry’ego przez drzwi kuchenne. „Wrócił na ślub. Super, nie?”
Zniknął z pola widzenia, zanim zdążyłam w ogóle zareagować.
Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.
Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.
Przesuń w górę, aby kontynuować