passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bodyguard For A Virgin - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

Bodyguard For A Virgin

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Owen

Jest jedna rzecz, której kurwa nienawidzę, a jest nią niańczenie rozkapryszonych, rozpieszczonych córeczek.

To nie było to, na co się pisałem, kiedy Michael odezwał się po starej znajomości. Gdy usłyszałem nazwisko Morris, od razu wiedziałem, jakiego rodzaju kłopoty mnie czekają.

Zadzwonił trzy tygodnie temu i pomyślałem, że będzie chciał, żebym kogoś wyeliminował.

Może konkurencyjnego dilera, może świadka, może po prostu kogoś, kto źle na niego spojrzał. To zwyczajna waluta w naszym świecie — krew za krew, życie za życie.

Ale to? To jest jakoś gorsze.

Z Michaelem znamy się od dawna. Jesteśmy prawie w tym samym wieku, czasem robiliśmy razem interesy, piliśmy razem i dzieliliśmy się wojennymi historiami. Zawodowy szacunek, może nawet prawdziwa przyjaźń.

Ale przez cały ten czas ani razu nie wspomniał, że ma córkę. Mądry facet.

W naszym fachu rodzina to balast, który chowasz głębiej niż swoich wrogów. Teraz już wiem, dlaczego ukrywał ją tak starannie.

Bo Noelle Morris to dosłownie chodzący grzech. Obserwuję ją od godziny i to mistrzowski pokaz złych decyzji.

Sukienka, która ledwie zasługuje na miano ubrania, sposób, w jaki porusza się tak, jakby była właścicielką każdego pomieszczenia, do którego wchodzi, całkowity brak świadomości sytuacyjnej typowy dla tatusiowej księżniczki pod ochroną.

Jest piękna w ten niebezpieczny sposób, który sprawia, że mądrzy faceci robią głupie rzeczy, a głupi giną.

Przystojniaczek z idealnym uśmiechem — Warren coś tam — prowadzi ją na górę i wszystkie instynkty, które wyrobiłem przez lata, zaczynają wrzeszczeć.

Daję im trzydzieści sekund, zanim ruszam za nimi.

Drzwi są zamknięte, kiedy do nich docieram, ale zamek to tylko sugestia, jeśli wiesz, co robisz. Słyszę jej krzyk przez drewno — to wszystko, czego potrzebuję.

Ościeżnica pod moim ramieniem pęka jak z kartonu.

Trzech facetów, jedna dziewczyna, jeden laptop nagrywający wszystko. Matematyka jest prosta, rozwiązanie też.

Nie walczę. Egzekwuję. Całość trwa może piętnaście sekund.

Kiedy kurz opada, Noelle jest przyciśnięta do ściany, trzęsie się jak liść na wietrze. Ma szeroko otwarte, nieprzytomne oczy — cokolwiek jej podali, właśnie zaczyna działać na dobre.

— Twój ojciec mnie przysłał — mówię, zrzucając płaszcz z ramion.

Patrzy na mnie, jakbym mówił w obcym języku i widzę, jak jej ostatnia aktywna komórka mózgowa próbuje przetworzyć to, co właśnie się wydarzyło.

— Mój ojciec cię przysłał? Kim ty, do cholery, jesteś?

— Owen.

— Jaki Owen?

— Owen Tate. Jestem starym przyjacielem twojego ojca.

— Jasne. — Jej śmiech jest gorzki i ostry. — Bo mój tata ma tylu przyjaciół, którzy akurat pojawiają się na imprezach w akademikach.

Owijam ją swoim płaszczem. Próbuje go z siebie strącić, ale nie ma na to siły.

— Nie dotykaj mnie. Nigdzie z tobą nie idę. — Próbuje wstać i natychmiast się potyka. — Nie znam cię.

— Twój ojciec—

— Mój ojciec co? Przysłał swojego goryla, żeby mnie zaciągnął do domu? To jest jakieś gówno. — Sięgam po nią, a ona odtrąca moje ręce. — Powiedziałam, nie dotykaj mnie.

Podnoszę ją na ręce, zanim zdąży zaprotestować. Jest mniejsza, niż się spodziewałem, sama skóra i kości, ale walczy jak dzikie zwierzę.

