passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Billionaire's Secret Baby - Rozdział #8 - autor Uriel Kings X Denny kings

Billionaire's Secret Baby

/

Rozdział 8

Rozdział 7

Samantha

Kiedy skończyli, zaczęłam sprzątać ze stołu i powiedziałam: „Jason, możesz pomóc Henry’emu przygotować się do szkoły? Ja tu wszystko posprzątam.” Jason skinął głową, pomógł Henry’emu zejść z krzesła i wziął go za rękę, żeby zaprowadzić go z powrotem na górę. Kiedy zostałam sama, westchnęłam, opierając dłonie o zlew w kuchni i opuściłam głowę. Nie chciałam, żeby Jason wiedział, że ledwo się trzymam. Sytuacja była o wiele trudniejsza, niż mu się wydawało. Ledwo wiązałam koniec z końcem, pracując w księgarni w centrum. Uwielbiałam tam pracować i wiedziałam, że mogłabym mieć tam przyszłość, jeśli tylko wytrwam jeszcze trochę. Byłam jednak zdeterminowana, żeby poradzić sobie sama. Przez sześć lat opiekowałam się sobą i Henrym bez niczyjej pomocy. Nie dlatego, że musiałam, ale dlatego, że odmówiłam polegania na kimkolwiek innym w jakiejkolwiek sprawie. Zaufałam kiedyś drugiej osobie i zostałam spalona, ze złamanym sercem… i w ciąży. Zaciskając zęby, zmusiłam się, by nie wracać myślami do tego, by nie myśleć o nim.

Usłyszałam kroki na schodach i odskoczyłam od zlewu. Przybrałam uśmiech i odwróciłam się właśnie w chwili, gdy Jason pojawił się ponownie w drzwiach kuchni.

„Henry zakłada buty,” powiedział Jason. „Zaraz zejdzie.”

Kiwnęłam głową. „Okej. Dzięki, że mu pomagasz. Naprawdę to doceniam. Mamy szczęście, że jesteś z nami, Jason.”

Uśmiechnął się półgębkiem, ale w jego oczach zobaczyłam coś, co zdradzało, że ma coś na myśli.

„Co jest?” zapytałam. „Coś cię trapi. Widzę to.”

„Przepraszam.” Westchnął. „Wiem, że nie potrzebujesz pomocy, ale czy nie mogłabyś odezwać się do ojca Henry’ego? Ten facet jest ci winien przysługę.”

„Jason, nie,” powiedziałam stanowczo, kręcąc głową. „Nie zaczynaj. Mówię poważnie.”

Jego nozdrza się rozszerzyły, a szczęka zacisnęła. „Dobra,” burknął. „Myślałem tylko, żeby o tym wspomnieć. Ten pieprzony obibok mógłby coś dorzucić.”

Przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok od brata. W żołądku poczułam skręt z powodu wyrzutów sumienia. Nigdy nie powiedziałam Jasonowi, że spałam z Ryanem, nie mówiąc już o tym, że to on jest ojcem Henry’ego. Nikomu nigdy nie powiedziałam. Nawet Ryan nie wiedział o Henrym, ale nie sądziłam, żeby to miało znaczenie. Nie wrócił do miasta od tamtej nocy, w moje osiemnaste urodziny, tyle lat temu. Ryan Carson spakował się i ruszył dalej, nie oglądając się za siebie ani razu. Jeśli o mnie chodziło, już nie istniał.

W tej chwili Henry wbiegł po schodach do kuchni, ubrany i gotowy.

„Czas iść, mamo!” zawołał.

„Masz rację, kochanie. Rzeczywiście czas iść. Jason, czy Mandy miała wpaść, żeby obejrzeć te weselne upominki?”

„Chyba tak,” odpowiedział Jason. „Wspominała coś o tym, zanim wyszedłem z domu.”

Jęknęłam. „Stary, musisz bardziej uważać na takie rzeczy. Ślub już za kilka tygodni. Musisz być w formie.”

„Wiem, wiem,” odparł Jason z zakłopotaniem. „Obiecuję, poprawię się.”

Prychnęłam. „Dla Mandy, mam nadzieję, że tak.”

Mandy, narzeczona Jasona, była miłą dziewczyną z większą cierpliwością, niż ja kiedykolwiek mogłabym mieć. Potrzebowała jej, żeby być z Jasonem.

„Sprawdzę to z nią jeszcze raz, jak tylko spotkam się z Ryanem.”

Zamarłam, a krew w żyłach mi zmroziła.

„C-co? Spotykasz się z Ryanem?”

Jason skinął głową, najwyraźniej nieświadomy mojego szoku.

„Tak, jest w mieście.” Przepchnął Henry’ego przez drzwi kuchenne. „Wrócił na ślub. Super, nie?”

Zniknął z pola widzenia, zanim zdążyłam w ogóle zareagować.

Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.

Kiedy wreszcie mogłam się poruszyć, panika ścisnęła mnie jak imadło. Ryan wrócił do miasta. Po tym wszystkim. Miał być na ślubie mojego brata. I nasz syn także.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Ryan To miejsce w ogóle się nie zmieniło. Po siedmiu latach nieobecności wróciłem do rodzinnego miasta po raz pierwszy i miałem wrażenie, jakbym nigdy nie wyjeżdżał. Jechałem główną ulicą, oglądając wszystkie sklepy w centrum, które pamiętałem z dzieciństwa. To było takie dziwne i czułem się spięty. Jakbym już tu nie pasował. Chyba rzeczywiście już nie pasowałem. Nie byłem tą samą osobą, którą byłem, kiedy stąd wyjeżdżałem. Miasto prawie się nie zmieniło, ale ja tak. Wyszedłem w świat i zrobiłem sobie nazwisko. Zbudowałem imperium i zdominowałem swoją branżę. Przejąłem małą firmę spedycyjną ojca i zamieniłem ją w międzynarodowy konglomerat wart miliardy dolarów, i to wszystko przed trzydziestką.

A jednak, gdy przejeżdżałem przez rodzinne miasto, nawet po tak długim czasie, nagle znowu poczułem się jak dziecko. Jason był jedyną osobą, dla której tu wróciłem, co było ironiczne, bo był też jednym z powodów, dla których tak długo tu nie wracałem. Rozważałem nawet odmowę zaproszenia na ślub, mimo że Jason poprosił mnie, żebym został jego drużbą. Przez te wszystkie lata utrzymywaliśmy kontakt, nawet jeśli nigdy nie wracałem do domu. Przekonywałem go, że jestem po prostu zbyt zajęty firmą, by znaleźć czas na przyjazd, a kiedy zaczął podejrzewać, że to tylko wymówka, powiedziałem, że powrót jest dla mnie zbyt bolesny po śmierci ojca. Na pocieszenie zapraszałem go jak najczęściej do siebie do miasta.

Zaproszenie na ślub przyszło z dołączoną prośbą od Jasona, żeby wyjątkowo tym razem wrócić do domu. Mimo to wciąż mogłem odmówić. Idealna wymówka pojawiła się, gdy jeden z moich byłych wiceprezesów zaczął grozić mi i firmie, żądając zemsty za jak najbardziej uzasadnione zwolnienie. Bez problemu mógłbym zostać w Nowym Jorku, by zająć się tym bałaganem, ale ostatecznie nie mogłem tego zrobić Jasonowi. Nie mogłem opuścić ślubu najlepszego przyjaciela. Poza tym, może oderwanie się na chwilę od miasta pomoże ostudzić sytuację w pracy. Jeśli mnie tam nie będzie, Bill, były wiceprezes, pewnie da sobie spokój i sprawa rozejdzie się po kościach.

W tym momencie dotarłem do kawiarni, w której miałem spotkać się z Jasonem. Zaparkowałem przed lokalem i wysiadłem z auta, poprawiając skórzaną kurtkę, zanim wszedłem do środka. Ucieszyło mnie, że wnętrze kawiarni doczekało się porządnego remontu w ciągu ostatnich siedmiu lat. Było eleganckie i nowoczesne, ale wciąż miało ten sam domowy klimat, jaki pamiętałem z dzieciństwa.

— Ryan! — rozległ się znajomy głos. — Cholera jasna, stary! Naprawdę jesteś!

Rozejrzałem się po kawiarni i zauważyłem Jasona siedzącego przy stoliku w najdalszym rogu. Uśmiechnąłem się, gdy mój przyjaciel zerwał się z miejsca i podbiegł do mnie. Uściskaliśmy się mocno, klepiąc się po plecach. Gdy się rozłączyliśmy, Jason klepnął mnie w ramię i powiedział:

— Dobrze wyglądasz, stary. Ten styl lepiej do ciebie pasuje niż te eleganckie garnitury, które nosisz w mieście.

Zaśmiałem się i spojrzałem na przyjaciela.

— Luźny dzień w pracy?

Jason spojrzał na swoją koszulę i dżinsy, po czym roześmiał się:

— Taki jest przywilej szefa. Nie mów Mandy, ale założyłem własną kancelarię głównie po to, żeby nie musieć nosić garniturów codziennie.

Uśmiechnąłem się szeroko. Ucieszyłem się, że Jason wciąż jest tym samym pogodnym facetem, którym zawsze był. Nawet sukces jako prawnik z własną firmą wcale go nie zmienił.

Podeszliśmy do lady, zamówiliśmy kawy i wróciliśmy do stolika, przy którym siedział Jason, gdy wszedłem do kawiarni. Gdy już się rozgościliśmy, zapytałem:

— I jak tam? Wszystko idzie zgodnie z planem? Przygotowania do ślubu?

Jason westchnął i zaśmiał się:

— Tak, wydaje mi się, że wszystko się układa. Mandy ma wszystko pod kontrolą. Ja po prostu robię, co mi każe.

— Jak się trzyma przyszła panna młoda?

— Myślę, że uwielbia te wszystkie przygotowania — odparł Jason. — Jest maniakiem organizacji, więc ślub to dla niej jak Super Bowl. Muszę tylko pamiętać, żeby zapytać ją, czy spotyka się dziś z Sam. Miały obejrzeć upominki dla gości.

Wzdrygnąłem się na dźwięk imienia Samanthy. Tak bardzo starałem się o niej nie myśleć, a przecież właśnie ona była jedną z głównych przyczyn, dla których nie wracałem do domu przez siedem lat.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 9

„Jak ma się twoja siostra?” zapytałem, czując, jak ściska mi się gardło.

„Dobrze.” Jason wzruszył ramionami. „Zajęta. Uparcie taka sama jak zawsze. Właśnie dziś rano byłem u niej w domu.”

Starałem się nie pozwolić, by emocje kłębiące się we mnie ujrzały światło dzienne. Nadal czułem ogromne poczucie winy za to, jak ją zostawiłem tamtej nocy, gdy byliśmy razem. Nie powinienem był w ogóle uprawiać z nią seksu, ale zachowałem się jak skończony dupek, uciekając zaraz po wszystkim. Byłem wtedy kompletnie przerażony. Nie potrafiłem pojąć, co we mnie wstąpiło tamtej nocy. Sam zawsze była po prostu młodszą siostrą mojego najlepszego przyjaciela. Tamtej nocy jednak, kiedy do mnie podeszła, jakby coś się we mnie odblokowało. Zawsze była ładna, ale wtedy nagle stała się oszałamiająca. Zmysłowa. Seksowna. Straciłem nad sobą całkowitą kontrolę i przekroczyłem granicę. Nie wiedziałem, co robić potem. Wpadłem w panikę, a potem, po prostu wyjechałem z miasta. Czy uciekłem? Choć nie chciałem się do tego przyznać, nie mogłem temu zaprzeczyć. Przerażała mnie myśl, że Jason się dowie, ale przez te lata nigdy tego nie poruszył. Samantha utrzymała nasz incydent w tajemnicy. Powód, dla którego się nie odzywałem, zmienił się: z obawy, że mój najlepszy przyjaciel mnie znienawidzi, na strach przed ponownym ulegnięciem pokusie. Samantha była dla mnie zakazana. Nie mogłem ryzykować ponownego przekroczenia tej granicy, ale wiedziałem, że nie jestem wystarczająco silny, by się jej oprzeć. Przez te wszystkie lata nie przestawała mnie nawiedzać w myślach, a wspomnienie naszej wspólnej nocy wciąż tkwiło na obrzeżach świadomości. Porównywałem do niej każdą kobietę, z którą byłem, i żadna nie dorównywała Samancie. Była niebezpieczna dla mojego zdrowia psychicznego i samokontroli, więc robiłem wszystko, by nie popaść w jej urok jeszcze głębiej.

„Mam dla ciebie listę obowiązków świadka,” powiedział Jason, wyrywając mnie z zamyślenia. „Wiesz, na razie się trochę obijasz.”

Uśmiechnąłem się krzywo. „Tak? No cóż, najmocniej przepraszam. Co tam masz dla mnie?”

Jason wyciągnął z kieszeni kartkę, rozłożył ją i wygładził na stole między nami. Oczyścił gardło i zaczął: „Po pierwsze, musisz iść na przymiarkę fraka. Przekazaliśmy im twoje wymiary, ale wiesz, jak to bywa. Nie chcę, żebyś na ślubie miał na sobie rybaczki.”

Kiwnąłem głową, przyznając mu rację. „Zrozumiano.”

„Po drugie, musisz zorganizować wieczór kawalerski.”

„Naturalnie.”

„Ale nic zbyt dzikiego. Mam tu jakąś reputację do utrzymania, wiesz.”

Roześmiałem się. „Dobrze. W takim razie tylko kilka striptizerek.”

Jason uśmiechnął się szeroko, po czym wrócił do swojej listy. „Zobaczmy... Przemówienie na przyjęciu, pomoc przy przygotowaniach, hmm… o! To ważne. W dniu ślubu będziesz odpowiadał za obrączki. Musisz dopilnować, żeby chłopiec od obrączek miał je na początku, a potem ty je przechowujesz do samej wymiany.”

„Jasne,” powiedziałem. „Nie ma sprawy.”

„Henry już się nie może doczekać, żeby być chłopcem od obrączek,” oznajmił Jason, a jego uśmiech się poszerzył. „To jedyne, o czym mówi, gdy jesteśmy razem.”

Zmarszczyłem brwi. „A skąd znasz tego dzieciaka?”

„To mój siostrzeniec.”

To jeszcze bardziej mnie skonfundowało. „Nigdy nie wspominałeś, że masz siostrzeńca. To syn jakiegoś twojego znajomego? Czy może należy do któregoś z rodzeństwa Mandy?”

Jason zmarszczył brwi, na chwilę wyglądając na zdezorientowanego. W końcu jego oczy się rozszerzyły, a na twarzy pojawił się wyraz olśnienia. „O cholera! Ty nie wiesz, prawda? Zapomniałem.” Uderzył się dłonią w czoło. „Henry to syn Sam.”

Wpatrywałem się w Jasona z niedowierzaniem. „Że co? Samantha ma syna?”

„Tak! Jest świetnym dzieciakiem. Polubisz go.”

Do głowy wpadła mi myśl. Niemożliwa myśl. Potencjalnie zmieniająca życie myśl. „Ile… ile lat ma Henry?” zapytałem zduszonym głosem.

„Sześć,” odpowiedział Jason bez wahania. „Za kilka miesięcy kończy siedem.”

Miałem wrażenie, jakby podłoga usunęła mi się spod nóg, a pokój zaczął wirować wokół mnie. Jason gadał dalej, jakby przed chwilą nie wywrócił mojego świata do góry nogami. Bałem się zadać kolejne pytania o Sam i jej syna, ale wiedziałem, że muszę ją znaleźć i porozmawiać z nią. Jeśli przez sześć lat ukrywała przede mną moje dziecko, zamierzałem się dowiedzieć, dlaczego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Billionaire's Secret Baby

Billionaire's Secret Baby

217 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

217

Treść

Aa