* Teraz *
Minęły dwa tygodnie od listu, a ja stałam się zjawią we własnym domu. Służba szepcze za drzwiami, które uważają za wystarczająco grube—nie są—a cała posiadłość pachnie woskiem pszczelim nałożonym warstwami na żałobę, jakby stratę można było spolerować cytrynowym olejkiem i uporem.
"Ona nie je," mówi Margaret do Kucharki na korytarzu za moimi drzwiami, jej głos ustawiony na tę szczególną głośność, jaką kobiety stosują, gdy chcą, by je usłyszano. "Już dwa tygodnie. Ktoś musi powiedzieć coś lordowi Winthrope, zanim będziemy szykować kolejne ciało."
Siedzę na okiennym parapecie z sztyletem Jaspera przypiętym pod spódnicą—zawsze mam go teraz przy sobie, ciężar przy udzie to jedyne, co wydaje się prawdziwe—i patrzę na wschodnią drogę. Zawsze patrzę na wschodnią drogę.
Bo żałoba nie zabija nadziei tak, jak powinna. Nadzieja przetrwa jak chwast między kamieniami, głupia i uparta, i jakaś zdradziecka część mnie wciąż wierzy, że się pomylili z imieniem. Że któregoś dnia zobaczę jeźdźca na szczycie wzgórza, w błocie, żywego i wściekłego na mnie za to, że po nim opłakuję.
Miałam plany. To najokrutniejsze. Chciałam poczekać, aż skończy służbę rycerską. Miał wrócić do domu, a ja miałam mu opowiedzieć o chacie za zakrętem rzeki, tej z ogrodem kuchennym, który zarósł dzikością.
Razem mielibyśmy ją naprawiać—on protestowałby, że córka lorda nie może mieszkać w chacie, ja przypominałabym mu, że może robić, co chce, jeśli jest dość uparta. Obiecał mi kiedyś rezydencję. Chciałam mu powiedzieć, że nie chcę rezydencji. Chcę ogrodu, stołu i jego.
I na progu, albo przy kuchennym stole, albo w ogrodzie z brudem pod paznokciami—miałam to powiedzieć. Kocham cię, Jasper. Z jego imieniem, bo to ja mu je nadałam, i chciałam, by usłyszał je w jedynym zdaniu, które się naprawdę liczyło.
Teraz chata stoi pusta za zakrętem rzeki. Słowa niewypowiedziane zalegają mi w piersi. A droga pozostaje pusta, bez względu na to, ile godzin przyciskam czoło do tej szyby.
Żwir chrzęści poniżej. Margaret się pojawia, ścierka przekręcona w palcach. "Lady Vivien. Twój ojciec prosi, byś przyszła. Wydaje się zmartwiony, moja pani."
Idę, bo Margaret wygląda na tak wyczerpaną troską o mnie, że odmowa wydaje się okrucieństwem. Korytarze wydłużają się, a służba przykleja się do ścian, gdy przechodzę. Do gabinetu ojca wchodzę bez pukania.
Wstaje na mój widok—nie z uprzejmości lorda, lecz z gwałtownego ruchu rodzica, który dawno nie widział swojego dziecka. Obchodzi biurko, sam wysuwa krzesło. "Siadaj. Proszę. Wyglądasz—" Zatrzymuje się. "Jak się czujesz, kochanie?"
Kochanie. Tak mnie nie nazywał od dzieciństwa, gardło ściska mi wbrew woli. "Przetrwam. Margaret mówi, że powinnam jeść. Kucharka mówi Margaret, że powinnam jeść. Zakładam, że zaraz usłyszę to samo od ciebie."
"Powinnaś jeść." Ułamek uśmiechu, pojawia się i znika. Siada za biurkiem, ale pochyla się do przodu, skracając dystans. "Jasper był częścią tego domu od dzieciństwa. Z tego głodnego chłopca wyrósł na mężczyznę, z którego byłem dumny. Jego strata to także moja strata, Vivien."
Wiem o tym. Ojciec kochał Jaspera na swój sposób—klepnięcie w ramię zamiast objęcia, szorstkie "dobra robota, chłopcze", które znaczyło więcej niż jakakolwiek przemowa. Trzy noce nie spał, gdy Jasper miał gorączkę w wieku trzynastu lat, a potem nigdy już o tym nie wspominał.
Taki jest ojciec. Miłość wyrażana logistyką, uczucie ukryte pod obowiązkiem. Minimum podawane z tak cichą stałością, że nie zauważasz, dopóki nie zobaczysz, jak wiele tego jest.
"Obserwowałem cię przez te tygodnie." Dobiera słowa jak człowiek przechodzący po lodzie, badając każde zanim postawi krok. "Potrzebujesz jeszcze czasu, zanim przejdziemy do innych spraw?"
"Czas i ja nie jesteśmy w dobrych relacjach." Mój głos brzmi, jakby należał do kogoś innego. "O co chodzi?"
"Król Alastair Beaumont z Erdoru przesłał propozycję małżeństwa." Każde słowo kładzie ostrożnie, jak dmuchane szkło. "Zainteresowany jest od dawna. Zwlekałem, ale król domaga się odpowiedzi."
Król. Oczywiście. To tłumaczy łagodność. Spotkałam go już—dwa razy, jeśli dobrze pamiętam, dlatego właśnie mnie wybrał na potencjalną żonę. Drugi raz to było na dożynkach, jeśli się nie mylę, choć właściwie nie jestem pewna. Pierwszego razu już nie pamiętam.
"To dobry człowiek, z tego, co wiem i komu ufam." Głos ojca pozostaje spokojny. "To nie tylko kwestia sojuszu. Uważam, że to mógłby być dla ciebie prawdziwy początek."
"Tak." Słowo pada, zanim skończy—proste, ostateczne—a ojciec mruga, usta wciąż otwarte na niedokończonym zdaniu.
"Może powinnaś usłyszeć pełne warunki—" Ale ja już nie słucham.
"Wyjdę za niego. Cokolwiek trzeba." Mój głos brzmi obco, jakby należał do kogoś stojącego obok.
"Vivien." Pochyla się do przodu, a w jego spojrzeniu nie ma polityki—tylko ojciec przerażony tym, co widzi. "To nie jest decyzja do podjęcia w żałobie. Opuściłabyś dom. Zostałabyś królową."
"Czy to ma znaczenie?" Spotykam jego wzrok i to, co w nim widzi, sprawia, że zacieśnia szczękę. "Czy cokolwiek jeszcze ma znaczenie?"
"Nie przyjmę twojej odpowiedzi, dopóki naprawdę jej nie przemyślisz." Jego dłonie płasko spoczywają na biurku. "Nie sprzedaję córki koronie. Pytam, czy to coś, czego chcesz."
"Przemyślałam." Kłamstwo smakuje jak popiół. "Cel, wpływy. Czyż nie tego byś mi powiedział? Szansa, której większość kobiet nigdy nie dostaje?"
"Chciałem powiedzieć, że zasługujesz na szczęście." Przerywa moją wyliczankę, jego głos łagodniejszy niż zwykle. "Nawet aranżowane małżeństwa mogą przynieść towarzystwo. Alastair będzie cię szanował."
Słowo 'szacunek' opada ciężko na pokój. Dobry król. Przyzwoite małżeństwo. Życie daleko od tego okna i drogi, której nie przestaję wypatrywać. "Zatem przyjmuję. Napisz do Dimgrove."
"Twoje szczęście ważniejsze jest dla mnie niż jakikolwiek sojusz." W jego głosie pojawia się pęknięcie, którego nigdy wcześniej nie słyszałam. "Jesteś najpierw moją córką. Zawsze."
"Czas go nie zwróci." Głos mi pęka, a palce wbijają się w poręcze krzesła tak mocno, że zostawiają ślady w drewnie. "Jako królowa przynajmniej będę dla kogoś użyteczna."
"Nie musisz być użyteczna." Jego głos się łamie. "Masz być żywa i pozwolić się kochać."
"Jasper nie żyje." Słowa wychodzą jak wiatr przez wybite okno. "Dziewczyna, którą byłam, umarła z nim. Ktokolwiek założy tę koronę, to już ktoś inny. Ktoś, kto potrafi uśmiechać się do króla i udawać, że ma jeszcze serce."
Wstaję, nim zdąży odpowiedzieć. Przy drzwiach jego głos mnie dogania, cichy, niemal błagalny. "Nie możesz pogrzebać się przy nim, kochanie. Nie chciałby tego."
Dłoń zatrzymuje się na framudze. Ma rację. Jasper byłby wściekły—tą swoją szczerą, oddaną wściekłością, z zaciśniętą szczęką i rozpaczliwym spojrzeniem. Nienawidziłby każdej sekundy tej kapitulacji.
"Wiem." Słowo wychodzi ledwie słyszalnie. Dłoń zaciska się na framudze, aż drewno wbija się w skórę. "Wyślij list, ojcze."
Korytarz mnie pochłania, a ja przyciskam rękę do sztyletu pod jedwabiem i idę do swoich komnat. Jutro maszyna ruszy. Jutro zacznę uczyć się uśmiechać do obcego.
Ale dziś usiądę jeszcze raz przy oknie i popatrzę na wschodnią drogę. Bo nadzieja to chwast między kamieniami, a ja nie jestem gotowa przestać szukać. Jeszcze nie. Jeszcze nie całkiem.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni minęły, odkąd powiedziałam ojcu „tak”. Trzy dni listów fruwających między naszym majątkiem a Dimgrove, służby polerującej srebra, które nie widziały światła dziennego od dekady, domu ruszającego wokół mnie jak maszyna, którą wprawiłam w ruch i której nie mogę zatrzymać.
Claire, krawcowa wynajęta przez ojca z wioski, ma usta pełne szpilek i ręce na mojej talii, a mimo to nie przestaje mówić o tym, jakie mam szczęście. Królowa. Wyobraź sobie. Dziewczyna Winthrope – królowa.
Stoję na drewnianym bloku w porannym pokoju, podczas gdy ona mierzy mnie na suknię, o którą nie prosiłam, w kolorze, o który mnie nie pytano, dla mężczyzny, którego spotkałam dwa razy i za każdym razem nie poczułam nic. Szpilki drapią mnie przez muślin na żebrach. Nie drgnęłam. Aby drgnąć, trzeba by mi zależało, a mi już nie zależy.
„Ręce do góry, moja pani. Musimy zwęzić gorset — schudłaś.” Oczy Claire rzucają mi krótkie, ostrożne współczucie. „Jedwab przyjechał dziś rano z Dimgrove. Złota nić, herb Erdoru. Będzie olśniewająca.”
Olśniewająca. Będę olśniewająca dla Alastaira — miłego, uprzejmego Alastaira, który prowadził całkiem znośną rozmowę na dożynkach i którego twarzy nie potrafię sobie przypomnieć bez wysiłku.
Jasper kiedyś powiedział mi, że zbuduje mi dom z siedmioma ogrodami. Nie potrzebowałam złotej nici z Dimgrove. Potrzebowałam kuchennego stołu i chłopca, który uważał, że warto się przy mnie zestarzeć.
„Dekolt będzie tutaj —” Claire kreśli linię przez mój obojczyk kredowym palcem, „— a rękawy będą dopasowane do łokcia, potem rozszerzane. Bardzo modne w tym sezonie na dworze.”
„A welon?” Margaret krąży w drzwiach z próbkami koronek. „W liście Jego Królewskiej Mości była mowa o perłowej koronie, tradycyjny styl Erdoru.”
„Oczywiście, że była.” Wyciągam ręce, gdy Claire przypina rękaw. „A czy w liście było też, jak powinnam oddychać, czy to jeszcze zostawiono mojej decyzji?”
Twarz Margaret się krzywi. Szpilki Claire zamierają. Nie zasłużyły na moją gorycz — one tylko robią to, o co poprosił ojciec, stroją lalkę na targ. „Przepraszam. To było niegrzeczne. Perłowa korona będzie piękna, Margaret.”
Kiwa głową, mrugając zbyt szybko, i wycofuje się. Claire wznawia przypinanie w dyskretnej ciszy. Za oknem wschodnia droga rozciąga się pusta za bramą, tak jak wczoraj, tak jak zawsze.
Patrzę, bo nie mogę przestać patrzeć. Bo nadzieja to chwast przebijający się przez kamień, a ja jestem głupcem, który nadal wierzy, że pomylili imię, i—
Tętent kopyt. Całe ciało mi sztywnieje. Nie miarowy kłus posłańca — desperacki, dziki galop.
Koń wbiega przez bramę, spieniony i dyszący. Jeździec zeskakuje, zanim zwierzę się zatrzyma — w zniszczonej zbroi, z wyczerpaną precyzją — i zdejmuje hełm.
Brązowe włosy mokre od potu. Ta blizna na górnej wardze po drewnianym mieczu, gdy mieliśmy dwanaście lat. Brązowo-zielone oczy przeszukujące dziedziniec, aż znajdują moje okno. Jasper. Żywy.
Zeskakuję z bloku, zanim Claire zdąży mnie złapać. Szpilki rozsypują się po podłodze. Muślin się rozdziera. I wtedy biegnę — boso korytarzem, przez kuchnię i przez żwirowy dziedziniec z koszulą podciągniętą nad kolana, bo godność jest dla kobiet, które nie widziały powrotu zmarłego do domu.
On mnie widzi. Jego twarz jednocześnie się załamuje i otwiera, jak pięść rozluźniająca się po latach. Wychodzi naprzeciw, unosi ramiona i uderzam w niego tak mocno, że zbroja dźwięczy, a on cofa się, zanim złapie nas oboje.
„Żyjesz.” Płaczę, biję jego napierśnik, chwytam garściami skórę i wciskam twarz w zagłębienie jego szyi, tam gdzie zbroja nie sięga, a jego puls wali w moje wargi. „Ty przeklęty draniu, żyjesz—”
„Jestem.” Głos łamie mu się na pół. Ramiona zamykają się wokół mnie, jedna dłoń obejmuje moją czaszkę, druga oplata mnie przez plecy tak mocno, że aż trzeszczą mi żebra. Trzęsie się — wielki, przerażający rycerz, trzęsie się jak liść — a jego twarz jest pogrzebana w moich włosach.
Powtarza to wciąż. Jestem, jestem. Jak modlitwę, której boi się przerwać, jakby słowa były jedynym, co go trzyma, i ściskam go mocniej, bo być może to jedyne, co mnie trzyma.
Szarpnięciem odchylam się do tyłu i chwytam jego twarz. Zarost drapie mi dłonie. Pył drogi na policzkach, oczy zaczerwienione i mokre, i wtula się w moje dłonie jak ktoś, kogo nie dotykano czule od pięciu lat. Serce mi się rozdziera na tę myśl.
„Powiedz, że jesteś prawdziwy.” Wciskam mu kciuki w kości policzkowe tak mocno, że zostaną ślady. „Powiedz, że to nie żałoba płata mi figle.”
„Jestem prawdziwy.” Obejmuje moje dłonie swoimi, przyciska je do szczęki. „Nie poczekali wystarczająco długo z wysłaniem tego listu. Byłem nieprzytomny na polu — ruszyłem, jak tylko się dowiedziałem. Nie spałem. Nie zatrzymałem się.”
„Trzy tygodnie.” Słowa wydobywają się z bólem. „Leżałam na twoim pryczy w stajni i nie mogłam oddychać, a każda przyszłość, którą zbudowałam w głowie—” Głos mi się łamie. Chatka. Stół. Cztery słowa, których nigdy nie powiedziałam.
Całe jego ciało drga. Przyciąga mnie do piersi, broda na mojej głowie, szczęka się napina. „Przepraszam. Zrobiłbym wszystko, żeby być tutaj wcześniej.”
„Jesteś tu teraz.” Zaciskam dłonie na paskach jego zbroi. „Jesteś ciepły, oddychasz, twoje serce bije pod moją twarzą i masz absolutny, wyraźny zakaz umierania. Kiedykolwiek. Rozumiesz mnie?”
Wydobywa się z niego coś pomiędzy śmiechem a łkaniem. Palce zaciskają się w moich włosach przy karku. „Rozumiem. Wyraźnie zakazane.”
Odsuwam się, ocieram twarz nadgarstkiem i sięgam pod muślin po sztylet. Unoszę go przed nami. Jego oddech zamiera, twarz nabiera rumieńców — rumieniec przebija się przez pył drogi, absurdalnie słodki u mężczyzny w zbroi.
„Znalazłam to w twojej pryczy. Owinięte w list, którego nie dokończyłeś.” Przyciskam ostrze płasko do jego napierśnika. „Stawiłeś czoła uzbrojonym ludziom, ale drzwi do mojego pokoju cię pokonały.”
Wykrzywia usta. „Zawsze byłaś groźniejsza niż uzbrojeni ludzie.” Jego palce układają się na moich na rękojeści, ciepłe przez rękawicę. „Zachowałaś go.”
„Ogrzewał mnie.” Stal łapie zimowe światło. „Jedyne, co mogło.” Przez chwilę stoimy tak, jego dłoń na mojej, a na dziedzińcu panuje cisza.
Drzwi dworu otwierają się. Buty ojca na kamieniu. Jasper natychmiast się cofa — prostuje się, twarz mu tężeje, żołnierz zastępuje chłopca jednym wyuczonym ruchem. „Sir Jasper.” Głos ojca rozbrzmiewa głucho przez dziedziniec.
Jasper kłania się. „Panie.” Ojciec podchodzi, przygląda się jego twarzy, potem chwyta go za ramię białymi kostkami — jakby chłopak mógł znowu zniknąć.
„Lepiej wyglądasz niż martwy, chłopcze.” Szorstkość zdradza go w głosie. „Witaj w domu.”
„Dziękuję, panie.” Gardło Jaspera drga. Ojciec odchrząkuje, rzuca mi spojrzenie — bosa, zapłakana, w porwanym muślinie — i wykazuje się niezwykłą łaską, nie komentując.
„Najedz się, umyj, potem przyjdź do mojego gabinetu.” Odwraca się w stronę dworu. Jasper zostaje sztywny, ale jego dłoń drga przy boku.
Patrzę na niego w zimowym świetle. Blizny, szerokie ramiona, cud prostoty jego klatki piersiowej unoszącej się i opadającej. Jeśli on żyje, chatka nie jest fantazją. Kuchenny stół nie jest snem. Cztery słowa nie są zmarnowane.
A suknia ślubna na górze — złota nić, perłowa korona z tradycyjnym welonem — to jest problem, który potrafię rozwiązać.
Zaciskam mocniej sztylet, aż rękojeść wbija mi się w dłoń. Po raz pierwszy od trzech tygodni to, co za mną, znaczy mniej niż to, co stoi tuż przede mną. Mogę to naprawić. Mogę zmienić wszystko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Jaspera]
Gdy tylko lord Winthrope odchodzi do swojego gabinetu, Vivien chwyta mnie za nadgarstek i rusza za nim. Porusza się tak, jakby była uosobieniem celu, z kręgosłupem wyprostowanym tak sztywno, że można by nim ciąć szkło. Idę za nią—jeden krok w tył, jeden w lewo, geometria, której nauczyłem się zanim nauczyłem się czytać.
„Dokąd idziemy?” Mój głos brzmi szorstko. Ona nie zwalnia, nie ogląda się. „Do gabinetu ojca. Milcz, chyba że się do ciebie zwróci.” To polecenie jest znajome. Wykonuję jej rozkazy, odkąd miała jedenaście lat. Niektóre rzeczy są niezmienne.
Puka raz i wchodzi do środka. Lord Winthrope wstaje, a wyraz na jego twarzy mówi, że się tego spodziewał—może tego się obawiał, ale się spodziewał.
„Vivien.” Ostrożny, wyważony. Wskazuje na krzesło. „Usiądź. Omówmy to jak należy.”
„Ojcze, chcę wycofać moją zgodę na małżeństwo z królem Alastairem.” Te słowa uderzają mnie prosto w mostek. Moja dłoń odnajduje framugę drzwi i zaciska się na niej. Małżeństwo. Król.
To tłumaczy muślin, szpilki i krawcową, od której uciekła—nie była mierzona na suknię. Była mierzona na klatkę ze złotym obszyciem i królewskim herbem.
Król. Oczywiście, że król. Logiczna część mnie rozumie—tak postępują lordowie ze swoimi córkami.
Ale reszta mnie, ta część, która przysięgała zbudować jej majątek dwa razy większy niż ojciec, która obiecała siedem ogrodów i każdą z tych obietnic miała za prawdę—ta część się dławi. Jechałem trzy dni bez przerwy, bo wierzyłem, że wracam do niej. Nie do przyszłej królowej. Do dziewczyny, na którą chciałem być godzien.
Wzrok lorda Winthrope'a przesuwa się na mnie, potem wraca do niej. Obchodzi biurko, opiera się o jego krawędź. „Rozumiem, dlaczego tak się czujesz, teraz gdy Jasper wrócił. Ale kochanie—list dotarł do Dimgrove. Dwór oficjalnie przyjął.”
„Zgodziłam się, gdy nie myślałam jasno.” Jej puls skacze na szyi. „Wiedziałeś o tym. Pytałeś, czy jestem pewna.”
I wtedy lord Winthrope mówi coś, co zmienia wszystko. „Byłaś nieprzytomna z żalu, Vivien. Nie jadłaś od tygodni. Myślałem, że jeśli dam ci przyszłość, to utrzymam cię przy życiu.”
W mojej piersi pojawia się pęknięcie, o którego istnieniu nie wiedziałem. Nie zgodziła się, bo król był lepszą partią. Zgodziła się, bo myślała, że nie żyję i świat przestał mieć znaczenie.
„Ale to jest korona.” Przyciska palce do skroni. „Wycofanie się teraz byłoby obrazą tronu. Nie mogę tego cofnąć, nawet jeśli bym chciał.”
„Czyli nie mam wyboru.” To nie pytanie. Kamień wrzucony do spokojnej wody.
„Miałaś wybór,” mówi łagodnie. „Dokonałaś go. Żałuję, że okoliczności były inne. Ale nie mogę zmienić tego, co zostało wprawione w ruch.”
Szczęka jej się napina. Walka opuszcza jej ramiona—to nie poddanie, lecz obrót kobiety szukającej następnej pozycji. „Dobrze. Jeśli muszę jechać do Dimgrove, chcę pojechać z ochroną, której ufam. Chcę, by sir Jasper został moim ochroniarzem na dworze.”
Lord Winthrope długo mi się przygląda, a ja zachowuję kamienną twarz czystą siłą woli, z pulsującym sercem. „Niestandardowe. Ochroniarzy zwykle mianuje korona, nie panna młoda.”
„Królowa przywożąca swego rycerza domowego to tradycja. To mój jedyny warunek, ojcze.” Mówi to jak klauzulę prawną. „Tyle mi się należy.”
Jego spojrzenie krąży między nami. Kiwa głową, krótko. „Zgoda. Sir Jasper jedzie z tobą.” Jego wzrok spotyka mój. „Strzeż jej dobrze, chłopcze.”
„Za cenę życia, mój panie.” Vivien pochyla głowę, odwraca się i wychodzi bez pozwolenia. Idę za nią. Drzwi gabinetu zamykają się, a maska spada jej z ramion jak płaszcz. Opiera się o ścianę na jeden oddech, zanim się prostuje.
Chwytam ją za ramię. „Spójrz na mnie.” Odwraca się do mnie—podniesiony podbródek, bunt, a pod tym wszystkim strach. „Zgodziłaś się wyjść za króla, bo myślałaś, że nie żyję.”
„Tak.” Bez wahania. Bez wymówek. Tylko to jedno słowo, które spada między nas jak klinga położona płasko na kamieniu. Jej podbródek nie drży.
„Przestałaś jeść. Twój ojciec uznał, że wydanie cię za obcego to jedyny sposób, byś oddychała.” Mój głos drży. „To najbardziej szalona rzecz, jaką ktoś zrobił z mojego powodu, a wliczam w to człowieka, który próbował mnie dźgnąć w Blackmere.”
Jej usta drżą, walcząc same ze sobą. „Nie byłam sobą.” Mówi to jak spowiedź, jakby przyznanie się do słabości kosztowało ją fizyczny ból.
„Ewidentnie.” Podchodzę bliżej. „Mogłaś mi powiedzieć na dziedzińcu, zamiast wciągać mnie w polityczną zasadzkę w zakurzonej zbroi.”
„Gdybym powiedziała ci od razu, zrobiłbyś coś szlachetnego i głupiego.” Również się zbliża, a korytarz kurczy się do przestrzeni między nami. „Kazałbyś mi odejść. Być szczęśliwą. Zapomnieć o tobie.”
Otwieram usta. Zamykam. Szlachetna i głupia część to prawda—kazałbym jej odejść. Ale nie dlatego, że uważam się za gorszego od króla. Obiecałem tej dziewczynie siedem ogrodów i każdą z tych obietnic miałem za świętą.
Kazałbym jej odejść, bo zasługuje na wybór dokonany w świetle dnia, a nie taki, który wymuszam na niej na dziedzińcu, gdy wciąż się trzęsie.
„Nie jesteś po prostu kimkolwiek.” Jej głos się łamie. Dłoń kładzie płasko na moim napierśniku, nad sercem, i ten dreszcz przechodzi przez stal aż do kości. „Nosiłam twój sztylet przez trzy tygodnie. Spałam na twojej pryczy. Układałam przyszłość wokół czterech słów, których nigdy nie wypowiedziałam.”
Moje serce wali pod jej dłonią. „Jakie cztery słowa?” Patrzy na mnie, palce zaciskają się na skórzanym pasku.
„Kocham cię, Jasperze.” Cicho, zniszczona, wściekła—zamknięta za zębami przez lata, uwolniona wbrew jej woli. „To chciałam ci powiedzieć, gdy wrócisz do domu. Przed listem, królem, wszystkim.”
Korytarz zawęża się do jednego płonącego punktu—jej dłoń, moja pierś, ciężar słów, które noszę, odkąd nadała mi imię, gdy miała jedenaście lat.
„Powiedz coś.” Drży. „Zanim umrę ze wstydu.” Obejmuję jej twarz dłońmi—rękawice szorstkie na jej żuchwie, kciuki łapią łzy—i opieram czoło o jej czoło.
„Kocham cię, odkąd nadałaś mi imię.” Mój głos brzmi jak ruina. „Przez pięć lat milczenia. Przez krwawienie na tamtym polu. Jedynym powodem, dla którego doczołgałem się z powrotem do obozu, było to, że nie chciałem umierać nie widząc cię.”
Jej palce zaciskają się na moich paskach od zbroi i przyciąga mnie do siebie, a jej usta są tak blisko—czuję jej oddech na swoich wargach, wystarczyłby jeden ruch, by zniwelować dystans. Chcę tego. Boże, chcę tak bardzo, że aż ściskam szczękę, by się powstrzymać.
Ale jest zaręczona z królem Erdoru. Gdybym ją teraz pocałował, nie byłbym człowiekiem, który ją kocha—byłbym tym, który bierze to, co nie jest jego. Więc opieram tylko czoło o jej, splatam oddechy, jej rzęsy muskają mój policzek i trwam tak.
„Jesteś idiotą,” szepcze jak błogosławieństwo. „Kompletnym głupcem, że za mną poszedłeś w to wszystko.”
„Twój głupiec.” Coś pomiędzy desperacją a oddaniem. „Głupiec przyszłej królowej. To musi się liczyć.”
„Liczy się wszystko.” Ledwo słyszalnie. Odsuwa się, ociera oczy. Wraca stanowcza kobieta—kręgosłup prosty, podbródek wysoko. Ale jej dłoń odnajduje moją, splata palce i nie puszcza.
„Jedziesz do Dimgrove. Żadnych wymówek, żadnych bohaterskich wysyłek, żadnych rozkazów, które wygodnie skierują cię gdzie indziej. Jedziesz i zostajesz.”
„Każdy krok.” Podnoszę jej dłoń, przykładam usta do jej knykci—najbliżej, jak mogę się zbliżyć do jej ust, gdy inny mężczyzna ma już dla niej pierścień w odlewie—and wdycham lawendę, stal i dziewczynę, która mnie nazwała i zrujnowała dla kogokolwiek innego. „Przysięgam.”
Odwzajemnia spojrzenie—coś w jej oczach się uspokaja, nie pokój, ale najbliższe, co oboje poznaliśmy od tygodni. Potem odwraca się i schodzi po schodach.
Idę za nią, patrząc jak zimowe światło łapie się w jej ciemnych włosach, ucząc się, jak smakuje oddanie, gdy nie jest już sekretem noszonym samotnie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować