POV Noelle
To albo najlepsza, albo najgorsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłam.
Patrzę na swoje odbicie w lustrze łazienki i szczerze? Wyglądam jak kłopoty owinięte w designerskie metki.
Sukienka jest przestępczo krótka, dekolt sięga gdzieś w okolice pępka, a jeśli się pochylę, pokażę całemu światu wszystko, co dał mi Bóg.
Tata by kurwa znienawidził ten strój.
I właśnie o to chodzi.
Widzisz, ukochany tatuś nie pojawił się już od sześciu tygodni. Singapur, potem Londyn, potem jakaś konferencja naftowa w Dubaju, która najwyraźniej była ważniejsza niż istnienie jego córki.
Człowiek, który kiedyś czytał mi bajki na dobranoc i uczył, jak jeździć na rowerze, dziś komunikuje się przez przelewy bankowe i starannie sformułowane maile od swojej asystentki.
„Panno Morris, pański ojciec przesyła pozdrowienia i ma nadzieję, że dobrze radzi sobie pani na studiach.”
Tak, jasne. Jego pozdrowienia mogą się kurwa wypchać.
Przez dwadzieścia dwa lata byłam idealną córką.
Idealne oceny, idealne zachowanie, idealna mała księżniczka zamknięta w swojej kości słoniowej wieży. I co za to mam? Ciszę w eterze i czarną kartę bez limitu.
Więc dziś wieczorem? Dziś zamierzam zaszaleć, a to oznacza, że wreszcie stracę tę głupią dziewictwo ze swoim chłopakiem.
Wódka pali ciepło i znajomo, gdy przedzieram się przez zatłoczony dom. Ciała ściśnięte jak sardynki, muzyka łomocze tak głośno, że czuję ją w kościach. To nie moje klimaty—jestem raczej typem dziewczyny, która zawija się w koc z książką i drogim winem.
Ale desperackie czasy wymagają desperackich środków.
„Noelle! Rusz ten swój perfekcyjny tyłek tutaj!”
Głos Jamie’go przecina chaos jak nóż przez masło.
Mój najlepszy przyjaciel stoi przy wyspie kuchennej, wyglądając olśniewająco w dopasowanej czarnej koszuli i designerskich dżinsach, które kosztowały go jeden wieczór wrzasków z matką o marnowanie pieniędzy.
Ma tę rzadką kombinację powalającej urody i pewności siebie, którą potrafi wykorzystać wobec każdego, kto wpadnie mu w oko.
"Wyglądasz, jakbyś miała zaraz podjąć katastrofalnie złe decyzje," mówi, przyciągając mnie do siebie w uścisku pachnącym drogimi perfumami i bezpieczeństwem.
"To dosłownie jest plan." Kradnę mu drinka i biorę łyk. Whisky. Oczywiście. "A propos złych decyzji, widziałeś kogoś ciekawego?"
W jego oczach pojawia się ten psotny błysk, który zazwyczaj zwiastuje kłopoty. "Och, kochanie. Jest tamten mężczyzna przy kominku, który właśnie zmiażdżył całe moje poczucie własnej wartości."
Podążam za jego spojrzeniem ku postaci całej ubranej na czarno, stojącej z dala od tłumu, jakby była wyrzeźbiona z cienia i złych intencji.
Dużo starszy niż reszta studenckiej gawiedzi — pewnie po trzydziestce. Ciemne włosy, ostry zarys szczęki i aura, która wręcz krzyczy: "Mógłbym zakończyć twoje istnienie bez najmniejszego wysiłku."
"Próbowałeś pełnej ofensywy jamie-charm?"
"Próbowałem wszystkiego, poza faktyczną nagością. Spojrzał na mnie, jakbym był średnio interesującą rośliną doniczkową." Jamie wzdycha teatralnie. "Strasznie mnie pociągają jego wibracje proszę-mocniej-tatusiu i całkowita obojętność na moją obecność. To jest problematyczne."
Śmieję się, ale śmiech zamiera mi w gardle, gdy znajome dłonie obejmują mnie od tyłu w talii.
"Jest moja dziewczyna."
Głos Warrena jest gładki jak miód przy moim uchu, ale jego uścisk wydaje się zaborczy. Rości sobie prawo do mnie. Jakbym już była jego własnością, co — nie oszukujmy się — chyba jest prawdą.
Warren był moim chłopakiem od trzech miesięcy, odkąd zauważył mnie płaczącą w bibliotece po tym, jak tata znów nie przyszedł na jedną z moich ceremonii wręczenia nagród.
Wkroczył z idealnym uśmiechem i pieniędzmi tatusia, oferując pocieszenie i uznanie, których desperacko potrzebowałam i których nawet nie śmiałam zakwestionować.
"Tęskniłaś?" Odchylam głowę na jego ramię, odgrywając rolę, którą doskonaliłam przez miesiące tej toksycznej gry.
„Zawsze.” Jego palce kreślą wzory na moim biodrze, które bardziej przypominają zawłaszczenie niż czułość. „Mam dla ciebie niespodziankę na górze, maleńka.”
Z Warrenem jest tak, że na papierze wydaje się idealny.
Bogata rodzina, w drodze na studia prawnicze, kaloryfer na brzuchu, którym można by pokroić szkło. Ale za jego uśmiechem kryje się coś zimnego, coś, co sprawia, że mam ciarki na skórze, nawet gdy wtulam się w jego objęcia, bo najwyraźniej jestem uczulona na instynkt samozachowawczy.
Wypełnia pustkę po Tacie, daje mi uwagę, za którą tęsknię, sprawia, że czuję się pożądana w sposób zapewne niezdrowy, ale cholernie uzależniający.
Każda czerwona flaga wydaje się różowa przez różowe okulary, prawda?
Brwi Jamie’go wędrują aż pod linię włosów. Bezgłośnie pyta: „Na pewno?”, a ja kiwam głową, mimo że żołądek robi dziwny fikołek, który nie ma nic wspólnego z alkoholem.
Dłoń Warrena mocno obejmuje moje lędźwie, prowadząc mnie przez tłum, a jego palce rozstawiają się tak, jakby był moim właścicielem. Muzyka pulsuje pod naszymi stopami, zagłuszając każdy racjonalny głos w mojej głowie, który krzyczy, żebym uciekała.
Wchodzimy po schodach, zostawiając za sobą zatłoczony salon i półnagich nieznajomych ocierających się o ściany. Tu, na górze, powietrze jest cichsze. Gęstsze.
Otwiera drzwi do czegoś, co wygląda na czyjąś sypialnię. Łóżko niepościelone, bluza przewieszona przez oparcie krzesła przy biurku, w powietrzu unosi się jeszcze czyjaś woda kolońska. Ale coś jest nie tak. Natychmiast.
Pokój nie jest pusty.
Marcus i Tyler z ekipy Warrena siedzą na łóżku i parapecie jakby czekali. Moje markowe szpilki grzęzną na progu.
„Warren?” mówię, mój głos brzmi ciszej, niż bym chciała. „Co się dzieje?”
Za mną z trzaskiem zamykają się drzwi. Ciężko. Mechanicznie. Zamek przesuwa się na miejsce jak wieko trumny, a mój oddech zamiera.
„Spokojnie, Noelle.” Głos Warrena się zmienił — z jedwabiu pozostał papier ścierny. „Drażniłaś nas wszystkich przez miesiące. Czas przestać udawać, że nie lubisz tej uwagi.”
Mój puls przyspiesza. Na biurku stoi otwarty laptop, a jego obiektyw kamery skierowany jest prosto na łóżko.
I wtedy do mnie dociera.
Drink. Ten, na którym tak mu zależało. Ten, z którego wzięłam tylko kilka łyków, zanim weszliśmy na górę.
– Prosiłaś się o to w tej swojej sukience – kontynuuje Warren, a jego wzrok przesuwa się po mnie, jakbym była bufetem do wspólnego korzystania. – Doskonale wiedziałaś, co robisz.
Cofam się, ale Marcus podchodzi bliżej, nonszalancko zasłaniając drzwi. Tyler też wstaje, krzyżując ramiona, z obojętnym, nieczytelnym spojrzeniem.
Drapieżcy, wszyscy.
– Chcę wyjść – mówię, głos mi drży. – Otwórzcie, kurwa, drzwi.
– Nikt nie wyjdzie, dopóki nie dostaniemy naszego materiału – odzywa się Tyler, a sposób, w jaki to mówi, sprawia, że żółć podchodzi mi do gardła.
– Warren, wypuść mnie. Proszę.
– No weź, Noelle – odpowiada, głosem zimniejszym, niż kiedykolwiek go słyszałam. – Nie bądź taka święta. Nie mów mi, że o tym nie myślałaś. Wszyscy wiemy, że tego chcesz.
Kiedy rzuca się w moją stronę, krzyczę – głośno, surowo, przerażona. Ale zanim zdąży mnie dotknąć, zanim w ogóle dostanie jakąkolwiek szansę, drzwi eksplodują do środka z ogłuszającym trzaskiem.
Zamek pęka jak szkło. Odłamki drewna lecą w powietrze i wszyscy zamierają.
Mężczyzna z dołu – ten, na którym Jamie miał obsesję – stoi w zniszczonych drzwiach, ubrany na czarno, sylwetka podświetlona światłem z korytarza niczym mściwy bóg.
Temperatura w pokoju spada o dziesięć stopni, kiedy w końcu się odzywa. Jego głos jest spokojny. Swobodny. Śmiertelnie groźny.
– Który z was chce umrzeć pierwszy?
Warren cofa się, cały ten jego pewny siebie wdzięk rozsypuje się jak mokry papier. – Kim ty, kurwa, jesteś—?
Mężczyzna rusza, zanim Warren kończy zdanie.
Rozmazany ruch. Pięść trafia Tylera w szczękę – trzask jest mokry i ostateczny. Marcus próbuje uciec, ale nawet nie dociera do drzwi. Warren rzuca się w stronę biurka i dostaje kolanem w brzuch, zwija się jak origami.
Jeden krzyk. Potem tylko jęki i szlochy.
Moje plecy są przyciśnięte do ściany, kolana uginają się pode mną, a serce to żywy granat w mojej piersi. Mężczyzna odwraca się do mnie, z wyrazem twarzy nie do odczytania. Opanowany.
„Twój ojciec mnie przysłał.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Owen
Jest jedna rzecz, której kurwa nienawidzę, a jest nią niańczenie rozkapryszonych, rozpieszczonych córeczek.
To nie było to, na co się pisałem, kiedy Michael odezwał się po starej znajomości. Gdy usłyszałem nazwisko Morris, od razu wiedziałem, jakiego rodzaju kłopoty mnie czekają.
Zadzwonił trzy tygodnie temu i pomyślałem, że będzie chciał, żebym kogoś wyeliminował.
Może konkurencyjnego dilera, może świadka, może po prostu kogoś, kto źle na niego spojrzał. To zwyczajna waluta w naszym świecie — krew za krew, życie za życie.
Ale to? To jest jakoś gorsze.
Z Michaelem znamy się od dawna. Jesteśmy prawie w tym samym wieku, czasem robiliśmy razem interesy, piliśmy razem i dzieliliśmy się wojennymi historiami. Zawodowy szacunek, może nawet prawdziwa przyjaźń.
Ale przez cały ten czas ani razu nie wspomniał, że ma córkę. Mądry facet.
W naszym fachu rodzina to balast, który chowasz głębiej niż swoich wrogów. Teraz już wiem, dlaczego ukrywał ją tak starannie.
Bo Noelle Morris to dosłownie chodzący grzech. Obserwuję ją od godziny i to mistrzowski pokaz złych decyzji.
Sukienka, która ledwie zasługuje na miano ubrania, sposób, w jaki porusza się tak, jakby była właścicielką każdego pomieszczenia, do którego wchodzi, całkowity brak świadomości sytuacyjnej typowy dla tatusiowej księżniczki pod ochroną.
Jest piękna w ten niebezpieczny sposób, który sprawia, że mądrzy faceci robią głupie rzeczy, a głupi giną.
Przystojniaczek z idealnym uśmiechem — Warren coś tam — prowadzi ją na górę i wszystkie instynkty, które wyrobiłem przez lata, zaczynają wrzeszczeć.
Daję im trzydzieści sekund, zanim ruszam za nimi.
Drzwi są zamknięte, kiedy do nich docieram, ale zamek to tylko sugestia, jeśli wiesz, co robisz. Słyszę jej krzyk przez drewno — to wszystko, czego potrzebuję.
Ościeżnica pod moim ramieniem pęka jak z kartonu.
Trzech facetów, jedna dziewczyna, jeden laptop nagrywający wszystko. Matematyka jest prosta, rozwiązanie też.
Nie walczę. Egzekwuję. Całość trwa może piętnaście sekund.
Kiedy kurz opada, Noelle jest przyciśnięta do ściany, trzęsie się jak liść na wietrze. Ma szeroko otwarte, nieprzytomne oczy — cokolwiek jej podali, właśnie zaczyna działać na dobre.
— Twój ojciec mnie przysłał — mówię, zrzucając płaszcz z ramion.
Patrzy na mnie, jakbym mówił w obcym języku i widzę, jak jej ostatnia aktywna komórka mózgowa próbuje przetworzyć to, co właśnie się wydarzyło.
— Mój ojciec cię przysłał? Kim ty, do cholery, jesteś?
— Owen.
— Jaki Owen?
— Owen Tate. Jestem starym przyjacielem twojego ojca.
— Jasne. — Jej śmiech jest gorzki i ostry. — Bo mój tata ma tylu przyjaciół, którzy akurat pojawiają się na imprezach w akademikach.
Owijam ją swoim płaszczem. Próbuje go z siebie strącić, ale nie ma na to siły.
— Nie dotykaj mnie. Nigdzie z tobą nie idę. — Próbuje wstać i natychmiast się potyka. — Nie znam cię.
— Twój ojciec—
— Mój ojciec co? Przysłał swojego goryla, żeby mnie zaciągnął do domu? To jest jakieś gówno. — Sięgam po nią, a ona odtrąca moje ręce. — Powiedziałam, nie dotykaj mnie.
Podnoszę ją na ręce, zanim zdąży zaprotestować. Jest mniejsza, niż się spodziewałem, sama skóra i kości, ale walczy jak dzikie zwierzę.
— Natychmiast mnie postaw — mamrocze, ale nie ma w tym już siły.
— Nie ma mowy.
Niosę ją po schodach, a ona zaczyna gadać. Na chwilę milknie i myślę, że może jednak leki ją pokonały. Ale zaraz zaczyna od nowa.
Nawet pijana i przerażona, dalej jest zadziorna.
— Jesteś bardzo wysoki — stwierdza, jakby właśnie to zauważyła. — I wiesz, że to jest porwanie?
Niosę ją do samochodu, a ona cały czas komentuje. O tym, że to jest „dosłownie najgorsza noc mojego życia”, że „pachniesz przemocą i pożądaniem” i że „na pewno zadzwoni na policję”.
Chryste. Nawet naćpana, dalej jest pyskata.
— Zamierzasz mnie zabić? — pyta, kiedy w końcu docieramy do auta, i jest w tym coś prawie ciekawego w jej tonie.
— Nie.
— Dobrze. Mam plany na jutro.
Wkładam ją na miejsce pasażera, a ona od razu zaczyna bawić się radiem, kręci pokrętłami bez ładu. — Ten samochód pachnie skórą i złymi ludźmi — oznajmia.
— Tylko skórą.
— Nie, zdecydowanie złymi ludźmi. Czuję ich.
Podróż do posiadłości Morrisów zajmuje nam dwadzieścia minut, a ona kłóci się ze mną przez całą drogę.
O to, że nie potrzebuje ochrony, bo „nie jest dzieckiem”, o to, że to wszystko nielegalne z „na pewno to narusza moje konstytucyjne prawa” i o to, że jej ojciec to „dosłownie najgorszy człowiek na świecie”.
— Skąd w ogóle znasz mojego ojca? — pyta, patrząc przez okno.
— Robiliśmy razem interesy.
— Jakie interesy?
— Takie, o które lepiej nie pytać.
— Ciągle to powtarzasz.
— Bo to ciągle prawda.
— Jesteś w mafii?
— Nie ma żadnej mafii.
— Jesteś dilerem?
— Nie.
— Jesteś płatnym zabójcą?
Na to już nie odpowiadam.
— O boże, jesteś płatnym zabójcą. — Jej głos podnosi się o oktawę. — Mój ojciec zatrudnił płatnego zabójcę jako mojego ochroniarza. To jest chore. To jest naprawdę chore.
— Nie jestem zatrudniony.
— Jasne, robisz to z przysługi. Co to za przysługa polega na niańczeniu kogoś, kogo nawet nie znasz?
— Taka, kiedy starzy przyjaciele upominają się o długi.
— Jaki dług?
— Taki, o który lepiej—
— Nie pytać, tak, tak, rozumiem. — Opada na fotel. — To jest naprawdę pojebane…
Rezydencja Morrisów wyrasta przed nami niczym z powieści — marmurowe kolumny, perfekcyjnie przystrzyżone ogrody. Monument rodzinnych pieniędzy i władzy, zbudowany na krwi i kulach.
— Dom, słodkie więzienie — mamrocze, gdy niosę ją po schodach na ganku.
— Dasz radę iść?
— Wiele rzeczy potrafię. Chodzenie może być jedną z nich.
Ostrożnie stawiam ją na nogi, a ona od razu potyka się w marmurowym holu.
Miejsce jest obscenicznie drogie — kryształowe żyrandole, włoskie płytki, dzieła sztuki warte więcej niż domy większości ludzi.
— Witaj w mauzoleum Morrisów — mówi, rozkładając szeroko ramiona i prawie się przewracając.
Łapię ją za łokieć, zanim wpadnie twarzą w wazon za milion dolarów. — Chodź. Do twojego pokoju.
Zaczynamy wspinać się po wielkich schodach, jej obcasy stukają nierówno o stopnie. Opiera się o poręcz jakby grawitacja miała z nią osobisty zatarg.
Zaczynamy wspinać się, jej obcasy stukają nierówno o stopnie.
Na górze prowadzę ją korytarzem do gościnnego skrzydła. Jej pokój jest na końcu — białe meble, okna od podłogi do sufitu, wszystko zbyt sterylne, żeby wyglądało na zamieszkane.
Pomagam jej dojść do łóżka. Rzuca się na nie, rozciągnięta jak szmaciana lalka, po chwili zwija się na boku.
— Owen?
— Co teraz?
— Kiedy jutro się obudzę, dalej tu będziesz?
— Tak.
— Będziesz tu każdego dnia?
— Tak.
— Zrujnujesz mi życie?
Zatrzymuję się w drzwiach. — Zamierzam cię chronić.
— To na jedno wychodzi — mamrocze w poduszkę.
Patrzę na nią — małą i bezbronną w tym designerskim więzieniu — i czuję coś, czego nie czułem od lat. Coś, co mogłoby być współczuciem.
Ale potem przypominam sobie, kim ona jest. Kim jest jej ojciec. I po co tu jestem.
Zamykam za sobą drzwi i opieram się o nie, przeczesując włosy dłonią. Jest jedna rzecz, której nienawidzę, a jest nią niańczenie rozkapryszonych, rozpieszczonych córeczek.
Wygląda na to, że czeka mnie sporo rzeczy, których nienawidzę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Noelle
Mój budzik dostaje pełnego ataku padaczki o 8:47 rano, i szczerze? Mam identyczną energię.
Walę ręką o stolik nocny, trzy razy nie trafiam w telefon, zanim w końcu zamorduję to diabelskie wycie. Dwadzieścia minut. Mam dokładnie dwadzieścia minut, żeby dotrzeć do Riverside Children's Shelter na korepetycje.
Pierdolę całe swoje życie.
Wciągam dżinsy i bluzę z kapturem z Princeton, kiedy mój telefon zaczyna wibrować, jakby był opętany.
„Suka, gdzie jesteś?!”
Głos Jamie'ego mógłby rozbić zbrojone szkło, musiałam odsunąć telefon od ucha. „Chryste Panie, Jamie. Używaj głosu do wnętrz.”
„Nie Chryste Panie mi tu! Piszę do ciebie od godzin! Zniknęłaś z Warrenem i pomyślałem, że w końcu zostałaś porządnie przelecona.”
„Jestem w domu.”
„Nuda. Opowiadaj o ciekawych rzeczach.” Praktycznie słyszę, jak cały drży z ekscytacji. „Straciłaś dziewictwo? Mam przyjść z tortem z napisem 'Dziewictwo stracone'? Bo absolutnie to zrobię i zadbam, żeby był w kształcie ku—”
„Nic dobrego się nie wydarzyło.”
Zapada długa cisza, zanim odezwie się ponownie: „Co znaczy, że nic dobrego się nie wydarzyło? Wychodziłaś z Warrenem Nielsenem wyglądając, jakbyś miała się na niego wspiąć jak na cholerną sosnę.”
„To była ustawka.” Te słowa smakują jak popiół i zdrada. „Naprawdę zajebiście rozbudowana ustawka.”
„Ustawka w sensie? Jakaś trema? Bo szczerze, tacy goście jak Warren to zwykle tylko poza, a zero treści, jeśli chodzi o—”
„Jamie.” Przerywam mu, zanim zdąży rozpocząć jeden ze swoich doktoratów na temat toksycznej męskości. „Warren próbował mnie skrzywdzić. On i jego kumple. Mieli nawet kamery ustawione.”
Martwa, pierdolona cisza z jego strony, która trwała wieczność.
Aż wreszcie: „Wykastruję tych skurwieli zardzewiałą łyżką.”
„Ustaw się w kolejce.”
Sprawdzam swoje odbicie—wciąż wyglądam, jakbym zaliczyła dziesięć rund z blenderem, ale dzieci widziały gorsze rzeczy.
"Ale to nic. Oficjalnie skończyłam z Warrenem pieprzonym Nielsenem. Powinnam była posłuchać intuicji zamiast moich problemów z ojcem."
"Dobrze. I tak był manipulanckim śmieciem ze spadkiem po rodzicach." Głos Jamie zmienia się z morderczego na zaciekawiony. "Czekaj, jak się stamtąd wydostałaś?"
"Pamiętasz tego faceta, którego obmacywałaś wzrokiem na imprezie i którego ktoś ci podprowadził?"
"Tego, przez którego mój fiut był twardy jak skała, a majtki skręciły się w supeł?"
"Właśnie tego. Owen Tate, poznaj mojego nowego ochroniarza."
Krzyk Jamie prawie rozrywa mi bębenki. "Chyba sobie żartujesz! Twój ojciec wynajął ci ochroniarza i cię nie uprzedził?"
"Kolejna wykonawcza decyzja podjęta bez konsultacji z osobą, której dotyczy najbardziej." Zatrzymuję się przy drzwiach. "W każdym razie muszę iść. Dzieci czekają."
"Jakie dzieci?"
"Dzieci z ośrodka. Udzielam korepetycji w soboty, pamiętasz? Pomagam z matmą i czytaniem dzieciakom, które zostały rozdzielone z rodzinami."
"Aaa racja. Twoja praca społeczna z powodu poczucia winy."
"To nie przez poczucie winy, to..." Zawieszam się. "Okej, częściowo przez poczucie winy. Ale tym dzieciakom trzeba pomóc, a ja jestem irytująco dobra w tłumaczeniu, dlaczego X równa się cholera wie czemu X równa się."
Rozłączam się i biorę oddech. Czas zmierzyć się z kolejnym piekłem, które na mnie czeka.
Otwieram drzwi i od razu mam ochotę z powrotem wgramolić się do łóżka.
Owen stoi naprzeciwko mojego wejścia, niczym elegancko ubrany strażnik. Świeże ubrania, idealna fryzura, wygląda jakby wyszedł wprost z okładki magazynu, a nie spędził noc na okładaniu studentów.
"Gdzieś się wybierasz?" Jego głos jest spokojny, opanowany, jakby śledzenie mnie było zwykłym wtorkiem.
"Tak. Z dala od ciebie." Zamykam drzwi na klucz i ruszam w stronę schodów, ale on krok w krok idzie obok mnie, jak cień z problemami z zaangażowaniem.
"Zawiozę cię."
"Mam samochód."
„A ja mam do wykonania pracę.”
„A ja mam działający mózg.”
„Dyskusyjne.”
Zatrzymuję się gwałtownie na korytarzu i odwracam, by stanąć naprzeciw niego. „Słucham?”
„Wczoraj wpakowałaś się w oczywistą pułapkę. Twoje umiejętności podejmowania decyzji są co najmniej wątpliwe.”
„Odpierdol się.” Obracam się na pięcie i zaczynam iść znowu, tym razem szybciej. „Nic o mnie nie wiesz. Ani o moim życiu, ani o powodach, dla których podejmuję takie, a nie inne decyzje.”
„Wiem wystarczająco.”
„Nie wiesz nic.” Teraz praktycznie pędzę korytarzem, złość sprawia, że staję się nieuważna. „Jesteś tylko jakimś starym kumplem mojego ojca, zatrudnionym do niańczenia mnie, bo on jest zbyt zajęty robieniem pieniędzy, by faktycznie wychowywać własną córkę.”
Słowa smakują gorzko, ale są prawdziwe. Tata woli zapłacić komuś innemu, by troszczył się o moje bezpieczeństwo, niż być obecnym w moim życiu.
Docieram na szczyt wielkich schodów, wciąż kipiąc ze złości, wciąż idąc zbyt szybko, wciąż nie zwracając uwagi na to, dokąd zmierzam.
Stopa źle ląduje na marmurowej krawędzi i nagle unoszę się w powietrzu.
Przez ułamek sekundy widzę swoją najbliższą przyszłość: spadam przez dwa piętra schodów, pewnie łamiąc sobie kark po drodze.
Co za żałośnie głupi sposób na śmierć—zabita przez własną złość i drogie podłogi.
Ale wtedy ramię Owena błyskawicznie się wyciąga, łapie mnie w pasie i przyciąga z powrotem do swojej piersi. Przez chwilę jesteśmy do siebie przyciśnięci, jego dłoń leży rozłożona na moim brzuchu, a oddech jest ciepły przy moim uchu.
„Ostrożnie”, mówi, a jego głos jest delikatniejszy, niż kiedykolwiek wcześniej go słyszałam.
Serce wali mi tak mocno, że dziwię się, iż nie robi siniaków na żebrach. „Nic mi nie jest.”
„Pozwól mi.” Prowadzi mnie, bym usiadła na najwyższym stopniu, potem kuca i delikatnie podnosi moją stopę.
Jego dłonie są ciepłe i pewne, gdy obraca moją kostkę, sprawdzając, czy nie ma obrażeń, z precyzją sugerującą szkolenie medyczne. Albo wojskowe. A może jedno i drugie.
Czuję dziwne trzepotanie w żołądku, gdy jego palce ostrożnie muskają moją skórę.
To całkowicie nieodpowiednie i absolutnie niepożądane, ale tak właśnie jest.
„To boli?” Delikatnie uciska bok mojej stopy, a ja muszę przygryźć wargę, żeby nie wydać dźwięku, który nie miałby nic wspólnego z bólem.
„Nie.”
„A to?” Jego kciuk sunie wzdłuż mojej kostki i przysięgam na Boga, czuję ten dotyk wszędzie.
„W porządku. Naprawdę.”
Owen puszcza moją kostkę i wstaje, ale nie cofa się. Zamiast tego wyciąga do mnie rękę, żeby mi pomóc wstać, a ja patrzę na nią przez chwilę.
Silne palce, zrogowaciałe dłonie, ręce, które potrafią naprawiać rzeczy. Ręce, które prawdopodobnie potrafią o wiele więcej niż tylko udzielać pierwszej pomocy.
Chwytam jego dłoń, a ten kontakt przesyła przez moje ciało niechciany dreszcz.
Jego uścisk jest pewny, stały, zdecydowany. Takie ręce mogłyby sprawić, że kobieta zapomni własne imię, gdyby tylko się postarał.
A to zupełnie nieodpowiednia myśl o przyjacielu mojego ojca.
Ale nie mogę przestać się zastanawiać, jak dobrze musiałyby się czuć te ręce, gdyby nie były profesjonalne. Gdyby dotykały mnie dlatego, że tego chce, a nie dlatego, że sprawdza kontuzje.
On wciąż trzyma moją dłoń, a ja wciąż mu na to pozwalam.
Stoimy zdecydowanie za blisko, czuję jego perfumy—coś drogiego i męskiego, co sprawia, że mam ochotę się do niego przytulić.
Kciuk Owena przesuwa się po moich kostkach, i przysięgam, to nie jest przypadek. Ten dotyk jest zbyt celowy, zbyt ostrożny, zbyt cholernie intymny jak na ochroniarza sprawdzającego klientkę.
„Spóźnisz się”, mówi, puszczając moją dłoń jakby go parzyła.
Chwila pryska, a ja stoję, czując się jak idiotka.
„Racja. Dzieci.” Poprawiam torbę, próbując udawać, że ręce mi się nie trzęsą. „Czekają.”
„Zawiozę cię.”
"Dobrze. Ale zostajesz w samochodzie."
Uśmiech Owena jest ostry jak brzytwa, ale w jego oczach pojawia się teraz coś jeszcze. Coś, czego wcześniej tam nie było.
"Zobaczymy, aniele."
Chryste. Potrzebuję terapii. Albo zimnego prysznica. Albo obu naraz.
Przesuń w górę, aby kontynuować