Trzy dni minęły, odkąd powiedziałam ojcu „tak”. Trzy dni listów fruwających między naszym majątkiem a Dimgrove, służby polerującej srebra, które nie widziały światła dziennego od dekady, domu ruszającego wokół mnie jak maszyna, którą wprawiłam w ruch i której nie mogę zatrzymać.
Claire, krawcowa wynajęta przez ojca z wioski, ma usta pełne szpilek i ręce na mojej talii, a mimo to nie przestaje mówić o tym, jakie mam szczęście. Królowa. Wyobraź sobie. Dziewczyna Winthrope – królowa.
Stoję na drewnianym bloku w porannym pokoju, podczas gdy ona mierzy mnie na suknię, o którą nie prosiłam, w kolorze, o który mnie nie pytano, dla mężczyzny, którego spotkałam dwa razy i za każdym razem nie poczułam nic. Szpilki drapią mnie przez muślin na żebrach. Nie drgnęłam. Aby drgnąć, trzeba by mi zależało, a mi już nie zależy.
„Ręce do góry, moja pani. Musimy zwęzić gorset — schudłaś.” Oczy Claire rzucają mi krótkie, ostrożne współczucie. „Jedwab przyjechał dziś rano z Dimgrove. Złota nić, herb Erdoru. Będzie olśniewająca.”
Olśniewająca. Będę olśniewająca dla Alastaira — miłego, uprzejmego Alastaira, który prowadził całkiem znośną rozmowę na dożynkach i którego twarzy nie potrafię sobie przypomnieć bez wysiłku.
Jasper kiedyś powiedział mi, że zbuduje mi dom z siedmioma ogrodami. Nie potrzebowałam złotej nici z Dimgrove. Potrzebowałam kuchennego stołu i chłopca, który uważał, że warto się przy mnie zestarzeć.
„Dekolt będzie tutaj —” Claire kreśli linię przez mój obojczyk kredowym palcem, „— a rękawy będą dopasowane do łokcia, potem rozszerzane. Bardzo modne w tym sezonie na dworze.”
„A welon?” Margaret krąży w drzwiach z próbkami koronek. „W liście Jego Królewskiej Mości była mowa o perłowej koronie, tradycyjny styl Erdoru.”
„Oczywiście, że była.” Wyciągam ręce, gdy Claire przypina rękaw. „A czy w liście było też, jak powinnam oddychać, czy to jeszcze zostawiono mojej decyzji?”
Twarz Margaret się krzywi. Szpilki Claire zamierają. Nie zasłużyły na moją gorycz — one tylko robią to, o co poprosił ojciec, stroją lalkę na targ. „Przepraszam. To było niegrzeczne. Perłowa korona będzie piękna, Margaret.”
Kiwa głową, mrugając zbyt szybko, i wycofuje się. Claire wznawia przypinanie w dyskretnej ciszy. Za oknem wschodnia droga rozciąga się pusta za bramą, tak jak wczoraj, tak jak zawsze.
Patrzę, bo nie mogę przestać patrzeć. Bo nadzieja to chwast przebijający się przez kamień, a ja jestem głupcem, który nadal wierzy, że pomylili imię, i—
Tętent kopyt. Całe ciało mi sztywnieje. Nie miarowy kłus posłańca — desperacki, dziki galop.
Koń wbiega przez bramę, spieniony i dyszący. Jeździec zeskakuje, zanim zwierzę się zatrzyma — w zniszczonej zbroi, z wyczerpaną precyzją — i zdejmuje hełm.
Brązowe włosy mokre od potu. Ta blizna na górnej wardze po drewnianym mieczu, gdy mieliśmy dwanaście lat. Brązowo-zielone oczy przeszukujące dziedziniec, aż znajdują moje okno. Jasper. Żywy.
Zeskakuję z bloku, zanim Claire zdąży mnie złapać. Szpilki rozsypują się po podłodze. Muślin się rozdziera. I wtedy biegnę — boso korytarzem, przez kuchnię i przez żwirowy dziedziniec z koszulą podciągniętą nad kolana, bo godność jest dla kobiet, które nie widziały powrotu zmarłego do domu.
On mnie widzi. Jego twarz jednocześnie się załamuje i otwiera, jak pięść rozluźniająca się po latach. Wychodzi naprzeciw, unosi ramiona i uderzam w niego tak mocno, że zbroja dźwięczy, a on cofa się, zanim złapie nas oboje.
„Żyjesz.” Płaczę, biję jego napierśnik, chwytam garściami skórę i wciskam twarz w zagłębienie jego szyi, tam gdzie zbroja nie sięga, a jego puls wali w moje wargi. „Ty przeklęty draniu, żyjesz—”
„Jestem.” Głos łamie mu się na pół. Ramiona zamykają się wokół mnie, jedna dłoń obejmuje moją czaszkę, druga oplata mnie przez plecy tak mocno, że aż trzeszczą mi żebra. Trzęsie się — wielki, przerażający rycerz, trzęsie się jak liść — a jego twarz jest pogrzebana w moich włosach.
Powtarza to wciąż. Jestem, jestem. Jak modlitwę, której boi się przerwać, jakby słowa były jedynym, co go trzyma, i ściskam go mocniej, bo być może to jedyne, co mnie trzyma.
Szarpnięciem odchylam się do tyłu i chwytam jego twarz. Zarost drapie mi dłonie. Pył drogi na policzkach, oczy zaczerwienione i mokre, i wtula się w moje dłonie jak ktoś, kogo nie dotykano czule od pięciu lat. Serce mi się rozdziera na tę myśl.
„Powiedz, że jesteś prawdziwy.” Wciskam mu kciuki w kości policzkowe tak mocno, że zostaną ślady. „Powiedz, że to nie żałoba płata mi figle.”
„Jestem prawdziwy.” Obejmuje moje dłonie swoimi, przyciska je do szczęki. „Nie poczekali wystarczająco długo z wysłaniem tego listu. Byłem nieprzytomny na polu — ruszyłem, jak tylko się dowiedziałem. Nie spałem. Nie zatrzymałem się.”
„Trzy tygodnie.” Słowa wydobywają się z bólem. „Leżałam na twoim pryczy w stajni i nie mogłam oddychać, a każda przyszłość, którą zbudowałam w głowie—” Głos mi się łamie. Chatka. Stół. Cztery słowa, których nigdy nie powiedziałam.
Całe jego ciało drga. Przyciąga mnie do piersi, broda na mojej głowie, szczęka się napina. „Przepraszam. Zrobiłbym wszystko, żeby być tutaj wcześniej.”
„Jesteś tu teraz.” Zaciskam dłonie na paskach jego zbroi. „Jesteś ciepły, oddychasz, twoje serce bije pod moją twarzą i masz absolutny, wyraźny zakaz umierania. Kiedykolwiek. Rozumiesz mnie?”
Wydobywa się z niego coś pomiędzy śmiechem a łkaniem. Palce zaciskają się w moich włosach przy karku. „Rozumiem. Wyraźnie zakazane.”
Odsuwam się, ocieram twarz nadgarstkiem i sięgam pod muślin po sztylet. Unoszę go przed nami. Jego oddech zamiera, twarz nabiera rumieńców — rumieniec przebija się przez pył drogi, absurdalnie słodki u mężczyzny w zbroi.
„Znalazłam to w twojej pryczy. Owinięte w list, którego nie dokończyłeś.” Przyciskam ostrze płasko do jego napierśnika. „Stawiłeś czoła uzbrojonym ludziom, ale drzwi do mojego pokoju cię pokonały.”
Wykrzywia usta. „Zawsze byłaś groźniejsza niż uzbrojeni ludzie.” Jego palce układają się na moich na rękojeści, ciepłe przez rękawicę. „Zachowałaś go.”
„Ogrzewał mnie.” Stal łapie zimowe światło. „Jedyne, co mogło.” Przez chwilę stoimy tak, jego dłoń na mojej, a na dziedzińcu panuje cisza.
Drzwi dworu otwierają się. Buty ojca na kamieniu. Jasper natychmiast się cofa — prostuje się, twarz mu tężeje, żołnierz zastępuje chłopca jednym wyuczonym ruchem. „Sir Jasper.” Głos ojca rozbrzmiewa głucho przez dziedziniec.
Jasper kłania się. „Panie.” Ojciec podchodzi, przygląda się jego twarzy, potem chwyta go za ramię białymi kostkami — jakby chłopak mógł znowu zniknąć.
„Lepiej wyglądasz niż martwy, chłopcze.” Szorstkość zdradza go w głosie. „Witaj w domu.”
„Dziękuję, panie.” Gardło Jaspera drga. Ojciec odchrząkuje, rzuca mi spojrzenie — bosa, zapłakana, w porwanym muślinie — i wykazuje się niezwykłą łaską, nie komentując.
„Najedz się, umyj, potem przyjdź do mojego gabinetu.” Odwraca się w stronę dworu. Jasper zostaje sztywny, ale jego dłoń drga przy boku.
Patrzę na niego w zimowym świetle. Blizny, szerokie ramiona, cud prostoty jego klatki piersiowej unoszącej się i opadającej. Jeśli on żyje, chatka nie jest fantazją. Kuchenny stół nie jest snem. Cztery słowa nie są zmarnowane.
A suknia ślubna na górze — złota nić, perłowa korona z tradycyjnym welonem — to jest problem, który potrafię rozwiązać.
Zaciskam mocniej sztylet, aż rękojeść wbija mi się w dłoń. Po raz pierwszy od trzech tygodni to, co za mną, znaczy mniej niż to, co stoi tuż przede mną. Mogę to naprawić. Mogę zmienić wszystko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Jaspera]
Gdy tylko lord Winthrope odchodzi do swojego gabinetu, Vivien chwyta mnie za nadgarstek i rusza za nim. Porusza się tak, jakby była uosobieniem celu, z kręgosłupem wyprostowanym tak sztywno, że można by nim ciąć szkło. Idę za nią—jeden krok w tył, jeden w lewo, geometria, której nauczyłem się zanim nauczyłem się czytać.
„Dokąd idziemy?” Mój głos brzmi szorstko. Ona nie zwalnia, nie ogląda się. „Do gabinetu ojca. Milcz, chyba że się do ciebie zwróci.” To polecenie jest znajome. Wykonuję jej rozkazy, odkąd miała jedenaście lat. Niektóre rzeczy są niezmienne.
Puka raz i wchodzi do środka. Lord Winthrope wstaje, a wyraz na jego twarzy mówi, że się tego spodziewał—może tego się obawiał, ale się spodziewał.
„Vivien.” Ostrożny, wyważony. Wskazuje na krzesło. „Usiądź. Omówmy to jak należy.”
„Ojcze, chcę wycofać moją zgodę na małżeństwo z królem Alastairem.” Te słowa uderzają mnie prosto w mostek. Moja dłoń odnajduje framugę drzwi i zaciska się na niej. Małżeństwo. Król.
To tłumaczy muślin, szpilki i krawcową, od której uciekła—nie była mierzona na suknię. Była mierzona na klatkę ze złotym obszyciem i królewskim herbem.
Król. Oczywiście, że król. Logiczna część mnie rozumie—tak postępują lordowie ze swoimi córkami.
Ale reszta mnie, ta część, która przysięgała zbudować jej majątek dwa razy większy niż ojciec, która obiecała siedem ogrodów i każdą z tych obietnic miała za prawdę—ta część się dławi. Jechałem trzy dni bez przerwy, bo wierzyłem, że wracam do niej. Nie do przyszłej królowej. Do dziewczyny, na którą chciałem być godzien.
Wzrok lorda Winthrope'a przesuwa się na mnie, potem wraca do niej. Obchodzi biurko, opiera się o jego krawędź. „Rozumiem, dlaczego tak się czujesz, teraz gdy Jasper wrócił. Ale kochanie—list dotarł do Dimgrove. Dwór oficjalnie przyjął.”
„Zgodziłam się, gdy nie myślałam jasno.” Jej puls skacze na szyi. „Wiedziałeś o tym. Pytałeś, czy jestem pewna.”
I wtedy lord Winthrope mówi coś, co zmienia wszystko. „Byłaś nieprzytomna z żalu, Vivien. Nie jadłaś od tygodni. Myślałem, że jeśli dam ci przyszłość, to utrzymam cię przy życiu.”
W mojej piersi pojawia się pęknięcie, o którego istnieniu nie wiedziałem. Nie zgodziła się, bo król był lepszą partią. Zgodziła się, bo myślała, że nie żyję i świat przestał mieć znaczenie.
„Ale to jest korona.” Przyciska palce do skroni. „Wycofanie się teraz byłoby obrazą tronu. Nie mogę tego cofnąć, nawet jeśli bym chciał.”
„Czyli nie mam wyboru.” To nie pytanie. Kamień wrzucony do spokojnej wody.
„Miałaś wybór,” mówi łagodnie. „Dokonałaś go. Żałuję, że okoliczności były inne. Ale nie mogę zmienić tego, co zostało wprawione w ruch.”
Szczęka jej się napina. Walka opuszcza jej ramiona—to nie poddanie, lecz obrót kobiety szukającej następnej pozycji. „Dobrze. Jeśli muszę jechać do Dimgrove, chcę pojechać z ochroną, której ufam. Chcę, by sir Jasper został moim ochroniarzem na dworze.”
Lord Winthrope długo mi się przygląda, a ja zachowuję kamienną twarz czystą siłą woli, z pulsującym sercem. „Niestandardowe. Ochroniarzy zwykle mianuje korona, nie panna młoda.”
„Królowa przywożąca swego rycerza domowego to tradycja. To mój jedyny warunek, ojcze.” Mówi to jak klauzulę prawną. „Tyle mi się należy.”
Jego spojrzenie krąży między nami. Kiwa głową, krótko. „Zgoda. Sir Jasper jedzie z tobą.” Jego wzrok spotyka mój. „Strzeż jej dobrze, chłopcze.”
„Za cenę życia, mój panie.” Vivien pochyla głowę, odwraca się i wychodzi bez pozwolenia. Idę za nią. Drzwi gabinetu zamykają się, a maska spada jej z ramion jak płaszcz. Opiera się o ścianę na jeden oddech, zanim się prostuje.
Chwytam ją za ramię. „Spójrz na mnie.” Odwraca się do mnie—podniesiony podbródek, bunt, a pod tym wszystkim strach. „Zgodziłaś się wyjść za króla, bo myślałaś, że nie żyję.”
„Tak.” Bez wahania. Bez wymówek. Tylko to jedno słowo, które spada między nas jak klinga położona płasko na kamieniu. Jej podbródek nie drży.
„Przestałaś jeść. Twój ojciec uznał, że wydanie cię za obcego to jedyny sposób, byś oddychała.” Mój głos drży. „To najbardziej szalona rzecz, jaką ktoś zrobił z mojego powodu, a wliczam w to człowieka, który próbował mnie dźgnąć w Blackmere.”
Jej usta drżą, walcząc same ze sobą. „Nie byłam sobą.” Mówi to jak spowiedź, jakby przyznanie się do słabości kosztowało ją fizyczny ból.
„Ewidentnie.” Podchodzę bliżej. „Mogłaś mi powiedzieć na dziedzińcu, zamiast wciągać mnie w polityczną zasadzkę w zakurzonej zbroi.”
„Gdybym powiedziała ci od razu, zrobiłbyś coś szlachetnego i głupiego.” Również się zbliża, a korytarz kurczy się do przestrzeni między nami. „Kazałbyś mi odejść. Być szczęśliwą. Zapomnieć o tobie.”
Otwieram usta. Zamykam. Szlachetna i głupia część to prawda—kazałbym jej odejść. Ale nie dlatego, że uważam się za gorszego od króla. Obiecałem tej dziewczynie siedem ogrodów i każdą z tych obietnic miałem za świętą.
Kazałbym jej odejść, bo zasługuje na wybór dokonany w świetle dnia, a nie taki, który wymuszam na niej na dziedzińcu, gdy wciąż się trzęsie.
„Nie jesteś po prostu kimkolwiek.” Jej głos się łamie. Dłoń kładzie płasko na moim napierśniku, nad sercem, i ten dreszcz przechodzi przez stal aż do kości. „Nosiłam twój sztylet przez trzy tygodnie. Spałam na twojej pryczy. Układałam przyszłość wokół czterech słów, których nigdy nie wypowiedziałam.”
Moje serce wali pod jej dłonią. „Jakie cztery słowa?” Patrzy na mnie, palce zaciskają się na skórzanym pasku.
„Kocham cię, Jasperze.” Cicho, zniszczona, wściekła—zamknięta za zębami przez lata, uwolniona wbrew jej woli. „To chciałam ci powiedzieć, gdy wrócisz do domu. Przed listem, królem, wszystkim.”
Korytarz zawęża się do jednego płonącego punktu—jej dłoń, moja pierś, ciężar słów, które noszę, odkąd nadała mi imię, gdy miała jedenaście lat.
„Powiedz coś.” Drży. „Zanim umrę ze wstydu.” Obejmuję jej twarz dłońmi—rękawice szorstkie na jej żuchwie, kciuki łapią łzy—i opieram czoło o jej czoło.
„Kocham cię, odkąd nadałaś mi imię.” Mój głos brzmi jak ruina. „Przez pięć lat milczenia. Przez krwawienie na tamtym polu. Jedynym powodem, dla którego doczołgałem się z powrotem do obozu, było to, że nie chciałem umierać nie widząc cię.”
Jej palce zaciskają się na moich paskach od zbroi i przyciąga mnie do siebie, a jej usta są tak blisko—czuję jej oddech na swoich wargach, wystarczyłby jeden ruch, by zniwelować dystans. Chcę tego. Boże, chcę tak bardzo, że aż ściskam szczękę, by się powstrzymać.
Ale jest zaręczona z królem Erdoru. Gdybym ją teraz pocałował, nie byłbym człowiekiem, który ją kocha—byłbym tym, który bierze to, co nie jest jego. Więc opieram tylko czoło o jej, splatam oddechy, jej rzęsy muskają mój policzek i trwam tak.
„Jesteś idiotą,” szepcze jak błogosławieństwo. „Kompletnym głupcem, że za mną poszedłeś w to wszystko.”
„Twój głupiec.” Coś pomiędzy desperacją a oddaniem. „Głupiec przyszłej królowej. To musi się liczyć.”
„Liczy się wszystko.” Ledwo słyszalnie. Odsuwa się, ociera oczy. Wraca stanowcza kobieta—kręgosłup prosty, podbródek wysoko. Ale jej dłoń odnajduje moją, splata palce i nie puszcza.
„Jedziesz do Dimgrove. Żadnych wymówek, żadnych bohaterskich wysyłek, żadnych rozkazów, które wygodnie skierują cię gdzie indziej. Jedziesz i zostajesz.”
„Każdy krok.” Podnoszę jej dłoń, przykładam usta do jej knykci—najbliżej, jak mogę się zbliżyć do jej ust, gdy inny mężczyzna ma już dla niej pierścień w odlewie—and wdycham lawendę, stal i dziewczynę, która mnie nazwała i zrujnowała dla kogokolwiek innego. „Przysięgam.”
Odwzajemnia spojrzenie—coś w jej oczach się uspokaja, nie pokój, ale najbliższe, co oboje poznaliśmy od tygodni. Potem odwraca się i schodzi po schodach.
Idę za nią, patrząc jak zimowe światło łapie się w jej ciemnych włosach, ucząc się, jak smakuje oddanie, gdy nie jest już sekretem noszonym samotnie.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzy dni w drodze, z Vivien jadącą przodem, a mną za nią, oboje nie wspominając o tym, co wydarzyło się w tamtym korytarzu. Trzy dni jej profilu na tle linii drzew i mojego palącego ust od pocałunku, który złożyłem na jej kłykciach, zamiast na ustach.
Dimgrove wyrasta z krajobrazu niczym nagrobek—czarny granit przecięty żyłami o barwie ciemnej krwi, wieże drapiące posiniaczone niebo. Kopyta mojego konia dudnią zbyt pusto na dziedzińcu, jakby pod kamieniem było tylko echo.
"Urocze miejsce." Przeszukuję wzrokiem blanki. "Naprawdę oddaje klimat 'może tu umrzesz'."
Usta Vivien drgają, ale nie patrzy na mnie. "Postaraj się brzmieć mniej jakbyś rozpoznawał szlaki inwazyjne." Milknę, gdy kobieta schodzi po schodach—blond włosy, błękitny jedwab, uśmiech ostry jak nóż do otwierania listów.
"Lady Vivien Winthrope." Ciepło sączy się z każdego słowa, ale nie dociera do jej oczu. "Jestem Cecil Atwood. Witajcie w Dimgrove."
"To przyjemność." Vivien dorównuje jej uśmiechem. Dwie kobiety dygną, jakby salutowały przed pierwszym wypadem na szpady.
"Niespodziewana narzeczona." Cecil rejestruje każdy szczegół—pył podróży, skromną świtę, mnie. "To zaskakujące dla dworu."
"Niespodziewane bywa szczęśliwe," odpowiada Vivien. Uwaga Cecil ześlizguje się na mnie, jak ostrze szukające szpary w pancerzu.
"A oddany gwardzista?" Jej spojrzenie zatrzymuje się na przestrzeni między moim ramieniem a Vivien. "Dwór mówi o takich sprawach. Rycerze i ich damy. Jestem pewna, że poradzicie sobie z tym znakomicie."
"Doceniam powitanie, Lady Atwood." Głos Vivien mógłby zmrozić szkło. Cecil skłania głowę i odpływa, zostawiając w powietrzu truciznę jak perfumy.
"Ona poluje," mówię cicho. "Zauważyła nas w trzydzieści sekund."
Dłoń Vivien odnajduje moją za fałdą jej płaszcza—krótko, mocno, potem znika. "Więc nie damy jej nic."
Wieczór przynosi uroczystą kolację i króla. Alastair wchodzi ostatni—wysoki, szerokoramienny, poruszający się z łatwością człowieka, który nigdy nie musiał walczyć o uwagę w pokoju. Bierze dłoń Vivien i kłania się.
"Lady Vivien. Jesteś jeszcze piękniejsza, niż zapamiętałem ze szczytu." Prawdziwe ciepło, i nienawidzę, że je słyszę.
Ona dyga—w pełni opanowana narzeczona. "Wasza Wysokość. To dla mnie zaszczyt."
"Alastair, proszę." Prowadzi ją do miejsca obok siebie. "Zanim zaczniemy—jestem ci winien szczerość. Przyspieszyłem ślub. Odbędzie się jutro, nie za dwa tygodnie, jak ustaliliśmy." Jutro. Ta liczba uderza mnie w pierś jak pięść.
"Jutro." Vivien zachowuje spokój, ale widzę, jak zaciska palce na kieliszku wina. "To znacznie szybciej, niż ustalono. Mogę zapytać, co się zmieniło?"
"Północna granica." Alastair pochyla się bliżej, a jego głos przechodzi z dworskiego ciepła w coś poważniejszego. "Aktywność najeźdźców podwoiła się w ostatnim miesiącu. Moi generałowie naciskają na zjednoczoną odpowiedź."
"A królowa u twojego boku wzmacnia tę odpowiedź." Głos Vivien jest idealnie równy, ale jej kłykcie bieleją wokół nóżki kieliszka.
"Król rządzący samotnie wygląda na podatnego. Król z królową sygnalizuje trwałość." Szczerość w jego oczach sprawia, że zaciskam szczękę. "Chcę, by dwór zobaczył stabilizację. Twój ojciec przybędzie rano—wysłałem posłańców. I przepraszam za pośpiech."
"Obowiązki królowej zaczynają się, zanim pojawi się korona, jak widać." Bierze powolny łyk wina, i tylko ja widzę puls bijący jej w gardle.
"Zamierzam wynagrodzić ci tę ofiarę, Lady Vivien." Uśmiech Alastaira niemal staje się żałosny, i boli mnie, że mu wierzę.
Stoję za jej krzesłem, ściskając rękojeść miecza, bo trzymanie czegoś powstrzymuje mnie przed sięgnięciem po nią. Dwa dni, zanim będzie należeć do korony, a dystans między nami zapadnie się do szerokości przysięgi.
"Powiedz mi," mówi Alastair, zmieniając temat na lżejszy, "co sądzisz o północnych szlakach handlowych? Słyszałem, że twój ojciec ma na ten temat silne opinie."
– Obserwowałabym cechy rzemieślników. – Vivien robi pauzę. – Gdy już ustanowią monopol, to tylko krok do przejęcia kontroli nad sąsiednimi dostawami. Kontroluj dostawy, kontrolujesz władzę.
– Nie rozważałem tego z tej strony. – Jego oczy rozbłyskują. – Dlatego właśnie chciałem królową z głową na karku.
Dotyka jej dłoni przez stół – krótko, z szacunkiem – a moje pięści zaciskają się w rękawicach.
Ona śmieje się z czegoś, co mówi dalej, i znam ten śmiech. Od dzieciństwa katalogowałem każdą jego odmianę – uprzejmy, zaskoczony, ten prawdziwy, przy którym marszczy nos. Ten jest uprzejmy, na pokaz. Wiedzieć to, kiedy on nie potrafi, to szczególny rodzaj tortury.
– Kobieta o twojej inteligencji nie powinna marnować się na haftowanie – ciągnie Alastair. – Potrzebuję partnerki – kogoś, kto doradzi, podważy, będzie rządzić u mego boku.
Każde słowo jest szczere. Nie potrafię go za to nienawidzić. Oferuje jej królestwo, podczas gdy ja obiecywałem siedem ogrodów. Ale to mnie wybrała, mimo że miała do wyboru króla, a to nie jest niczym bez znaczenia.
Kolacja dobiega końca. Alastair odprowadza ją korytarzami, pokazując gobeliny i rodową zbroję. Idę trzy kroki z tyłu, śledząc jego palce na jej rękawie, wyćwiczone nachylenie jej uśmiechu.
Przy jej drzwiach unosi jej dłoń do ust – przeciągle, celowo – a echo mojego własnego pocałunku pali mnie od środka. – Nie mogę się doczekać naszego ślubu, moja pani. Śpij dobrze.
– I ty, Alastair. – Jej policzki rumienią się w świetle pochodni. On się uśmiecha, skinieniem głowy wita się ze mną – rycerz przy rycerzu – i odchodzi.
Gdy tylko jego kroki cichną, każdy mięsień w moim ciele się napina. Vivien otwiera drzwi do swojej komnaty, nie patrząc za siebie. – Wejdź, Jasper. Zamknij drzwi.
Pokój tonie w blasku świec, ciężki od zapachu nieznanych kwiatów. Stoi przy oknie, obejmując się ramionami. Gdy się odwraca, znikają wszystkie maski z kolacji.
– Zanim powiesz to, co już się w tobie zbiera – musisz coś usłyszeć. – Jej głos jest cichy, zmęczony. – To, co dziś widziałeś, to był obowiązek. Każdy uśmiech, każdy śmiech. To była walka o przetrwanie. Nie pożądanie.
– Zarumieniłaś się, gdy pocałował twoją dłoń. – Słowa wymykają mi się, zanim zdążę je powstrzymać, drobne, rozpaczliwe i niemożliwe do przełknięcia.
– Bo panna młoda powinna się rumienić. – Jej głos się wyostrza. Chcę być drobny, odpyskować, że rumieńca nie da się udawać, ale… – Trzy dni temu twoje usta były na mojej skórze, a jego pocałunek nie znaczył nic. – Subtelne przypomnienie, że wtedy o mnie pamiętała, warte jest milczenia.
– Musisz to zrozumieć, zanim Puszcza Mgieł nas pochłonie. – Podchodzi bliżej, jej głos staje się ostry i cichy. – Królowi daję przedstawienie. Tobie daję prawdę. Musisz nauczyć się je rozróżniać, Jasperze.
Przełykam ślinę. Rozkazuje mi – tak jak zawsze, jakby coś się wtedy we mnie uspokajało, choć jednocześnie boli.
– Potrafisz to? – Szuka odpowiedzi w mojej twarzy. – Patrzeć, jak gram królową, i wiedzieć, że wszystko prawdziwe należy do ciebie?
– Tak. – Słowo wychodzi chropowate jak żwir, wyciągnięte przez każdą godzinę patrzenia, jak inny mężczyzna dotyka jej dłoni. – Ale będzie mnie to kosztować.
– Oboje za to zapłacimy. – Złość łagodnieje w coś delikatniejszego. Przyciska dłoń płasko – nasz gest. – Jutro. Potem będę jego żoną i twoją królową, i razem będziemy się przez to przedzierać.
Przykrywam jej rękę swoją. Jej puls bije pod stalą. Światło świec podkreśla linię jej szczęki, zagłębienie gardła, i jest tak blisko, że mogę policzyć jej rzęsy, czuć jej oddech ciepły na moim podbródku.
– Jasper. – Moje imię w jej ustach, niskie i surowe. – Jutro stanę przy ołtarzu i oddam się mężczyźnie, którego nie kocham. Uśmiechnę się, nie mając tego na myśli i każdą noc swojego małżeństwa spędzę, pamiętając ten pokój.
Jej palce zaciskają się na skórzanym pasku na mojej piersi. Jej wzrok zjeżdża na moje usta i wraca, a pragnienie w nim jest tak nagie, że odbiera mi oddech.
– Ale dziś nie jestem jego królową. Dziś jestem tylko twoja. – Jej głos łamie się na ostatnim słowie. – Jeśli masz mnie pocałować, zrób to teraz. Zanim jutro mi to odbierze.
Odległość między jej ustami a moimi to szerokość oddechu, a każda przysięga, którą składałem – koronie, jej ojcu, honorowi samemu – spala się na popiół w przestrzeni pomiędzy nami.
Przesuń w górę, aby kontynuować