POV Kaina
Grzęda była jedynym miejscem na terenie Akademii, które nie sprawiało, że miałem ochotę coś podpalić.
Poszarpane skały ciągnęły się wzdłuż wschodniego grzbietu, otwarte na niebo, rozgrzane od smoków śpiących w skupiskach między skalnymi formacjami. Moja smoczyca Avalora zwinięta była przy dalekiej krawędzi, jej czarne łuski piły blask księżyca.
Otworzyła jedno bursztynowe oko, gdy się zbliżyłem, wypuściła obłok ciepłego powietrza i oparła łeb na mojej dłoni.
„Hej, dziewczyno”, mruknąłem. „Tak. Ty też nie możesz spać.”
Usiadłem przy jej boku, pozwoliłem, by jej ciepło wsiąkało mi w plecy, i zamknąłem oczy. Cisza. Wiatr. Cichy pomruk smoków oddychających w śnie. Najbliżej spokoju, jakiego dziś dostanę.
W głowie wciąż odtwarzałem klif — ognisko, tłum, moment, gdy ktoś popchnął Odette.
Nie ruszyłem się. Do tego wciąż wracałem, to zalegało mi w piersi jak kamień, który połknąłem nie tak. Trzydzieści osób, trzydziestometrowy spadek, a ja siedziałem z Elowyn na kolanach i patrzyłem, jak palce Odette się ześlizgują.
Coś we mnie wtedy ruszyło naprzód, odruch zakopany tak głęboko, że nie sądziłem, że jeszcze istnieje, i stłumiłem go. Bo jeśli uratuję córkę człowieka, którego zamierzałem zabić, to co z moim planem? Kim wtedy będę?
A potem pojawił się Arcelios. Leciał na swoim brązowym smoku niczym bohater z bajki, wyciągnął ją z powietrza, otulił kurtką.
Wściekłość, która mnie wtedy ogarnęła, nie miała nic wspólnego z lojalnością klanową czy zdradzoną przyjaźnią. Była starsza, brzydsza, i nienawidziłem siebie za to, że ją poczułem — bardziej niż jego za to, że ją wywołał.
Wtedy zobaczyłem ją.
Postać stojącą boso na skałach przy niższych zagrodach. Cienka biała koszula nocna, jedna z tych absurdalnie eleganckich, które zawsze lubiła, platynowe blond włosy do pasa unoszące się i opadające na wietrze niczym z opowieści o duchach. Zupełnie nieruchoma.
Nie opierała się o nic, nie siedziała — po prostu stała. Ramiona napięte, oddech tak ciężki, że słyszałem go z sześciu metrów.
Odette.
„Co ty, do cholery, tu robisz?” zawołałem, ale nie dostałem żadnej odpowiedzi. Nawet nie drgnęła. „Mówię do ciebie…” Odepchnąłem się od Avallory i podszedłem bliżej. „Co ty, do kurwy nędzy, robisz w grzędzie o północy, Norwood? To nie jest twój korytarz w akademiku.”
Nic. Nie ruszyła się, nie mrugnęła. Ręce zwisały wzdłuż ciała, palce lekko zgięte, a jej oddech był głęboki i powolny — zbyt powolny, zbyt rytmiczny. Jakby była zupełnie gdzie indziej.
To było nie tak. Odette zawsze ripostowała, można było według niej nastawiać zegarek.
Gdy tylko pokonałem dystans, chwyciłem jej podbródek i odwróciłem twarz ku sobie, moje ciało zamieniło się w posąg. Jej oczy świeciły — słabo, ledwie dostrzegalnym, ale nie do pomylenia złotem wokół źrenicy.
To było jak blask pod powierzchnią, migoczący niczym światło świecy uwięzione pod morskim odcieniem. Zadrżało raz, drugi, i coś ścisnęło mi pierś, bo czytałem o tym. Słyszałem, jak matka o tym mówiła, a to przecież niemożliwe…
„Co do cholery jest z tobą nie tak?” wyszeptałem.
Złoto zniknęło jakby ktoś zatrzasnął drzwi, zieleń zalała oczy, a Odette gwałtownie zaczerpnęła powietrza. Jej ciało szarpnęło się, jakby wrzucono ją do lodowatej wody, i cofnęła się, wyrywając podbródek z mojej ręki, mrugając gwałtownie.
„Co… Gdzie…” Rozejrzała się. Spojrzała na bose stopy, na skały, na śpiące smoki, na otwarte niebo. Potem na mnie. „Dlaczego tu jestem? Jak…”
„To ty mi powiedz.”
„Nie…” Przycisnęła dłonie do skroni. „Byłam w łóżku. Spałam.”
„Cóż, teraz nie jesteś w łóżku, prawda?” Skrzyżowałem ramiona, chowając nagłe zaniepokojenie w piersi. „Stoisz boso w smoczej grzędzie w tej cholernej koszuli nocnej jak kompletnie szalona lunatyczka. Bardzo stabilne zachowanie, Odie, naprawdę zdrowe.”
„Nie wiem, jak tu trafiłam”, zaprotestowała, patrząc na mnie ostrożnie spod rzęs.
„Oczywiście, że nie wiesz. Mało wam było, że twoja rodzina już raz ukradła jajo z naszego gniazda? Teraz skradasz się po grzędzie o północy.” Zrobiłem krok bliżej, pozwalając, by mój głos stał się lodowaty. „Czego szukasz, kolejnego do zabrania? Szkoda, dla ciebie nie ma tu żadnego. To nie jest pieprzone sanktuarium, smoki nie zostawiają tu jaj.”
Głowa Odette gwałtownie się uniosła. Oto była, ogień w jej oczach — tylko zielone, ale płonące. „Nigdy niczego nie ukradłam.”
„Twój ojciec tak. Ta sama krew, to samo gówno.”
Odpowiedziała ciosem. Oto Odette, którą znam. „Zabawne, słyszeć to od syna człowieka, który wywołał wojnę.”
„Mój ojciec wywołał wojnę, by odzyskać to, co twój ukradł. To różnica.”
„Różnica jest taka, że mój ojciec wygrał.” Powiedziała to tak, jakby wbijała mi nóż w serce. „A twój zdrajca gnije teraz pod ziemią.”
Moje dłonie zacisnęły się w pięści, każdy mięsień napiął się tak, że aż bolały mnie ramiona.
Wściekłość była żywą istotą: chciała jej gardła, chciała przywalić ją o skałę tak mocno, żeby pękła, chciała, by zapłaciła za każde słowo, które właśnie wypowiedziała, i każdą ranę, jaką te słowa mi zadały.
Ale pod tą wściekłością, pod furią, która była czysta, prosta i łatwa do użycia, coś się kryło. Coś, co sprawiało, że czułem się, jakby wsunęła dłoń do mojego wnętrza, zacisnęła ją na czymś, czego pilnowałem, i ścisnęła.
Uśmiechnąłem się powoli, tym uśmiechem, przy którym ludzie zwykle się cofali. Ona nie — nigdy tego nie robiła. Zawsze zbyt głupia, żeby zrobić to, co właściwe.
"Wiesz, co najbardziej lubię w tym układzie, Odie? W tej całej farsie z przyrodnim rodzeństwem?" Ruszyłem w jej stronę, a ona nawet nie drgnęła — głupia, odważna i przez to jeszcze bardziej irytująca. "Wszyscy oczekują, że będę cię nazywał rodziną. Że cię ochronię. Że potraktuję cię jak siostrę."
Zatrzymałem się tak blisko, że jej nocna koszula musnęła moją klatkę piersiową.
Cienki materiał przesunął się po mnie i poczułem ciepło jej ciała — jej oddech, szybkie unoszenie i opadanie żeber, żar jej skóry przenikający przez len do mojej.
To się działo za każdym pieprzonym razem, gdy byłem zbyt blisko: ta niechciana świadomość, to uczucie w trzewiach, które nie miało nic wspólnego z nienawiścią i wszystko z dziewczyną, którą próbowałem pogrzebać od szesnastego roku życia.
"Ale wolałbym pochylić cię nad tymi skałami i wyruchać jak najgorszą dziwkę, niż nazwać cię rodziną. Chociaż nawet to byłoby hojne." Mój wzrok zsunął się po jej ciele, upewniając się, że poczuła każdy jego centymetr. "Nie zmarnowałbym wysiłku na coś tak żałosnego, nawet żeby coś udowodnić."
Jej dłoń uniosła się błyskawicznie i prawie uderzyła mnie w twarz, ale złapałem ją za nadgarstek, zanim policzek doszedł do skutku, ścisnąłem. "Co jest? Trafiłem w czuły punkt?"
"Jesteś obrzydliwy," syknęła, ale się nie wyrwała. Jej klatka piersiowa unosiła się gwałtownie, policzki miała zaróżowione, a z tak bliska widziałem, jak żyła w jej gardle pulsuje. "Tak mówisz do każdej dziewczyny, czy tylko do tych, których się boisz?"
"Boję się?" Zaśmiałem się. "Ciebie?"
"Tego, co czujesz, gdy jesteś tak blisko mnie." Jej głos zniżył się, cichy i śmiertelny. "Bo ciągle znajdujesz wymówki, by być właśnie tutaj, Kain. Gdybyś mnie naprawdę nienawidził, po prostu byś mnie ignorował. Ale nie możesz, prawda?"
Mocniej ścisnąłem jej nadgarstek, jednocześnie przyciskając ją do skalistej ściany, twardo. Jej kręgosłup uderzył w kamień i wstrzymała oddech, gdy drugą dłoń położyłem obok jej głowy.
Nachyliłem się tak, że nasze usta dzieliły cale, aż mogła wchłonąć prawdę do swojej pustej, bezużytecznej, ładnej głowy. "Nie pochlebiaj sobie."
"To mnie puść," wyszeptała, patrząc na moje usta.
Nie zrobiłem tego.
Wokół nas smoki podnosiły głowy. Bursztynowe oczy, złote, jedna para lodowatych, błękitnych — wszystkie patrzyły z cichą ciekawością. Avalora warknęła nisko w piersi. Nie ostrzegawczo, ale w sposób, który sprawił, że poczułem ciarki na skórze.
"Wkrótce pójdziesz szukać swojego jaja," powiedziałem. "Pewnie jakiegoś karłowatego, odrzuconego niedorozwoju, równie bezwartościowego jak jeździec, który się z nim zwiąże. A kiedy to się stanie, przechodzisz do mojego oddziału. Mojej sypialni. Mojego terytorium."
Przeszukałem jej spojrzenie, szukając znowu tego złotego poblasku. Nic. Tylko zieleń, rozpalona i wściekła. "Myślisz, że zeszły rok był trudny? Spokój to luksus, którego już nigdy nie zaznasz."
"Obiecujesz?" Uniosła podbródek, a jej usta były tak blisko, że czułem jej oddech. "Jak na razie twoje groźby to najnudniejsza część mojego dnia."
Odette odepchnęła mnie gwałtownie, gdy w pobliżu rozległy się kroki, ostre i nagłe na kamieniu. Obie dłonie płasko na mojej piersi, odsunęła mnie z siłą, która mnie zaskoczyła. Oddychała jak po przebiegnięciu mili, oczy szeroko otwarte ze strachu.
Przerażona, że ktoś nas tak zobaczył.
Przerażona tym, jak to wyglądało. Czym to było.
Arcelios wyszedł zza skalnej formacji. Krew mi zawrzała, gdy rozpoznałem, kto to.
Ten zdradziecki gnojek, znów pojawiający się tam, gdzie go nie chciano, kręcący się wokół niej, jakby miał prawo być blisko czegoś, co kiedyś należało do mnie.
Zdrada była stara, ale nie wyblakła — jeśli już, to za każdym razem, gdy widziałem go z Odette, wyostrzała się, wbijała głębiej, bo nie tylko wybrał jej stronę.
Jego wzrok przesunął się z Odette na mnie. Zobaczył za małą odległość między nami, jej zaróżowione policzki i mój zaciśnięty szczękościsk. I oczywiście wpakował swój pieprzony nos tam, gdzie nie powinien.
"Wszystko w porządku?" zapytał, patrząc na nią. Tylko na nią.
"Dobrze," Odette odpowiedziała zbyt szybko. Skrzyżowała ramiona na nocnej koszuli, nagle świadoma, jaka jest cienka. "Właśnie wychodziłam."
"Odwiodę cię," powiedział Arcelios.
"Nie potrzebuje eskorty," rzuciłem stanowczo. "Jest głupia, ale nie jest dzieckiem."
"Uważaj, co mówisz, Bittencourt." Spojrzał na mnie wtedy — spokojny i opanowany. Ani śladu po chłopcu, który kiedyś słuchał mnie bez pytania. "Nie pytałem cię."
Odette ruszyła w jego stronę bez słowa. Arcelios położył dłoń na jej plecach, lekko i opiekuńczo, prowadząc ją ku ścieżce. Nie obejrzała się za mną, gdy patrzyłem, jak odchodzą.
Kolejna osoba, która wybrała źle. Kolejny zdrajca z twarzą przyjaciela.
Stałem sam w gnieździe, smoki patrzyły na mnie tymi pradawnymi, wszystkowiedzącymi oczami. Krew pulsowała mi gorąco, dłonie miałem zaciśnięte w pięści po bokach. Powtarzałem sobie, że ten żar w piersi to nienawiść.
Tylko nienawiść. Nic więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Odette – punkt widzenia
Następnego dnia Arcelios czekał na mnie przed moim akademikiem, gdy tylko wyszłam na korytarz.
Opierał się o ścianę, skrzyżowane ramiona i ten swobodny półuśmiech, który wydawał się na stałe wyryty na jego twarzy. Piaskowe włosy opadały mu na czoło, brązowe oczy były na tyle ciepłe, że można było zapomnieć, gdzie się jest i kto cię otacza.
Coś w mojej piersi się rozluźniło na jego widok, napięcie, o którego istnieniu nie miałam pojęcia od przebudzenia. Zwyczajne poczucie ulgi na widok kogoś, kto zdecydował się tu być.
– Nie musiałeś tu przychodzić – powiedziałam.
– Chciałem się upewnić, że rzeczywiście się pojawisz. – Ruszył obok mnie, dostosowując krok. – Po wczorajszej nocy spodziewałem się, że zabarykadujesz drzwi i już nie wyjdziesz.
Racja. Wczorajszego wieczoru.
Gniazdo, dłoń Kaina na mojej brodzie i słowa brudne na tyle, by zostawić po sobie ślady. I wtedy Arcelios wyłaniający się z mroku na grzbiecie smoka — znów.
Już dwa razy pojawił się dokładnie w chwili, gdy wszystko się sypało: najpierw urwisko, teraz gniazdo. Nie wiedziałam, co z tym zrobić.
Z kimś, kto łapał mnie za każdym razem, gdy spadałam; kto pojawiał się bez pytania; kto patrzył na mnie tak, jakby warto było się starać. Nie byłam do tego przyzwyczajona, ale chciałam czuć to znowu i znowu.
– Nic mi nie jest – powiedziałam.
– Okropna z ciebie kłamczucha, zawsze byłaś – zaśmiał się krótko, zerkając na mnie z boku. – Stałaś boso w smoczym gnieździe o północy, nie pamiętając nawet, jak tam trafiłaś, a Kain przyparł cię do ściany.
– On zawsze mnie do czegoś przyciska. Zazwyczaj twarzą do ziemi, żeby było jeszcze bardziej upokarzająco. To jego jedyna umiejętność konwersacyjna.
Arcelios zaśmiał się, szczerze i z lekkim zaskoczeniem. – Tęskniłem za twoim poczuciem humoru. Ale poważnie, jeśli przekracza granice, możesz mi powiedzieć. Wiem, że jest moim… – Urwał i pokręcił głową. – Wiem, że mamy wspólną przeszłość. Ale to nie znaczy, że będę patrzył, jak cię krzywdzi.
Coś w jego głosie i sposobie, w jaki to powiedział, sprawiło, że zwolniłam.
Arcelios mówił to jak ktoś, kto naprawdę może coś zrobić.
A fakt, że rzeczywiście mógł — miał rangę, reputację, smoka i pozycję, by rzucić wyzwanie każdemu we własnym klanie — sprawiał, że te słowa znaczyły więcej niż jakakolwiek wcześniejsza życzliwość.
– Dlaczego? – zapytałam. – Nasze Domy się nienawidzą, cała twoja dywizja chce mojej śmierci. Dlaczego miałoby ci zależeć?
Zatrzymał się i odwrócił do mnie. Na chwilę znikła ta jego łatwa pewność siebie, a zza ciepłych brązowych oczu wyjrzało coś prawdziwego.
– Bo widziałem tuziny ludzi stojących wokół ogniska, gdy ktoś spychał cię z urwiska. – Utrzymał mój wzrok. – Nie chcę być taką osobą, Odette. Bez względu na to, do jakiego klanu należę.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć, więc nie powiedziałam nic. Resztę drogi przeszliśmy w milczeniu, które po raz pierwszy wydawało się czymś bezpiecznym. On wydawał się bezpieczny.
Gdy dotarliśmy do auli wykładowej, atmosfera już była napięta.
Akademia Drakharion powstała z połączenia dwóch instytucji: Akademii Niebieskiego Smoka z Seadrift i Akademii Czarnego Smoka z Icevalley. Na długo przed wojną, gdy oba Domy były jeszcze sojusznikami, a unia miała strategiczny sens.
Wciąż była największą i najbardziej prestiżową Akademią w znanych regionach, a jej naczelna zasada się nie zmieniła: wiedza była prawem, nie przywilejem, a drzwi pozostawały otwarte dla każdego jeźdźca, który zasłużył na swoje miejsce, niezależnie od klanu.
Zasada była szlachetna. Rzeczywistość: aula z uczniami Seadrift stłoczonymi po lewej stronie i tymi z Icevalley po prawej, a niewidzialna linia między nimi drgała jak napięty drut gotowy pęknąć.
Profesor Harlow stał z przodu obok ogromnej, ilustrowanej tablicy ras smoków. „Rasy, Więzi i Gotowość Bojowa” — wykład przygotowawczy przed wysłaniem pierwszoroczniaków do gniazda, by znaleźli swoje jaja.
Logika była praktyczna: jeśli masz się związać ze smokiem, musisz znać nie tylko własną rasę, ale każdą, którą możesz napotkać.
Która cię prześcignie, która pokona w walce, gdzie kryją się ich słabości. Wykład obejmował dwie rzeczy — czym jest twój smok i jak przeżyć wszystko, czym twój smok nie jest.
Harlow zaczął od tego, co wszyscy już wiedzieli — rasy powiązane ze środowiskami, mocne i słabe strony, które wykuwaliśmy w głowach od dzieciństwa.
W auli byli głównie pierwszoroczniacy przygotowujący się na teren lęgowy, ale kilka osób z drugiego roku siedziało w ostatnich rzędach, by później podzielić się doświadczeniem z pola. Wśród nich Kain, wyglądający na znudzonego.
– Ponieważ traficie do gniazd Icevalley – powiedział Harlow, stukając w górski region – poznajcie swoje brązy. Ciężkie, wytrzymałe, niemal niemożliwe do zmęczenia. Nie próbujcie ich pokonać siłą — przechytrzcie je.
Przesunął wskaźnikiem po tablicy. – Ale nie szkolicie się tylko do jednego gniazda. Szkolicie się do świata, w którym spory rozstrzyga się w powietrzu.
Profesor Harlow przemierzał przód auli, swoją pokrytą bliznami dłonią dotykając każdej ilustracji rasy smoków, gdy przechodził obok.
– Błękitne są szybsze, ale szybko się wypalają. Złote prześcigną cię na płaskim terenie, ale nie potrafią się wspinać. Czerwone znoszą upał, ale spowalniają na zimnie. Zielone są zwinne, lecz kruche — jeden czysty cios i się łamią.
Odwrócił się do nas i jego głos spoważniał. – Czarne smoki – rzadkie i niemal niepokonane w walce. – Rzucił spojrzenie Kainowi. – Białe smoki są najrzadsze – rodzą się raz na tysiąc lat. Żaden żyjący jeździec nigdy się z takim nie związał.
Profesor odłożył wskaźnik i spojrzał na nas wszystkich, przez chwilę milcząc.
– Więź jest trwała, święta. Twój smok chroni cię tak samo, jak ty musisz chronić jego. I to jest najważniejsze: smok wie, czego naprawdę pragniesz. Nie to, co mówisz czy udajesz — ale to, czego potrzebujesz . Na najgłębszym poziomie, którego możesz nawet sam przed sobą nie przyznać.
Te słowa utkwiły gdzieś w mojej piersi i tam zostały.
– Dlatego właśnie – powiedział Harlow – smok czasem odmówi wykonania rozkazu. Nie z nieposłuszeństwa, lecz dlatego, że prawdziwa intencja jeźdźca przeczy temu poleceniu. Smok słucha duszy , nie głosu.
Harlow znów zwrócił się do wykresu, wskazując terytorialne zasięgi, ale sala już przestała słuchać. Napięcie pomiędzy obiema stronami narastało.
– Zabawne, że gniazdo Icevalley wydało rzadkiego smoka w pokoleniu, które straciło swoje terytorium – wymamrotał Cassian, jeden z najgłośniejszych w moim klanie, syn kapitana znad wybrzeża. – Prawie jakby smoki wiedziały, kto tu naprawdę rządzi. Albo wcale nie są tacy wyjątkowi.
Senna zerwała się na nogi – jedna z kręgu Elowyn, dziewczyna, która zawsze najgłośniej się śmiała, gdy ktoś mnie upokarzał. – Powtórz to jeszcze raz, sukinsynu.
– Usiądź – ostrzegł Harlow.
– Psy z wybrzeża myślą, że wszystko do nich należy, bo tatuś Norwood wymachiwał mieczem – dorzucił ktoś z Czarnego Smoka. – Cały wasz Ród stoi na trupie!
Cassian wstał. – Lepiej trup niż zdrajca!
Pięść trafiła w szczękę. Sala eksplodowała w sekundę.
– Dość! – ryknął Harlow. – Spocznijcie wszyscy — natychmiast!
Krzesło przeleciało tuż nad jego głową i roztrzaskało się o ścianę. Schylił się, spojrzał na chaos i pobiegł do drzwi po pomoc.
Wtedy wybuchł prawdziwy chaos. Na zewnątrz smoki to poczuły. Wszystkie, jednocześnie — wrogi impuls od dziesiątek związanych jeźdźców przeszedł przez więź na raz. Ryk rozległ się na dziedzińcu tak głośny i brutalny, że cały budynek zadrżał.
Starałem się dotrzeć do drzwi, gdy ktoś złapał mnie za kołnierz i pociągnął w bok, w korytarz. Kain obrócił mnie, zablokował mi ramię na gardle od tyłu i przycisnął moje plecy do swojej piersi.
Moje stopy ledwie dotykały podłogi, jego przedramię było jak żelazo na mojej tchawicy, a usta tuż przy moim uchu: jego oddech gorący, ciało twarde przy moim tak, że mój mózg się wyłączył, choć płuca krzyczały.
– Wiesz, o czym śnię? – szepnął, a jego ramię tylko się zacisnęło. – O dniu, w którym wreszcie cię zabiję. Pozwolę Avalorze cię przeżuć, potem wypluje cię na ziemię. – Jego usta musnęły moje ucho. – Tak bardzo chcę cię martwego, ale nigdy nie zatrułbym mojej dziewczyny czymś tak ohydnym.
Gwałtowny, ogłuszający huk przerwał moją próbę wyrwania się i odpowiedzi. Ściana korytarza eksplodowała do środka, kamień i szkło wystrzeliły, a ogromna głowa czarnego smoka wdarła się przez ramę okna. Smok Kaina, Avalora.
Pewnie poczuła jego przypływ wściekłości, przemocy, czy czegokolwiek, co rozdzierało ich więź, i przyszła, jej czarne łuski szorowały po ścianach korytarza, bursztynowe oczy płonęły.
O cholera, ale ona jest wielka!
Mogłaby ugryźć mnie na pół bez większego wysiłku.
Kain puścił mnie, a ja zatoczyłem się do przodu, dysząc, z rękami na kolanach. Gdy podniosłem wzrok, głowa smoka była tuż przede mną — ogromna i obsydianowa, tak blisko, że widziałem swoje odbicie w jej źrenicy.
To już koniec , pomyślałem. On każe jej dokończyć to, co zaczął .
Avalora pochyliła się i jej nozdrza się rozszerzyły, gorące powietrze owiało mnie. Powąchała mnie raz, długo i celowo, po czym przesunęła masywną łeb w bok, ustawiając go między mną a Kainem.
Kain zamarł, kolor natychmiast odpłynął mu z twarzy.
– Odejdź, Avalora – powiedział do smoka. Jego głos był napięty, kontrolowany. – Mówię, odejdź .
Ale ona nie drgnęła. Jego oczy stały się nieobecne — to spojrzenie, jakie mają jeźdźcy, gdy rozmawiają ze smokami przez więź w myślach. Wtedy jego wyraz twarzy się załamał.
– To nie… – jego szczęka się zacisnęła, dłonie zwinęły w pięści. – Nie . Myślisz źle.
Smok milczał, ale jej złote oczy nie spuszczały z niego wzroku.
– Gówno prawda, to jest… Mówię: przestań!! – Już głośniej. Jego opanowanie rozpadało się na oczach, kawałek po kawałku. – Ja nie… to nie to, co ja…
Przylgnąłem plecami do ściany. Gardło piekło, gdzie ścisnął mnie jego ramię. Serce waliło mi o żebra.
Smok słucha duszy, nie głosu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Odette
Bójka w sali Harlowa kosztowała obie dywizje dwanaście zawieszeń, obowiązkową mediację i czterdziestominutową reprymendę od Vossa. I to Akademia była wtedy łaskawa.
Siniaki na mojej szyi po duszeniu przez Kaina znikały powoli, ale Arcelios zauważył ślady, zanim zdążyłam je ukryć. Następnego ranka pojawił się z maścią leczniczą z izby chorych i cichą wściekłością, której jednak nie okazał.
A potem znowu następnego dnia. I kolejnego.
Maren przyłapała go pod moimi drzwiami trzeciego ranka i przez resztę tygodnia robiła cmokające odgłosy za każdym razem, gdy ktoś wspominał jego imię. Dwa tygodnie przygotowań do wyprawy pochłonęły wszystko potem — ćwiczenia przetrwania, teoria więzi, wykłady upchnięte w dni zaczynające się przed świtem.
Do czasu, gdy pięćdziesięciu pierwszoroczniaków stało u wejścia do systemu jaskiniowego, a instruktorzy wykrzykiwali ostatnie zasady, ja działałam już tylko na nerwach i uporze.
To był TEN dzień. Ten, do którego każdy pierwszoroczny trenował, o którym marzył, przez który nie spał po nocach.
Wejdź do jaskiń, znajdź smocze jajo i wróć jako jeździec. Proste.
Chyba że byłaś dziewczyną z tak słabym wyczuciem więzi, że ledwo czułaś własną magię.
„Macie czas do zachodu słońca”, ogłosiła profesor Harlow, przechadzając się wzdłuż linii. „Jaskinie są rozległe — wiele komór, wiele gniazd. Jaja wybierają was równie mocno, jak wy je. Jeśli któreś zarezonuje z waszą energią, poczujecie to. Ufajcie temu przyciąganiu, nie wymuszajcie go.”
Maren ścisnęła mocno moją dłoń, wyprzedzając mnie. „Dasz radę.”
„A jeśli nie?”
„To wtedy wejdę do tej jaskini, złapię dorosłego smoka za ogon i wywlekę go stamtąd kopiącego i wrzeszczącego.” Obróciła mnie całkowicie w swoją stronę, a w jej oczach była taka determinacja, że nie zostawiała miejsca na sprzeciw. „Dorian przytrzyma ogon, podczas gdy ja będę negocjować.”
„To nie tak działa więź…” powiedział Dorian.
„Dziś działa.” odparła Maren.
Zaśmiałam się, drżąc, bliższa łzom, niż bym chciała. Maren przytuliła mnie na moment i wyszeptała w moje włosy: „Przetrwałaś gorsze rzeczy niż jaskinia. Idź, znajdź swojego smoka.”
Zabrzmiał róg i jaskinie pochłonęły nas całkowicie, gdy wlewaliśmy się w ciemność.
Tunele rozgałęziały się we wszystkich kierunkach, a im głębiej szłam, tym powietrze było cięższe od siarki. Mijałam komory, gdzie jaja spoczywały w gniazdach z wulkanicznych skał — niebieskie, brązowe, skupisko małych zielonych, które brzęczały, gdy przechodziłam obok. Przykładałam dłonie do każdego, które znalazłam.
Nic. Żadnego przyciągnięcia, ciepła, żadnej iskry odpowiedzi.
Po dwóch godzinach wspinałam się przez wąski przesmyk między dwiema większymi komorami, gdy to usłyszałam. Cienki, piskliwy jęk, jak rannego ptaka. Przecisnęłam się przez szczelinę i zeskoczyłam do płytkiej wnęki, ledwo oświetlonej przez pęknięcie w skale powyżej.
Zobaczyłam małego, szarego smoka zwiniętego w kącie. Jego skrzydła były mocno przyciśnięte do ciała, jedno z nich wygięte pod dziwnym kątem. Wzdłuż boku ciągnęło się rozcięcie, zaschnięte krwią.
Wyglądał bardziej na nastolatka niż dorosłego: zbyt duży, by być świeżo wyklutym, zbyt mały, by być w pełni dorosłym. Jakby żył już od jakiegoś czasu, ale nikt i nic nie pomogło mu urosnąć.
Wyrzutek.
Szare smoki były odrzucane przez swoje stada, pozbawiane barw, wyganiane. I we wszystkich opowieściach, lekcjach, szeptanych przestrogach: szary znaczył przeklęty. Związać się z jednym to jak naznaczyć się najgorszym pechem.
Smok podniósł głowę, gdy mnie zobaczył. Oczy miał jasne, niemal srebrne, i śledziły każdy mój ruch z inteligencją, która nie pasowała do jego zranionego ciała.
„Hej”, szepnęłam. „Spokojnie…”
Przykucnęłam, ruszałam się powoli. Drgnął, gdy wyciągnęłam dłoń, ale nie zaatakował. Z bliska rozcięcie było jeszcze gorsze, niż myślałam — głębokie, zakażone, skóra wokół niego gorąca i opuchnięta.
Był z tym sam, od tygodni, może i dłużej.
Coś poruszyło się we mnie. Nie tylko litość, ale coś głębszego. Ciepło, którego nigdy wcześniej nie czułam, rozchodzące się spod żeber jak drugie serce. Patrząc na niego — kruchego, samotnego, niechcianego — czułam się, jakbym patrzyła w lustro, o którego istnieniu nie wiedziałam.
Oderwałam pasek z dolnej części koszuli i oczyściłam ranę, jak tylko umiałam. Obserwował mnie przez cały ten czas, nieruchomy i cichy, wydał z siebie niski dźwięk, nie warczenie, raczej coś łagodniejszego. Prawie jak… mruczenie?
Zostałam dłużej, niż powinnam, zanim zmusiłam się do wstania. Nie poszedł za mną. Po prostu patrzył, jak wracam przez szczelinę, a jego srebrne oczy śledziły mnie, dopóki ciemność nie pochłonęła przestrzeni między nami.
W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, czy można ściągnąć na siebie szarego smoka pecha tylko przez kontakt z nim.
Bo po kolejnych trzech godzinach wciąż nic nie znalazłam.
Kiedy róg na zachód słońca rozległ się echem po jaskiniach, wyszłam w gasnące pomarańczowe światło z pustymi rękami i pustką w piersi. Miejsce zbiórki było chaosem: pierwszoroczni obejmowali jajka owinięte w tkaniny, instruktorzy odznaczali nazwiska na listach, dorosłe smoki krążyły nad głowami.
Twarze moich przyjaciół posmutniały, gdy zobaczyli moje puste ramiona, gdy się zbliżałam, i usłyszałam, jak Dorian szepcze: "O nie..."
Maren zaczęła już mnie pocieszać — zapewniając, że wszystko będzie w porządku, że może Akademia pozwoli mi jeszcze raz szukać — gdy zobaczyłam Kaina. Siedział na skale, opierając policzek na dłoni, i uśmiechał się jak zadowolony kot.
Odczytałam z jego ust nieme słowo "rozczarowanie" i pokazałam mu środkowy palec, nie przerywając kontaktu wzrokowego. On tylko uśmiechnął się jeszcze szerzej, gdy Instruktor Voss podszedł do mnie z gotowym pergaminem. "Norwood. Gdzie jest twoje jajko?"
Otworzyłam usta, ale przez chwilę nic nie wydobyło się z gardła. Było mi cholernie trudno wydusić te słowa, przy wszystkich, zwłaszcza przy Kainie. Tym samym potwierdzić, że naprawdę jestem bezwartościowa. Tak jak zawsze mówił mój ojciec, tak jak wszyscy zakładali.
"Nie..." Zanim zdążyłam się odwrócić, przerwał mi trzepot skrzydeł na niebie.
Spojrzenie Kaina powędrowało ku górze i jego zadowolony uśmiech natychmiast zniknął, brwi się zmarszczyły. Wstał powoli, jakby przygotowywał się na niebezpieczeństwo, nie spuszczając wzroku z lecącego obiektu.
Cień przemknął po niebie i coś wylądowało przede mną z łoskotem, który zatrząsł ziemią. Kurz wzbił się w powietrze, ludzie cofnęli się, a gdy obłok opadł, szary smok siedział trzy stopy ode mnie, patrząc prosto na mnie.
Punkt zbiórki ucichł jak makiem zasiał.
Ten gest był jednoznaczny. To było roszczenie, prośba o więź. Wyleciał z jaskiń ze zranionym skrzydłem, podążał za mną przez mile górskiego terenu i... wybrał mnie.
"No nie wierzę! Szary?" Wokół mnie wybuchł śmiech, ostry i natychmiastowy. "Zgarnęła szarego wyrzutka?"
Szary smok nie zareagował na żadne z tych słów. Po prostu opuścił głowę w kierunku mojej dłoni — powoli, cierpliwie czekał. To złamane, wygłodzone, wygnane stworzenie, które wyczołgało się z jaskini, by odnaleźć mnie. Które wybrało mnie, kiedy nic innego w tych górach nie chciało tego zrobić.
Gdy wyciągnęłam rękę i przycisnęłam dłoń do jego pyska, świat zniknął w bieli.
Oślepiający błysk rozdarł moją czaszkę i już nie byłam na punkcie zbiórki. Byłam mała, może sześcio- lub siedmioletnia, stałam w ciemnej, ciepłej jaskini pachnącej dymem i żelazem.
Icevalley. Lata przed wojną. Gniazdo smoka. Białe jajko. Delikatnie świeciło od środka, włoskowate pęknięcia rozchodziły się po jego powierzchni jak żyły światła, pękając...
Wizja się rozpadła, sapnęłam, zatoczyłam się, ale opanowałam dzięki temu, że szary smok podtrzymał mnie głową. "Co do..."
Ryk rozdarł niebo wraz z dźwiękiem potężnych skrzydeł. Czarne łuski zasłoniły zachód słońca, gdy Avalora spadła z góry jak cień i wylądowała obok szarego smoka z takim impetem, że aż popękał kamień.
Rzuciłam ręce na głowę, szykując się na przemoc: zęby, pazury, koniec wszystkiego. Ale Avalora zignorowała mnie całkowicie. Opuściła swą ogromną głowę do szarego smoka i powąchała go długo, dokładnie, po czym jej złote oczy rozszerzyły się ze zdumienia.
"Co tu się, do cholery, dzieje?" Kain przedarł się przez zamarznięty tłum, twarz ciemna, szczęka zaciśnięta. "Avalora, odsuń się od tego ścierwa."
Avalora się nie ruszyła. Jej spojrzenie stało się nieobecne — wzrok porozumienia przez więź — i Kain znieruchomiał w pół kroku. Kolor odpłynął z jego twarzy, usta się rozchyliły i przez trzy sekundy stał kompletnie nieruchomo.
Patrzyłam, jak coś się w nim załamało, gdy Kain spojrzał na szarego smoka. Potem na mnie. Potem z powrotem na Avlorę, która teraz ocierała się o wychudzonego wyrzutka, jakby był najcenniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek znalazła.
Otworzył usta. Zamknął je. Po raz pierwszy, odkąd go znałam, Kain Bittencourt nie miał zupełnie nic do powiedzenia — aż w końcu wybuchł: "Co, do cholery, masz na myśli, mówiąc, że to TWOJE jajko?"
Avalora wydała dźwięk, którego nigdy wcześniej nie słyszałam u smoka — niski, melodyjny trel, niemal figlarny — i szturchnęła go pyskiem jak kot, który wita starego przyjaciela. Szary smok odpowiedział podobnym, miękkim i znajomym trelem, podczas gdy Avalora okrążała go, obwąchując i trącając, a jej ogon poruszał się z niemal dziecięcą ekscytacją.
Uszczypnęła go w ogon, on odsunął ją słabo. Zrobiła to ponownie, tym razem delikatniej, i przycisnęła czoło do jego.
Znali się. Nie mam pojęcia jak, ale na pewno tak było.
Jakim cudem rzadka czarna smoczyca łączy się z wyrzutkiem?
Przesuń w górę, aby kontynuować