Perspektywa Odette
Impreza Ember Night rozlała się po zachodnim tarasie Akademii niczym żywa istota. Maren opowiadała mi o niej już tygodnie temu: tradycja starsza niż sama Akademia, obchodzona co roku w rocznicę pierwszego związania ze smokiem.
Na skraju drzew rozbrzmiewała muzyka wykonywana przez grupę starszych uczniów — dwa skrzypce, bęben i ktoś o głębokim głosie śpiewający stare, górskie ballady, które nie należały do żadnego konkretnego klanu. Światło ognia, brzęk kufli i zbyt głośny śmiech.
Pierwszoklasiści i starsi uczniowie mieszali się w tym rodzaju chaosu, który zdarzał się tylko przez kilka nocy w roku. Gdy lojalności klanowe rozmywały się na tyle, by każdy mógł udawać, że nie ma ochoty zabić drugiego.
Przez pierwszą godzinę trzymałam się z Maren i Dorianem. Skrzydło Niebieskiego Smoka, zakątek przy fontannach, gdzie zbierał się nasz klan — gdzie byłam przynajmniej tolerowana jako ich Najwyższa Pani.
Maren ciągle dolewała mi do kubka, Dorian rzucał okropne dowcipy, i przez chwilę prawie czułam, jakby to było poczucie przynależności, jakby to był spokój. Potem ona zniknęła z chłopakiem, na którego od dawna zerkała, a Dorian został wciągnięty w zawody na siłowanie się na rękę, i popełniłam błąd, szukając czegoś, co nie było alkoholem...
Zły zakręt. Potem kolejny.
Gdy dźwięki całkowicie ucichły, a światło pochodni zbladło, zdałam sobie sprawę, że się zgubiłam. „Na bogów, gdzie…”
Poczułam zapach ogniska, zanim je zobaczyłam. Krawędź klifu otworzyła się przede mną: płaski kawałek skały z widokiem na wąwóz Ashward, gdzie Akademia kiedyś zrzucała ciała zdrajców i przeprowadzała egzekucje.
Klan Czarnego Smoka przywłaszczył sobie to miejsce jako swój punkt zborny, bo oczywiście musieli. Pięćdziesiąt, może sześćdziesiąt osób, rozproszonych wokół płomieni, pijących, śmiejących się, ich głosy niosły się nad krawędzią w nicość.
Odwróciłam się i już zaczęłam się cofać, gdy ich zobaczyłam.
Kain siedział na płaskim głazie przy ognisku, a Elowyn bezwstydnie siedziała okrakiem na jego kolanach, kręcąc biodrami w powolnych, zamierzonych okręgach. Jego dłonie były pod jej koszulą — nawet nie próbował tego ukrywać. Można było zobaczyć kształt jego palców przesuwających się pod materiałem, obejmujących jej piersi, gdy ona wyginała się ku niemu.
Praktycznie uprawiali ze sobą seks na oczach wszystkich i nic ich to nie obchodziło.
Jej głowa była odchylona do tyłu, gardło odsłonięte, a on przesuwał językiem po jej szyi, podczas gdy ona jęczała — występowali dla tłumu i kochali każdą sekundę. Potem pociągnęła go za włosy do tyłu i pocałowała. Mokro, z otwartymi ustami, w taki sposób, że nic nie zostawiało wyobraźni.
Jego dłonie zjechały na jej biodra, ściskał je tak mocno, że pewnie zostawi ślady, przyciągając ją jeszcze bliżej siebie. Zajęczała mu w usta i poruszyła biodrami mocniej, a ktoś z boku zagwizdał jak wilk.
Coś skręciło mi się w dole brzucha — gorące, niechciane i głęboko niewłaściwe.
Nigdy nikt nie dotykał mnie w ten sposób, nikt nie patrzył na mnie tak, jak Kain patrzył na nią, a moje ciało nie potrafiło zrozumieć, że ten widok powinien mnie obrzydzać. Obrzydzał mnie.
Wbiłam paznokcie w dłonie i stłumiłam to uczucie, zakopałam je pod każdą pamięcią o połamanych żebrach i szeptanych okrucieństwach.
To jest Kain, drań, który łamał ci kości i szydził z twojej martwej matki, ty bezwstydna dziewczyno.
„Weźcie sobie boks, Bittencourt”, zawołał jakiś chłopak, śmiejąc się. „Albo chociaż pobierajcie opłatę za wstęp.”
Kain nawet nie przerwał pocałunku. Po prostu podniósł rękę i pokazał im środkowy palec.
Żołądek mi się przewrócił od tego widoku, sama nie wiem dlaczego. Kiedy się cofnęłam, pod moim butem trzasnęła gałązka i oczy Elowyn natychmiast mnie odnalazły ponad ramieniem Kaina.
„No proszę.” Odchyliła się tylko na tyle, by móc mówić, jej usta były spuchnięte i błyszczące. Triumfujący uśmiech rozciągnął jej wargi, wciąż poruszała biodrami na kolanach Kaina, jakby nie mogła przestać. „Patrzcie, kto się tu zabłąkał.”
Wszystkie głowy się odwróciły, a ja zrobiłam kolejny krok do tyłu. „Już wychodziłam…”
„Nie, nie wychodziłaś.” Jakiś chłopak, którego nie znałam, zastąpił mi drogę. Wysoki, szeroki w barach, z tatuażem Czarnego Smoka na szyi. „Kiedy suka z Niebieskiego Smoka wchodzi na nasze terytorium, nie wychodzi tak po prostu.”
„Przepuść mnie,” powiedziałam, próbując go obejść.
„Albo co?” Chłopak zrobił krok bliżej, jego oddech śmierdział piwem. „Pójdziesz do tatusia Norwooda? A nie, czekaj — nawet on cię nie chce. Słyszałem, że po twojej ostatniej oblanym egzaminie obił cię tak, że trzeba było wezwać uzdrowiciela.”
Ostry i natychmiastowy śmiech rozlał się po grupie jak ogień. Więcej z nich wstało, otoczyli mnie, a ognisko malowało ich twarze w migoczącym pomarańczowym świetle.
„Jak w ogóle dostałaś się do Akademii?” Tym razem dziewczyna, skrzyżowane ramiona, wykrzywione usta. „Tatuś załatwił? Nie mógł pozwolić, żeby jego ukochana porażka skompromitowała go drugi raz z rzędu?”
„To był Kain.” Inny głos. „Pewnie po prostu pozwolił jej wygrać, zlitował się nad swoją żałosną przyrodnią siostrzyczką.”
„To prawda, Kain?” zawołała Elowyn przez ramię, wciąż siedząc na jego kolanach. Ona się nie ruszyła, on też nie. „Pozwoliłeś małej przybłędzie wygrać, żeby mieć ją na smyczy?”
Kain milczał. Patrzył na mnie przez ramię Elowyn, twarz nie do odczytania, jedna dłoń wciąż spoczywała na jej udzie.
„To chyba rodzinne,” ktoś powiedział, bliżej teraz. Czułam, jak się zbliżają. „Jej matka też była żałosna. Umarła z wrzaskiem na polu bitwy, nie potrafiła się nawet obronić, a co dopiero ochronić swoje dziecko.”
Zamykały się wokół mnie. Krawędź klifu — stałam tuż przy niej. Tłum zaganiał mnie, krok po kroku, obelga po obelgach.
„Zamknij się.” Mój głos się załamał i znienawidziłam siebie za okazanie słabości. „Nie waż się mówić o mojej matce.”
„Dlaczego nie? Nie żyje. Co ona może zrobić?”
Kostka mi się ugięła, gdy niepewnie na niej stanęłam, cofając się i wciąż próbując wyglądać groźnie.
„Ostrożnie,” ktoś powiedział z udawaną słodyczą. „Nie chciałabyś się potknąć.”
„Podążaj za matką,” odezwał się inny głos. „Tam jest wasze miejsce.”
Pchnięcie przyszło z tyłu. Mocne. Dwie dłonie płasko na moim ramieniu i runęłam do przodu — a ziemia zniknęła pod stopami.
Moje ręce chwyciły krawędź. Palce szorowały po skale, ciało zawisło w powietrzu. Pode mną wąwóz spadał w czarną nicość. Wiatr szarpał ubranie, targał włosy. Ramiona paliły bólem.
Kurwa, nie mogę tu po prostu umrzeć!
Spojrzałam w górę. Kain patrzył. Dziesięć stóp dalej, Elowyn wciąż na jego kolanach, jego ciemne oczy utkwione w moich białych kłykciach i drżących ramionach. Widział wszystko.
Nie ruszył się. Zamiast tego odwrócił się do Elowyn, przyciągnął ją bliżej. Przyłożył usta do jej szyi i wyszeptał coś, co ją rozśmieszyło. Jakby mnie już nie było.
I w jego oczach, tuż zanim odwrócił wzrok — nie nienawiść. Przebłysk pragnienia, żebym puściła.
Moje palce się omsknęły. Najpierw jedna dłoń — walczyłam, paznokcie pękały o skałę, dłonie śliskie od krwi. Potem druga. I nie było już nic podemną, tylko powietrze.
Wiatr wyrwał mi krzyk z gardła. Ściany wąwozu rozmazały się, ziemia pędziła w górę, a ja myślałam tylko o matce.
Tak się czuła — niebo ciemniało i nikt też po nią nie sięgnął.
Uderzenie. Ale nie takie, jakiego się spodziewałam. Coś twardego uderzyło mnie z boku. Łuski, ciepłe i żłobione. Pazury zacisnęły się wokół mojej talii, mocno i ostrożnie, i nagle unosiłam się, nie spadałam.
Smok — brązowy, o szerokich skrzydłach, zrodzony w górach. Przez okropną sekundę byłam pewna, że to reszta żartu: jeździec Czarnego Smoka łapiący mnie, tylko po to, by zrzucić wyżej.
Ale wtedy silna dłoń sięgnęła w dół i wciągnęła mnie na siodło. Chwyciłam się skórzanych rzemieni, dysząc, trzęsąc się tak bardzo, że zgrzytały mi zęby.
Wtedy zobaczyłam twarz nade mną i coś w mojej piersi pękło na oścież.
Arcelios Leblon. Syn Północnego Domu Czarnego Smoka. Pamiętałam go — lata temu, podczas letnich wizyt przed wojną. Chadzał za mną i Kainem jak cień, cichszy niż oboje z nas, zawsze obserwujący.
Gdy mieliśmy trzynaście lat, zaczął przynosić mi polne kwiaty z górskich łąk — małe bukieciki zostawiane na parapecie gościnnego pokoju, w którym akurat mieszkałam, nigdy z liścikiem, nigdy nie wspominane. Kain bezlitośnie się z niego naśmiewał, a Arcelios tylko się uśmiechał i robił to dalej.
A potem jednego lata kwiaty zniknęły. Oddalił się od nas obojga bez słowa wyjaśnienia.
„Jesteś ranna?” Pochylał się nade mną, obie ręce na uprzęży siodła, wyraz twarzy między furią a ulgą. „Odette, popatrz na mnie. Jesteś ranna?”
Nie mogłam odpowiedzieć. Ręce mi krwawiły, całe ciało drżało z adrenaliny i czegoś bliskiego szokowi. Mogłam się tylko skupić na jego piaskowych włosach, znajomych ciepłych oczach i ciepłych dłoniach, które ostrożnie obmacywały moje ciało, szukając ran.
Nie pytał ponownie, po prostu rozpiął swoją skórzaną kurtkę i narzucił mi ją na ramiona. Otulił mocno, jego dłonie zatrzymały się na moment, upewniając się.
„Mam cię,” powiedział cicho i pewnie. „Ze mną jesteś bezpieczna.”
Pod nami klif malał. Widziałam ognisko, porozrzucane sylwetki i Kaina. Nadal siedział na tym głazie, Elowyn wciąż na jego kolanach. Spoglądał w górę na smoka, na Arceliosa. Na mnie, otuloną kurtką innego mężczyzny.
Nawet z tej wysokości widziałam, jak jego wyraz twarzy się zmienia.
Patrz. Zobacz, co zrobiłeś, i żałuj tego do końca życia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Kaina
Grzęda była jedynym miejscem na terenie Akademii, które nie sprawiało, że miałem ochotę coś podpalić.
Poszarpane skały ciągnęły się wzdłuż wschodniego grzbietu, otwarte na niebo, rozgrzane od smoków śpiących w skupiskach między skalnymi formacjami. Moja smoczyca Avalora zwinięta była przy dalekiej krawędzi, jej czarne łuski piły blask księżyca.
Otworzyła jedno bursztynowe oko, gdy się zbliżyłem, wypuściła obłok ciepłego powietrza i oparła łeb na mojej dłoni.
„Hej, dziewczyno”, mruknąłem. „Tak. Ty też nie możesz spać.”
Usiadłem przy jej boku, pozwoliłem, by jej ciepło wsiąkało mi w plecy, i zamknąłem oczy. Cisza. Wiatr. Cichy pomruk smoków oddychających w śnie. Najbliżej spokoju, jakiego dziś dostanę.
W głowie wciąż odtwarzałem klif — ognisko, tłum, moment, gdy ktoś popchnął Odette.
Nie ruszyłem się. Do tego wciąż wracałem, to zalegało mi w piersi jak kamień, który połknąłem nie tak. Trzydzieści osób, trzydziestometrowy spadek, a ja siedziałem z Elowyn na kolanach i patrzyłem, jak palce Odette się ześlizgują.
Coś we mnie wtedy ruszyło naprzód, odruch zakopany tak głęboko, że nie sądziłem, że jeszcze istnieje, i stłumiłem go. Bo jeśli uratuję córkę człowieka, którego zamierzałem zabić, to co z moim planem? Kim wtedy będę?
A potem pojawił się Arcelios. Leciał na swoim brązowym smoku niczym bohater z bajki, wyciągnął ją z powietrza, otulił kurtką.
Wściekłość, która mnie wtedy ogarnęła, nie miała nic wspólnego z lojalnością klanową czy zdradzoną przyjaźnią. Była starsza, brzydsza, i nienawidziłem siebie za to, że ją poczułem — bardziej niż jego za to, że ją wywołał.
Wtedy zobaczyłem ją.
Postać stojącą boso na skałach przy niższych zagrodach. Cienka biała koszula nocna, jedna z tych absurdalnie eleganckich, które zawsze lubiła, platynowe blond włosy do pasa unoszące się i opadające na wietrze niczym z opowieści o duchach. Zupełnie nieruchoma.
Nie opierała się o nic, nie siedziała — po prostu stała. Ramiona napięte, oddech tak ciężki, że słyszałem go z sześciu metrów.
Odette.
„Co ty, do cholery, tu robisz?” zawołałem, ale nie dostałem żadnej odpowiedzi. Nawet nie drgnęła. „Mówię do ciebie…” Odepchnąłem się od Avallory i podszedłem bliżej. „Co ty, do kurwy nędzy, robisz w grzędzie o północy, Norwood? To nie jest twój korytarz w akademiku.”
Nic. Nie ruszyła się, nie mrugnęła. Ręce zwisały wzdłuż ciała, palce lekko zgięte, a jej oddech był głęboki i powolny — zbyt powolny, zbyt rytmiczny. Jakby była zupełnie gdzie indziej.
To było nie tak. Odette zawsze ripostowała, można było według niej nastawiać zegarek.
Gdy tylko pokonałem dystans, chwyciłem jej podbródek i odwróciłem twarz ku sobie, moje ciało zamieniło się w posąg. Jej oczy świeciły — słabo, ledwie dostrzegalnym, ale nie do pomylenia złotem wokół źrenicy.
To było jak blask pod powierzchnią, migoczący niczym światło świecy uwięzione pod morskim odcieniem. Zadrżało raz, drugi, i coś ścisnęło mi pierś, bo czytałem o tym. Słyszałem, jak matka o tym mówiła, a to przecież niemożliwe…
„Co do cholery jest z tobą nie tak?” wyszeptałem.
Złoto zniknęło jakby ktoś zatrzasnął drzwi, zieleń zalała oczy, a Odette gwałtownie zaczerpnęła powietrza. Jej ciało szarpnęło się, jakby wrzucono ją do lodowatej wody, i cofnęła się, wyrywając podbródek z mojej ręki, mrugając gwałtownie.
„Co… Gdzie…” Rozejrzała się. Spojrzała na bose stopy, na skały, na śpiące smoki, na otwarte niebo. Potem na mnie. „Dlaczego tu jestem? Jak…”
„To ty mi powiedz.”
„Nie…” Przycisnęła dłonie do skroni. „Byłam w łóżku. Spałam.”
„Cóż, teraz nie jesteś w łóżku, prawda?” Skrzyżowałem ramiona, chowając nagłe zaniepokojenie w piersi. „Stoisz boso w smoczej grzędzie w tej cholernej koszuli nocnej jak kompletnie szalona lunatyczka. Bardzo stabilne zachowanie, Odie, naprawdę zdrowe.”
„Nie wiem, jak tu trafiłam”, zaprotestowała, patrząc na mnie ostrożnie spod rzęs.
„Oczywiście, że nie wiesz. Mało wam było, że twoja rodzina już raz ukradła jajo z naszego gniazda? Teraz skradasz się po grzędzie o północy.” Zrobiłem krok bliżej, pozwalając, by mój głos stał się lodowaty. „Czego szukasz, kolejnego do zabrania? Szkoda, dla ciebie nie ma tu żadnego. To nie jest pieprzone sanktuarium, smoki nie zostawiają tu jaj.”
Głowa Odette gwałtownie się uniosła. Oto była, ogień w jej oczach — tylko zielone, ale płonące. „Nigdy niczego nie ukradłam.”
„Twój ojciec tak. Ta sama krew, to samo gówno.”
Odpowiedziała ciosem. Oto Odette, którą znam. „Zabawne, słyszeć to od syna człowieka, który wywołał wojnę.”
„Mój ojciec wywołał wojnę, by odzyskać to, co twój ukradł. To różnica.”
„Różnica jest taka, że mój ojciec wygrał.” Powiedziała to tak, jakby wbijała mi nóż w serce. „A twój zdrajca gnije teraz pod ziemią.”
Moje dłonie zacisnęły się w pięści, każdy mięsień napiął się tak, że aż bolały mnie ramiona.
Wściekłość była żywą istotą: chciała jej gardła, chciała przywalić ją o skałę tak mocno, żeby pękła, chciała, by zapłaciła za każde słowo, które właśnie wypowiedziała, i każdą ranę, jaką te słowa mi zadały.
Ale pod tą wściekłością, pod furią, która była czysta, prosta i łatwa do użycia, coś się kryło. Coś, co sprawiało, że czułem się, jakby wsunęła dłoń do mojego wnętrza, zacisnęła ją na czymś, czego pilnowałem, i ścisnęła.
Uśmiechnąłem się powoli, tym uśmiechem, przy którym ludzie zwykle się cofali. Ona nie — nigdy tego nie robiła. Zawsze zbyt głupia, żeby zrobić to, co właściwe.
"Wiesz, co najbardziej lubię w tym układzie, Odie? W tej całej farsie z przyrodnim rodzeństwem?" Ruszyłem w jej stronę, a ona nawet nie drgnęła — głupia, odważna i przez to jeszcze bardziej irytująca. "Wszyscy oczekują, że będę cię nazywał rodziną. Że cię ochronię. Że potraktuję cię jak siostrę."
Zatrzymałem się tak blisko, że jej nocna koszula musnęła moją klatkę piersiową.
Cienki materiał przesunął się po mnie i poczułem ciepło jej ciała — jej oddech, szybkie unoszenie i opadanie żeber, żar jej skóry przenikający przez len do mojej.
To się działo za każdym pieprzonym razem, gdy byłem zbyt blisko: ta niechciana świadomość, to uczucie w trzewiach, które nie miało nic wspólnego z nienawiścią i wszystko z dziewczyną, którą próbowałem pogrzebać od szesnastego roku życia.
"Ale wolałbym pochylić cię nad tymi skałami i wyruchać jak najgorszą dziwkę, niż nazwać cię rodziną. Chociaż nawet to byłoby hojne." Mój wzrok zsunął się po jej ciele, upewniając się, że poczuła każdy jego centymetr. "Nie zmarnowałbym wysiłku na coś tak żałosnego, nawet żeby coś udowodnić."
Jej dłoń uniosła się błyskawicznie i prawie uderzyła mnie w twarz, ale złapałem ją za nadgarstek, zanim policzek doszedł do skutku, ścisnąłem. "Co jest? Trafiłem w czuły punkt?"
"Jesteś obrzydliwy," syknęła, ale się nie wyrwała. Jej klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, policzki miała zaróżowione, a z tak bliska widziałem, jak żyła w jej gardle pulsuje. "Tak mówisz do każdej dziewczyny, czy tylko do tych, których się boisz?"
"Boję się?" Zaśmiałem się. "Ciebie?"
"Tego, co czujesz, gdy jesteś tak blisko mnie." Jej głos zniżył się, cichy i śmiertelny. "Bo ciągle znajdujesz wymówki, by być właśnie tutaj, Kain. Gdybyś mnie naprawdę nienawidził, po prostu byś mnie ignorował. Ale nie możesz, prawda?"
Mocniej ścisnąłem jej nadgarstek, jednocześnie przyciskając ją do skalistej ściany, twardo. Jej kręgosłup uderzył w kamień i wstrzymała oddech, gdy drugą dłoń położyłem obok jej głowy.
Nachyliłem się tak, że nasze usta dzieliły cale, aż mogła wchłonąć prawdę do swojej pustej, bezużytecznej, ładnej głowy. "Nie pochlebiaj sobie."
"To mnie puść," wyszeptała, patrząc na moje usta.
Nie zrobiłem tego.
Wokół nas smoki podnosiły głowy. Bursztynowe oczy, złote, jedna para lodowatych, błękitnych — wszystkie patrzyły z cichą ciekawością. Avalora warknęła nisko w piersi. Nie ostrzegawczo, ale w sposób, który sprawił, że poczułem ciarki na skórze.
"Wkrótce pójdziesz szukać swojego jaja," powiedziałem. "Pewnie jakiegoś karłowatego, odrzuconego niedorozwoju, równie bezwartościowego jak jeździec, który się z nim zwiąże. A kiedy to się stanie, przechodzisz do mojego oddziału. Mojej sypialni. Mojego terytorium."
Przeszukałem jej spojrzenie, szukając znowu tego złotego poblasku. Nic. Tylko zieleń, rozpalona i wściekła. "Myślisz, że zeszły rok był trudny? Spokój to luksus, którego już nigdy nie zaznasz."
"Obiecujesz?" Uniosła podbródek, a jej usta były tak blisko, że czułem jej oddech. "Jak na razie twoje groźby to najnudniejsza część mojego dnia."
Odette odepchnęła mnie gwałtownie, gdy w pobliżu rozległy się kroki, ostre i nagłe na kamieniu. Obie dłonie płasko na mojej piersi, odsunęła mnie z siłą, która mnie zaskoczyła. Oddychała jak po przebiegnięciu mili, oczy szeroko otwarte ze strachu.
Przerażona, że ktoś nas tak zobaczył.
Przerażona tym, jak to wyglądało. Czym to było.
Arcelios wyszedł zza skalnej formacji. Krew mi zawrzała, gdy rozpoznałem, kto to.
Ten zdradziecki gnojek, znów pojawiający się tam, gdzie go nie chciano, kręcący się wokół niej, jakby miał prawo być blisko czegoś, co kiedyś należało do mnie.
Zdrada była stara, ale nie wyblakła — jeśli już, to za każdym razem, gdy widziałem go z Odette, wyostrzała się, wbijała głębiej, bo nie tylko wybrał jej stronę.
Jego wzrok przesunął się z Odette na mnie. Zobaczył za małą odległość między nami, jej zaróżowione policzki i mój zaciśnięty szczękościsk. I oczywiście wpakował swój pieprzony nos tam, gdzie nie powinien.
"Wszystko w porządku?" zapytał, patrząc na nią. Tylko na nią.
"Dobrze," Odette odpowiedziała zbyt szybko. Skrzyżowała ramiona na nocnej koszuli, nagle świadoma, jaka jest cienka. "Właśnie wychodziłam."
"Odwiodę cię," powiedział Arcelios.
"Nie potrzebuje eskorty," rzuciłem stanowczo. "Jest głupia, ale nie jest dzieckiem."
"Uważaj, co mówisz, Bittencourt." Spojrzał na mnie wtedy — spokojny i opanowany. Ani śladu po chłopcu, który kiedyś słuchał mnie bez pytania. "Nie pytałem cię."
Odette ruszyła w jego stronę bez słowa. Arcelios położył dłoń na jej plecach, lekko i opiekuńczo, prowadząc ją ku ścieżce. Nie obejrzała się za mną, gdy patrzyłem, jak odchodzą.
Kolejna osoba, która wybrała źle. Kolejny zdrajca z twarzą przyjaciela.
Stałem sam w gnieździe, smoki patrzyły na mnie tymi pradawnymi, wszystkowiedzącymi oczami. Krew pulsowała mi gorąco, dłonie miałem zaciśnięte w pięści po bokach. Powtarzałem sobie, że ten żar w piersi to nienawiść.
Tylko nienawiść. Nic więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Odette – punkt widzenia
Następnego dnia Arcelios czekał na mnie przed moim akademikiem, gdy tylko wyszłam na korytarz.
Opierał się o ścianę, skrzyżowane ramiona i ten swobodny półuśmiech, który wydawał się na stałe wyryty na jego twarzy. Piaskowe włosy opadały mu na czoło, brązowe oczy były na tyle ciepłe, że można było zapomnieć, gdzie się jest i kto cię otacza.
Coś w mojej piersi się rozluźniło na jego widok, napięcie, o którego istnieniu nie miałam pojęcia od przebudzenia. Zwyczajne poczucie ulgi na widok kogoś, kto zdecydował się tu być.
– Nie musiałeś tu przychodzić – powiedziałam.
– Chciałem się upewnić, że rzeczywiście się pojawisz. – Ruszył obok mnie, dostosowując krok. – Po wczorajszej nocy spodziewałem się, że zabarykadujesz drzwi i już nie wyjdziesz.
Racja. Wczorajszego wieczoru.
Gniazdo, dłoń Kaina na mojej brodzie i słowa brudne na tyle, by zostawić po sobie ślady. I wtedy Arcelios wyłaniający się z mroku na grzbiecie smoka — znów.
Już dwa razy pojawił się dokładnie w chwili, gdy wszystko się sypało: najpierw urwisko, teraz gniazdo. Nie wiedziałam, co z tym zrobić.
Z kimś, kto łapał mnie za każdym razem, gdy spadałam; kto pojawiał się bez pytania; kto patrzył na mnie tak, jakby warto było się starać. Nie byłam do tego przyzwyczajona, ale chciałam czuć to znowu i znowu.
– Nic mi nie jest – powiedziałam.
– Okropna z ciebie kłamczucha, zawsze byłaś – zaśmiał się krótko, zerkając na mnie z boku. – Stałaś boso w smoczym gnieździe o północy, nie pamiętając nawet, jak tam trafiłaś, a Kain przyparł cię do ściany.
– On zawsze mnie do czegoś przyciska. Zazwyczaj twarzą do ziemi, żeby było jeszcze bardziej upokarzająco. To jego jedyna umiejętność konwersacyjna.
Arcelios zaśmiał się, szczerze i z lekkim zaskoczeniem. – Tęskniłem za twoim poczuciem humoru. Ale poważnie, jeśli przekracza granice, możesz mi powiedzieć. Wiem, że jest moim… – Urwał i pokręcił głową. – Wiem, że mamy wspólną przeszłość. Ale to nie znaczy, że będę patrzył, jak cię krzywdzi.
Coś w jego głosie i sposobie, w jaki to powiedział, sprawiło, że zwolniłam.
Arcelios mówił to jak ktoś, kto naprawdę może coś zrobić.
A fakt, że rzeczywiście mógł — miał rangę, reputację, smoka i pozycję, by rzucić wyzwanie każdemu we własnym klanie — sprawiał, że te słowa znaczyły więcej niż jakakolwiek wcześniejsza życzliwość.
– Dlaczego? – zapytałam. – Nasze Domy się nienawidzą, cała twoja dywizja chce mojej śmierci. Dlaczego miałoby ci zależeć?
Zatrzymał się i odwrócił do mnie. Na chwilę znikła ta jego łatwa pewność siebie, a zza ciepłych brązowych oczu wyjrzało coś prawdziwego.
– Bo widziałem tuziny ludzi stojących wokół ogniska, gdy ktoś spychał cię z urwiska. – Utrzymał mój wzrok. – Nie chcę być taką osobą, Odette. Bez względu na to, do jakiego klanu należę.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, więc nie powiedziałam nic. Resztę drogi przeszliśmy w milczeniu, które po raz pierwszy wydawało się czymś bezpiecznym. On wydawał się bezpieczny.
Gdy dotarliśmy do auli wykładowej, atmosfera już była napięta.
Akademia Drakharion powstała z połączenia dwóch instytucji: Akademii Niebieskiego Smoka z Seadrift i Akademii Czarnego Smoka z Icevalley. Na długo przed wojną, gdy oba Domy były jeszcze sojusznikami, a unia miała strategiczny sens.
Wciąż była największą i najbardziej prestiżową Akademią w znanych regionach, a jej naczelna zasada się nie zmieniła: wiedza była prawem, nie przywilejem, a drzwi pozostawały otwarte dla każdego jeźdźca, który zasłużył na swoje miejsce, niezależnie od klanu.
Zasada była szlachetna. Rzeczywistość: aula z uczniami Seadrift stłoczonymi po lewej stronie i tymi z Icevalley po prawej, a niewidzialna linia między nimi drgała jak napięty drut gotowy pęknąć.
Profesor Harlow stał z przodu obok ogromnej, ilustrowanej tablicy ras smoków. „Rasy, Więzi i Gotowość Bojowa” — wykład przygotowawczy przed wysłaniem pierwszoroczniaków do gniazda, by znaleźli swoje jaja.
Logika była praktyczna: jeśli masz się związać ze smokiem, musisz znać nie tylko własną rasę, ale każdą, którą możesz napotkać.
Która cię prześcignie, która pokona w walce, gdzie kryją się ich słabości. Wykład obejmował dwie rzeczy — czym jest twój smok i jak przeżyć wszystko, czym twój smok nie jest.
Harlow zaczął od tego, co wszyscy już wiedzieli — rasy powiązane ze środowiskami, mocne i słabe strony, które wykuwaliśmy w głowach od dzieciństwa.
W auli byli głównie pierwszoroczniacy przygotowujący się na teren lęgowy, ale kilka osób z drugiego roku siedziało w ostatnich rzędach, by później podzielić się doświadczeniem z pola. Wśród nich Kain, wyglądający na znudzonego.
– Ponieważ traficie do gniazd Icevalley – powiedział Harlow, stukając w górski region – poznajcie swoje brązy. Ciężkie, wytrzymałe, niemal niemożliwe do zmęczenia. Nie próbujcie ich pokonać siłą — przechytrzcie je.
Przesunął wskaźnikiem po tablicy. – Ale nie szkolicie się tylko do jednego gniazda. Szkolicie się do świata, w którym spory rozstrzyga się w powietrzu.
Profesor Harlow przemierzał przód auli, swoją pokrytą bliznami dłonią dotykając każdej ilustracji rasy smoków, gdy przechodził obok.
– Błękitne są szybsze, ale szybko się wypalają. Złote prześcigną cię na płaskim terenie, ale nie potrafią się wspinać. Czerwone znoszą upał, ale spowalniają na zimnie. Zielone są zwinne, lecz kruche — jeden czysty cios i się łamią.
Odwrócił się do nas i jego głos spoważniał. – Czarne smoki – rzadkie i niemal niepokonane w walce. – Rzucił spojrzenie Kainowi. – Białe smoki są najrzadsze – rodzą się raz na tysiąc lat. Żaden żyjący jeździec nigdy się z takim nie związał.
Profesor odłożył wskaźnik i spojrzał na nas wszystkich, przez chwilę milcząc.
– Więź jest trwała, święta. Twój smok chroni cię tak samo, jak ty musisz chronić jego. I to jest najważniejsze: smok wie, czego naprawdę pragniesz. Nie to, co mówisz czy udajesz — ale to, czego potrzebujesz . Na najgłębszym poziomie, którego możesz nawet sam przed sobą nie przyznać.
Te słowa utkwiły gdzieś w mojej piersi i tam zostały.
– Dlatego właśnie – powiedział Harlow – smok czasem odmówi wykonania rozkazu. Nie z nieposłuszeństwa, lecz dlatego, że prawdziwa intencja jeźdźca przeczy temu poleceniu. Smok słucha duszy , nie głosu.
Harlow znów zwrócił się do wykresu, wskazując terytorialne zasięgi, ale sala już przestała słuchać. Napięcie pomiędzy obiema stronami narastało.
– Zabawne, że gniazdo Icevalley wydało rzadkiego smoka w pokoleniu, które straciło swoje terytorium – wymamrotał Cassian, jeden z najgłośniejszych w moim klanie, syn kapitana znad wybrzeża. – Prawie jakby smoki wiedziały, kto tu naprawdę rządzi. Albo wcale nie są tacy wyjątkowi.
Senna zerwała się na nogi – jedna z kręgu Elowyn, dziewczyna, która zawsze najgłośniej się śmiała, gdy ktoś mnie upokarzał. – Powtórz to jeszcze raz, sukinsynu.
– Usiądź – ostrzegł Harlow.
– Psy z wybrzeża myślą, że wszystko do nich należy, bo tatuś Norwood wymachiwał mieczem – dorzucił ktoś z Czarnego Smoka. – Cały wasz Ród stoi na trupie!
Cassian wstał. – Lepiej trup niż zdrajca!
Pięść trafiła w szczękę. Sala eksplodowała w sekundę.
– Dość! – ryknął Harlow. – Spocznijcie wszyscy — natychmiast!
Krzesło przeleciało tuż nad jego głową i roztrzaskało się o ścianę. Schylił się, spojrzał na chaos i pobiegł do drzwi po pomoc.
Wtedy wybuchł prawdziwy chaos. Na zewnątrz smoki to poczuły. Wszystkie, jednocześnie — wrogi impuls od dziesiątek związanych jeźdźców przeszedł przez więź na raz. Ryk rozległ się na dziedzińcu tak głośny i brutalny, że cały budynek zadrżał.
Starałem się dotrzeć do drzwi, gdy ktoś złapał mnie za kołnierz i pociągnął w bok, w korytarz. Kain obrócił mnie, zablokował mi ramię na gardle od tyłu i przycisnął moje plecy do swojej piersi.
Moje stopy ledwie dotykały podłogi, jego przedramię było jak żelazo na mojej tchawicy, a usta tuż przy moim uchu: jego oddech gorący, ciało twarde przy moim tak, że mój mózg się wyłączył, choć płuca krzyczały.
– Wiesz, o czym śnię? – szepnął, a jego ramię tylko się zacisnęło. – O dniu, w którym wreszcie cię zabiję. Pozwolę Avalorze cię przeżuć, potem wypluje cię na ziemię. – Jego usta musnęły moje ucho. – Tak bardzo chcę cię martwego, ale nigdy nie zatrułbym mojej dziewczyny czymś tak ohydnym.
Gwałtowny, ogłuszający huk przerwał moją próbę wyrwania się i odpowiedzi. Ściana korytarza eksplodowała do środka, kamień i szkło wystrzeliły, a ogromna głowa czarnego smoka wdarła się przez ramę okna. Smok Kaina, Avalora.
Pewnie poczuła jego przypływ wściekłości, przemocy, czy czegokolwiek, co rozdzierało ich więź, i przyszła, jej czarne łuski szorowały po ścianach korytarza, bursztynowe oczy płonęły.
O cholera, ale ona jest wielka!
Mogłaby ugryźć mnie na pół bez większego wysiłku.
Kain puścił mnie, a ja zatoczyłem się do przodu, dysząc, z rękami na kolanach. Gdy podniosłem wzrok, głowa smoka była tuż przede mną — ogromna i obsydianowa, tak blisko, że widziałem swoje odbicie w jej źrenicy.
To już koniec , pomyślałem. On każe jej dokończyć to, co zaczął .
Avalora pochyliła się i jej nozdrza się rozszerzyły, gorące powietrze owiało mnie. Powąchała mnie raz, długo i celowo, po czym przesunęła masywną łeb w bok, ustawiając go między mną a Kainem.
Kain zamarł, kolor natychmiast odpłynął mu z twarzy.
– Odejdź, Avalora – powiedział do smoka. Jego głos był napięty, kontrolowany. – Mówię, odejdź .
Ale ona nie drgnęła. Jego oczy stały się nieobecne — to spojrzenie, jakie mają jeźdźcy, gdy rozmawiają ze smokami przez więź w myślach. Wtedy jego wyraz twarzy się załamał.
– To nie… – jego szczęka się zacisnęła, dłonie zwinęły w pięści. – Nie . Myślisz źle.
Smok milczał, ale jej złote oczy nie spuszczały z niego wzroku.
– Gówno prawda, to jest… Mówię: przestań!! – Już głośniej. Jego opanowanie rozpadało się na oczach, kawałek po kawałku. – Ja nie… to nie to, co ja…
Przylgnąłem plecami do ściany. Gardło piekło, gdzie ścisnął mnie jego ramię. Serce waliło mi o żebra.
Smok słucha duszy, nie głosu.
Przesuń w górę, aby kontynuować