passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bonded to My Enemy - Rozdział #5 - autor itsvlada

Bonded to My Enemy

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Odette

Droga do Akademii wydawała się tym razem dłuższa w dniu egzaminu wstępnego. Każdy krok był cięższy od poprzedniego, jakby sama ziemia próbowała powiedzieć mi, żebym zawróciła.

Dwadzieścia. Za dwa miesiące kończyłam dwadzieścia lat. Ostatnia szansa.

Członek Wielkiego Domu, który nie potrafił przejść selekcji, był plamą na nazwisku rodziny, której nie zmyje żadne bogactwo ani polityka. Żaden chorąży nie podąży za rządzącym Domem z niegodnym dziedzicem.

Mój ojciec uprościł sprawę: jeśli znowu zawiodę, stanę się żywym dowodem, że Feolan Norwood wydał coś bezwartościowego. Bez Akademii, bez smoka, nie miałam niezależności, przewagi, żadnej przyszłości, której nie kontrolowałby mój ojciec.

Albo żadnego życia wcale, jeśli mój ojciec…

„Hej.” Czyjeś ramię uderzyło o moje. „Przestań się nakręcać, słychać to aż stąd.”

Maren dołączyła do mnie krokiem — opalona słońcem, piegowata, w treningowej skórze Niebieskiego Smoka już ciasno zapiętej. Za nią Dorian dogonił nas, poprawiając zębami pasek swoich rękawic do sparingu.

„Ona się nie nakręca,” powiedział Dorian. „To jej wojenny wyraz twarzy.”

„To jej mina na 'zaraz zwymiotuję',” wzruszyła ramionami Maren.

„W sumie to to samo.” Dorian wzruszył ramionami.

Prawie się uśmiechnęłam. Maren i Dorian byli najbliższym, co miałam do przyjaciół w dywizji Niebieskiego Smoka. Dorastaliśmy w tej samej orbicie — matka Maren dowodziła jedną z nadbrzeżnych garnizonów mojego ojca, a ojciec Doriana prowadził zwiadowców Niebieskiego Smoka przy południowej granicy.

Przecinaliśmy się na każdym oficjalnym zgromadzeniu od dzieciństwa, ale dopiero w zeszłym roku stali się kimś więcej niż tylko znajomymi twarzami.

Maren naprawdę nie przejmowała się polityką Domów. Dorian także oblał swój pierwszy egzamin dwa lata temu i rozumiał ciężar drugiej szansy.

„Posłuchaj mnie.” Maren chwyciła mnie za ramię, zatrzymując. Jej brązowe oczy lśniły zawziętością. „Przez ostatni rok trenowałaś ciężej niż ktokolwiek, kogo widziałam. Jesteś gotowa. Zdasz dziś, dostaniesz swojego smoka, a potem będziemy w tym samym dormitorium — będziemy uczyć się razem, latać razem, wszystko razem. Taki jest plan.”

„Kain ci tego tym razem nie zepsuje,” dodał Dorian. „Jesteś lepsza niż w zeszłym roku, dużo lepsza.”

„A jeśli znowu mnie z nim sparują?” wyszeptałam, gdy strach pełzł mi po kręgosłupie.

„Wtedy spuścisz lanie temu aroganckiemu dupkowi.” Maren ścisnęła moje ramię. „I to raczej mało prawdopodobne, zwykle uczestników łączy się ze sobą. Żeby drugoroczniak załapał się na pojedynek jeden na jednego, to prawie niemożliwe.”

Powiedziała to, jakby to było proste. Jakby to było logiczne i oczywiste, nic, czym warto się przejmować. Jakby chłopak, który ostatnio połamał mi żebra i szeptał o mojej martwej matce, był tylko kolejną przeszkodą do przeskoczenia i już tego nie zrobi.

Chciałam mieć jej wiarę.

Przez kilka godzin tkwiłam w pierwszych dwóch egzaminach, które w tym roku były dla mnie łatwiejsze niż w zeszłym. Kamień Łuku pulsował i pokazał mój potencjał magiczny. Teoria — zaliczona. Trzeci i ostatni etap: pojedynek jeden na jednego.

Arena była wypełniona po brzegi. Kamienne siedzenia pięły się aż do sklepionego sufitu, pełne instruktorów, członków komisji, starszych roczników, którzy przyszli patrzeć, jak nowi krwawią.

Stałam w rzędzie kandydatów, obracając nadgarstkami, próbując powstrzymać drżenie rąk, gdy losowano pary.

W chwili, gdy wywołali moje imię razem z Kainem, żołądek mi się zacisnął.

Chyba sobie żartujecie…

Maren szepnęła „Kurwa” tak głośno, że kilka osób się odwróciło. Nie tracąc zimnej krwi, Maren odwróciła się do jakiegoś chłopaka za nami i bardzo przekonująco syknęła na niego, przykładając palec do ust.

