passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bodyguard For A Virgin - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

Bodyguard For A Virgin

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Noelle

Mój budzik dostaje pełnego ataku padaczki o 8:47 rano, i szczerze? Mam identyczną energię.

Walę ręką o stolik nocny, trzy razy nie trafiam w telefon, zanim w końcu zamorduję to diabelskie wycie. Dwadzieścia minut. Mam dokładnie dwadzieścia minut, żeby dotrzeć do Riverside Children's Shelter na korepetycje.

Pierdolę całe swoje życie.

Wciągam dżinsy i bluzę z kapturem z Princeton, kiedy mój telefon zaczyna wibrować, jakby był opętany.

„Suka, gdzie jesteś?!”

Głos Jamie'ego mógłby rozbić zbrojone szkło, musiałam odsunąć telefon od ucha. „Chryste Panie, Jamie. Używaj głosu do wnętrz.”

„Nie Chryste Panie mi tu! Piszę do ciebie od godzin! Zniknęłaś z Warrenem i pomyślałem, że w końcu zostałaś porządnie przelecona.”

„Jestem w domu.”

„Nuda. Opowiadaj o ciekawych rzeczach.” Praktycznie słyszę, jak cały drży z ekscytacji. „Straciłaś dziewictwo? Mam przyjść z tortem z napisem 'Dziewictwo stracone'? Bo absolutnie to zrobię i zadbam, żeby był w kształcie ku—”

„Nic dobrego się nie wydarzyło.”

Zapada długa cisza, zanim odezwie się ponownie: „Co znaczy, że nic dobrego się nie wydarzyło? Wychodziłaś z Warrenem Nielsenem wyglądając, jakbyś miała się na niego wspiąć jak na cholerną sosnę.”

„To była ustawka.” Te słowa smakują jak popiół i zdrada. „Naprawdę zajebiście rozbudowana ustawka.”

„Ustawka w sensie? Jakaś trema? Bo szczerze, tacy goście jak Warren to zwykle tylko poza, a zero treści, jeśli chodzi o—”

„Jamie.” Przerywam mu, zanim zdąży rozpocząć jeden ze swoich doktoratów na temat toksycznej męskości. „Warren próbował mnie skrzywdzić. On i jego kumple. Mieli nawet kamery ustawione.”

Martwa, pierdolona cisza z jego strony, która trwała wieczność.

Aż wreszcie: „Wykastruję tych skurwieli zardzewiałą łyżką.”

„Ustaw się w kolejce.”

Sprawdzam swoje odbicie—wciąż wyglądam, jakbym zaliczyła dziesięć rund z blenderem, ale dzieci widziały gorsze rzeczy.

"Ale to nic. Oficjalnie skończyłam z Warrenem pieprzonym Nielsenem. Powinnam była posłuchać intuicji zamiast moich problemów z ojcem."

"Dobrze. I tak był manipulanckim śmieciem ze spadkiem po rodzicach." Głos Jamie zmienia się z morderczego na zaciekawiony. "Czekaj, jak się stamtąd wydostałaś?"

"Pamiętasz tego faceta, którego obmacywałaś wzrokiem na imprezie i którego ktoś ci podprowadził?"

"Tego, przez którego mój fiut był twardy jak skała, a majtki skręciły się w supeł?"

"Właśnie tego. Owen Tate, poznaj mojego nowego ochroniarza."

Krzyk Jamie prawie rozrywa mi bębenki. "Chyba sobie żartujesz! Twój ojciec wynajął ci ochroniarza i cię nie uprzedził?"

"Kolejna wykonawcza decyzja podjęta bez konsultacji z osobą, której dotyczy najbardziej." Zatrzymuję się przy drzwiach. "W każdym razie muszę iść. Dzieci czekają."

"Jakie dzieci?"

"Dzieci z ośrodka. Udzielam korepetycji w soboty, pamiętasz? Pomagam z matmą i czytaniem dzieciakom, które zostały rozdzielone z rodzinami."

"Aaa racja. Twoja praca społeczna z powodu poczucia winy."

"To nie przez poczucie winy, to..." Zawieszam się. "Okej, częściowo przez poczucie winy. Ale tym dzieciakom trzeba pomóc, a ja jestem irytująco dobra w tłumaczeniu, dlaczego X równa się cholera wie czemu X równa się."

Rozłączam się i biorę oddech. Czas zmierzyć się z kolejnym piekłem, które na mnie czeka.

Otwieram drzwi i od razu mam ochotę z powrotem wgramolić się do łóżka.

Owen stoi naprzeciwko mojego wejścia, niczym elegancko ubrany strażnik. Świeże ubrania, idealna fryzura, wygląda jakby wyszedł wprost z okładki magazynu, a nie spędził noc na okładaniu studentów.

"Gdzieś się wybierasz?" Jego głos jest spokojny, opanowany, jakby śledzenie mnie było zwykłym wtorkiem.

"Tak. Z dala od ciebie." Zamykam drzwi na klucz i ruszam w stronę schodów, ale on krok w krok idzie obok mnie, jak cień z problemami z zaangażowaniem.

"Zawiozę cię."

"Mam samochód."

„A ja mam do wykonania pracę.”

„A ja mam działający mózg.”

„Dyskusyjne.”

Zatrzymuję się gwałtownie na korytarzu i odwracam, by stanąć naprzeciw niego. „Słucham?”

„Wczoraj wpakowałaś się w oczywistą pułapkę. Twoje umiejętności podejmowania decyzji są co najmniej wątpliwe.”

„Odpierdol się.” Obracam się na pięcie i zaczynam iść znowu, tym razem szybciej. „Nic o mnie nie wiesz. Ani o moim życiu, ani o powodach, dla których podejmuję takie, a nie inne decyzje.”

„Wiem wystarczająco.”

„Nie wiesz nic.” Teraz praktycznie pędzę korytarzem, złość sprawia, że staję się nieuważna. „Jesteś tylko jakimś starym kumplem mojego ojca, zatrudnionym do niańczenia mnie, bo on jest zbyt zajęty robieniem pieniędzy, by faktycznie wychowywać własną córkę.”

Słowa smakują gorzko, ale są prawdziwe. Tata woli zapłacić komuś innemu, by troszczył się o moje bezpieczeństwo, niż być obecnym w moim życiu.

Docieram na szczyt wielkich schodów, wciąż kipiąc ze złości, wciąż idąc zbyt szybko, wciąż nie zwracając uwagi na to, dokąd zmierzam.

Stopa źle ląduje na marmurowej krawędzi i nagle unoszę się w powietrzu.

Przez ułamek sekundy widzę swoją najbliższą przyszłość: spadam przez dwa piętra schodów, pewnie łamiąc sobie kark po drodze.

Co za żałośnie głupi sposób na śmierć—zabita przez własną złość i drogie podłogi.

Ale wtedy ramię Owena błyskawicznie się wyciąga, łapie mnie w pasie i przyciąga z powrotem do swojej piersi. Przez chwilę jesteśmy do siebie przyciśnięci, jego dłoń leży rozłożona na moim brzuchu, a oddech jest ciepły przy moim uchu.

„Ostrożnie”, mówi, a jego głos jest delikatniejszy, niż kiedykolwiek wcześniej go słyszałam.

Serce wali mi tak mocno, że dziwię się, iż nie robi siniaków na żebrach. „Nic mi nie jest.”

„Pozwól mi.” Prowadzi mnie, bym usiadła na najwyższym stopniu, potem kuca i delikatnie podnosi moją stopę.

Jego dłonie są ciepłe i pewne, gdy obraca moją kostkę, sprawdzając, czy nie ma obrażeń, z precyzją sugerującą szkolenie medyczne. Albo wojskowe. A może jedno i drugie.

Czuję dziwne trzepotanie w żołądku, gdy jego palce ostrożnie muskają moją skórę.

To całkowicie nieodpowiednie i absolutnie niepożądane, ale tak właśnie jest.

„To boli?” Delikatnie uciska bok mojej stopy, a ja muszę przygryźć wargę, żeby nie wydać dźwięku, który nie miałby nic wspólnego z bólem.

„Nie.”

„A to?” Jego kciuk sunie wzdłuż mojej kostki i przysięgam na Boga, czuję ten dotyk wszędzie.

„W porządku. Naprawdę.”

Owen puszcza moją kostkę i wstaje, ale nie cofa się. Zamiast tego wyciąga do mnie rękę, żeby mi pomóc wstać, a ja patrzę na nią przez chwilę.

Silne palce, zrogowaciałe dłonie, ręce, które potrafią naprawiać rzeczy. Ręce, które prawdopodobnie potrafią o wiele więcej niż tylko udzielać pierwszej pomocy.

Chwytam jego dłoń, a ten kontakt przesyła przez moje ciało niechciany dreszcz.

Jego uścisk jest pewny, stały, zdecydowany. Takie ręce mogłyby sprawić, że kobieta zapomni własne imię, gdyby tylko się postarał.

A to zupełnie nieodpowiednia myśl o przyjacielu mojego ojca.

Ale nie mogę przestać się zastanawiać, jak dobrze musiałyby się czuć te ręce, gdyby nie były profesjonalne. Gdyby dotykały mnie dlatego, że tego chce, a nie dlatego, że sprawdza kontuzje.

On wciąż trzyma moją dłoń, a ja wciąż mu na to pozwalam.

Stoimy zdecydowanie za blisko, czuję jego perfumy—coś drogiego i męskiego, co sprawia, że mam ochotę się do niego przytulić.

Kciuk Owena przesuwa się po moich kostkach, i przysięgam, to nie jest przypadek. Ten dotyk jest zbyt celowy, zbyt ostrożny, zbyt cholernie intymny jak na ochroniarza sprawdzającego klientkę.

„Spóźnisz się”, mówi, puszczając moją dłoń jakby go parzyła.

Chwila pryska, a ja stoję, czując się jak idiotka.

„Racja. Dzieci.” Poprawiam torbę, próbując udawać, że ręce mi się nie trzęsą. „Czekają.”

„Zawiozę cię.”

"Dobrze. Ale zostajesz w samochodzie."

Uśmiech Owena jest ostry jak brzytwa, ale w jego oczach pojawia się teraz coś jeszcze. Coś, czego wcześniej tam nie było.

"Zobaczymy, aniele."

Chryste. Potrzebuję terapii. Albo zimnego prysznica. Albo obu naraz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Noelle

Trzy tygodnie. Trzy pieprzone tygodnie, odkąd Owen Tate istnieje na obrzeżach mojego pola widzenia jak cholernie atrakcyjny dron szpiegowski.

Nie mogę oddychać bez jego analizy mojej pojemności płuc. Nie mogę zamówić kawy, bo skanuje baristę pod kątem potencjalnych zagrożeń.

Nie mogę się nawet wysikać, bez jego strategicznej pozycji pod drzwiami łazienki, jakby był ochroniarzem od spraw urologicznych.

To wojna psychologiczna pod przykrywką ochrony, a ja tracę przez to rozum.

— Wyglądasz, jakbyś zaraz miała kogoś zabić — zauważa Jamie, mieszając swoje latte na owsianym mleku z precyzją chemika. — I to nie chodzi mi o zabójstwo w afekcie. Raczej to powolne, metodyczne, z ciałem w zamrażarce.

Jesteśmy w Grind Coffee, naszym stałym sobotnim miejscu, a Owen stacjonuje przy stoliku w rogu, mając idealny widok na naszą lożę.

Udaje, że czyta jakiś wojskowy thriller, ale czuję jego uwagę jak fizyczny ciężar.

— Naprawdę to rozważam — mruczę, dźgając muffina jagodowego z niepotrzebną agresją.

Jestem naprawdę wkurzona.

— Wiesz, co zrobił wczoraj? Śledził mnie na zajęcia z gender studies. Stał pod drzwiami przez całe dwie godziny. Profesor Sanders myślała, że prześladuje mnie jakiś były chłopak.

— Technicznie rzecz biorąc, jesteś prześladowana.

— Przez przyjaciela mojego ojca. Co jest w sumie jeszcze gorsze.

Oczy Jamiego lecą w stronę stołu Owena, a ja obserwuję, jak jego źrenice się rozszerzają. — Chryste, Noelle. Przyjrzałaś się kiedyś temu facetowi? Tak naprawdę?

— Niestety tak. Codziennie, do cholery.

— Te ramiona pewnie mogłyby wycisnąć mały samochód. A jego ręce... — Jamie wachluje się teatralnie. — To są ręce, które wiedzą, co robić. Brudne rzeczy. Rzeczy, po których zapominasz własne imię.

Gorąco wspina się po mojej szyi. — Jamie.

— Co? Mówię tylko, że gdybym miał być pod stałym nadzorem, chciałbym, żeby robił to ktoś, kto wygląda, jakby wyszedł z bardzo konkretnego typu porno.

— On nie jest fantazją. Jest koszmarem z dobrymi kośćmi policzkowymi.

— Bzdura. — Jamie pochyla się, głos ścisza do konspiracyjnego szeptu. — Chcesz mi powiedzieć, że o tym nie myślałaś? Nie zastanawiałaś się, jakby to było...

— Jak co?

— Pieprzyć się z nim.

To słowo uderza mnie jak cios. Rumieniec zalewa mi policzki i jestem pewna, że moje serce właśnie próbowało uciec przez gardło.

— Ja nie— To nie— On jest przyjacielem mojego ojca!

— I?

— To niestosowne.

— Niestosowność to moje drugie imię, kochanie. Technicznie to Sebastian, ale rozumiesz, o co chodzi.

Spoglądam w stronę stołu Owena. Nadal udaje, że czyta, ale coś w jego postawie sugeruje, że doskonale wie, o czym rozmawiamy.

Czy on nas słyszy? Czy wie, że o nim mówimy?

— Poza tym — ciągnie Jamie — masz dwadzieścia dwa lata. On co, ma z trzydzieści pięć? Czterdzieści? To nie jest nielegalne, to po prostu seksowne.

— To skomplikowane.

— Najlepszy seks zawsze taki jest. — Uśmiech Jamiego jest absolutnie diabelski. — A skoro już o seksie, kiedy ostatnio naprawdę się kochałaś? I nie mów Warren, bo oboje wiemy, że ta katastrofa się nie liczy.

Płonę. — To nie jest ważne.

— Kochanie, to bardzo ważne. Chodzisz napięta, a za tobą łazi chodzący bóg seksu. To jakiś kosmiczny żart.

— Nie jestem sfrustrowana seksualnie.

— Jesteś dwudziestodwuletnią dziewicą, która przez trzy tygodnie żyje jak zakonnica. Jeśli nie jesteś sfrustrowana seksualnie, to jesteś klinicznie martwa.

To o dziewictwie uderza jak policzek. Jamie jest jedyną osobą, która o tym wie, i używa tej wiedzy jak broni, gdy uznaje, że jestem głupia.

— Wiesz, w czym tkwi twój problem? — mówi, opierając się wygodnie w krześle. — Źle na to patrzysz.

— Jak patrzę?

— Jak ofiara. Jakbyś była bezsilna. — Jego oczy błyszczą figlarnie. — Ale nie jesteś. Jesteś Noelle, kurwa, Morris. Jesteś bystra, piękna i masz daddy issues wystarczające, żeby zasilić małe miasto. Wykorzystaj to.

— Co mam wykorzystać?

— Swoją moc, idiotko. Uwiedź go.

Krztuszę się kawą. — Słucham?

— Dobrze słyszałaś. Uwiedź Owena Tate’a. Prześpij się z nim. Spraw, żeby zapomniał własne imię.

— To szaleństwo.

— Tak sądzisz? Pomyśl logicznie. Chcesz, żeby zniknął, prawda? A co jest najszybszym sposobem, żeby tatuś wywalił ochroniarza?

Klocki wskakują na miejsce z przerażającą jasnością. — Niewłaściwe zachowanie.

— Dokładnie. W chwili, kiedy Michael Morris dowie się, że jego córeczka przespała się z jego starym kumplem, Owen wyleci na zbity pysk szybciej, niż zdążysz powiedzieć „molestowanie seksualne”.

— Jamie, to—

— Genialne? Wiem. — Jamie aż się trzęsie z ekscytacji. — A przy okazji stracisz dziewictwo z kimś, kto wie, co robi. Same plusy.

W głowie przelatują mi możliwe scenariusze. Owen, którego profesjonalna maska w końcu pęka. Owen, który patrzy na mnie, jakbym była kimś więcej niż tylko zadaniem. Owen, który dotyka mnie bez udawania, że sprawdza, czy nie mam obrażeń.

— Nie mogę go po prostu uwieść. On jest zbyt opanowany, zbyt profesjonalny.

— Kochanie, widziałaś, jak na ciebie patrzy? Jakby próbował zapamiętać każdy szczegół, a jednocześnie walczył z chęcią przerzucenia cię przez ramię i zaniesienia do swojej jaskini.

— Nie patrzy na mnie w ten sposób.

— Oczywiście, że tak. Zwłaszcza gdy nie patrzysz. To jak obserwowanie faceta, który powoli traci rozum.

Zerkam na Owena jeszcze raz. Przekręca stronę, ale jego szczęka jest zaciśnięta, a postawa wskazuje na wewnętrzną walkę.

— Nawet jeśli to prawda — mówię — nigdy nie przekroczy tej granicy. Jest na to za stary.

— Każdy ma swój punkt krytyczny, Noelle. Nawet pan Idealny. — Uśmiech Jamiego jest czystym złem. — Musisz tylko znaleźć jego.

— I jak mam to niby zrobić?

— Bądź sobą. Ale bardziej. Bardziej piękna, bardziej kusząca, bardziej nie do odparcia.

Jamie robi pauzę dla efektu, oczy błyszczą mu figlarnie.

— Pomyśl. Marzysz, żeby stracić dziewictwo z kimś, kto nie będzie się miotał jak nastolatek. Owen wygląda, jakby mógł ci pokazać rzeczy, po których zapomnisz własne imię.

Na samą myśl robi mi się gorąco w podbrzuszu.

Ręce Owena na mojej skórze, jego usta na moich, te ostrożne, kontrolowane ruchy, które nagle stają się desperackie i dzikie.

— To szaleństwo — szepczę.

— Najlepsze plany zawsze takie są.

— A jeśli się nie uda? Jeśli nie będzie zainteresowany?

— Przynajmniej spróbujesz. I nadal będziesz go miała na głowie, ale przynajmniej będziesz wiedzieć. — Jamie sięga przez stolik i ściska moją dłoń. — Ale wierz mi, kochanie. On jest zainteresowany. Po prostu z tym walczy.

Patrzę znów na Owena, a tym razem on patrzy na mnie. Nasze spojrzenia spotykają się przez całą kawiarnię i przez chwilę powietrze iskrzy od możliwości. Potem odwraca wzrok, szczęka mu drży, przewraca kolejną stronę książki.

— Masz rację — mówię w końcu. — To jest szaleństwo. Totalne, kompletne szaleństwo.

— Ale i tak to zrobisz.

To nie jest pytanie. Jamie zna mnie za dobrze.

— I tak to zrobię.

— Grzeczna dziewczynka. — Jego uśmiech mógłby zasilić Las Vegas. — A teraz porozmawiajmy o strategii. Bo jeśli już masz uwieść Owena Tate’a, to zrób to porządnie.

Serce mi wali, gdy uświadamiam sobie, co zamierzam zrobić.

Zamierzam uwieść mojego ochroniarza. Stracę dziewictwo z przyjacielem mojego ojca. Zamierzam cieszyć się każdą sekundą.

Zaczynamy, Owen Tate. Naprawdę zaczynamy.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Owen

Prawie miesiąc opieki nad księżniczką Morrisów, a ona wystawia na próbę moją pieprzoną cierpliwość.

Każdego dnia sukienki robią się ciaśniejsze. Każdego dnia spódniczki coraz krótsze.

Każdego cholernego dnia znajduje nowe sposoby, by pochylać się przede mną, ocierać się o mnie, rzucać te drobne uwagi balansujące na granicy przyzwoitości.

Dzisiejszy strój to prawdziwe arcydzieło wojny psychologicznej.

Czarna sukienka na ramiączkach, opinająca każdą krągłość, dekolt pokazujący akurat tyle, by mi zaschło w ustach, dół ledwo zakrywający jej tyłek, kiedy siada.

Doskonale wie, co robi.

Dziś rano "przypadkiem" upuściła klucze tuż przede mną, a potem niespiesznie je podnosiła. Pochylona w pasie, sukienka podjeżdżająca do góry, dając mi idealny widok na jej uda.

Gdy się wyprostowała, posłała mi to spojrzenie—szeroko otwarte oczy i niewinność—jakby masło nie chciało się w jej ustach rozpuścić.

Cholerna kusicielka.

Nie mogę zaprzeczyć, że jest atrakcyjna. Powalająco. Ten typ piękności, który sprawia, że najbystrzejsi mężczyźni głupieją, a głupi giną.

Te jej ciemny blond włosy i cięty dowcip, nogi długie jak nieskończoność i usta stworzone do grzechu.

Ale nie mogę się w niej zakochać.

Nie tylko dlatego, że jestem jej tymczasowym ochroniarzem, ale też dlatego, kim ona jest. Czyją jest córką. I dlatego, że ma dwadzieścia jeden pieprzonych lat.

Dwadzieścia dwa. Chryste.

Mam trzydzieści osiem. Gdy ona uczyła się wiązać buty, ja już pracowałem jako zabójca. Gdy zaczynała liceum, ja prowadziłem tajne operacje na Wschodzie.

Kiedy pewnie przeżywała pierwszy pocałunek, ja grzebałem trzecie ciało.

Matematyka jest prosta i brutalna.

Michael Morris to mój stary przyjaciel. Piliśmy razem, opowiadaliśmy wojenne historie, zbudowaliśmy wzajemny szacunek przez lata zawodowej uprzejmości.

Jego córka jest ode mnie młodsza o szesnaście lat i z wielu powodów całkowicie poza zasięgiem.

Może próbuje sprawić, żebym trzymał się na dystans. Może po prostu interesują ją starsi faceci, bo jej ojca nigdy nie było w pobliżu.

Cholera, może się po prostu nudzi i uważa flirtowanie ze służbą za rozrywkę.

Dziewczyny takie jak ona—bogate, chronione, z problemami z ojcem aż po sufit—przechodzą przez starszych mężczyzn jak przez modne dodatki. Zbierają ich dla dreszczyku emocji, dla buntu, dla tego, jak sprawia to, że czują się dorosłe i niebezpieczne.

Widziałem to już wcześniej.

Ta szeroko otwarta studentka, która myśli, że chce prawdziwego mężczyzny, a potem ucieka z krzykiem, gdy orientuje się, co to naprawdę oznacza.

Księżniczka, która fantazjuje o szorstkich dłoniach i mrocznych pragnieniach, dopóki nie spróbuje prawdziwej rzeczy.

Jakakolwiek by nie była jej motywacja, nie daję jej satysfakcji żadną reakcją.

Ani drgnięciem, ani spojrzeniem, nawet pieprzonym tiknięciem. Jestem posągiem w garniturze, a ona po prostu córką Michaela, która testuje granice, których nie rozumie.

Ale cholera, coraz trudniej mi się powstrzymać.

Wczoraj spędziła godzinę w bibliotece na nauce, a ja przez tę godzinę patrzyłem, jak przygryza wargę podczas czytania.

Patrzyłem, jak jej język wysuwa się, by zwilżyć usta, kiedy się koncentrowała. Patrzyłem, jak przeciąga się jak kot, gdy była zmęczona, wyginając plecy i wydając te małe dźwięki, które od razu trafiały mi do fiuta.

Profesjonalny dystans, akurat.

Ironia jest taka, że pieniądze jej ojca dosłownie utrzymują moją matkę przy życiu.

Rak jest drogi. Dobre terapie, te, które naprawdę działają, kosztują więcej, niż większość ludzi zarabia przez całe życie.

Kiedy Michael Morris wyciąga stare przysługi z czasów przyjaźni, spodziewam się, że będzie chciał krwi.

Zamiast tego oferuje mi inny rodzaj planu spłaty.

Zadba o bezpieczeństwo swojej córki, a on zapewni mojej matce najlepsze leczenie, na jakie tylko stać pieniądze.

Niektóre układy są zbyt dobre, by je odrzucić.

Restauracja jest na tyle ekskluzywna, że nikt nawet nie mrugnie okiem, gdy dwóch mężczyzn w drogich garniturach zamawia whisky, która kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi.

Michael siedzi naprzeciwko mnie, wyglądając na każdego cala odnoszącego sukcesy biznesmena, za jakiego się podaje.

„Wysyłka do Vancouver idzie gładko” – mówi, kręcąc szklanką. – „Kontrola jakości jest wyjątkowa.”

„Żadnych problemów z pojazdami transportowymi?”

„Żadnych. Trasy są czyste, kierowcy godni zaufania.” Bierze łyk, potem odchyla się do tyłu. „Ta umowa może zmienić wszystko, Owen. Mówimy o największej sieci dystrybucyjnej na północnych terytoriach.”

Kiwam głową, rozumiejąc wagę tego, czego nie mówi.

Rodzina Morrisów właśnie zamierza zdominować rynek na wszystkich głównych szlakach narkotykowych odtąd aż po kanadyjską granicę. To taki układ, który pozwala ci być na tyle bogatym, by kupować kraje, i na tyle niebezpiecznym, że wszyscy chcą cię zgładzić.

„Konkurencja?”

„Załatwiona.” Uśmiech Michaela jest ostry jak brzytwa. „Niektórzy uczą się na własnej skórze, że nie zadziera się z interesami rodziny.”

Pijemy w wygodnej ciszy, dwóch starych przyjaciół, profesjonalistów omawiających ten rodzaj pracy, który utrzymuje nas w drogich garniturach, a innych wysyła wcześnie do grobu.

Jest w tym coś niemal relaksującego, w tym tańcu zakodowanego języka i wzajemnego zrozumienia.

Przypomnienie, kim jestem, co robię, dlaczego nie mogę sobie pozwolić na rozproszenie przez krótkie spódniczki i cięte języki.

„Jak tam moja córka?” – pyta Michael, a zmiana w jego tonie jest subtelna, ale zauważalna.

„Jest... pełna temperamentu.”

"Można to tak ująć." Michael śmieje się, a w jego głosie słychać tyle samo czułości, co zmęczenia. "Ma to po matce."

Wspomnienie jego żony zawisa w powietrzu niczym duch.

Znam tę historię—każdy w naszym świecie ją zna. Wypadek samochodowy, mówili. Wadliwe hamulce. Po prostu jedna z tych tragicznych rzeczy, które spotykają dobrych ludzi.

Bzdura.

To było zlecenie. Czyste, profesjonalne, mające wysłać wiadomość. Jedyny problem w tym, że ta wiadomość miała trafić do Michaela, nie do jego żony.

Teraz Michael próbuje chronić to, co mu zostało z rodziny, a ja jestem bronią, którą wybrał do tego zadania.

"Ona tego nie rozumie," mówię, bo to prawda.

"Ma pełne prawo być wściekła." Głos Michaela jest cichy, niemal smutny. "Nigdy mnie nie ma. Wszystko przegapiam. Jej urodziny, ukończenia szkoły, całe jej, kurwa, życie."

"Trzymasz ją przy życiu."

"Naprawdę? Czy po prostu więżę ją w złotej klatce?"

To uczciwe pytanie.

Noelle Morris żyje życiem, o jakim większość ludzi może tylko marzyć. Markowe ubrania, kosztowna edukacja, dom większy niż większość małych miasteczek. Ma wszystko, co można kupić za pieniądze.

Z wyjątkiem jedynej rzeczy, której naprawdę pragnie.

Ojca.

"Nie mogę się doczekać powrotu do domu," mówi Michael, a w jego głosie jest coś surowego, co każe mi spojrzeć na niego inaczej. "Ten interes się domknie i w końcu będę mógł się wycofać. Być prawdziwym ojcem, a nie tylko portfelem."

Telefon wibruje przy mojej piersi. Wyciągam go, by sprawdzić powiadomienie.

Ochrona posiadłości. Czujniki ruchu wyzwolone przy północnej bramie. Mała księżniczka znowu próbuje uciec.

"Służba wzywa," mówię, wstając i rzucając gotówkę na stół.

Michael uśmiecha się ze zrozumieniem. "Daje ci popalić, co?"

"Nic, na co nie byłbym gotowy."

"Wiem." Michael podnosi szklankę w żartobliwym toaście. "Wiem, że moja córka będzie przy tobie bezpieczna, przyjacielu."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bodyguard For A Virgin

Bodyguard For A Virgin

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa