POV Noelle
Trzy tygodnie. Trzy pieprzone tygodnie, odkąd Owen Tate istnieje na obrzeżach mojego pola widzenia jak cholernie atrakcyjny dron szpiegowski.
Nie mogę oddychać bez jego analizy mojej pojemności płuc. Nie mogę zamówić kawy, bo skanuje baristę pod kątem potencjalnych zagrożeń.
Nie mogę się nawet wysikać, bez jego strategicznej pozycji pod drzwiami łazienki, jakby był ochroniarzem od spraw urologicznych.
To wojna psychologiczna pod przykrywką ochrony, a ja tracę przez to rozum.
— Wyglądasz, jakbyś zaraz miała kogoś zabić — zauważa Jamie, mieszając swoje latte na owsianym mleku z precyzją chemika. — I to nie chodzi mi o zabójstwo w afekcie. Raczej to powolne, metodyczne, z ciałem w zamrażarce.
Jesteśmy w Grind Coffee, naszym stałym sobotnim miejscu, a Owen stacjonuje przy stoliku w rogu, mając idealny widok na naszą lożę.
Udaje, że czyta jakiś wojskowy thriller, ale czuję jego uwagę jak fizyczny ciężar.
— Naprawdę to rozważam — mruczę, dźgając muffina jagodowego z niepotrzebną agresją.
Jestem naprawdę wkurzona.
— Wiesz, co zrobił wczoraj? Śledził mnie na zajęcia z gender studies. Stał pod drzwiami przez całe dwie godziny. Profesor Sanders myślała, że prześladuje mnie jakiś były chłopak.
— Technicznie rzecz biorąc, jesteś prześladowana.
— Przez przyjaciela mojego ojca. Co jest w sumie jeszcze gorsze.
Oczy Jamiego lecą w stronę stołu Owena, a ja obserwuję, jak jego źrenice się rozszerzają. — Chryste, Noelle. Przyjrzałaś się kiedyś temu facetowi? Tak naprawdę?
— Niestety tak. Codziennie, do cholery.
— Te ramiona pewnie mogłyby wycisnąć mały samochód. A jego ręce... — Jamie wachluje się teatralnie. — To są ręce, które wiedzą, co robić. Brudne rzeczy. Rzeczy, po których zapominasz własne imię.
Gorąco wspina się po mojej szyi. — Jamie.
— Co? Mówię tylko, że gdybym miał być pod stałym nadzorem, chciałbym, żeby robił to ktoś, kto wygląda, jakby wyszedł z bardzo konkretnego typu porno.
— On nie jest fantazją. Jest koszmarem z dobrymi kośćmi policzkowymi.
— Bzdura. — Jamie pochyla się, głos ścisza do konspiracyjnego szeptu. — Chcesz mi powiedzieć, że o tym nie myślałaś? Nie zastanawiałaś się, jakby to było...
— Jak co?
— Pieprzyć się z nim.
To słowo uderza mnie jak cios. Rumieniec zalewa mi policzki i jestem pewna, że moje serce właśnie próbowało uciec przez gardło.
— Ja nie— To nie— On jest przyjacielem mojego ojca!
— I?
— To niestosowne.
— Niestosowność to moje drugie imię, kochanie. Technicznie to Sebastian, ale rozumiesz, o co chodzi.
Spoglądam w stronę stołu Owena. Nadal udaje, że czyta, ale coś w jego postawie sugeruje, że doskonale wie, o czym rozmawiamy.
Czy on nas słyszy? Czy wie, że o nim mówimy?
— Poza tym — ciągnie Jamie — masz dwadzieścia dwa lata. On co, ma z trzydzieści pięć? Czterdzieści? To nie jest nielegalne, to po prostu seksowne.
— To skomplikowane.
— Najlepszy seks zawsze taki jest. — Uśmiech Jamiego jest absolutnie diabelski. — A skoro już o seksie, kiedy ostatnio naprawdę się kochałaś? I nie mów Warren, bo oboje wiemy, że ta katastrofa się nie liczy.
Płonę. — To nie jest ważne.
— Kochanie, to bardzo ważne. Chodzisz napięta, a za tobą łazi chodzący bóg seksu. To jakiś kosmiczny żart.
— Nie jestem sfrustrowana seksualnie.
— Jesteś dwudziestodwuletnią dziewicą, która przez trzy tygodnie żyje jak zakonnica. Jeśli nie jesteś sfrustrowana seksualnie, to jesteś klinicznie martwa.
To o dziewictwie uderza jak policzek. Jamie jest jedyną osobą, która o tym wie, i używa tej wiedzy jak broni, gdy uznaje, że jestem głupia.
— Wiesz, w czym tkwi twój problem? — mówi, opierając się wygodnie w krześle. — Źle na to patrzysz.
— Jak patrzę?
— Jak ofiara. Jakbyś była bezsilna. — Jego oczy błyszczą figlarnie. — Ale nie jesteś. Jesteś Noelle, kurwa, Morris. Jesteś bystra, piękna i masz daddy issues wystarczające, żeby zasilić małe miasto. Wykorzystaj to.
— Co mam wykorzystać?
— Swoją moc, idiotko. Uwiedź go.
Krztuszę się kawą. — Słucham?
— Dobrze słyszałaś. Uwiedź Owena Tate’a. Prześpij się z nim. Spraw, żeby zapomniał własne imię.
— To szaleństwo.
— Tak sądzisz? Pomyśl logicznie. Chcesz, żeby zniknął, prawda? A co jest najszybszym sposobem, żeby tatuś wywalił ochroniarza?
Klocki wskakują na miejsce z przerażającą jasnością. — Niewłaściwe zachowanie.
— Dokładnie. W chwili, kiedy Michael Morris dowie się, że jego córeczka przespała się z jego starym kumplem, Owen wyleci na zbity pysk szybciej, niż zdążysz powiedzieć „molestowanie seksualne”.
— Jamie, to—
— Genialne? Wiem. — Jamie aż się trzęsie z ekscytacji. — A przy okazji stracisz dziewictwo z kimś, kto wie, co robi. Same plusy.
W głowie przelatują mi możliwe scenariusze. Owen, którego profesjonalna maska w końcu pęka. Owen, który patrzy na mnie, jakbym była kimś więcej niż tylko zadaniem. Owen, który dotyka mnie bez udawania, że sprawdza, czy nie mam obrażeń.
— Nie mogę go po prostu uwieść. On jest zbyt opanowany, zbyt profesjonalny.
— Kochanie, widziałaś, jak na ciebie patrzy? Jakby próbował zapamiętać każdy szczegół, a jednocześnie walczył z chęcią przerzucenia cię przez ramię i zaniesienia do swojej jaskini.
— Nie patrzy na mnie w ten sposób.
— Oczywiście, że tak. Zwłaszcza gdy nie patrzysz. To jak obserwowanie faceta, który powoli traci rozum.
Zerkam na Owena jeszcze raz. Przekręca stronę, ale jego szczęka jest zaciśnięta, a postawa wskazuje na wewnętrzną walkę.
— Nawet jeśli to prawda — mówię — nigdy nie przekroczy tej granicy. Jest na to za stary.
— Każdy ma swój punkt krytyczny, Noelle. Nawet pan Idealny. — Uśmiech Jamiego jest czystym złem. — Musisz tylko znaleźć jego.
— I jak mam to niby zrobić?
— Bądź sobą. Ale bardziej. Bardziej piękna, bardziej kusząca, bardziej nie do odparcia.
Jamie robi pauzę dla efektu, oczy błyszczą mu figlarnie.
— Pomyśl. Marzysz, żeby stracić dziewictwo z kimś, kto nie będzie się miotał jak nastolatek. Owen wygląda, jakby mógł ci pokazać rzeczy, po których zapomnisz własne imię.
Na samą myśl robi mi się gorąco w podbrzuszu.
Ręce Owena na mojej skórze, jego usta na moich, te ostrożne, kontrolowane ruchy, które nagle stają się desperackie i dzikie.
— To szaleństwo — szepczę.
— Najlepsze plany zawsze takie są.
— A jeśli się nie uda? Jeśli nie będzie zainteresowany?
— Przynajmniej spróbujesz. I nadal będziesz go miała na głowie, ale przynajmniej będziesz wiedzieć. — Jamie sięga przez stolik i ściska moją dłoń. — Ale wierz mi, kochanie. On jest zainteresowany. Po prostu z tym walczy.
Patrzę znów na Owena, a tym razem on patrzy na mnie. Nasze spojrzenia spotykają się przez całą kawiarnię i przez chwilę powietrze iskrzy od możliwości. Potem odwraca wzrok, szczęka mu drży, przewraca kolejną stronę książki.
— Masz rację — mówię w końcu. — To jest szaleństwo. Totalne, kompletne szaleństwo.
— Ale i tak to zrobisz.
To nie jest pytanie. Jamie zna mnie za dobrze.
— I tak to zrobię.
— Grzeczna dziewczynka. — Jego uśmiech mógłby zasilić Las Vegas. — A teraz porozmawiajmy o strategii. Bo jeśli już masz uwieść Owena Tate’a, to zrób to porządnie.
Serce mi wali, gdy uświadamiam sobie, co zamierzam zrobić.
Zamierzam uwieść mojego ochroniarza. Stracę dziewictwo z przyjacielem mojego ojca. Zamierzam cieszyć się każdą sekundą.
Zaczynamy, Owen Tate. Naprawdę zaczynamy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Owen
Prawie miesiąc opieki nad księżniczką Morrisów, a ona wystawia na próbę moją pieprzoną cierpliwość.
Każdego dnia sukienki robią się ciaśniejsze. Każdego dnia spódniczki coraz krótsze.
Każdego cholernego dnia znajduje nowe sposoby, by pochylać się przede mną, ocierać się o mnie, rzucać te drobne uwagi balansujące na granicy przyzwoitości.
Dzisiejszy strój to prawdziwe arcydzieło wojny psychologicznej.
Czarna sukienka na ramiączkach, opinająca każdą krągłość, dekolt pokazujący akurat tyle, by mi zaschło w ustach, dół ledwo zakrywający jej tyłek, kiedy siada.
Doskonale wie, co robi.
Dziś rano "przypadkiem" upuściła klucze tuż przede mną, a potem niespiesznie je podnosiła. Pochylona w pasie, sukienka podjeżdżająca do góry, dając mi idealny widok na jej uda.
Gdy się wyprostowała, posłała mi to spojrzenie—szeroko otwarte oczy i niewinność—jakby masło nie chciało się w jej ustach rozpuścić.
Cholerna kusicielka.
Nie mogę zaprzeczyć, że jest atrakcyjna. Powalająco. Ten typ piękności, który sprawia, że najbystrzejsi mężczyźni głupieją, a głupi giną.
Te jej ciemny blond włosy i cięty dowcip, nogi długie jak nieskończoność i usta stworzone do grzechu.
Ale nie mogę się w niej zakochać.
Nie tylko dlatego, że jestem jej tymczasowym ochroniarzem, ale też dlatego, kim ona jest. Czyją jest córką. I dlatego, że ma dwadzieścia jeden pieprzonych lat.
Dwadzieścia dwa. Chryste.
Mam trzydzieści osiem. Gdy ona uczyła się wiązać buty, ja już pracowałem jako zabójca. Gdy zaczynała liceum, ja prowadziłem tajne operacje na Wschodzie.
Kiedy pewnie przeżywała pierwszy pocałunek, ja grzebałem trzecie ciało.
Matematyka jest prosta i brutalna.
Michael Morris to mój stary przyjaciel. Piliśmy razem, opowiadaliśmy wojenne historie, zbudowaliśmy wzajemny szacunek przez lata zawodowej uprzejmości.
Jego córka jest ode mnie młodsza o szesnaście lat i z wielu powodów całkowicie poza zasięgiem.
Może próbuje sprawić, żebym trzymał się na dystans. Może po prostu interesują ją starsi faceci, bo jej ojca nigdy nie było w pobliżu.
Cholera, może się po prostu nudzi i uważa flirtowanie ze służbą za rozrywkę.
Dziewczyny takie jak ona—bogate, chronione, z problemami z ojcem aż po sufit—przechodzą przez starszych mężczyzn jak przez modne dodatki. Zbierają ich dla dreszczyku emocji, dla buntu, dla tego, jak sprawia to, że czują się dorosłe i niebezpieczne.
Widziałem to już wcześniej.
Ta szeroko otwarta studentka, która myśli, że chce prawdziwego mężczyzny, a potem ucieka z krzykiem, gdy orientuje się, co to naprawdę oznacza.
Księżniczka, która fantazjuje o szorstkich dłoniach i mrocznych pragnieniach, dopóki nie spróbuje prawdziwej rzeczy.
Jakakolwiek by nie była jej motywacja, nie daję jej satysfakcji żadną reakcją.
Ani drgnięciem, ani spojrzeniem, nawet pieprzonym tiknięciem. Jestem posągiem w garniturze, a ona po prostu córką Michaela, która testuje granice, których nie rozumie.
Ale cholera, coraz trudniej mi się powstrzymać.
Wczoraj spędziła godzinę w bibliotece na nauce, a ja przez tę godzinę patrzyłem, jak przygryza wargę podczas czytania.
Patrzyłem, jak jej język wysuwa się, by zwilżyć usta, kiedy się koncentrowała. Patrzyłem, jak przeciąga się jak kot, gdy była zmęczona, wyginając plecy i wydając te małe dźwięki, które od razu trafiały mi do fiuta.
Profesjonalny dystans, akurat.
Ironia jest taka, że pieniądze jej ojca dosłownie utrzymują moją matkę przy życiu.
Rak jest drogi. Dobre terapie, te, które naprawdę działają, kosztują więcej, niż większość ludzi zarabia przez całe życie.
Kiedy Michael Morris wyciąga stare przysługi z czasów przyjaźni, spodziewam się, że będzie chciał krwi.
Zamiast tego oferuje mi inny rodzaj planu spłaty.
Zadba o bezpieczeństwo swojej córki, a on zapewni mojej matce najlepsze leczenie, na jakie tylko stać pieniądze.
Niektóre układy są zbyt dobre, by je odrzucić.
Restauracja jest na tyle ekskluzywna, że nikt nawet nie mrugnie okiem, gdy dwóch mężczyzn w drogich garniturach zamawia whisky, która kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi.
Michael siedzi naprzeciwko mnie, wyglądając na każdego cala odnoszącego sukcesy biznesmena, za jakiego się podaje.
„Wysyłka do Vancouver idzie gładko” – mówi, kręcąc szklanką. – „Kontrola jakości jest wyjątkowa.”
„Żadnych problemów z pojazdami transportowymi?”
„Żadnych. Trasy są czyste, kierowcy godni zaufania.” Bierze łyk, potem odchyla się do tyłu. „Ta umowa może zmienić wszystko, Owen. Mówimy o największej sieci dystrybucyjnej na północnych terytoriach.”
Kiwam głową, rozumiejąc wagę tego, czego nie mówi.
Rodzina Morrisów właśnie zamierza zdominować rynek na wszystkich głównych szlakach narkotykowych odtąd aż po kanadyjską granicę. To taki układ, który pozwala ci być na tyle bogatym, by kupować kraje, i na tyle niebezpiecznym, że wszyscy chcą cię zgładzić.
„Konkurencja?”
„Załatwiona.” Uśmiech Michaela jest ostry jak brzytwa. „Niektórzy uczą się na własnej skórze, że nie zadziera się z interesami rodziny.”
Pijemy w wygodnej ciszy, dwóch starych przyjaciół, profesjonalistów omawiających ten rodzaj pracy, który utrzymuje nas w drogich garniturach, a innych wysyła wcześnie do grobu.
Jest w tym coś niemal relaksującego, w tym tańcu zakodowanego języka i wzajemnego zrozumienia.
Przypomnienie, kim jestem, co robię, dlaczego nie mogę sobie pozwolić na rozproszenie przez krótkie spódniczki i cięte języki.
„Jak tam moja córka?” – pyta Michael, a zmiana w jego tonie jest subtelna, ale zauważalna.
„Jest... pełna temperamentu.”
"Można to tak ująć." Michael śmieje się, a w jego głosie słychać tyle samo czułości, co zmęczenia. "Ma to po matce."
Wspomnienie jego żony zawisa w powietrzu niczym duch.
Znam tę historię—każdy w naszym świecie ją zna. Wypadek samochodowy, mówili. Wadliwe hamulce. Po prostu jedna z tych tragicznych rzeczy, które spotykają dobrych ludzi.
Bzdura.
To było zlecenie. Czyste, profesjonalne, mające wysłać wiadomość. Jedyny problem w tym, że ta wiadomość miała trafić do Michaela, nie do jego żony.
Teraz Michael próbuje chronić to, co mu zostało z rodziny, a ja jestem bronią, którą wybrał do tego zadania.
"Ona tego nie rozumie," mówię, bo to prawda.
"Ma pełne prawo być wściekła." Głos Michaela jest cichy, niemal smutny. "Nigdy mnie nie ma. Wszystko przegapiam. Jej urodziny, ukończenia szkoły, całe jej, kurwa, życie."
"Trzymasz ją przy życiu."
"Naprawdę? Czy po prostu więżę ją w złotej klatce?"
To uczciwe pytanie.
Noelle Morris żyje życiem, o jakim większość ludzi może tylko marzyć. Markowe ubrania, kosztowna edukacja, dom większy niż większość małych miasteczek. Ma wszystko, co można kupić za pieniądze.
Z wyjątkiem jedynej rzeczy, której naprawdę pragnie.
Ojca.
"Nie mogę się doczekać powrotu do domu," mówi Michael, a w jego głosie jest coś surowego, co każe mi spojrzeć na niego inaczej. "Ten interes się domknie i w końcu będę mógł się wycofać. Być prawdziwym ojcem, a nie tylko portfelem."
Telefon wibruje przy mojej piersi. Wyciągam go, by sprawdzić powiadomienie.
Ochrona posiadłości. Czujniki ruchu wyzwolone przy północnej bramie. Mała księżniczka znowu próbuje uciec.
"Służba wzywa," mówię, wstając i rzucając gotówkę na stół.
Michael uśmiecha się ze zrozumieniem. "Daje ci popalić, co?"
"Nic, na co nie byłbym gotowy."
"Wiem." Michael podnosi szklankę w żartobliwym toaście. "Wiem, że moja córka będzie przy tobie bezpieczna, przyjacielu."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Noelle
Od dwóch tygodni daję z siebie wszystko.
Króciutkie szorty, topy odsłaniające brzuch, strategiczne schylanie się, przypadkowe dotknięcia.
Rzucam uwagi balansujące na granicy przyzwoitości, używam perfum, które prawdopodobnie łamią kilka międzynarodowych traktatów, i schylam się tak często, że zaczynam mieć permanentny ból w krzyżu.
I, kurwa, to działa.
Wczoraj, gdy „przypadkiem” musnęłam go, sięgając po kawę, jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że pomyślałam, że zaraz pęknie mu ząb.
A dziś rano, kiedy schyliłam się, żeby podnieść kolczyk w tej sukience, która ledwo cokolwiek zakrywała, przyłapałam go, jak gapi się na mój tyłek przez pełne trzy sekundy, zanim przypomniał sobie, że powinien zachowywać się profesjonalnie.
Trzy sekundy może nie brzmią imponująco, ale dla Owena Tate’a? To praktycznie owacja na stojąco.
To zwycięstwo jest odurzające.
Każda rysa na jego opanowaniu, każdy chwilowy brak tej irytującej kontroli sprawia, że przechodzi mnie dreszcz ekscytacji – mocniejszy, niż powinien.
Kiedy jego wzrok zatrzymuje się na moich nogach, kiedy jego oddech staje się odrobinę płytszy, kiedy ten mięsień na jego szczęce pulsuje jak bomba zegarowa — czuję się potężna. Niebezpieczna. Żywa.
I cholernie podniecona.
Co absolutnie nie jest celem.
Ale mój zdradziecki mózg wciąż podsuwa mi obrazy tych ostrożnych, opanowanych rąk, które tracą całą tę profesjonalność.
Jego, przyciskającego mnie do ściany, gdy w końcu puszczają mu nerwy.
Tego, jak brzmi Owen Tate, kiedy przestaje być idealnym ochroniarzem.
Wyobrażam sobie, że byłby szorstki. Wymagający. Taki facet, który przejmuje kontrolę i sprawia, że zapominam własne imię. Te ręce, które tak uważnie opatrują moje rany, pewnie dokładnie wiedziałyby, jak mnie dotknąć.
Jak mnie całkowicie zrujnować.
Te usta, które zwykle są zaciśnięte w wąską linię, pewnie czułyby się niesamowicie na mojej skórze, na moich ustach, między moimi…
Nie. Przestań.
To jest o wolności. O wyrzuceniu pieska tatusia z mojego życia. O udowodnieniu, że nie potrzebuję niańki.
To zdecydowanie nie jest o tym, jak mój puls przyspiesza, kiedy patrzy na mnie tak, jakby chciał mnie pożreć w całości.
To nie o tym, że zastanawiam się, jak by to było, gdyby cała ta opanowana siła skupiła się tylko na mnie. Nie o fantazjowaniu, co by się stało, gdybym zaszła za daleko i on w końcu by pękł.
Ale Chryste, ten facet jest zachwycający, kiedy walczy sam ze sobą.
A ja najwyraźniej jestem masochistką, która podnieca się torturowaniem nas obojga.
„Mam spotkanie,” mówił mi wcześniej Owen, poprawiając spinki do mankietów z tą wkurzającą precyzją, którą wnosi do wszystkiego. „Nie zajmie mi to długo. Zachowuj się.”
„Mmmrrrhhh,” wydaję długi, dezaprobujący dźwięk, który pewnie zostałby zarejestrowany na skali Richtera.
„To nie jest odpowiedź.”
„To jedyna odpowiedź, jaką dostaniesz.”
Usta Owena robią to coś, kiedy prawie się uśmiechają, ale jednak nie do końca. „Spróbuj nie spalić domu, kiedy mnie nie będzie.”
„Nic nie obiecuję.”
W chwili, gdy jego samochód znika za bramą, ruszam do akcji.
Dzisiejsza noc to ta, kiedy uwolnię się od pieprzonego Owena Tate’a.
Idę na całość z moim wyborem stroju. Czarna skórzana mini-sukienka, która jest bardziej sugestią niż ubraniem, kozaki za kolano, które wręcz krzyczą „problemy z ojcem”, i czerwona szminka, która mogłaby zatrzymać ruch na ulicy.
Idealnie.
Chwytam kopertówkę, pakuję do niej gotówkę i tyle prezerwatyw, by zaopatrzyć małą armię. Nie żebym zamierzała ich używać, ale dziewczyna musi być przygotowana.
Dziś chodzi o wolność, nie o pieprzenie się.
Klub jest dokładnie taki, jakiego się spodziewałam. Głośny, ciemny i pełen ludzi, którzy zdecydowanie nie mają ochroniarzy. Jamie już zajął miejsce przy barze, wyglądając jak seks na dwóch nogach w obcisłych dżinsach i siateczkowej koszuli.
„Udało ci się!” Przyciąga mnie do uścisku, który pachnie drogimi perfumami i buntem. „I naprawdę uciekłaś.”
„Wolność smakuje jak tequila,” oznajmiam, dając znak barmanowi. „Sześć shotów. Tylko najlepsza.”
Alkohol uderza jak płynna odwaga, wypalając każdą zahamowaną we mnie barierę. Jeden kieliszek zamienia się w dwa, dwa w cztery, i nagle świat wydaje się jasny, niebezpieczny i absolutnie doskonały.
"Zatańcz ze mną," łapię Jamiego za rękę, ciągnąc go na zatłoczony parkiet.
Muzyka dudni w moich kościach, bas jest tak ciężki, że czuję go jak własne tętno. Poruszam się, jakbym miała dwadzieścia dwa lata i była nie do pokonania, jakbym nie miała nic do stracenia i wszystko do udowodnienia.
Skórzana sukienka lepi się do mojej spoconej skóry, a ja czuję na sobie wzrok wszystkich w tym miejscu, śledzących każdy mój ruch.
Tak smakuje wolność.
"Jesteś niesamowita!" Jamie krzyczy ponad muzyką, obracając mnie aż kręci mi się w głowie od śmiechu.
Dostrzegam stolik na środku parkietu i nagle wiem dokładnie, co muszę zrobić.
Wspinam się na niego, skórzane buty ślizgają się po lepkiej powierzchni, i nagle jestem ponad tłumem, boginią swojego małego królestwa.
Okrzyki publiczności są upajające. Poruszam się, jakbym występowała przed tysiącami, potrząsając tyłkiem jakby to było religijne przeżycie.
Sukienka podjeżdża wyżej z każdym ruchem, a ja mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie nic poza tą chwilą, tym uczuciem, tą doskonałą chwilą buntu.
Wtedy go widzę.
Owen stoi na skraju parkietu, w ciemnym garniturze wygląda jak uosobienie śmierci. Jego oczy odnajdują moje po drugiej stronie zatłoczonej sali i nawet z tej odległości widzę, jak fala wściekłości bije od niego.
Idealnie.
Facet o barczystych ramionach pływaka i łóżkowym spojrzeniu przedziera się przez tłum, wyciągając rękę w moją stronę. "Zejdź tutaj, piękna."
"A może to ty wejdziesz tutaj?" mruczę, wyciągając dłoń, ale wzrok mam cały czas utkwiony w Oweni.
Wspina się na stolik, i nagle zaczynamy się ocierać o siebie, jakbyśmy brali udział w castingu do teledysku.
Ale nie tańczę dla niego.
Tańczę dla Owena.
Każdy ruch ma doprowadzić go do szaleństwa. Każde kołysanie biodrami, każde wygięcie mojego kręgosłupa, za każdym razem, gdy odchylam głowę w udawanym uniesieniu — wszystko to robię dla niego.
Chcę, żeby dokładnie zobaczył, co traci.
Chcę, żeby pamiętał, jak to jest pragnąć czegoś, czego nie może mieć.
Ręce faceta stają się coraz śmielsze, zsuwają się coraz niżej, a ja mu na to pozwalam. Szczęka Owena zaciska się tak mocno, że dziwię się, iż nie pęka.
Odwracam się w ramionach faceta, przyciskając do niego swój tyłek, nie odrywając wzroku od Owena. Dłonie faceta odnajdują moje biodra, a ja poruszam się tak, jakbym występowała dla jedynego widza.
Oczy Owena są ciemne, niebezpieczne i całkowicie skupione na mnie. Na tym, jak sukienka podjeżdża mi po udach. Na tym, jak moje ciało porusza się w rytmie przy innym mężczyźnie.
Na tym, jak celowo, metodycznie doprowadzam go do pieprzonego szaleństwa.
I Boże, pomóż mi, zaczyna mnie to podniecać.
Ręce faceta zsuwają się jeszcze niżej, ściskając mój tyłek z taką swobodą, która przekracza wszelkie granice.
— Mam prywatną lożę — szepcze mi do ucha.
— Pokaż mi.
Już mam schodzić ze stołu, gdy silne dłonie oplatają moją talię i podnoszą mnie lekko, jakbym nic nie ważyła.
Zanim zdążę zareagować, facet obraca mnie i próbuje mnie pocałować, jego usta opadają ku moim z alkoholową pewnością siebie.
Jeszcze chwilę temu facet był przy mnie, a już go nie ma — potyka się i cofa w tłum. Między nami stoi Owen, wyglądający jak uosobienie kontrolowanej przemocy w drogim garniturze.
— Czas wracać do domu — jego głos jest spokojny, opanowany i absolutnie wściekły.
— Jeszcze nie skończyłam tańczyć — mówię, ale mój głos się łamie.
— Skończyłaś. — Jego dłoń zaciska się na moim nadgarstku, nie na tyle mocno, by zabolało, ale wystarczająco pewnie, by nie zostawić miejsca na sprzeciw. — Wychodzimy.
Sposób, w jaki to mówi, niski i groźny, wywołuje u mnie dreszcz, który nie ma nic wspólnego z klimatyzacją. To nie jest profesjonalny Owen, który sprawdza mi kostki po urazie. To coś zupełnie innego.
Coś, co sprawia, że moje kolana miękną, a puls przyspiesza.
"Nie możesz mnie zmusić—"
"Patrz na mnie."
„Puść mnie!” krzyczę, okładając go pięściami po plecach, gdy przerzuca mnie przez ramię jak worek markowanych ziemniaków. „Puść mnie natychmiast!”
Przesuń w górę, aby kontynuować