— Natychmiast mnie postaw — mamrocze, ale nie ma w tym już siły.

— Nie ma mowy.

Niosę ją po schodach, a ona zaczyna gadać. Na chwilę milknie i myślę, że może jednak leki ją pokonały. Ale zaraz zaczyna od nowa.

Nawet pijana i przerażona, dalej jest zadziorna.

— Jesteś bardzo wysoki — stwierdza, jakby właśnie to zauważyła. — I wiesz, że to jest porwanie?

Niosę ją do samochodu, a ona cały czas komentuje. O tym, że to jest „dosłownie najgorsza noc mojego życia”, że „pachniesz przemocą i pożądaniem” i że „na pewno zadzwoni na policję”.

Chryste. Nawet naćpana, dalej jest pyskata.

— Zamierzasz mnie zabić? — pyta, kiedy w końcu docieramy do auta, i jest w tym coś prawie ciekawego w jej tonie.

— Nie.

— Dobrze. Mam plany na jutro.

Wkładam ją na miejsce pasażera, a ona od razu zaczyna bawić się radiem, kręci pokrętłami bez ładu. — Ten samochód pachnie skórą i złymi ludźmi — oznajmia.

— Tylko skórą.

— Nie, zdecydowanie złymi ludźmi. Czuję ich.

Podróż do posiadłości Morrisów zajmuje nam dwadzieścia minut, a ona kłóci się ze mną przez całą drogę.

O to, że nie potrzebuje ochrony, bo „nie jest dzieckiem”, o to, że to wszystko nielegalne z „na pewno to narusza moje konstytucyjne prawa” i o to, że jej ojciec to „dosłownie najgorszy człowiek na świecie”.

— Skąd w ogóle znasz mojego ojca? — pyta, patrząc przez okno.

— Robiliśmy razem interesy.

— Jakie interesy?

— Takie, o które lepiej nie pytać.

— Ciągle to powtarzasz.

— Bo to ciągle prawda.

— Jesteś w mafii?

— Nie ma żadnej mafii.

— Jesteś dilerem?

— Nie.

— Jesteś płatnym zabójcą?

Na to już nie odpowiadam.

— O boże, jesteś płatnym zabójcą. — Jej głos podnosi się o oktawę. — Mój ojciec zatrudnił płatnego zabójcę jako mojego ochroniarza. To jest chore. To jest naprawdę chore.

— Nie jestem zatrudniony.

— Jasne, robisz to z przysługi. Co to za przysługa polega na niańczeniu kogoś, kogo nawet nie znasz?

— Taka, kiedy starzy przyjaciele upominają się o długi.

— Jaki dług?

— Taki, o który lepiej—

— Nie pytać, tak, tak, rozumiem. — Opada na fotel. — To jest naprawdę pojebane…

Rezydencja Morrisów wyrasta przed nami niczym z powieści — marmurowe kolumny, perfekcyjnie przystrzyżone ogrody. Monument rodzinnych pieniędzy i władzy, zbudowany na krwi i kulach.

— Dom, słodkie więzienie — mamrocze, gdy niosę ją po schodach na ganku.

— Dasz radę iść?

— Wiele rzeczy potrafię. Chodzenie może być jedną z nich.

Ostrożnie stawiam ją na nogi, a ona od razu potyka się w marmurowym holu.

Miejsce jest obscenicznie drogie — kryształowe żyrandole, włoskie płytki, dzieła sztuki warte więcej niż domy większości ludzi.

— Witaj w mauzoleum Morrisów — mówi, rozkładając szeroko ramiona i prawie się przewracając.

Łapię ją za łokieć, zanim wpadnie twarzą w wazon za milion dolarów. — Chodź. Do twojego pokoju.

Zaczynamy wspinać się po wielkich schodach, jej obcasy stukają nierówno o stopnie. Opiera się o poręcz jakby grawitacja miała z nią osobisty zatarg.

Zaczynamy wspinać się, jej obcasy stukają nierówno o stopnie.

Na górze prowadzę ją korytarzem do gościnnego skrzydła. Jej pokój jest na końcu — białe meble, okna od podłogi do sufitu, wszystko zbyt sterylne, żeby wyglądało na zamieszkane.

Pomagam jej dojść do łóżka. Rzuca się na nie, rozciągnięta jak szmaciana lalka, po chwili zwija się na boku.

— Owen?

— Co teraz?

— Kiedy jutro się obudzę, dalej tu będziesz?

— Tak.

— Będziesz tu każdego dnia?

— Tak.

— Zrujnujesz mi życie?

Zatrzymuję się w drzwiach. — Zamierzam cię chronić.

— To na jedno wychodzi — mamrocze w poduszkę.

Patrzę na nią — małą i bezbronną w tym designerskim więzieniu — i czuję coś, czego nie czułem od lat. Coś, co mogłoby być współczuciem.

Ale potem przypominam sobie, kim ona jest. Kim jest jej ojciec. I po co tu jestem.

Zamykam za sobą drzwi i opieram się o nie, przeczesując włosy dłonią. Jest jedna rzecz, której nienawidzę, a jest nią niańczenie rozkapryszonych, rozpieszczonych córeczek.

Wygląda na to, że czeka mnie sporo rzeczy, których nienawidzę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Noelle

Mój budzik dostaje pełnego ataku padaczki o 8:47 rano, i szczerze? Mam identyczną energię.

Walę ręką o stolik nocny, trzy razy nie trafiam w telefon, zanim w końcu zamorduję to diabelskie wycie. Dwadzieścia minut. Mam dokładnie dwadzieścia minut, żeby dotrzeć do Riverside Children's Shelter na korepetycje.

Pierdolę całe swoje życie.

Wciągam dżinsy i bluzę z kapturem z Princeton, kiedy mój telefon zaczyna wibrować, jakby był opętany.

„Suka, gdzie jesteś?!”

Głos Jamie'ego mógłby rozbić zbrojone szkło, musiałam odsunąć telefon od ucha. „Chryste Panie, Jamie. Używaj głosu do wnętrz.”

„Nie Chryste Panie mi tu! Piszę do ciebie od godzin! Zniknęłaś z Warrenem i pomyślałem, że w końcu zostałaś porządnie przelecona.”

„Jestem w domu.”

„Nuda. Opowiadaj o ciekawych rzeczach.” Praktycznie słyszę, jak cały drży z ekscytacji. „Straciłaś dziewictwo? Mam przyjść z tortem z napisem 'Dziewictwo stracone'? Bo absolutnie to zrobię i zadbam, żeby był w kształcie ku—”

„Nic dobrego się nie wydarzyło.”

Zapada długa cisza, zanim odezwie się ponownie: „Co znaczy, że nic dobrego się nie wydarzyło? Wychodziłaś z Warrenem Nielsenem wyglądając, jakbyś miała się na niego wspiąć jak na cholerną sosnę.”

„To była ustawka.” Te słowa smakują jak popiół i zdrada. „Naprawdę zajebiście rozbudowana ustawka.”

„Ustawka w sensie? Jakaś trema? Bo szczerze, tacy goście jak Warren to zwykle tylko poza, a zero treści, jeśli chodzi o—”

„Jamie.” Przerywam mu, zanim zdąży rozpocząć jeden ze swoich doktoratów na temat toksycznej męskości. „Warren próbował mnie skrzywdzić. On i jego kumple. Mieli nawet kamery ustawione.”

Martwa, pierdolona cisza z jego strony, która trwała wieczność.

Aż wreszcie: „Wykastruję tych skurwieli zardzewiałą łyżką.”

„Ustaw się w kolejce.”

Sprawdzam swoje odbicie—wciąż wyglądam, jakbym zaliczyła dziesięć rund z blenderem, ale dzieci widziały gorsze rzeczy.

"Ale to nic. Oficjalnie skończyłam z Warrenem pieprzonym Nielsenem. Powinnam była posłuchać intuicji zamiast moich problemów z ojcem."

"Dobrze. I tak był manipulanckim śmieciem ze spadkiem po rodzicach." Głos Jamie zmienia się z morderczego na zaciekawiony. "Czekaj, jak się stamtąd wydostałaś?"

"Pamiętasz tego faceta, którego obmacywałaś wzrokiem na imprezie i którego ktoś ci podprowadził?"

"Tego, przez którego mój fiut był twardy jak skała, a majtki skręciły się w supeł?"

"Właśnie tego. Owen Tate, poznaj mojego nowego ochroniarza."

Krzyk Jamie prawie rozrywa mi bębenki. "Chyba sobie żartujesz! Twój ojciec wynajął ci ochroniarza i cię nie uprzedził?"

"Kolejna wykonawcza decyzja podjęta bez konsultacji z osobą, której dotyczy najbardziej." Zatrzymuję się przy drzwiach. "W każdym razie muszę iść. Dzieci czekają."

"Jakie dzieci?"

"Dzieci z ośrodka. Udzielam korepetycji w soboty, pamiętasz? Pomagam z matmą i czytaniem dzieciakom, które zostały rozdzielone z rodzinami."

"Aaa racja. Twoja praca społeczna z powodu poczucia winy."

"To nie przez poczucie winy, to..." Zawieszam się. "Okej, częściowo przez poczucie winy. Ale tym dzieciakom trzeba pomóc, a ja jestem irytująco dobra w tłumaczeniu, dlaczego X równa się cholera wie czemu X równa się."

Rozłączam się i biorę oddech. Czas zmierzyć się z kolejnym piekłem, które na mnie czeka.

Otwieram drzwi i od razu mam ochotę z powrotem wgramolić się do łóżka.

Owen stoi naprzeciwko mojego wejścia, niczym elegancko ubrany strażnik. Świeże ubrania, idealna fryzura, wygląda jakby wyszedł wprost z okładki magazynu, a nie spędził noc na okładaniu studentów.

"Gdzieś się wybierasz?" Jego głos jest spokojny, opanowany, jakby śledzenie mnie było zwykłym wtorkiem.

"Tak. Z dala od ciebie." Zamykam drzwi na klucz i ruszam w stronę schodów, ale on krok w krok idzie obok mnie, jak cień z problemami z zaangażowaniem.

"Zawiozę cię."

"Mam samochód."

„A ja mam do wykonania pracę.”

„A ja mam działający mózg.”

„Dyskusyjne.”

Zatrzymuję się gwałtownie na korytarzu i odwracam, by stanąć naprzeciw niego. „Słucham?”

„Wczoraj wpakowałaś się w oczywistą pułapkę. Twoje umiejętności podejmowania decyzji są co najmniej wątpliwe.”

„Odpierdol się.” Obracam się na pięcie i zaczynam iść znowu, tym razem szybciej. „Nic o mnie nie wiesz. Ani o moim życiu, ani o powodach, dla których podejmuję takie, a nie inne decyzje.”

„Wiem wystarczająco.”

„Nie wiesz nic.” Teraz praktycznie pędzę korytarzem, złość sprawia, że staję się nieuważna. „Jesteś tylko jakimś starym kumplem mojego ojca, zatrudnionym do niańczenia mnie, bo on jest zbyt zajęty robieniem pieniędzy, by faktycznie wychowywać własną córkę.”

Słowa smakują gorzko, ale są prawdziwe. Tata woli zapłacić komuś innemu, by troszczył się o moje bezpieczeństwo, niż być obecnym w moim życiu.

Docieram na szczyt wielkich schodów, wciąż kipiąc ze złości, wciąż idąc zbyt szybko, wciąż nie zwracając uwagi na to, dokąd zmierzam.

Stopa źle ląduje na marmurowej krawędzi i nagle unoszę się w powietrzu.

Przez ułamek sekundy widzę swoją najbliższą przyszłość: spadam przez dwa piętra schodów, pewnie łamiąc sobie kark po drodze.

Co za żałośnie głupi sposób na śmierć—zabita przez własną złość i drogie podłogi.

Ale wtedy ramię Owena błyskawicznie się wyciąga, łapie mnie w pasie i przyciąga z powrotem do swojej piersi. Przez chwilę jesteśmy do siebie przyciśnięci, jego dłoń leży rozłożona na moim brzuchu, a oddech jest ciepły przy moim uchu.

„Ostrożnie”, mówi, a jego głos jest delikatniejszy, niż kiedykolwiek wcześniej go słyszałam.

Serce wali mi tak mocno, że dziwię się, iż nie robi siniaków na żebrach. „Nic mi nie jest.”

„Pozwól mi.” Prowadzi mnie, bym usiadła na najwyższym stopniu, potem kuca i delikatnie podnosi moją stopę.

Jego dłonie są ciepłe i pewne, gdy obraca moją kostkę, sprawdzając, czy nie ma obrażeń, z precyzją sugerującą szkolenie medyczne. Albo wojskowe. A może jedno i drugie.

Czuję dziwne trzepotanie w żołądku, gdy jego palce ostrożnie muskają moją skórę.

To całkowicie nieodpowiednie i absolutnie niepożądane, ale tak właśnie jest.

„To boli?” Delikatnie uciska bok mojej stopy, a ja muszę przygryźć wargę, żeby nie wydać dźwięku, który nie miałby nic wspólnego z bólem.

„Nie.”

„A to?” Jego kciuk sunie wzdłuż mojej kostki i przysięgam na Boga, czuję ten dotyk wszędzie.

„W porządku. Naprawdę.”

Owen puszcza moją kostkę i wstaje, ale nie cofa się. Zamiast tego wyciąga do mnie rękę, żeby mi pomóc wstać, a ja patrzę na nią przez chwilę.

Silne palce, zrogowaciałe dłonie, ręce, które potrafią naprawiać rzeczy. Ręce, które prawdopodobnie potrafią o wiele więcej niż tylko udzielać pierwszej pomocy.

Chwytam jego dłoń, a ten kontakt przesyła przez moje ciało niechciany dreszcz.

Jego uścisk jest pewny, stały, zdecydowany. Takie ręce mogłyby sprawić, że kobieta zapomni własne imię, gdyby tylko się postarał.

A to zupełnie nieodpowiednia myśl o przyjacielu mojego ojca.

Ale nie mogę przestać się zastanawiać, jak dobrze musiałyby się czuć te ręce, gdyby nie były profesjonalne. Gdyby dotykały mnie dlatego, że tego chce, a nie dlatego, że sprawdza kontuzje.

On wciąż trzyma moją dłoń, a ja wciąż mu na to pozwalam.

Stoimy zdecydowanie za blisko, czuję jego perfumy—coś drogiego i męskiego, co sprawia, że mam ochotę się do niego przytulić.

Kciuk Owena przesuwa się po moich kostkach, i przysięgam, to nie jest przypadek. Ten dotyk jest zbyt celowy, zbyt ostrożny, zbyt cholernie intymny jak na ochroniarza sprawdzającego klientkę.

„Spóźnisz się”, mówi, puszczając moją dłoń jakby go parzyła.

Chwila pryska, a ja stoję, czując się jak idiotka.

„Racja. Dzieci.” Poprawiam torbę, próbując udawać, że ręce mi się nie trzęsą. „Czekają.”

„Zawiozę cię.”

"Dobrze. Ale zostajesz w samochodzie."

Uśmiech Owena jest ostry jak brzytwa, ale w jego oczach pojawia się teraz coś jeszcze. Coś, czego wcześniej tam nie było.

"Zobaczymy, aniele."

Chryste. Potrzebuję terapii. Albo zimnego prysznica. Albo obu naraz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Noelle

Trzy tygodnie. Trzy pieprzone tygodnie, odkąd Owen Tate istnieje na obrzeżach mojego pola widzenia jak cholernie atrakcyjny dron szpiegowski.

Nie mogę oddychać bez jego analizy mojej pojemności płuc. Nie mogę zamówić kawy, bo skanuje baristę pod kątem potencjalnych zagrożeń.

Nie mogę się nawet wysikać, bez jego strategicznej pozycji pod drzwiami łazienki, jakby był ochroniarzem od spraw urologicznych.

To wojna psychologiczna pod przykrywką ochrony, a ja tracę przez to rozum.

— Wyglądasz, jakbyś zaraz miała kogoś zabić — zauważa Jamie, mieszając swoje latte na owsianym mleku z precyzją chemika. — I to nie chodzi mi o zabójstwo w afekcie. Raczej to powolne, metodyczne, z ciałem w zamrażarce.

Jesteśmy w Grind Coffee, naszym stałym sobotnim miejscu, a Owen stacjonuje przy stoliku w rogu, mając idealny widok na naszą lożę.

Udaje, że czyta jakiś wojskowy thriller, ale czuję jego uwagę jak fizyczny ciężar.

— Naprawdę to rozważam — mruczę, dźgając muffina jagodowego z niepotrzebną agresją.

Jestem naprawdę wkurzona.

— Wiesz, co zrobił wczoraj? Śledził mnie na zajęcia z gender studies. Stał pod drzwiami przez całe dwie godziny. Profesor Sanders myślała, że prześladuje mnie jakiś były chłopak.

— Technicznie rzecz biorąc, jesteś prześladowana.

— Przez przyjaciela mojego ojca. Co jest w sumie jeszcze gorsze.

Oczy Jamiego lecą w stronę stołu Owena, a ja obserwuję, jak jego źrenice się rozszerzają. — Chryste, Noelle. Przyjrzałaś się kiedyś temu facetowi? Tak naprawdę?

— Niestety tak. Codziennie, do cholery.

— Te ramiona pewnie mogłyby wycisnąć mały samochód. A jego ręce... — Jamie wachluje się teatralnie. — To są ręce, które wiedzą, co robić. Brudne rzeczy. Rzeczy, po których zapominasz własne imię.

Gorąco wspina się po mojej szyi. — Jamie.

— Co? Mówię tylko, że gdybym miał być pod stałym nadzorem, chciałbym, żeby robił to ktoś, kto wygląda, jakby wyszedł z bardzo konkretnego typu porno.

— On nie jest fantazją. Jest koszmarem z dobrymi kośćmi policzkowymi.

— Bzdura. — Jamie pochyla się, głos ścisza do konspiracyjnego szeptu. — Chcesz mi powiedzieć, że o tym nie myślałaś? Nie zastanawiałaś się, jakby to było...

— Jak co?

— Pieprzyć się z nim.

To słowo uderza mnie jak cios. Rumieniec zalewa mi policzki i jestem pewna, że moje serce właśnie próbowało uciec przez gardło.

— Ja nie— To nie— On jest przyjacielem mojego ojca!

— I?

— To niestosowne.

— Niestosowność to moje drugie imię, kochanie. Technicznie to Sebastian, ale rozumiesz, o co chodzi.

Spoglądam w stronę stołu Owena. Nadal udaje, że czyta, ale coś w jego postawie sugeruje, że doskonale wie, o czym rozmawiamy.

Czy on nas słyszy? Czy wie, że o nim mówimy?

— Poza tym — ciągnie Jamie — masz dwadzieścia dwa lata. On co, ma z trzydzieści pięć? Czterdzieści? To nie jest nielegalne, to po prostu seksowne.

— To skomplikowane.

— Najlepszy seks zawsze taki jest. — Uśmiech Jamiego jest absolutnie diabelski. — A skoro już o seksie, kiedy ostatnio naprawdę się kochałaś? I nie mów Warren, bo oboje wiemy, że ta katastrofa się nie liczy.

Płonę. — To nie jest ważne.

— Kochanie, to bardzo ważne. Chodzisz napięta, a za tobą łazi chodzący bóg seksu. To jakiś kosmiczny żart.

— Nie jestem sfrustrowana seksualnie.

— Jesteś dwudziestodwuletnią dziewicą, która przez trzy tygodnie żyje jak zakonnica. Jeśli nie jesteś sfrustrowana seksualnie, to jesteś klinicznie martwa.

To o dziewictwie uderza jak policzek. Jamie jest jedyną osobą, która o tym wie, i używa tej wiedzy jak broni, gdy uznaje, że jestem głupia.

— Wiesz, w czym tkwi twój problem? — mówi, opierając się wygodnie w krześle. — Źle na to patrzysz.

— Jak patrzę?

— Jak ofiara. Jakbyś była bezsilna. — Jego oczy błyszczą figlarnie. — Ale nie jesteś. Jesteś Noelle, kurwa, Morris. Jesteś bystra, piękna i masz daddy issues wystarczające, żeby zasilić małe miasto. Wykorzystaj to.

— Co mam wykorzystać?

— Swoją moc, idiotko. Uwiedź go.

Krztuszę się kawą. — Słucham?

— Dobrze słyszałaś. Uwiedź Owena Tate’a. Prześpij się z nim. Spraw, żeby zapomniał własne imię.

— To szaleństwo.

— Tak sądzisz? Pomyśl logicznie. Chcesz, żeby zniknął, prawda? A co jest najszybszym sposobem, żeby tatuś wywalił ochroniarza?

Klocki wskakują na miejsce z przerażającą jasnością. — Niewłaściwe zachowanie.

— Dokładnie. W chwili, kiedy Michael Morris dowie się, że jego córeczka przespała się z jego starym kumplem, Owen wyleci na zbity pysk szybciej, niż zdążysz powiedzieć „molestowanie seksualne”.

— Jamie, to—

— Genialne? Wiem. — Jamie aż się trzęsie z ekscytacji. — A przy okazji stracisz dziewictwo z kimś, kto wie, co robi. Same plusy.

W głowie przelatują mi możliwe scenariusze. Owen, którego profesjonalna maska w końcu pęka. Owen, który patrzy na mnie, jakbym była kimś więcej niż tylko zadaniem. Owen, który dotyka mnie bez udawania, że sprawdza, czy nie mam obrażeń.

— Nie mogę go po prostu uwieść. On jest zbyt opanowany, zbyt profesjonalny.

— Kochanie, widziałaś, jak na ciebie patrzy? Jakby próbował zapamiętać każdy szczegół, a jednocześnie walczył z chęcią przerzucenia cię przez ramię i zaniesienia do swojej jaskini.

— Nie patrzy na mnie w ten sposób.

— Oczywiście, że tak. Zwłaszcza gdy nie patrzysz. To jak obserwowanie faceta, który powoli traci rozum.

Zerkam na Owena jeszcze raz. Przekręca stronę, ale jego szczęka jest zaciśnięta, a postawa wskazuje na wewnętrzną walkę.

— Nawet jeśli to prawda — mówię — nigdy nie przekroczy tej granicy. Jest na to za stary.

— Każdy ma swój punkt krytyczny, Noelle. Nawet pan Idealny. — Uśmiech Jamiego jest czystym złem. — Musisz tylko znaleźć jego.

— I jak mam to niby zrobić?

— Bądź sobą. Ale bardziej. Bardziej piękna, bardziej kusząca, bardziej nie do odparcia.

Jamie robi pauzę dla efektu, oczy błyszczą mu figlarnie.

— Pomyśl. Marzysz, żeby stracić dziewictwo z kimś, kto nie będzie się miotał jak nastolatek. Owen wygląda, jakby mógł ci pokazać rzeczy, po których zapomnisz własne imię.

Na samą myśl robi mi się gorąco w podbrzuszu.

Ręce Owena na mojej skórze, jego usta na moich, te ostrożne, kontrolowane ruchy, które nagle stają się desperackie i dzikie.

— To szaleństwo — szepczę.

— Najlepsze plany zawsze takie są.

— A jeśli się nie uda? Jeśli nie będzie zainteresowany?

— Przynajmniej spróbujesz. I nadal będziesz go miała na głowie, ale przynajmniej będziesz wiedzieć. — Jamie sięga przez stolik i ściska moją dłoń. — Ale wierz mi, kochanie. On jest zainteresowany. Po prostu z tym walczy.

Patrzę znów na Owena, a tym razem on patrzy na mnie. Nasze spojrzenia spotykają się przez całą kawiarnię i przez chwilę powietrze iskrzy od możliwości. Potem odwraca wzrok, szczęka mu drży, przewraca kolejną stronę książki.

— Masz rację — mówię w końcu. — To jest szaleństwo. Totalne, kompletne szaleństwo.

— Ale i tak to zrobisz.

To nie jest pytanie. Jamie zna mnie za dobrze.

— I tak to zrobię.

— Grzeczna dziewczynka. — Jego uśmiech mógłby zasilić Las Vegas. — A teraz porozmawiajmy o strategii. Bo jeśli już masz uwieść Owena Tate’a, to zrób to porządnie.

Serce mi wali, gdy uświadamiam sobie, co zamierzam zrobić.

Zamierzam uwieść mojego ochroniarza. Stracę dziewictwo z przyjacielem mojego ojca. Zamierzam cieszyć się każdą sekundą.

Zaczynamy, Owen Tate. Naprawdę zaczynamy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bodyguard For A Virgin

Bodyguard For A Virgin

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa