passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Billionaire's Secret Baby - Rozdział #7 - autor Uriel Kings X Denny kings

Billionaire's Secret Baby

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Samantha – 7 lat później

Boczek skwierczał, a ja ostrożnie przewracałam go na patelni, starając się unikać pryskającego tłuszczu. W drugiej patelni, na sąsiednim palniku, mieszałam jajka, jednym okiem zerkając na stojący obok toster. Działo się dużo naraz, ale byłam do tego przyzwyczajona. Zawsze musiałam żonglować wieloma sprawami jednocześnie i na tym etapie było to dla mnie już czymś zupełnie naturalnym.

— Henry! — zawołałam, zaczynając nakładać jedzenie na talerze. — Śniadanie gotowe. Zejdź na dół, proszę!

Kiedy odwróciłam się, by postawić talerze na małym kuchennym stole za sobą, usłyszałam tupot małych stóp na schodach tuż za drzwiami kuchennymi. W następnej chwili do pokoju wpadł mały chłopiec. Jego ciemnobrązowe włosy były potargane, a znajome niebieskie oczy błyszczały tą szczególną, dziecięcą ekscytacją, którą tylko najmłodsi potrafią odczuwać. Wciąż był w piżamie w dinozaury ze stopkami. Był tak uroczy, że aż ścisnęło mnie w sercu.

Wgramolił się na swoje krzesło i spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem.

— Dzień dobry, mamo — powiedział.

— Dzień dobry, mały człowieku — odpowiedziałam, stawiając przed nim talerz z jedzeniem. — Jak się dziś czujesz?

— Dobrze — odparł. — Miałem dziś w nocy sen.

— Tak? O czym był?

— Mieliśmy szczeniaczka — powiedział z wyraźną radością. — Był mały i brązowy, i nazwałem go Rudy.

— Rudy? To świetne imię, kolego.

Chciałam usiąść na swoim miejscu, ale nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Marszcząc brwi, wyprostowałam się i spojrzałam na Henry'ego.

— Jedz śniadanie — poleciłam, po czym wyszłam z kuchni, by otworzyć drzwi wejściowe.

Usłyszałam, jak chłopiec wyskakuje z krzesła, i pokręciłam głową z westchnieniem. Jego umiejętność słuchania pozostawiała czasem sporo do życzenia.

Gdy dotarłam do drzwi, otworzyłam je i ze zdziwieniem zobaczyłam Jasona stojącego na moim progu.

— Hej! — zawołałam z zaskoczonym grymasem. — Co tu robisz tak wcześnie? Myślałam, że spotykamy się o dziesiątej?

Skinął głową z łobuzerskim uśmiechem.

— Wiem, ale pomyślałem, że wpadnę zobaczyć się z małym zanim pójdzie do szkoły.

— Wujku Jason! — zapiszczał Henry, nagle przeciskając się obok mnie, by wskoczyć w otwarte ramiona Jasona.

— Hej, dzieciaku — zaśmiał się Jason, podnosząc chłopca z ziemi. — Jak się masz?

— Dobrze — odpowiedział Henry, oplatając mu szyję ramionami i mocno go ściskając. — Chcesz jajka? Mama zrobiła jajka.

— Bardzo chętnie — powiedział Jason, puszczając mi oczko. — O ile twoja mama nie ma nic przeciwko.

Westchnęłam, przewracając oczami i odsunęłam się, by wpuścić Jasona do domu.

— Chodź, jest tego dużo.

Jason wszedł do środka i pochylił się, by pocałować mnie w policzek, po czym ruszył do kuchni z Henrym na rękach. Poszłam za nimi, uśmiechając się łagodnie, gdy Jason i Henry rozmawiali ze sobą jak najlepsi przyjaciele — bo nimi byli. Od dnia narodzin Henry’ego, Jason był najważniejszą męską postacią w jego życiu. Zawsze był obecny, mimo napiętego grafiku i wymagającej pracy. Jason był na każdej urodzinowej imprezie i każdej ważnej chwili. Na wszystkich meczach baseballowych i zawodach karate. Poza mną, nie było nikogo, komu Henry ufałby i kogo kochałby bardziej niż swojego wuja.

Gdy dotarliśmy do kuchni, Jason posadził Henry’ego z powrotem na krześle i poszedł nałożyć sobie jedzenie z kuchenki. Usiadł obok Henry’ego, a ja również zajęłam swoje miejsce. Kontynuowali żywą rozmowę, zajadając się śniadaniem. Ja zaś po prostu cieszyłam się ich swobodną rozmową, czując się spokojna i szczęśliwa.

Po kilku minutach Jason zwrócił się do mnie.

— Hej, chciałem z tobą o czymś pogadać — powiedział niepewnym głosem, przez co natychmiast się wyostrzyłam.

Zaczęłam kręcić głową, dokładnie wiedząc, co zamierza powiedzieć.

— Nie, Jason. Rozmawialiśmy już o tym wiele razy i moja odpowiedź wciąż jest taka sama.

Spojrzał na mnie z rezygnacją.

— No weź, Sam, bądź rozsądna. Chcę ci pomóc i mam ku temu środki. Po prostu pozwól mi.

Westchnęłam.

— Nie chcę twoich pieniędzy, Jason. Doceniam ofertę, jak zawsze, ale nie potrzebuję jej.

— Nie ma w tym nic złego, by przyjąć pomoc — upierał się. — Wiem, że świetnie sobie radzisz z Henrym, ale nie musisz robić tego sama. Wiem, że są rzeczy w tym domu, które trzeba naprawić, na które cię teraz nie stać, i wiem, że jest ciężko.

— Jason, proszę — powiedziałam stanowczo, kładąc dłoń na jego. — Nie musisz mnie ratować. Dajemy sobie radę.

Westchnął.

— Wiem, Sam, ale mogłoby wam być jeszcze lepiej.

Uszczypnęłam go w rękę, aż syknął z bólu, odciągnął ją i potrząsnął.

— Auć! — zawołał. — Chcę tylko pomóc!

— Wiem. — Uśmiechnęłam się. — I kocham cię za to, ale już robisz dla mnie i Henry’ego więcej niż wystarczająco. Wystarczy, że dalej będziesz przy moim małym chłopcu — i to będzie więcej niż wszystko.

Jason wyglądał, jakby chciał dalej dyskutować, ale rozsądnie się powstrzymał. Skinęłam z aprobatą głową i posłałam mu szeroki uśmiech, po czym wróciłam do swojego posiłku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Samantha

Kiedy skończyli, zaczęłam sprzątać ze stołu i powiedziałam: „Jason, możesz pomóc Henry’emu przygotować się do szkoły? Ja tu wszystko posprzątam.” Jason skinął głową, pomógł Henry’emu zejść z krzesła i wziął go za rękę, żeby zaprowadzić go z powrotem na górę. Kiedy zostałam sama, westchnęłam, opierając dłonie o zlew w kuchni i opuściłam głowę. Nie chciałam, żeby Jason wiedział, że ledwo się trzymam. Sytuacja była o wiele trudniejsza, niż mu się wydawało. Ledwo wiązałam koniec z końcem, pracując w księgarni w centrum. Uwielbiałam tam pracować i wiedziałam, że mogłabym mieć tam przyszłość, jeśli tylko wytrwam jeszcze trochę. Byłam jednak zdeterminowana, żeby poradzić sobie sama. Przez sześć lat opiekowałam się sobą i Henrym bez niczyjej pomocy. Nie dlatego, że musiałam, ale dlatego, że odmówiłam polegania na kimkolwiek innym w jakiejkolwiek sprawie. Zaufałam kiedyś drugiej osobie i zostałam spalona, ze złamanym sercem… i w ciąży. Zaciskając zęby, zmusiłam się, by nie wracać myślami do tego, by nie myśleć o nim.

Usłyszałam kroki na schodach i odskoczyłam od zlewu. Przybrałam uśmiech i odwróciłam się właśnie w chwili, gdy Jason pojawił się ponownie w drzwiach kuchni.

„Henry zakłada buty,” powiedział Jason. „Zaraz zejdzie.”

Kiwnęłam głową. „Okej. Dzięki, że mu pomagasz. Naprawdę to doceniam. Mamy szczęście, że jesteś z nami, Jason.”

Uśmiechnął się półgębkiem, ale w jego oczach zobaczyłam coś, co zdradzało, że ma coś na myśli.

„Co jest?” zapytałam. „Coś cię trapi. Widzę to.”

„Przepraszam.” Westchnął. „Wiem, że nie potrzebujesz pomocy, ale czy nie mogłabyś odezwać się do ojca Henry’ego? Ten facet jest ci winien przysługę.”

„Jason, nie,” powiedziałam stanowczo, kręcąc głową. „Nie zaczynaj. Mówię poważnie.”

Jego nozdrza się rozszerzyły, a szczęka zacisnęła. „Dobra,” burknął. „Myślałem tylko, żeby o tym wspomnieć. Ten pieprzony obibok mógłby coś dorzucić.”

Przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok od brata. W żołądku poczułam skręt z powodu wyrzutów sumienia. Nigdy nie powiedziałam Jasonowi, że spałam z Ryanem, nie mówiąc już o tym, że to on jest ojcem Henry’ego. Nikomu nigdy nie powiedziałam. Nawet Ryan nie wiedział o Henrym, ale nie sądziłam, żeby to miało znaczenie. Nie wrócił do miasta od tamtej nocy, w moje osiemnaste urodziny, tyle lat temu. Ryan Carson spakował się i ruszył dalej, nie oglądając się za siebie ani razu. Jeśli o mnie chodziło, już nie istniał.

W tej chwili Henry wbiegł po schodach do kuchni, ubrany i gotowy.

„Czas iść, mamo!” zawołał.

„Masz rację, kochanie. Rzeczywiście czas iść. Jason, czy Mandy miała wpaść, żeby obejrzeć te weselne upominki?”

„Chyba tak,” odpowiedział Jason. „Wspominała coś o tym, zanim wyszedłem z domu.”

Jęknęłam. „Stary, musisz bardziej uważać na takie rzeczy. Ślub już za kilka tygodni. Musisz być w formie.”

„Wiem, wiem,” odparł Jason z zakłopotaniem. „Obiecuję, poprawię się.”

Prychnęłam. „Dla Mandy, mam nadzieję, że tak.”

Mandy, narzeczona Jasona, była miłą dziewczyną z większą cierpliwością, niż ja kiedykolwiek mogłabym mieć. Potrzebowała jej, żeby być z Jasonem.

„Sprawdzę to z nią jeszcze raz, jak tylko spotkam się z Ryanem.”

Zamarłam, a krew w żyłach mi zmroziła.

„C-co? Spotykasz się z Ryanem?”

Jason skinął głową, najwyraźniej nieświadomy mojego szoku.

„Tak, jest w mieście.” Przepchnął Henry’ego przez drzwi kuchenne. „Wrócił na ślub. Super, nie?”

Zniknął z pola widzenia, zanim zdążyłam w ogóle zareagować.

Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.

Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Ryan To miejsce w ogóle się nie zmieniło. Po siedmiu latach nieobecności wróciłem do rodzinnego miasta po raz pierwszy i miałem wrażenie, jakbym nigdy nie wyjeżdżał. Jechałem główną ulicą, oglądając wszystkie sklepy w centrum, które pamiętałem z dzieciństwa. To było takie dziwne i czułem się spięty. Jakbym już tu nie pasował. Chyba rzeczywiście już nie pasowałem. Nie byłem tą samą osobą, którą byłem, kiedy stąd wyjeżdżałem. Miasto prawie się nie zmieniło, ale ja tak. Wyszedłem w świat i zrobiłem sobie nazwisko. Zbudowałem imperium i zdominowałem swoją branżę. Przejąłem małą firmę spedycyjną ojca i zamieniłem ją w międzynarodowy konglomerat wart miliardy dolarów, i to wszystko przed trzydziestką.

A jednak, gdy przejeżdżałem przez rodzinne miasto, nawet po tak długim czasie, nagle znowu poczułem się jak dziecko. Jason był jedyną osobą, dla której tu wróciłem, co było ironiczne, bo był też jednym z powodów, dla których tak długo tu nie wracałem. Rozważałem nawet odmowę zaproszenia na ślub, mimo że Jason poprosił mnie, żebym został jego drużbą. Przez te wszystkie lata utrzymywaliśmy kontakt, nawet jeśli nigdy nie wracałem do domu. Przekonywałem go, że jestem po prostu zbyt zajęty firmą, by znaleźć czas na przyjazd, a kiedy zaczął podejrzewać, że to tylko wymówka, powiedziałem, że powrót jest dla mnie zbyt bolesny po śmierci ojca. Na pocieszenie zapraszałem go jak najczęściej do siebie do miasta.

Zaproszenie na ślub przyszło z dołączoną prośbą od Jasona, żeby wyjątkowo tym razem wrócić do domu. Mimo to wciąż mogłem odmówić. Idealna wymówka pojawiła się, gdy jeden z moich byłych wiceprezesów zaczął grozić mi i firmie, żądając zemsty za jak najbardziej uzasadnione zwolnienie. Bez problemu mógłbym zostać w Nowym Jorku, by zająć się tym bałaganem, ale ostatecznie nie mogłem tego zrobić Jasonowi. Nie mogłem opuścić ślubu najlepszego przyjaciela. Poza tym, może oderwanie się na chwilę od miasta pomoże ostudzić sytuację w pracy. Jeśli mnie tam nie będzie, Bill, były wiceprezes, pewnie da sobie spokój i sprawa rozejdzie się po kościach.

W tym momencie dotarłem do kawiarni, w której miałem spotkać się z Jasonem. Zaparkowałem przed lokalem i wysiadłem z auta, poprawiając skórzaną kurtkę, zanim wszedłem do środka. Ucieszyło mnie, że wnętrze kawiarni doczekało się porządnego remontu w ciągu ostatnich siedmiu lat. Było eleganckie i nowoczesne, ale wciąż miało ten sam domowy klimat, jaki pamiętałem z dzieciństwa.

— Ryan! — rozległ się znajomy głos. — Cholera jasna, stary! Naprawdę jesteś!

Rozejrzałem się po kawiarni i zauważyłem Jasona siedzącego przy stoliku w najdalszym rogu. Uśmiechnąłem się, gdy mój przyjaciel zerwał się z miejsca i podbiegł do mnie. Uściskaliśmy się mocno, klepiąc się po plecach. Gdy się rozłączyliśmy, Jason klepnął mnie w ramię i powiedział:

— Dobrze wyglądasz, stary. Ten styl lepiej do ciebie pasuje niż te eleganckie garnitury, które nosisz w mieście.

Zaśmiałem się i spojrzałem na przyjaciela.

— Luźny dzień w pracy?

Jason spojrzał na swoją koszulę i dżinsy, po czym roześmiał się:

— Taki jest przywilej szefa. Nie mów Mandy, ale założyłem własną kancelarię głównie po to, żeby nie musieć nosić garniturów codziennie.

Uśmiechnąłem się szeroko. Ucieszyłem się, że Jason wciąż jest tym samym pogodnym facetem, którym zawsze był. Nawet sukces jako prawnik z własną firmą wcale go nie zmienił.

Podeszliśmy do lady, zamówiliśmy kawy i wróciliśmy do stolika, przy którym siedział Jason, gdy wszedłem do kawiarni. Gdy już się rozgościliśmy, zapytałem:

— I jak tam? Wszystko idzie zgodnie z planem? Przygotowania do ślubu?

Jason westchnął i zaśmiał się:

— Tak, wydaje mi się, że wszystko się układa. Mandy ma wszystko pod kontrolą. Ja po prostu robię, co mi każe.

— Jak się trzyma przyszła panna młoda?

— Myślę, że uwielbia te wszystkie przygotowania — odparł Jason. — Jest maniakiem organizacji, więc ślub to dla niej jak Super Bowl. Muszę tylko pamiętać, żeby zapytać ją, czy spotyka się dziś z Sam. Miały obejrzeć upominki dla gości.

Wzdrygnąłem się na dźwięk imienia Samanthy. Tak bardzo starałem się o niej nie myśleć, a przecież właśnie ona była jedną z głównych przyczyn, dla których nie wracałem do domu przez siedem lat.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Billionaire's Secret Baby

Billionaire's Secret Baby

217 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

217

Treść

Aa