Uśmiechnęła się do mnie pokrzepiająco, kiedy wyszłam na krąg do sparingu, a Kain już tam był. Rozluźniał ramiona z tą swoją nieznośną swobodą — znak więzi świeży na przedramieniu. Spojrzał na mnie i ten powolny, usatysfakcjonowany uśmiech rozlał mu się po twarzy, jakby właśnie dostał prezent.

„Runda druga, siostrzyczko.” Strzelił palcami. „Spróbuj nie płakać tym razem. W zeszłym roku było nam obojgu wystarczająco wstyd.”

„Jedyną żenadą jest twoja obsesja na punkcie walki z kimś o połowę mniej doświadczonym. Coś sobie rekompensujesz?”

Jego uśmiech stał się ostrzejszy. „Przekonamy się.”

Zabrzmiał gong. Był szybszy niż w zeszłym roku, silniejszy. Bardziej precyzyjny. Pierwszy cios trafił w moje żebra — te same, które dopiero co się zrosły po ostatniej lekcji z ojcem — i przygryzłam wargę, żeby nie krzyknąć. Nacierał dalej, bezlitosny, jak broń stworzona właśnie do tego.

"Nie wstawaj," powiedział, po tym jak po raz drugi rzucił mnie na ziemię. Stał nade mną, nawet się nie zasapał. "Serio, zostań tam. To jest żałosne."

Kiedy wstałam, uderzył mnie znowu, mocniej, i tym razem poczułam w ustach smak miedzi.

"Co próbujesz udowodnić?" Krążył wokół mnie jak drapieżnik. "Myślisz, że to czyni cię odważną? Myślisz, że twoja matka byłaby dumna, widząc, jak czołgasz się na czworakach?"

Wstałam. Znowu.

"Jesteś złamana, Odette." Jego głos zniżył się, tylko dla mnie. "Byłaś złamana, zanim cię dotknąłem. Ja tylko kończę to, co zaczął twój ojciec."

Coś eksploduje mi wtedy w piersi.

Nie myślałam. Moje ciało ruszyło instynktownie: lata ćwiczeń na drewnianych kukłach, lata z dziennikami mojej matki, lata wstawania po pobiciu przez mężczyznę, który miał mnie kochać.

Zasymulowałam ruch w lewo, obserwowałam jak przenosi ciężar ciała, i wbiłam kolano w jego udo. Zachwiał się, pół sekundy utraty równowagi — i wykorzystałam to.

Mój łokieć trafił Kaina w szczękę. Jego głowa odskoczyła w bok, a ja podcięłam mu nogi, zanim zdołał się pozbierać. Runął na ziemię z hukiem, dźwięk jego pleców uderzających o kamień poniósł się echem po cichym arenie — to było najdoskonalsze, co przeżyłam.

Stałam nad nim, krwawiąc, trzęsąc się, ledwo łapiąc oddech, podczas gdy on patrzył na mnie z czymś, czego nigdy wcześniej nie widziałam na jego twarzy. Nie gniew, nie nienawiść. Coś bliższego szokowi.

A pod tym, ukryte tak głęboko, że prawie tego nie uchwyciłam, błysk czegoś, co przerażająco przypominało szacunek.

Kiedy zadzwonił dzwonek, arena wybuchła.

Wygrałam. Naprawdę… pokonałam Kaina.

Bogowie, to jest niesamowite. Naprawdę mi się udało, zdałam egzamin. Zasłużyłam na swoje miejsce i w końcu mam szansę pokazać wszystkim swoją wartość.

Ale moje słodkie zwycięstwo trwało dokładnie czterdzieści pięć sekund.

"Chciałbym zgłosić się jako jej mentor." Głos Kaina przeciął hałas.

Stał już na nogach, ocierając krew z rozciętej wargi, zwracał się do Głównego Instruktora Vossa, jakby przed chwilą nie leżał na ziemi. Voss uniósł brew, "Chcesz zostać mentorem kandydatki, która właśnie cię pokonała?"

"Ona mnie nie pokonała. Zobaczyłem potencjał i chciałem sprawdzić, jak daleko się posunie," powiedział Kain bez mrugnięcia. "Jest surowa, niezdyscyplinowana, ale jest w niej coś. Przy odpowiednim prowadzeniu może być świetną jeźdźczynią, kapitanie Voss."

Zimna krew odpłynęła mi z żył.

Rok śniłam o tej chwili — dostać się do Akademii i wreszcie oddalić się od Kaina. Akademia miała być miejscem, gdzie przestanę być jego celem, a zacznę być sobą.

A teraz chciał mnie w swojej dywizji. W swoim dormitorium. Na swoim terytorium. Pod jego władzą, bez nikogo z mojego klanu, kto mógłby być świadkiem czegokolwiek, co postanowi zrobić. Każdego dnia, każdy posiłek, każdy trening — on.

"Zaleciłbym też przeniesienie jej do dywizji Czarnego Smoka," kontynuował Kain, nonszalancko i jakby z góry przygotowany. "Będzie trenować z naszymi jeźdźcami, mieszkać w naszym dormitorium… W końcu jesteśmy rodziną, więc ma sens, żeby była blisko."

Voss wydawał się zachwycony. "To wyjątkowo hojnie z twojej strony, Bittencourt."

"Jestem hojną osobą." Rzucił na mnie spojrzenie, a ten uśmiech na jego twarzy… Ten sam, który miał, zanim w zeszłym roku złamał mi żebra.

Ten, który mówił: ‘To jest moje, a ty mi to właśnie oddałaś.’

"Nie," powiedziałam stanowczo. "Jestem Niebieski Smok. Trenuję i mieszkam z moim klanem."

"Przydziały mentorskie mają pierwszeństwo przed zakwaterowaniem klanowym. Jeśli Bittencourt jest gotów wziąć odpowiedzialność za twój rozwój, zostaniesz przydzielona pod jego opiekę," powiedział Voss, już coś zapisując na swoim pergaminie. Spojrzał w górę, uśmiechnął się tak, jakby robił mi przysługę. "Uważaj się za szczęściarę. Większość pierwszorocznych dałaby się za taką okazję pokroić."

Odwróciłam się, a twarz Maren w tłumie była biała, Dorian miał zaciśnięte pięści przy bokach. Żadne z nich nie mogło się odezwać — taki był protokół Akademii, nie do podważenia.

Kain podszedł bliżej, na tyle blisko, że tylko ja mogłam usłyszeć.

"Witaj na moim terytorium, siostrzyczko," wyszeptał. "Mam nadzieję, że podobał ci się twój ostatni dzień wolności."

Wpatrywałam się w niego, chłopaka, który właśnie przegrał ze mną na tym polu i jakoś mimo to wygrał.

Pozwolił mi się pokonać. Zaplanował to od momentu, gdy rozlosowano pary, a może i wcześniej. Walka, porażka, szlachetna oferta mentorstwa… wszystko. Klatka zbudowana z hojności, do której weszłam prosto sama.

Jego ciemne oczy trzymały moje — rozbawione, cierpliwe. Głodne.

"To nie jest mentorstwo," powiedziałam cicho.

"Nie," zgodził się. "To będzie dla ciebie piekło na ziemi. Gwarantuję ci to, siostrzyczko."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Odette

Impreza Ember Night rozlała się po zachodnim tarasie Akademii niczym żywa istota. Maren opowiadała mi o niej już tygodnie temu: tradycja starsza niż sama Akademia, obchodzona co roku w rocznicę pierwszego związania ze smokiem.

Na skraju drzew rozbrzmiewała muzyka wykonywana przez grupę starszych uczniów — dwa skrzypce, bęben i ktoś o głębokim głosie śpiewający stare, górskie ballady, które nie należały do żadnego konkretnego klanu. Światło ognia, brzęk kufli i zbyt głośny śmiech.

Pierwszoklasiści i starsi uczniowie mieszali się w tym rodzaju chaosu, który zdarzał się tylko przez kilka nocy w roku. Gdy lojalności klanowe rozmywały się na tyle, by każdy mógł udawać, że nie ma ochoty zabić drugiego.

Przez pierwszą godzinę trzymałam się z Maren i Dorianem. Skrzydło Niebieskiego Smoka, zakątek przy fontannach, gdzie zbierał się nasz klan — gdzie byłam przynajmniej tolerowana jako ich Najwyższa Pani.

Maren ciągle dolewała mi do kubka, Dorian rzucał okropne dowcipy, i przez chwilę prawie czułam, jakby to było poczucie przynależności, jakby to był spokój. Potem ona zniknęła z chłopakiem, na którego od dawna zerkała, a Dorian został wciągnięty w zawody na siłowanie się na rękę, i popełniłam błąd, szukając czegoś, co nie było alkoholem...

Zły zakręt. Potem kolejny.

Gdy dźwięki całkowicie ucichły, a światło pochodni zbladło, zdałam sobie sprawę, że się zgubiłam. „Na bogów, gdzie…”

Poczułam zapach ogniska, zanim je zobaczyłam. Krawędź klifu otworzyła się przede mną: płaski kawałek skały z widokiem na wąwóz Ashward, gdzie Akademia kiedyś zrzucała ciała zdrajców i przeprowadzała egzekucje.

Klan Czarnego Smoka przywłaszczył sobie to miejsce jako swój punkt zborny, bo oczywiście musieli. Pięćdziesiąt, może sześćdziesiąt osób, rozproszonych wokół płomieni, pijących, śmiejących się, ich głosy niosły się nad krawędzią w nicość.

Odwróciłam się i już zaczęłam się cofać, gdy ich zobaczyłam.

Kain siedział na płaskim głazie przy ognisku, a Elowyn bezwstydnie siedziała okrakiem na jego kolanach, kręcąc biodrami w powolnych, zamierzonych okręgach. Jego dłonie były pod jej koszulą — nawet nie próbował tego ukrywać. Można było zobaczyć kształt jego palców przesuwających się pod materiałem, obejmujących jej piersi, gdy ona wyginała się ku niemu.

Praktycznie uprawiali ze sobą seks na oczach wszystkich i nic ich to nie obchodziło.

Jej głowa była odchylona do tyłu, gardło odsłonięte, a on przesuwał językiem po jej szyi, podczas gdy ona jęczała — występowali dla tłumu i kochali każdą sekundę. Potem pociągnęła go za włosy do tyłu i pocałowała. Mokro, z otwartymi ustami, w taki sposób, że nic nie zostawiało wyobraźni.

Jego dłonie zjechały na jej biodra, ściskał je tak mocno, że pewnie zostawi ślady, przyciągając ją jeszcze bliżej siebie. Zajęczała mu w usta i poruszyła biodrami mocniej, a ktoś z boku zagwizdał jak wilk.

Coś skręciło mi się w dole brzucha — gorące, niechciane i głęboko niewłaściwe.

Nigdy nikt nie dotykał mnie w ten sposób, nikt nie patrzył na mnie tak, jak Kain patrzył na nią, a moje ciało nie potrafiło zrozumieć, że ten widok powinien mnie obrzydzać. Obrzydzał mnie.

Wbiłam paznokcie w dłonie i stłumiłam to uczucie, zakopałam je pod każdą pamięcią o połamanych żebrach i szeptanych okrucieństwach.

To jest Kain, drań, który łamał ci kości i szydził z twojej martwej matki, ty bezwstydna dziewczyno.

„Weźcie sobie boks, Bittencourt”, zawołał jakiś chłopak, śmiejąc się. „Albo chociaż pobierajcie opłatę za wstęp.”

Kain nawet nie przerwał pocałunku. Po prostu podniósł rękę i pokazał im środkowy palec.

Żołądek mi się przewrócił od tego widoku, sama nie wiem dlaczego. Kiedy się cofnęłam, pod moim butem trzasnęła gałązka i oczy Elowyn natychmiast mnie odnalazły ponad ramieniem Kaina.

„No proszę.” Odchyliła się tylko na tyle, by móc mówić, jej usta były spuchnięte i błyszczące. Triumfujący uśmiech rozciągnął jej wargi, wciąż poruszała biodrami na kolanach Kaina, jakby nie mogła przestać. „Patrzcie, kto się tu zabłąkał.”

Wszystkie głowy się odwróciły, a ja zrobiłam kolejny krok do tyłu. „Już wychodziłam…”

„Nie, nie wychodziłaś.” Jakiś chłopak, którego nie znałam, zastąpił mi drogę. Wysoki, szeroki w barach, z tatuażem Czarnego Smoka na szyi. „Kiedy suka z Niebieskiego Smoka wchodzi na nasze terytorium, nie wychodzi tak po prostu.”

„Przepuść mnie,” powiedziałam, próbując go obejść.

„Albo co?” Chłopak zrobił krok bliżej, jego oddech śmierdział piwem. „Pójdziesz do tatusia Norwooda? A nie, czekaj — nawet on cię nie chce. Słyszałem, że po twojej ostatniej oblanym egzaminie obił cię tak, że trzeba było wezwać uzdrowiciela.”

Ostry i natychmiastowy śmiech rozlał się po grupie jak ogień. Więcej z nich wstało, otoczyli mnie, a ognisko malowało ich twarze w migoczącym pomarańczowym świetle.

„Jak w ogóle dostałaś się do Akademii?” Tym razem dziewczyna, skrzyżowane ramiona, wykrzywione usta. „Tatuś załatwił? Nie mógł pozwolić, żeby jego ukochana porażka skompromitowała go drugi raz z rzędu?”

„To był Kain.” Inny głos. „Pewnie po prostu pozwolił jej wygrać, zlitował się nad swoją żałosną przyrodnią siostrzyczką.”

„To prawda, Kain?” zawołała Elowyn przez ramię, wciąż siedząc na jego kolanach. Ona się nie ruszyła, on też nie. „Pozwoliłeś małej przybłędzie wygrać, żeby mieć ją na smyczy?”

Kain milczał. Patrzył na mnie przez ramię Elowyn, twarz nie do odczytania, jedna dłoń wciąż spoczywała na jej udzie.

„To chyba rodzinne,” ktoś powiedział, bliżej teraz. Czułam, jak się zbliżają. „Jej matka też była żałosna. Umarła z wrzaskiem na polu bitwy, nie potrafiła się nawet obronić, a co dopiero ochronić swoje dziecko.”

Zamykały się wokół mnie. Krawędź klifu — stałam tuż przy niej. Tłum zaganiał mnie, krok po kroku, obelga po obelgach.

„Zamknij się.” Mój głos się załamał i znienawidziłam siebie za okazanie słabości. „Nie waż się mówić o mojej matce.”

„Dlaczego nie? Nie żyje. Co ona może zrobić?”

Kostka mi się ugięła, gdy niepewnie na niej stanęłam, cofając się i wciąż próbując wyglądać groźnie.

„Ostrożnie,” ktoś powiedział z udawaną słodyczą. „Nie chciałabyś się potknąć.”

„Podążaj za matką,” odezwał się inny głos. „Tam jest wasze miejsce.”

Pchnięcie przyszło z tyłu. Mocne. Dwie dłonie płasko na moim ramieniu i runęłam do przodu — a ziemia zniknęła pod stopami.

Moje ręce chwyciły krawędź. Palce szorowały po skale, ciało zawisło w powietrzu. Pode mną wąwóz spadał w czarną nicość. Wiatr szarpał ubranie, targał włosy. Ramiona paliły bólem.

Kurwa, nie mogę tu po prostu umrzeć!

Spojrzałam w górę. Kain patrzył. Dziesięć stóp dalej, Elowyn wciąż na jego kolanach, jego ciemne oczy utkwione w moich białych kłykciach i drżących ramionach. Widział wszystko.

Nie ruszył się. Zamiast tego odwrócił się do Elowyn, przyciągnął ją bliżej. Przyłożył usta do jej szyi i wyszeptał coś, co ją rozśmieszyło. Jakby mnie już nie było.

I w jego oczach, tuż zanim odwrócił wzrok — nie nienawiść. Przebłysk pragnienia, żebym puściła.

Moje palce się omsknęły. Najpierw jedna dłoń — walczyłam, paznokcie pękały o skałę, dłonie śliskie od krwi. Potem druga. I nie było już nic podemną, tylko powietrze.

Wiatr wyrwał mi krzyk z gardła. Ściany wąwozu rozmazały się, ziemia pędziła w górę, a ja myślałam tylko o matce.

Tak się czuła — niebo ciemniało i nikt też po nią nie sięgnął.

Uderzenie. Ale nie takie, jakiego się spodziewałam. Coś twardego uderzyło mnie z boku. Łuski, ciepłe i żłobione. Pazury zacisnęły się wokół mojej talii, mocno i ostrożnie, i nagle unosiłam się, nie spadałam.

Smok — brązowy, o szerokich skrzydłach, zrodzony w górach. Przez okropną sekundę byłam pewna, że to reszta żartu: jeździec Czarnego Smoka łapiący mnie, tylko po to, by zrzucić wyżej.

Ale wtedy silna dłoń sięgnęła w dół i wciągnęła mnie na siodło. Chwyciłam się skórzanych rzemieni, dysząc, trzęsąc się tak bardzo, że zgrzytały mi zęby.

Wtedy zobaczyłam twarz nade mną i coś w mojej piersi pękło na oścież.

Arcelios Leblon. Syn Północnego Domu Czarnego Smoka. Pamiętałam go — lata temu, podczas letnich wizyt przed wojną. Chadzał za mną i Kainem jak cień, cichszy niż oboje z nas, zawsze obserwujący.

Gdy mieliśmy trzynaście lat, zaczął przynosić mi polne kwiaty z górskich łąk — małe bukieciki zostawiane na parapecie gościnnego pokoju, w którym akurat mieszkałam, nigdy z liścikiem, nigdy nie wspominane. Kain bezlitośnie się z niego naśmiewał, a Arcelios tylko się uśmiechał i robił to dalej.

A potem jednego lata kwiaty zniknęły. Oddalił się od nas obojga bez słowa wyjaśnienia.

„Jesteś ranna?” Pochylał się nade mną, obie ręce na uprzęży siodła, wyraz twarzy między furią a ulgą. „Odette, popatrz na mnie. Jesteś ranna?”

Nie mogłam odpowiedzieć. Ręce mi krwawiły, całe ciało drżało z adrenaliny i czegoś bliskiego szokowi. Mogłam się tylko skupić na jego piaskowych włosach, znajomych ciepłych oczach i ciepłych dłoniach, które ostrożnie obmacywały moje ciało, szukając ran.

Nie pytał ponownie, po prostu rozpiął swoją skórzaną kurtkę i narzucił mi ją na ramiona. Otulił mocno, jego dłonie zatrzymały się na moment, upewniając się.

„Mam cię,” powiedział cicho i pewnie. „Ze mną jesteś bezpieczna.”

Pod nami klif malał. Widziałam ognisko, porozrzucane sylwetki i Kaina. Nadal siedział na tym głazie, Elowyn wciąż na jego kolanach. Spoglądał w górę na smoka, na Arceliosa. Na mnie, otuloną kurtką innego mężczyzny.

Nawet z tej wysokości widziałam, jak jego wyraz twarzy się zmienia.

Patrz. Zobacz, co zrobiłeś, i żałuj tego do końca życia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Kaina

Grzęda była jedynym miejscem na terenie Akademii, które nie sprawiało, że miałem ochotę coś podpalić.

Poszarpane skały ciągnęły się wzdłuż wschodniego grzbietu, otwarte na niebo, rozgrzane od smoków śpiących w skupiskach między skalnymi formacjami. Moja smoczyca Avalora zwinięta była przy dalekiej krawędzi, jej czarne łuski piły blask księżyca.

Otworzyła jedno bursztynowe oko, gdy się zbliżyłem, wypuściła obłok ciepłego powietrza i oparła łeb na mojej dłoni.

„Hej, dziewczyno”, mruknąłem. „Tak. Ty też nie możesz spać.”

Usiadłem przy jej boku, pozwoliłem, by jej ciepło wsiąkało mi w plecy, i zamknąłem oczy. Cisza. Wiatr. Cichy pomruk smoków oddychających w śnie. Najbliżej spokoju, jakiego dziś dostanę.

W głowie wciąż odtwarzałem klif — ognisko, tłum, moment, gdy ktoś popchnął Odette.

Nie ruszyłem się. Do tego wciąż wracałem, to zalegało mi w piersi jak kamień, który połknąłem nie tak. Trzydzieści osób, trzydziestometrowy spadek, a ja siedziałem z Elowyn na kolanach i patrzyłem, jak palce Odette się ześlizgują.

Coś we mnie wtedy ruszyło naprzód, odruch zakopany tak głęboko, że nie sądziłem, że jeszcze istnieje, i stłumiłem go. Bo jeśli uratuję córkę człowieka, którego zamierzałem zabić, to co z moim planem? Kim wtedy będę?

A potem pojawił się Arcelios. Leciał na swoim brązowym smoku niczym bohater z bajki, wyciągnął ją z powietrza, otulił kurtką.

Wściekłość, która mnie wtedy ogarnęła, nie miała nic wspólnego z lojalnością klanową czy zdradzoną przyjaźnią. Była starsza, brzydsza, i nienawidziłem siebie za to, że ją poczułem — bardziej niż jego za to, że ją wywołał.

Wtedy zobaczyłem ją.

Postać stojącą boso na skałach przy niższych zagrodach. Cienka biała koszula nocna, jedna z tych absurdalnie eleganckich, które zawsze lubiła, platynowe blond włosy do pasa unoszące się i opadające na wietrze niczym z opowieści o duchach. Zupełnie nieruchoma.

Nie opierała się o nic, nie siedziała — po prostu stała. Ramiona napięte, oddech tak ciężki, że słyszałem go z sześciu metrów.

Odette.

„Co ty, do cholery, tu robisz?” zawołałem, ale nie dostałem żadnej odpowiedzi. Nawet nie drgnęła. „Mówię do ciebie…” Odepchnąłem się od Avallory i podszedłem bliżej. „Co ty, do kurwy nędzy, robisz w grzędzie o północy, Norwood? To nie jest twój korytarz w akademiku.”

Nic. Nie ruszyła się, nie mrugnęła. Ręce zwisały wzdłuż ciała, palce lekko zgięte, a jej oddech był głęboki i powolny — zbyt powolny, zbyt rytmiczny. Jakby była zupełnie gdzie indziej.

To było nie tak. Odette zawsze ripostowała, można było według niej nastawiać zegarek.

Gdy tylko pokonałem dystans, chwyciłem jej podbródek i odwróciłem twarz ku sobie, moje ciało zamieniło się w posąg. Jej oczy świeciły — słabo, ledwie dostrzegalnym, ale nie do pomylenia złotem wokół źrenicy.

To było jak blask pod powierzchnią, migoczący niczym światło świecy uwięzione pod morskim odcieniem. Zadrżało raz, drugi, i coś ścisnęło mi pierś, bo czytałem o tym. Słyszałem, jak matka o tym mówiła, a to przecież niemożliwe…

„Co do cholery jest z tobą nie tak?” wyszeptałem.

Złoto zniknęło jakby ktoś zatrzasnął drzwi, zieleń zalała oczy, a Odette gwałtownie zaczerpnęła powietrza. Jej ciało szarpnęło się, jakby wrzucono ją do lodowatej wody, i cofnęła się, wyrywając podbródek z mojej ręki, mrugając gwałtownie.

„Co… Gdzie…” Rozejrzała się. Spojrzała na bose stopy, na skały, na śpiące smoki, na otwarte niebo. Potem na mnie. „Dlaczego tu jestem? Jak…”

„To ty mi powiedz.”

„Nie…” Przycisnęła dłonie do skroni. „Byłam w łóżku. Spałam.”

„Cóż, teraz nie jesteś w łóżku, prawda?” Skrzyżowałem ramiona, chowając nagłe zaniepokojenie w piersi. „Stoisz boso w smoczej grzędzie w tej cholernej koszuli nocnej jak kompletnie szalona lunatyczka. Bardzo stabilne zachowanie, Odie, naprawdę zdrowe.”

„Nie wiem, jak tu trafiłam”, zaprotestowała, patrząc na mnie ostrożnie spod rzęs.

„Oczywiście, że nie wiesz. Mało wam było, że twoja rodzina już raz ukradła jajo z naszego gniazda? Teraz skradasz się po grzędzie o północy.” Zrobiłem krok bliżej, pozwalając, by mój głos stał się lodowaty. „Czego szukasz, kolejnego do zabrania? Szkoda, dla ciebie nie ma tu żadnego. To nie jest pieprzone sanktuarium, smoki nie zostawiają tu jaj.”

Głowa Odette gwałtownie się uniosła. Oto była, ogień w jej oczach — tylko zielone, ale płonące. „Nigdy niczego nie ukradłam.”

„Twój ojciec tak. Ta sama krew, to samo gówno.”

Odpowiedziała ciosem. Oto Odette, którą znam. „Zabawne, słyszeć to od syna człowieka, który wywołał wojnę.”

„Mój ojciec wywołał wojnę, by odzyskać to, co twój ukradł. To różnica.”

„Różnica jest taka, że mój ojciec wygrał.” Powiedziała to tak, jakby wbijała mi nóż w serce. „A twój zdrajca gnije teraz pod ziemią.”

Moje dłonie zacisnęły się w pięści, każdy mięsień napiął się tak, że aż bolały mnie ramiona.

Wściekłość była żywą istotą: chciała jej gardła, chciała przywalić ją o skałę tak mocno, żeby pękła, chciała, by zapłaciła za każde słowo, które właśnie wypowiedziała, i każdą ranę, jaką te słowa mi zadały.

Ale pod tą wściekłością, pod furią, która była czysta, prosta i łatwa do użycia, coś się kryło. Coś, co sprawiało, że czułem się, jakby wsunęła dłoń do mojego wnętrza, zacisnęła ją na czymś, czego pilnowałem, i ścisnęła.

Uśmiechnąłem się powoli, tym uśmiechem, przy którym ludzie zwykle się cofali. Ona nie — nigdy tego nie robiła. Zawsze zbyt głupia, żeby zrobić to, co właściwe.

"Wiesz, co najbardziej lubię w tym układzie, Odie? W tej całej farsie z przyrodnim rodzeństwem?" Ruszyłem w jej stronę, a ona nawet nie drgnęła — głupia, odważna i przez to jeszcze bardziej irytująca. "Wszyscy oczekują, że będę cię nazywał rodziną. Że cię ochronię. Że potraktuję cię jak siostrę."

Zatrzymałem się tak blisko, że jej nocna koszula musnęła moją klatkę piersiową.

Cienki materiał przesunął się po mnie i poczułem ciepło jej ciała — jej oddech, szybkie unoszenie i opadanie żeber, żar jej skóry przenikający przez len do mojej.

To się działo za każdym pieprzonym razem, gdy byłem zbyt blisko: ta niechciana świadomość, to uczucie w trzewiach, które nie miało nic wspólnego z nienawiścią i wszystko z dziewczyną, którą próbowałem pogrzebać od szesnastego roku życia.

"Ale wolałbym pochylić cię nad tymi skałami i wyruchać jak najgorszą dziwkę, niż nazwać cię rodziną. Chociaż nawet to byłoby hojne." Mój wzrok zsunął się po jej ciele, upewniając się, że poczuła każdy jego centymetr. "Nie zmarnowałbym wysiłku na coś tak żałosnego, nawet żeby coś udowodnić."

Jej dłoń uniosła się błyskawicznie i prawie uderzyła mnie w twarz, ale złapałem ją za nadgarstek, zanim policzek doszedł do skutku, ścisnąłem. "Co jest? Trafiłem w czuły punkt?"

"Jesteś obrzydliwy," syknęła, ale się nie wyrwała. Jej klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, policzki miała zaróżowione, a z tak bliska widziałem, jak żyła w jej gardle pulsuje. "Tak mówisz do każdej dziewczyny, czy tylko do tych, których się boisz?"

"Boję się?" Zaśmiałem się. "Ciebie?"

"Tego, co czujesz, gdy jesteś tak blisko mnie." Jej głos zniżył się, cichy i śmiertelny. "Bo ciągle znajdujesz wymówki, by być właśnie tutaj, Kain. Gdybyś mnie naprawdę nienawidził, po prostu byś mnie ignorował. Ale nie możesz, prawda?"

Mocniej ścisnąłem jej nadgarstek, jednocześnie przyciskając ją do skalistej ściany, twardo. Jej kręgosłup uderzył w kamień i wstrzymała oddech, gdy drugą dłoń położyłem obok jej głowy.

Nachyliłem się tak, że nasze usta dzieliły cale, aż mogła wchłonąć prawdę do swojej pustej, bezużytecznej, ładnej głowy. "Nie pochlebiaj sobie."

"To mnie puść," wyszeptała, patrząc na moje usta.

Nie zrobiłem tego.

Wokół nas smoki podnosiły głowy. Bursztynowe oczy, złote, jedna para lodowatych, błękitnych — wszystkie patrzyły z cichą ciekawością. Avalora warknęła nisko w piersi. Nie ostrzegawczo, ale w sposób, który sprawił, że poczułem ciarki na skórze.

"Wkrótce pójdziesz szukać swojego jaja," powiedziałem. "Pewnie jakiegoś karłowatego, odrzuconego niedorozwoju, równie bezwartościowego jak jeździec, który się z nim zwiąże. A kiedy to się stanie, przechodzisz do mojego oddziału. Mojej sypialni. Mojego terytorium."

Przeszukałem jej spojrzenie, szukając znowu tego złotego poblasku. Nic. Tylko zieleń, rozpalona i wściekła. "Myślisz, że zeszły rok był trudny? Spokój to luksus, którego już nigdy nie zaznasz."

"Obiecujesz?" Uniosła podbródek, a jej usta były tak blisko, że czułem jej oddech. "Jak na razie twoje groźby to najnudniejsza część mojego dnia."

Odette odepchnęła mnie gwałtownie, gdy w pobliżu rozległy się kroki, ostre i nagłe na kamieniu. Obie dłonie płasko na mojej piersi, odsunęła mnie z siłą, która mnie zaskoczyła. Oddychała jak po przebiegnięciu mili, oczy szeroko otwarte ze strachu.

Przerażona, że ktoś nas tak zobaczył.

Przerażona tym, jak to wyglądało. Czym to było.

Arcelios wyszedł zza skalnej formacji. Krew mi zawrzała, gdy rozpoznałem, kto to.

Ten zdradziecki gnojek, znów pojawiający się tam, gdzie go nie chciano, kręcący się wokół niej, jakby miał prawo być blisko czegoś, co kiedyś należało do mnie.

Zdrada była stara, ale nie wyblakła — jeśli już, to za każdym razem, gdy widziałem go z Odette, wyostrzała się, wbijała głębiej, bo nie tylko wybrał jej stronę.

Jego wzrok przesunął się z Odette na mnie. Zobaczył za małą odległość między nami, jej zaróżowione policzki i mój zaciśnięty szczękościsk. I oczywiście wpakował swój pieprzony nos tam, gdzie nie powinien.

"Wszystko w porządku?" zapytał, patrząc na nią. Tylko na nią.

"Dobrze," Odette odpowiedziała zbyt szybko. Skrzyżowała ramiona na nocnej koszuli, nagle świadoma, jaka jest cienka. "Właśnie wychodziłam."

"Odwiodę cię," powiedział Arcelios.

"Nie potrzebuje eskorty," rzuciłem stanowczo. "Jest głupia, ale nie jest dzieckiem."

"Uważaj, co mówisz, Bittencourt." Spojrzał na mnie wtedy — spokojny i opanowany. Ani śladu po chłopcu, który kiedyś słuchał mnie bez pytania. "Nie pytałem cię."

Odette ruszyła w jego stronę bez słowa. Arcelios położył dłoń na jej plecach, lekko i opiekuńczo, prowadząc ją ku ścieżce. Nie obejrzała się za mną, gdy patrzyłem, jak odchodzą.

Kolejna osoba, która wybrała źle. Kolejny zdrajca z twarzą przyjaciela.

Stałem sam w gnieździe, smoki patrzyły na mnie tymi pradawnymi, wszystkowiedzącymi oczami. Krew pulsowała mi gorąco, dłonie miałem zaciśnięte w pięści po bokach. Powtarzałem sobie, że ten żar w piersi to nienawiść.

Tylko nienawiść. Nic więcej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bonded to My Enemy

Bonded to My Enemy

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa