Następnego dnia, tak jak noc wcześniej, blade światło księżyca sączyło się przez wysokie, wąskie okno pokoju Elli, rzucając długie cienie na kamienną podłogę. Było zimno. Ten rodzaj zimna, który przenikał do kości i sprawiał, że kończyny stawały się ciężkie i zdrętwiałe. Zadrżała, pocierając ramiona, gdy usiadła na małym łóżku, próbując otrząsnąć się z niespokojnego snu pełnego pokręconych, prześladujących ją koszmarów.
Dziś spotka ich. Braci. Wampiry.
Serce waliło jej w piersi na samą myśl. Choć spotkała przelotnie Adriana, jego lodowate spojrzenie i dominująca obecność wystarczyły, by przypomnieć jej, że jest tu tylko ofiarą — jagnięciem wrzuconym do jaskini wilków. A wilki jeszcze nie ujawniły swojej pełnej, przerażającej natury.
Pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyła i szybko wstała, wygładzając dłońmi prostą sukienkę. Nie była na to gotowa, ale czy kiedykolwiek będzie?
Drzwi zaskrzypiały, ukazując pana Hawke'a, kamerdynera, jego twarz zimna i niewzruszona jak zawsze. "Czas," powiedział głosem pozbawionym emocji jak kamień. "Panowie oczekują."
Ella przełknęła ciężko i skinęła głową. Nie miała wyboru. Była tu, by służyć, by wytrwać, by przeżyć.
Dwie pokojówki kręciły się wokół niej, poprawiając sukienkę, układając włosy i zapinając delikatną biżuterię, ich twarze bez wyrazu, ale ruchy szybkie i precyzyjne.
Suknia była jak nic, co Ella kiedykolwiek wyobrażała sobie nosić. Była głębokiego, bogatego granatowego koloru, uszyta z najdelikatniejszego jedwabiu, który połyskiwał przy każdym ruchu jej ciała, łapiąc słabe światło pokoju w swych fałdach. Gorset był ciasny, ściśle przylegający do jej sylwetki, z subtelnym dekoltem w kształcie serca, odsłaniającym skórę obojczyków. Materiał przylegał do jej talii, podkreślając krągłości, zanim spływał w długą, elegancką spódnicę muskającą podłogę, ciągnącą się za nią jak ogon ciemnej gwiazdy.
Delikatny srebrny haft zdobił brzeg sukni i spiralnie wspinał się po gorsecie w skomplikowane, niemal nadprzyrodzone wzory, przypominające wijące się pnącza i ciernie. Była piękna, zapierająca dech w piersiach, ale było w niej coś złowrogiego — jakby suknia została stworzona nie tylko by ją przyozdobić, ale by przywiązać ją do tego miejsca.
Gdy jedna z pokojówek poprawiała dopasowanie sukni, druga zaczęła zapinać naszyjnik wokół szyi Elli. Biżuteria była równie oszałamiająca: choker z lśniących czarnych diamentów osadzonych w srebrze, każdy kamień błyszczący nienaturalnym, niemal drapieżnym blaskiem. Ciążył na jej skórze, zarówno wagą jak i znaczeniem. Zwisał z niego pojedynczy, krwistoczerwony rubin, kamień łapiący światło i błyszczący jak kropla świeżo rozlanej krwi. Pasujące kolczyki kołysały się w jej uszach, zimny metal muskał szyję.
Jej włosy, zwykle opadające w niedbałych ciemnobrązowych falach, zostały upięte przez pokojówki w luźny, elegancki kok, z kilkoma miękkimi pasmami okalającymi twarz. Transformacja była niemal szokująca — wyglądała jakby należała do najwspanialszych dworów, szlachcianka raczej niż służąca. Kontrast między jej wyglądem a rolą w posiadłości niepokoił ją.
Jedna z pokojówek cofnęła się, wygładzając ostatnią zmarszczkę na sukni, zanim spotkała spojrzenie Elli w lustrze. W oczach pokojówki błysnęło coś — może litość, a może zrozumienie — ale zniknęło w mgnieniu oka, gdy odsunęła się na bok.
"Jest gotowa," powiedziała pokojówka cicho, tonem płaskim, ale pełnym szacunku.
Ella patrzyła na siebie, wstrzymując oddech. Suknia, biżuteria, elegancka fryzura — wszystko to wydawało się maską, przebraniem, które nie mogło ukryć strachu tlącego się pod jej skórą. Nie czuła się sobą. Czuła się jak pionek w grze, której ledwo rozumiała, wystrojona na pokaz.
Przełknęła ciężko, jej palce musnęły zimny, gładki rubin na szyi. Cokolwiek ją czekało, stawi temu czoła z całą siłą, jaką mogła zebrać. Suknia mogła sprawić, że wyglądała jak ktoś inny, ale pod nią wciąż była Ellą i musiała przetrwać.
"Dobra robota," powiedział kamerdyner, zwracając się do pokojówek, obrzucając Ellę badawczym spojrzeniem od stóp do głów. "Teraz wygląda odpowiednio."
Jego głos nieco się obniżył, jakby powaga sytuacji w końcu przebiła jego zimne zachowanie. "Teraz spotkasz się z panami."
Podążała za nim przez długie, kręte korytarze Blackthorn Manor, jej kroki odbijały się echem w przytłaczającej ciszy. Posiadłość była labiryntem ciemnego drewna, kamiennych ścian i niepokojących portretów. Cienie lgnęły do kątów, sprawiając wrażenie, jakby sam dom był żywy, obserwując ją niewidzialnymi oczami.
"Pamiętaj, co ci mówiłem — posłuszeństwo jest najważniejsze. Nie odzywaj się, dopóki nie zostaniesz zapytana, i nie okazuj im braku szacunku. Twoje życie może od tego zależeć."
Serce Elli zadrżało w piersi, gardło miała suche. Skinęła głową, choć nogi miała słabe.
"Książę Adrian jest najstarszy i tym samym przyszłą głową tego znamienitego rodu." Zaczął pan Hawke, "Będziesz zwracać się do niego 'Wasza Książęca Mość'. Oczekuje niczego mniej niż absolutnego posłuszeństwa i skuteczności. Jego cierpliwość jest znana z krótkości, i nie toleruje niekompetencji."
Kamerdyner mówił cicho, jakby ściany miały uszy i w każdej chwili mogły wchłonąć cenne informacje, które teraz przekazywał Elli, jednak jego słowa były jasne i ostre; było oczywiste, że nie będzie się powtarzał. Czy próbował pomóc młodej dziewczynie w trudnej sytuacji, czy po prostu chronić siebie przed potencjalnymi problemami spowodowanymi przez nową służącą — Ella nie mogła powiedzieć.
"Lord Lucien jest drugim najstarszym." kontynuował, "Jego umysł jest jego największą bronią, i spędza większość czasu na nauce. Jeśli zostaniesz wezwana do służenia mu, upewnij się, że robisz to cicho i skutecznie."
Kontynuując wędrówkę długim korytarzem, mężczyzna spojrzał przez ramię na Eleonor, by upewnić się, że uważnie słucha i zapamiętuje cenne szczegóły, którymi tak łaskawie postanowił się z nią podzielić.
"Dobrze," odpowiedziała krótko, szybko kiwając głową.
Zadowolony, odpowiedział cichym mruknięciem i wrócił do instrukcji. "Lord Sebastian jest trzecim z kolei. Jest... być może najbardziej czarujący z braci. Ale nie myl jego beztroskiej natury z nieszkodliwością. Pod jego dowcipem kryje się ostra krawędź." Kamerdyner zatrzymał się na moment, szybko poprawił ramę małego portretu, który mijał, i kontynuował, "Lord Vincent. Jest czwartym z kolei, i jego siła jest niezrównana. Nie wystawiaj jego cierpliwości na próbę i nie interpretuj jego milczenia jako obojętności."
Po tym, co wydawało się wiecznością, dotarli do wysokich podwójnych drzwi. Pan Hawke zatrzymał się, odwrócił do niej, poprawił brzegi marynarki i klapy, po czym powiedział na zakończenie: "Lord Raphael — najmłodszy. Jest uprzejmy, może uprzejmiejszy niż jego bracia, ale nie bierz jego łagodności za słabość."
Po raz kolejny rzucił skrupulatne spojrzenie na dziewczynę, unosząc podbródek i jedną brew, jakby w milczeniu zadawał jej jedyne pytanie — czy zrozumiała wszystko?
"Tak, panie Hawke. Zapamiętam," odpowiedziała Ella, po czym dodała ciszej, "Dziękuję..."
W odpowiedzi pan Hawke po prostu odwrócił się bez słowa w stronę drzwi i otworzył je z powolnym skrzypieniem.
Pomieszczenie było wspaniałe, jeszcze bardziej imponujące niż salon, gdzie po raz pierwszy spotkała Adriana. Wysokie okna zasłonięte ciemnym aksamitem przepuszczały wąskie smugi bladego światła, rzucając niesamowite wzory na kamienną podłogę. Z sufitu zwisał wielki żyrandol, jego świece migotały jak odległe gwiazdy w przyćmionym świetle. Powietrze było przesycone zapachem starych książek, skóry i czegoś jeszcze, czego nie potrafiła dokładnie określić — ostrego, metalicznego zapachu, który wywołał mdłości.
Wtedy ich zobaczyła.
Pięciu braci siedziało wokół dużego, ozdobnego stołu, ich skóra delikatnie lśniła w słabym świetle, oczy utkwione w niej, jakby była nagrodą przedstawioną do inspekcji.
"Eleanor Alonso," oznajmił lokaj, jego głos przeciął ciszę jak ostrze. "Pozwólcie, że będę miał zaszczyt przedstawić pięciu dziedziców rodu de Vallière, waszych panów."
Na szczycie stołu siedział Adrian, jego ostre rysy były tak samo imponujące jak poprzedniej nocy. Jego ciemne włosy były starannie związane, wyraz twarzy wyrażał chłodną obojętność, gdy opierał się w krześle, jego palce rytmicznie stukały w podłokietnik. Jego lodowato niebieskie oczy przelotnie przesunęły się po niej, jakby już znudzony.
"Jego Łaskawość, Książę Adrian de Vallière." Lokaj zaczął formalnie przedstawiać każdego z lordów, kłaniając się lekko przed każdym z nich podczas prezentacji.
Obok Księcia siedział Lucien z otwartą książką przed sobą. Ledwie podniósł wzrok, gdy weszła, jego ciemne włosy opadały mu na oczy, gdy przewracał stronę. Jego skóra była jeszcze bledsza niż Adriana, a rysy bardziej kanciaste, nadając mu niemal posągowy wygląd. Nosił druciane okulary osadzone nisko na nosie, które tylko podkreślały aurę cichej inteligencji, która go otaczała.
Dalej był Sebastian, rozparty niedbale w krześle z leniwym uśmiechem. Jego złote włosy były potargane, oczy błyszczały figlarnie, gdy otwarcie prześlizgiwał po niej wzrokiem. Był najbardziej zewnętrznie przystojny z braci, z beztroską postawą, która sprawiała, że wydawał się niemal przystępny — prawie. Ale pod jego żartobliwą powierzchownością było coś niebezpiecznego w sposobie, w jaki się do niej uśmiechał, jak drapieżnik, który lubi bawić się swoją ofiarą przed zabiciem.
Vincent siedział z boku, z rękami skrzyżowanymi na piersi, jego ciemne oczy patrzyły na nią z niezamaskowaną pogardą. Był szerszy od pozostałych, z muskularną sylwetką sugerującą, że przemoc nie jest mu obca. Jego czarne włosy były krótko przycięte, a na twarzy malował się permanentny grymas, jakby sama jej obecność go obrażała. Wyglądał, jakby był gotowy do skoku, jak zwinięty wąż czekający na pretekst do ataku.
I wreszcie Raphael. Siedział cicho, z dłońmi elegancko złożonymi na kolanach, jego miękkie brązowe włosy opadały w delikatnych falach wokół twarzy. Jego wyraz twarzy był uprzejmy — prawie zbyt uprzejmy — a jego zielone oczy zdawały się kryć smutek, który chwytał za serce. Był jedynym, który się do niej uśmiechnął, choć był to mały, niemal żałosny uśmiech, jakby współczuł jej losu, który ją spotkał.
Stała zamrożona, jej serce biło jak szalone. Ciężar ich spojrzeń był duszący.
"Eleanor Alonso," powiedział Książę Adrian, jego głos przeciął ciszę. "Od dzisiaj jesteś związana z tym domem, z nami," kontynuował, tonem zimnym i władczym jak zawsze. "Będziesz służyć każdemu z nas w sposób, jaki uznamy za stosowny, a w zamian pozwolimy ci żyć dalej pod naszą ochroną. Czy rozumiesz to?"
Gardło Elli zacisnęło się ze strachu zmieszanego ze zdenerwowaniem, ale zdołała skinąć głową. "Tak, Wasza Łaskawość," wyszeptała głosem ledwie słyszalnym.
"Dobrze," powiedział Adrian, lekko mrużąc oczy. "Szybko się nauczysz, że nieposłuszeństwo nie będzie tu tolerowane."
Zapanowała napięta cisza, zanim Sebastian przerwał ją śmiechem. "Och, Adrian, czy musisz być zawsze taki poważny?" Wstał, podchodząc do Elli z nonszalancką gracją, która maskowała jego prawdziwą naturę. "Straszysz biedną dziewczynę."
Zatrzymał się tuż przed nią, tak blisko, że mogła wyczuć słaby zapach dymu i skóry, który się za nim ciągnął. Wyciągnął rękę, odgarniając kosmyk włosów z jej twarzy, jego dotyk zaskakująco delikatny. "Nie ma powodu do strachu, ptaszyno," powiedział miękko, podczas gdy jego oczy błyszczały rozbawieniem. "Nie ugryziemy... jeszcze."
Serce Elli opuściło uderzenie i cofnęła się o krok, jej skóra mrowiła w miejscu, gdzie dotknęły jej jego palce. Czuła żar jego spojrzenia, intensywność jego obecności. Był niebezpieczny — wszyscy byli — ale Sebastian zdawał się czerpać przyjemność z igrania z tym niebezpieczeństwem.
"Wystarczy, Sebastian," powiedział Lucien, jego głos cichy, ale stanowczy. Wciąż nie podniósł wzroku znad książki. "Jesteś nieznośny."
Sebastian zaśmiał się, ale cofnął się, unosząc ręce w udawanym poddaniu. "Dobrze, dobrze. Będę grzeczny — na razie."
Ciemne spojrzenie Vincenta przewiercało ją na wylot, jego warga wykrzywiła się z pogardą. "Ta długo nie pociągnie," mruknął pod nosem, choć wystarczająco głośno, by wszyscy usłyszeli. "Jest słaba."
Policzki Elli zapłonęły gniewem, ale ugryzła się w język, odmawiając połknięcia przynęty. Wiedziała, że lepiej go nie prowokować.
"Vincent," powiedział łagodnie Raphael, jego głos niósł cichą władzę, która ją zaskoczyła. "Nie bądź okrutny. Nawet nie dałeś jej szansy."
Spojrzenie Vincenta przeniosło się na Raphaela, ale nic nie powiedział, tylko prychnął pod nosem.
Adrian wstał ze swojego miejsca, skutecznie kończąc dyskusję. Podszedł do niej odmierzonymi krokami, jego przeszywające oczy wpatrywały się w jej.
Ella przełknęła ciężko, jej ciało drżało, gdy ponownie skinęła głową. Zauważyła ironicznie, że to była chyba jedyna rzecz, do której była zdolna podczas rozmów w ostatnich dniach.
Spojrzenie Adriana zatrzymało się na niej jeszcze przez chwilę, zanim odwrócił się i wyszedł z pokoju, zostawiając ją samą z czterema pozostałymi braćmi.
Lucien w końcu podniósł wzrok znad książki, jego spojrzenie chłodne i analityczne. "Nie pozwól im się przestraszyć," powiedział, choć w jego głosie nie było ciepła. "To miejsce... ma swoje zasady. Naucz się ich szybko, a może przeżyjesz."
Ella stała zamrożona, niepewna jak odpowiedzieć. Sebastian uśmiechał się do niej złośliwie, podczas gdy Vincent wciąż ciskał w jej kierunku mordercze spojrzenia. Raphael ofiarował jej uprzejmy uśmiech, ale nawet to niewiele zrobiło, by rozluźnić węzeł strachu w jej piersi.
To było jej nowe życie. Musiała to znieść. Musiała przeżyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Lodowaty dotyk na skórze wyrwał Ellę ze snu. Jej oczy otworzyły się powoli, a ona przez chwilę z trudem przypominała sobie gdzie się znajduje. Gdy jej wzrok się wyostrzył, ogarnęła spojrzeniem kamienne ściany swojej ciasnej kwatery, gdzie tylko wąski promień światła sączył się przez wąskie okno. Nie wiedziała, jak długo spała. Mimo utrzymującego się zmęczenia, wiedziała, że odpoczynek był luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić.
Nagłe pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyła.
Ella pospiesznie wstała z łóżka, z przyspieszonym pulsem szybko poprawiła ubranie i ruszyła, by otworzyć. Gdy otworzyła drzwi, stanęła twarzą w twarz z panem Hawke'em, którego zachowanie pozostawało jak zawsze zimne i nieprzeniknione.
"Książę cię wzywa," powiedział po prostu, głosem pozbawionym emocji. "Oto suknia dla ciebie."
Żołądek Elli zacisnął się w supeł. Książę Adrian. Znowu. Miała nadzieję uniknąć go po ich niepokojącym pierwszym spotkaniu, ale najwyraźniej nie było to możliwe.
"Czy za każdym razem, gdy ktoś mnie wezwie, będę dostawać inną suknię?" zapytała cicho. Czy będą ją ubierać jak lalkę za każdym razem?
To pytanie wyraźnie nie spodobało się panu Hawke'owi. Jego brwi ściągnęły się mocno nad nosem, a kąciki ust opadły, gdy zbliżył się do dziewczyny i groźnie powiedział: "Jeśli taka będzie wola któregokolwiek z panów, staniesz przed nimi w nocy boso, mając na sobie tylko kolczyki. Więc bądź wdzięczna za okazaną ci hojność i bądź gotowa przebrać się w tuzin sukien jednego wieczoru, jeśli tak ci rozkażą."
Cofnął się znów o krok, spojrzał w dół w jej przestraszone szare oczy i rozkazał służącym: "Zaczynajcie. I pozbądźcie się tego wilgotnego zapachu od niej."
Suknia była arcydziełem mrocznej, uwodzicielskiej elegancji. Była wykonana z najgłębszego karmazynowego aksamitu, bogatego i ciężkiego, a jednak miękkiego jak szept na jej skórze. Dekolt sukni odważnie opadał, odsłaniając bladą przestrzeń jej obojczyków i krzywiznę ramion. Gorset był ciasny, idealnie dopasowany do jej sylwetki, podkreślający talię i zarys jej figury w sposób zarówno zmysłowy, jak i władczy.
Rękawy były długie i dopasowane, rozszerzające się lekko przy nadgarstkach delikatną koronką, która przy ruchu falowała jak skrzydła kruka. Spódnica była pełna i szeroka, opadająca do podłogi w miękkich, płynnych falach, które szeptały przy każdym kroku. Subtelny haft czarną nicią przeplatał się przez aksamit, tworząc skomplikowane wzory róż i cierni, które zdawały się połyskiwać w przytłumionym świetle.
Wokół jej szyi Adrian umieścił kołnierz z czarnego jedwabiu, prosty, ale niewątpliwie symbol własności. Nie było żadnych klejnotów, tylko powściągliwość samego projektu, ale stanowił idealne dopełnienie sukni.
W tej sukni Ella czuła się jak królowa uwięziona w klatce - piękna, ale związana czymś znacznie mroczniejszym.
Po zakończeniu ubierania, cicho podążyła za panem Hawke'em z kwater służby z powrotem przez kręte korytarze Blackthorn Manor. Korytarze były niepokojąco ciche, nie licząc delikatnego szumu wiatru o wysokie okna i skrzypienia starych desek pod jej stopami. Cienie tańczyły wzdłuż ścian, migocząc w przytłumionym świetle świec, tworząc iluzję ruchu tam, gdzie go nie było. Każdy jej krok odbijał się echem w ciszy, stale przypominając o ciężarze, który teraz nad nią wisiał.
W końcu dotarli do ciężkich drzwi z czerwonego dębu. Pan Hawke zapukał dwukrotnie i, nie czekając na odpowiedź, pchnął drzwi.
Ella weszła do środka.
Adrian stał przy oknie, odwrócony do niej plecami, a światło księżyca rzucało srebrną poświatę na jego sylwetkę. Jego ciemne włosy, dziś rozpuszczone, opadały miękkimi falami na plecy, a jego wyprostowana postawa emanowała perfekcyjną kontrolą, jakby nic na świecie nie mogło zakłócić jego spokoju. Sam pokój był wspaniały, ale mroczny, z ciężkimi aksamitnymi zasłonami i głębokim mahoniowym umeblowaniem, które zdawało się pochłaniać światło. W kominku trzaskał ogień, rzucając migoczące cienie na ściany.
"Wzywałeś mnie, Wasza Książęca Mość?" powiedziała Ella, jej głos był cichy, ale pewny. Nauczyła się nie okazywać strachu, nie wtedy, gdy mógł być użyty przeciwko niej.
Adrian nie odwrócił się od razu. Przez chwilę słychać było tylko trzask ognia i delikatny szelest jego ubrania, gdy lekko się poruszył. W końcu przemówił, jego głos był niski i odmierzony. "Czy wiesz, jaki jest twój cel w tej posiadłości, Eleanor?"
Ella zawahała się. Powiedziano jej, oczywiście, ale słyszenie tego na głos zawsze wywoływało dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa. "Służyć," powiedziała cicho. "I... podtrzymywać."
Adrian odwrócił się wtedy do niej, jego lodowato niebieskie oczy utkwiły w jej oczach. "Tak," powiedział miękko, robiąc krok w jej stronę. "Służyć. I podtrzymywać."
Pokonał dzielącą ich odległość powolnymi, celowymi krokami, jego obecność była dominująca, niemal dusząca. Ella stała nieruchomo, choć każdy instynkt w jej ciele krzyczał, by uciekała. Ale nie było dokąd uciec. Była uwięziona w tej posiadłości, uwięziona w tym życiu.
Adrian zatrzymał się tuż przed nią, jego spojrzenie przeszywające. Wyciągnął rękę i przez moment myślała, że może jej dotknąć, ale jego dłoń zawisła tuż nad jej policzkiem, wystarczająco blisko, by mogła poczuć bijący od niego chłód. "Jesteś mądrą dziewczyną," powiedział, głos miękki, ale przesiąknięty stalą. "Widzę to w twoich oczach. Myślisz, że możesz tu przetrwać, prawda? Że możesz znieść wszystko, co na ciebie rzucimy."
Ella przełknęła ciężko, zmuszając się, by spotkać jego spojrzenie. "Przetrwam," powiedziała cicho. "Nie mam wyboru."
Zimny uśmiech pojawił się w kąciku ust Adriana. "Rzeczywiście, nie masz wyboru," wymruczał, jego głos był niemal szeptem. Opuścił rękę, ale chłód utrzymywał się w powietrzu między nimi. "Ale przetrwanie ma swoją cenę, Eleanor. A tutaj, w Blackthorn Manor, tą ceną jest posłuszeństwo. Jeśli chcesz żyć, musisz robić to, co ci każą. Żadnych pytań. Żadnego sprzeciwu. Tylko wtedy będzie ci wolno przetrwać."
Ella zacisnęła pięści po bokach, jej paznokcie wbijały się w dłonie. Nienawidziła tego. Nienawidziła sposobu, w jaki do niej mówił, jakby była niczym więcej niż przedmiotem, narzędziem do użycia i wyrzucenia. Ale co mogła zrobić? Była tu bezsilna, na łasce tych stworzeń. Mogła tylko skinąć głową.
"Tak, Wasza Książęca Mość," powiedziała przez zaciśnięte zęby.
Uśmiech Adriana lekko się poszerzył, choć nie było w nim ciepła. "Dobrze," powiedział, jego głos gładki jak jedwab. "Wiedziałem, że nie jesteś głupia."
Odwrócił się od niej, wracając w stronę okna, ze wzrokiem utkwionym w oświetlonym księżycem krajobrazie. "Zaczniesz służbę dziś wieczorem," powiedział przez ramię. "Pan Hawke przekaże ci instrukcje. I Eleanor..."
Ella podniosła wzrok, jej serce waliło w piersi.
"Nie zawiedź mnie," powiedział cicho, jego głos niósł w sobie cichą groźbę.
Nie czekając na jej odpowiedź, Adrian odwrócił się do niej plecami, odprawiając ją, jakby była niczym więcej niż tylko przemijającą myślą. Ciężar jego słów wisiał w powietrzu, ciężki i przytłaczający, gdy Ella stała zamrożona w miejscu, niepewna co robić lub mówić.
W końcu zimny głos pana Hawke'a przerwał ciszę. "Chodź," powiedział, gestem wskazując, by za nim podążyła. "Twoje obowiązki czekają."
Ella zmusiła się do ruchu, jej nogi ciężkie jak ołów, gdy odwróciła się i podążyła za panem Hawke'em z pokoju. Jej umysł pędził w wirze emocji — strachu, gniewu, frustracji i narastającego poczucia bezradności. Wiedziała, że będzie trudno, ale rzeczywistość jej sytuacji była znacznie gorsza niż sobie wyobrażała.
Kiedy szli przez słabo oświetlone korytarze, pan Hawke mówił swoim zwyczajowym zimnym, zdystansowanym tonem. "Dziś wieczorem rozpoczniesz służbę dla panów tego domu," powiedział. "Twoje obowiązki są proste — zajmiesz się ich potrzebami, jakiekolwiek by nie były. Będziesz robić to, co ci każą, bez zadawania pytań."
Ella skinęła głową, choć węzeł w jej żołądku się zacisnął. "Co... co pan ma na myśli mówiąc o ich potrzebach?" zapytała, jej głos lekko drżał. W rzeczywistości dokładnie rozumiała, o czym mówili, powiedziano jej to więcej niż raz, ale za każdym razem chciała wierzyć, że to nieprawda, tylko jej wyobraźnia, że tym razem usłyszy zupełnie inną odpowiedź.
Spojrzenie pana Hawke'a przemknęło w jej kierunku i po raz pierwszy w jego oczach pojawił się błysk rozbawienia. "Jesteś tu, by ich podtrzymywać przy życiu, Eleanor," powiedział cicho, jego głos niemal kpiący. "Twoja krew utrzyma ich przy sile. Twoje posłuszeństwo utrzyma cię przy życiu."
Ella poczuła, jak w tym momencie odpływa z jej twarzy kolor. Wiedziała oczywiście, że taki jest jej los, ale usłyszenie tego wypowiedzianego tak otwarcie sprawiło, że rzeczywistość stała się jeszcze bardziej przerażająca. Była dla nich niczym więcej niż naczyniem. Środkiem do celu.
Gdy schodzili wąskimi schodami na niższe poziomy posiadłości, powietrze stało się zimniejsze, a oddech Elli wydobywał się w małych obłoczkach mgły. Kamienne ściany zdawały się zaciskać wokół niej, a przytłaczający ciężar jej sytuacji naciskał na jej klatkę piersiową.
Zatrzymali się przed ciężkimi żelaznymi drzwiami, a pan Hawke wyciągnął duży klucz z kieszeni płaszcza. Włożył go do zamka i przekręcił z głośnym, zgrzytliwym dźwiękiem, który odbił się echem w korytarzu. Drzwi skrzypnęły, odsłaniając małą, słabo oświetloną komnatę.
"To będzie twoje pierwsze zadanie," powiedział pan Hawke, gestem wskazując, by weszła. "Jeden z panów czeka na ciebie w środku."
Serce Elli waliło w piersi, gdy wchodziła do komnaty. Powietrze w środku było gęste od zapachu krwi, ostrego i metalicznego, i poczuła, jak jej żołądek skręca się z mdłości. Jej oczy przeskanowały pomieszczenie i wtedy go zobaczyła.
Lucien siedział w wysokim fotelu przy kominku, jego ciemne włosy opadały mu na oczy, gdy czytał dużą, oprawioną w skórę księgę. Podniósł wzrok, gdy weszła, jego wyraz twarzy był nieczytelny, choć jego oczy błyszczały czymś, czego nie potrafiła do końca określić — może ciekawością, a może głodem.
"Podejdź bliżej, Eleanor," powiedział cicho, zamykając księgę i odkładając ją na bok.
Ella zawahała się przez moment, ale obecność pana Hawke'a za nią nie pozostawiała jej wyboru. Podeszła bliżej, jej ręce drżały u jej boków, gdy stała przed nim.
Spojrzenie Luciena błądziło po niej i poczuła dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. "Wydajesz się przestraszona," mruknął, jego głos był niemal delikatny. "Nie martw się. Nie skrzywdzę cię... chyba że dasz mi powód."
Ella przełknęła ciężko, jej usta były jak wyschnięte jezioro. "Jestem tu, żeby... służyć," powiedziała cicho, zmuszając się do wypowiedzenia tych słów.
Lucien uśmiechnął się wtedy, choć nie było w tym ciepła. "Tak," powiedział cicho. "I będziesz służyć."
Bez ostrzeżenia wyciągnął rękę i chwycił jej nadgarstek, przyciągając ją bliżej. Jego uścisk był zimny, jego palce jak żelazo wokół jej ramienia. Sapnęła, próbując się wyrwać, ale trzymał ją mocno, jego oczy zablokowały się na jej z drapieżnym błyskiem.
"Nie opieraj się," powiedział, jego głos niski i niebezpieczny. "To tylko pogorszy sprawę."
Ella zamarła, jej oddech wydobywał się w krótkich, spanikowanych seriach, gdy poczuła jego zimne usta muskające jej nadgarstek. Czuła ostre końcówki jego kłów naciskające na jej skórę i przez moment czas zdawał się zatrzymać. Jej serce znów ciężko waliło w piersi i zacisnęła oczy, przygotowując się na ból.
Ale on nie nadszedł.
Lucien zawahał się, jego kły unosiły się tuż nad jej skórą, a potem puścił jej nadgarstek, odpychając ją ze spojrzeniem pełnym obrzydzenia. "Cuchniesz strachem," powiedział, jego głos pełen pogardy. "To... nieapetyczne."
Ella potknęła się do tyłu, jej serce galopowało, gdy przycisnęła nadgarstek do piersi, jej oczy szeroko otwarte z szoku.
Lucien wstał, jego spojrzenie zimne i kalkulujące, gdy patrzył na nią z góry. "Będziesz musiała się bardziej postarać, jeśli chcesz tu przeżyć," powiedział cicho. "Twój strach cię nie ochroni."
Ella wpatrywała się w niego, jej umysł pędził. Co się właśnie stało? Dlaczego przestał?
Zanim zdążyła to wszystko przetworzyć, pan Hawke wystąpił do przodu, jego wyraz twarzy jak zawsze niewzruszony. "Chodź, Eleanor," powiedział. "Twoje zadanie tutaj jest zakończone."
Ella skinęła głową, jej nogi drżały, gdy podążała za panem Hawke'em z komnaty. Jej umysł był wirem dezorientacji i strachu. Była przygotowana na ból, na najgorsze, ale zamiast tego... została oszczędzona.
Ale dlaczego? I na jak długo?
Gdy szła przez ciemne korytarze Blackthorn Manor, Ella nie mogła się pozbyć uczucia, że coś się zmieniło. Bracia byli niebezpieczni, to było jasne, ale było tu coś jeszcze — coś ciemniejszego, bardziej złowrogiego niż sobie wyobrażała.
I była dokładnie w samym środku tego.
Umysł Elli wirował, gdy szła za panem Hawke'em, jej myśli były splątanym bałaganem strachu, dezorientacji i gorzkiej frustracji. Spodziewała się, że Lucien będzie się nią żywił, że weźmie to, czego chce, tak swobodnie jak ktoś mógłby zerwać dojrzały owoc z drzewa. Zamiast tego odepchnął ją, zniesmaczony jej strachem. To było upokarzające, ale także przerażające. Co się stanie następnym razem, gdy jeden z braci ją wezwie?
Wszystkie te myśli zaprzątały jej głowę podczas kolejnych godzin sprzątania, ale w końcu zostały wyparte przez niekończące się zadanie wycierania wszystkich parapetów i wykonywania różnych innych obowiązków, które pan Hawke zlecał jej jeden po drugim, gdy tylko kończyła poprzedni.
W pewnym momencie Ella zastanawiała się, czy nie jest na nią zły, choć nie było jasne dlaczego. Ta myśl jednak nie trwała długo, bo w końcu teraz była tylko jedną z nielicznych służących w tej ogromnej posiadłości.
Jej codzienna rutyna była dość prosta, podobnie jak innych członków służby. Z jedną różnicą. Jej dzień i poranek były poświęcone na wykonywanie wszystkich obowiązków, wieczorami mogła się przespać, a w nocy... Cóż, wolała nawet nie myśleć o swoich nocnych obowiązkach.
"Odpocznij", powiedział pan Hawke po wykonaniu jej ostatniego zadania, jego głos wciąż płaski, bez emocji. "Wkrótce zostaniesz wezwana ponownie. Bądź gotowa."
Po tak długim i wyczerpującym dniu korytarze zdawały się ciągnąć w nieskończoność, gdy nimi szła, zimne kamienne ściany zdawały się szeptać tajemnice, drwiąc z niej wiedzą, że nie jest tu tylko gościem — jest ofiarą. Każdy z braci trzymał jej los w swoich rękach, a najmniejszy błąd mógł oznaczać koniec jej życia.
W końcu dotarła do swoich kwater i opadła na łóżko. Całe ciało drżało z wyczerpania i przytłaczającego strachu przed nadchodzącą nocą. Czuła, jakby ledwo przeżyła poprzednią noc, choć wiedziała, że to dopiero początek. Myślała o gniewnych oczach Vincenta, okrutnej zabawie Sebastiana i smutnym uśmiechu Raphaela. Każdy z nich patrzył na nią inaczej i każdy stanowił inne zagrożenie.
Ella zadrżała, przyciągając kolana do piersi. Potrzebowała planu — jakiegoś sposobu, by się chronić. Ale jak mogła się ochronić w takim miejscu?
Zmęczenie zaczęło ją ogarniać, jej ciało łaknęło odpoczynku mimo terroru, który trawił jej umysł. Jej oczy się zamknęły i pozwoliła sobie poddać się drzemce, choćby na krótką chwilę wytchnienia od koszmaru, który czekał na nią po przebudzeniu.
Ale gdy tylko odpłynęła, została wciągnięta w inny rodzaj ciemności.
Stała w ogromnej, nieznanej komnacie, powietrze było gęste od zapachu kadzidła i krwi. Wysokie, migoczące świece stały wzdłuż ścian, rzucając cienie, które zdawały się wić jak żywe istoty. Na środku komnaty stał starożytny, kamienny ołtarz, a na nim leżała postać — kobieta, blada i nieruchoma, jej klatka piersiowa unosiła się i opadała płytkimi oddechami. Jej szyja była odsłonięta, dwie świeże rany po ukłuciach lśniły krwią.
Ella podeszła bliżej, jej serce biło szybko. Nie wiedziała dlaczego, ale czuła się przyciągana do kobiety, jakby jakaś niewidzialna siła zmuszała ją do zbliżenia się do ołtarza. Z każdym krokiem powietrze stawało się zimniejsze, a cienie wokół niej zaczęły szeptać — niezrozumiale, ale niewątpliwie groźnie.
Kiedy dotarła do ołtarza, westchnęła z przerażeniem. Twarz kobiety stała się widoczna i ze zgrozą zdała sobie sprawę, że to nie była obca osoba leżąca tam.
To była ona.
Ella gwałtownie się obudziła, jej ciało było zlane potem, serce waliło jej w piersi. W pokoju panowała całkowita ciemność, powietrze było ciężkie od ciszy, ale coś wydawało się inne. Cienie zdawały się mocniej przylegać do ścian, a przytłaczająca atmosfera dworu ciążyła na niej jak nigdy dotąd. Wzięła kilka głębokich oddechów, próbując uspokoić galopujące serce. To był tylko sen. Tylko koszmar.
Ale wtedy to usłyszała. Ciche skrzypnięcie podłogi tuż za jej drzwiami.
Ella zamarła, wstrzymując oddech. Wytężyła słuch, nasłuchując w ciszy. Początkowo myślała, że to może być pan Hawke, wracający, by ją wezwać ponownie. Ale było coś innego w tych krokach — cichszych, lżejszych, prawie... wahających się.
Zatrzymały się tuż przed jej drzwiami. I ktoś zaczął drapać w drzwi.
Ledwo słyszalne i krótkie na początku, niemal natychmiast przerodziły się w szaleńczo szybkie drapanie po drewnianej powierzchni drzwi. Jakby jakaś bestia po drugiej stronie drzwi wyczuła jej strach i krew, próbując dostać się do słodkiego mięsa za wszelką cenę.
Serce Elli waliło jej w uszach, gdy wpatrywała się w drzwi, każdy nerw w jej ciele był w stanie najwyższej gotowości. Czekała, całe jej ciało napięte, spodziewając się, że drzwi otworzą się w każdej chwili. Ale zamiast tego, rozległo się delikatne drapanie, jakby ktoś lekko przeciągał palcami po drewnie.
Krew jej zmarzła.
Ktokolwiek — czy cokolwiek — było na zewnątrz, nie był to pan Hawke ani żadna inna znana jej pokojówka.
Przełknęła ciężko ślinę, jej gardło ściśnięte strachem i powoli, bezgłośnie, zsunęła się z łóżka. Podkradła się do drzwi, każdy instynkt krzyczał, żeby się zatrzymała, żeby się cofnęła, ale jej stopy niosły ją do przodu. Gdy dotarła do drzwi, przyłożyła do nich ucho, wsłuchując się uważnie.
Drapanie ustało.
Panowała tylko cisza.
Przez chwilę zastanawiała się, czy sobie tego nie wyobraziła, czy jej umysł nie płata jej figli po koszmarze. Ale wtedy, gdy właśnie miała się cofnąć, cichy, prawie niesłyszalny głos wyszeptał przez drzwi.
"Ella..."
Krew zamarzła jej w żyłach.
To był głos, którego nie rozpoznawała. Miękki. Kobiecy. Ale wypełniony niepokojącą znajomością, jakby należał do kogoś, kogo powinna znać. Wpatrywała się w drzwi, oddychając płytko, i zanim zdążyła się powstrzymać, jej drżąca ręka sięgnęła do klamki.
"Ella..." głos wyszeptał ponownie, nieco głośniej tym razem, nieco bardziej natarczywie.
Zawahała się, jej palce zawisły tuż nad klamką. Każdy instynkt krzyczał, żeby nie otwierała drzwi, żeby nie wpuszczała tego, co było po drugiej stronie. Ale głos... wzywał ją, przyciągał ją do przodu, mimo strachu gryzącego jej serce.
Właśnie gdy jej palce musnęły zimny metal, głos odezwał się ponownie, ale tym razem był to syk — ostry, zimny i pełen złośliwości.
"Uciekaj."
Serce Elli podskoczyło i cofnęła się od drzwi właśnie wtedy, gdy gwałtownie się zatrzęsły, jakby coś się w nie rzuciło. Drzwi trzęsły się w futrynie, drewno jęczało pod naciskiem. Ella wydała z siebie zduszony okrzyk, jej plecy uderzyły o ścianę, gdy szeroko otwartymi oczami wpatrywała się w drzwi, jej umysł szalał z przerażenia.
A potem, tak nagle jak się zaczęło, trzęsienie ustało.
Cisza.
Ella stała zamrożona, oddychając urywanie, wpatrując się w drzwi, czekając na cokolwiek — cokolwiek — co mogłoby się wydarzyć. Ale nic się nie stało. Dwór znów pogrążył się w ciszy, jakby to zakłócenie nigdy nie miało miejsca.
Pozostała tam, przyciśnięta do ściany, zbyt przerażona, by się poruszyć. Ale gdy tak stała w ciemności, ciężar tego, co właśnie się wydarzyło, osiadł na niej jak duszący całun.
Coś było nie tak w Posiadłości Blackthorn. Coś znacznie gorszego niż bracia, gorszego niż los, który czekał na nią jako ich służącą.
I właśnie zapukało do jej drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ella prawie nie spała przez resztę wieczoru. Jej oczy pozostawały szeroko otwarte, wpatrzone w drzwi jej małego pokoju, gdy siedziała skulona w kącie, a jej ciało drżało z pozostałego strachu. Wciąż słyszała ten głos odbijający się echem w jej umyśle, sposób w jaki szeptał jej imię przez drewno jak podmuch niosący śmiertelną obietnicę. A to ostatnie słowo — uciekaj — przecięło ją jak ostrze.
Ale nie było dokąd uciec. Nigdzie, gdzie mogłaby się ukryć.
Tej nocy żaden z lordów jej nie wezwał, co choć przyniosło Elli pewną ulgę, służyło też jako kolejny dowód, że po długim dniu pracy to nie lokaj ją odwiedził.
Poranek wkradał się do jej pokoju powoli, blade światło przesączające się przez wąskie okno rzucało długie cienie na zimne ściany. Nie odważyła się ruszyć przez całą noc, bojąc się, że cokolwiek było za jej drzwiami, powróci. Ale wraz z nadejściem słabego porannego światła, w końcu pozwoliła sobie na kilka urywanych oddechów ulgi.
Kamienna podłoga była zimna pod jej bosymi stopami, gdy wysunęła się z łóżka. Zadrżała, szybko ubierając się w prosty, szary uniform służących — prostą czarną suknię z długimi rękawami i wysokim kołnierzem, jej materiał szorstki i nieustępliwy na skórze. Był zaprojektowany tak, by nie dawać ciepła ani komfortu, tylko praktyczność.
Nie wiedziała, co się dzieje w Blackthorn Manor, ale teraz było jasne, że to miejsce skrywało znacznie mroczniejsze tajemnice niż nawet nienasycone pragnienie krwi braci.
Właśnie gdy jej umysł zaczął wirować od niespokojnych myśli, rozległo się znajome, ostre pukanie do drzwi. Ella drgnęła, jej serce podskoczyło w piersi. Zajęło jej chwilę zebranie się w sobie, zanim stanęła na chwiejnych nogach i przeszła przez pokój, by otworzyć.
Gdy otworzyła drzwi, stał tam pan Hawke, jego wyraz twarzy nieustępliwy jak zawsze, ale z nutą zniecierpliwienia, której wcześniej nie zauważyła.
"Przygotuj się, teraz," powiedział krótko. Wszedł do środka, nie dając jej miejsca na wahanie. "Jest dziś dużo pracy."
Ella spodziewała się, że po wydaniu krótkiego polecenia lokaj opuści jej pokój i zajmie się swoimi sprawami. Zamiast tego, po prostu zamknął drzwi do maleńkiego pokoju, odwrócił się do niej plecami, wyprostował postawę i zaczął czekać, nerwowo postukując czubkami wypolerowanych butów.
"Masz teraz mniej niż pięć minut, dziewczyno," ponaglił ją.
Poruszała się mechanicznie, jej ciało wciąż sztywne po wydarzeniach poprzedniej nocy. Ella rozczesała splątane włosy drżącymi dłońmi, zaczesując je w ciasny kok na karku. W pokoju nie było lustra, by sprawdzić swój wygląd, ale to nie miało znaczenia. Nie była już osobą, którą należało podziwiać czy oceniać po wyglądzie; była po prostu narzędziem, tu by służyć kaprysom braci rządzących dworem.
Ella wsunęła stopy w cienkie, znoszone buty pozostawione u stóp łóżka, każdy jej ruch wydawał się ciężki od ciężaru jej nowej rzeczywistości. Jej dłonie wciąż lekko drżały, gdy je sznurowała, ale zacisnęła palce w pięści, zmuszając się do uspokojenia. Nie mogła sobie pozwolić na okazanie słabości. Nie teraz.
Gdy pierwsze światło dnia wkradło się do jej pokoju, wzięła głęboki oddech i opuściła swoje kwatery, gotowa stawić czoła kolejnemu dniowi w tym domu ciemności.
"Jestem gotowa, panie Hawke," powiedziała.
Po ocenie wyglądu dziewczyny, lokaj skinął z zadowoleniem głową i wręczył jej listę zadań ze zwięzłą skutecznością, nie poświęcając jej nawet spojrzenia współczucia. Nie było miejsca na błąd; każde działanie musiało być precyzyjne i ciche, niewidzialna ręka utrzymująca dwór w ruchu za jego mroczną, imponującą fasadą.
Jej poranek spędziła w wielkiej jadalni, polerując długi, ciemny drewniany stół, który zdawał się ciągnąć milami. Powietrze było gęste od kurzu i słabego, utrzymującego się zapachu starej krwi. Każda powierzchnia, od bogato rzeźbionych krzeseł po wysokie kamienne kominki, musiała być wyszorowana do czysta. Ella pracowała szybko i pilnie, jej mięśnie bolały z wysiłku. Cisza dworu była przytłaczająca, przerywana tylko słabym echem jej ścierki o drewno.
Po południu została wysłana do kuchni. Choć jej zadania tam były przyziemne — krojenie warzyw, przygotowywanie tac dla innych służących — jej nerwy były napięte, zawsze czekając na pojawienie się któregoś z braci. Każdy dźwięk, każde skrzypnięcie starych kości dworu, wprawiało ją w stan napięcia. Inni służący, widmowe postacie przemykające przez kuchnię, unikali rozmowy z nią, ich oczy spuszczone, twarze bez wyrazu. Była sama, mimo ich obecności.
Kiedy nadszedł wieczór, Ella w końcu mogła zdobyć kawałek mydła i przybory do kąpieli, zmywając zmęczenie długiego dnia pracy i wreszcie znajdując chwilę na odpoczynek przed nocnymi obowiązkami.
* * *
"Pan cię wzywa," powiedział krótko lokaj. Odsunął się na bok, nie dając jej miejsca na wahanie. "Ubierz się i podążaj za mną."
Żołądek Elli skręcił się w ciasny węzeł. Którego z braci miała teraz spotkać? Po dziwnym spotkaniu z Lucienem zeszłej nocy, miała nadzieję na trochę czasu na dojście do siebie, na przetrawienie tego, co się wydarzyło. Ale w Blackthorn Manor nie było wytchnienia.
Nie miała wyboru, musiała być posłuszna.
Suknia była miękka, eteryczna, z kości słoniowej, wykonana z jedwabnego woalu, który płynął jak woda po jej ciele. Była lekka, prawie nieważka, a gdy się poruszała, zdawała się unosić wokół niej jak mgła. Materiał delikatnie opinał jej talię, opadając w warstwach przezroczystego jedwabiu, który muskał podłogę, nadając jej niemal widmowy wygląd. Maleńkie perły były wszyte w materiał, chwytając światło i nadając sukni delikatny połysk, jakby została pocałowana przez gwiezdny pył.
W tej sukni Ella czuła się, jakby wkraczała w sen — krucha, nieziemska i rozdzierająco piękna. Ale pod jej pięknem było niewątpliwe poczucie melancholii, jak ulotny szept czegoś utraconego.
Korytarze dworu były ciche, gdy podążała za panem Hawke'em, ich kroki odbijały się echem od ścian. Gdy zagłębiali się coraz bardziej w głąb dworu, niepokój Elli rósł z każdym krokiem. Powietrze wydawało się tu zimniejsze, gęstsze, jakby próbowało przylgnąć do jej skóry.
Po kilku kolejnych zakrętach zatrzymali się przed wysokimi, czarnymi podwójnymi drzwiami. Były rzeźbione w misterne wzory — wijące się pnącza, ciernie i delikatne kształty kruków z szeroko rozpostartymi skrzydłami, jakby miały zaraz wzlecieć. Pan Hawke zapukał dwukrotnie, dźwięk ciężko zawisł w ciszy.
"Proszę wejść" - dobiegł z wewnątrz łagodny głos.
Ella spięła się. Rozpoznała ten głos — Raphael, najłagodniejszy z braci. Ogarnęło ją dziwne uczucie ulgi, szybko jednak stłumione świadomością, że wciąż był wampirem, bez względu na to, jak miły się wydawał.
Pan Hawke pchnął drzwi i gestem zaprosił ją do środka.
Ella przekroczyła próg, a jej serce mocno biło w piersi, gdy drzwi zamknęły się za nią z cichym stuknięciem. Pomieszczenie różniło się od innych, które dotąd widziała. Było mniejsze, bardziej intymne i wypełnione miękkim blaskiem świec rozmieszczonych na półkach i stolikach. W powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów, a od kominka na drugim końcu pokoju biło delikatne ciepło.
Raphael siedział przy kominku, odwrócony do niej plecami, wpatrując się w tańczące płomienie. Wyglądał spokojnie, niemal pogodnie, jego złocistobrązowe włosy opadały łagodnymi falami wokół twarzy. Jego obecność różniła się od innych — była mniej drapieżna, jakby należał bardziej do świata miękkiego światła i delikatnych dotknięć niż do zimnego, przytłaczającego mroku dworu.
"Podejdź bliżej, Ella" - powiedział Raphael głosem kojącym jak kołysanka.
Ella zawahała się przez moment, ale zmusiła się do podejścia, jej nogi były ciężkie od niepokoju. Gdy dotarła do jego boku, odwrócił się do niej, ofiarując jej mały, życzliwy uśmiech, który ścisnął jej pierś sprzecznymi emocjami.
"Usiądź" - powiedział, wskazując na wyściełany fotel naprzeciwko.
Zrobiła jak prosił, ostrożnie siadając. Raphael przez chwilę ją obserwował, jego oczy były łagodne i smutne. "Wyglądasz na przestraszoną" - powiedział cicho.
Ella nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu, który wyrwał się z jej ust. "Przypuszczam, że tego można się spodziewać" - mruknęła.
Uśmiech Raphaela nieco zbladł, jego wyraz twarzy stał się poważniejszy. "Nie mam zamiaru cię przestraszyć, Ella" - powiedział łagodnie. "Chcę jedynie ułatwić ci pobyt tutaj, na ile mogę."
Jego słowa były miłe, ale niewiele ją pocieszały. Wiedziała, że mimo łagodnego usposobienia, wciąż był wampirem, wciąż jednym z tych stworzeń, które teraz kontrolowały jej życie. Nie mogła sobie pozwolić na zaufanie mu. Nie mogła zaufać żadnemu z nich.
Raphael wydawał się wyczuwać jej niechęć i cicho westchnął, odwracając wzrok. "Wiem, że uważasz nas za potwory" - powiedział cicho. "I może masz rację, że tak myślisz. Ale nie wszyscy jesteśmy tak bezduszni, jak możesz sądzić."
Ella milczała. Nie wiedziała, co powiedzieć. W Raphaelu była dobroć, która sprawiała, że chciała mu wierzyć, ale nie mogła zapomnieć, gdzie jest i czym on jest.
Raphael poruszył się w fotelu, pochylając się lekko, gdy spotkał jej spojrzenie. "Nie będę cię zmuszał" - powiedział głosem ledwo głośniejszym od szeptu. "Ale... muszę się pożywić, Ella. To jest to, co utrzymuje nas przy życiu. Bez tego... stajemy się czymś znacznie gorszym, niż możesz sobie wyobrazić."
Jego słowa wysłały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa i po raz pierwszy dostrzegła przebłysk czegoś mroczniejszego w jego oczach. To nie była groźba — to było bardziej jak ostrzeżenie, prośba o zrozumienie.
Gardło Elli się zacisnęło, jej puls przyspieszył. Wiedziała, że to nadejdzie. Wiedziała, że w pewnym momencie któryś z nich będzie się nią żywił. Ale teraz, siedząc tutaj ze smutnymi zielonymi oczami Raphaela utkwionymi w jej własnych, rzeczywistość tego uderzyła ją jak cios w pierś.
Powoli skinęła głową, jej głos był ledwo słyszalny. "Ja... rozumiem."
Spojrzenie Raphaela znów złagodniało i wyciągnął rękę, by wziąć jej dłoń w swoją. Jego dotyk był chłodny, ale delikatny, i było coś dziwnie kojącego w sposobie, w jaki ją trzymał. "Sprawię, że będzie to jak najmniej bolesne" - powiedział cicho. "Masz moje słowo."
Ella zamknęła na moment oczy, próbując uspokoić galopujące serce. Nie miała wyboru. Musiała to znieść. Musiała przetrwać.
Raphael wstał wtedy, klękając przed nią. Delikatnie odsunął jej włosy z szyi, jego dotyk był lekki i ostrożny, jakby obchodził się z czymś kruchym. Ella wstrzymała oddech, gdy poczuła zimne muśnięcie jego ust na swojej skórze, ale zmusiła się do pozostania w bezruchu.
Sekundy ciągnęły się w nieskończoność, każda cięższa od poprzedniej, gdy czekała na nieuniknione ukąszenie. A potem, z nagłą ostrością, poczuła ukłucie jego kłów wbijających się w jej ciało.
Westchnęła gwałtownie, jej ciało napięło się, gdy przeszył ją ból. Ale niemal tak szybko jak się pojawił, ból stępił się, zastąpiony dziwnym, odrętwiającym ciepłem, które rozlało się po jej żyłach. To było osobliwe uczucie — nie całkiem nieprzyjemne, ale głęboko niepokojące. Czuła, jak krew opuszcza jej ciało, czuła jej pociągnięcia, gdy Raphael pił głęboko.
A wraz z tym, coś innego poruszyło się w niej. Utworzyło się między nimi dziwne, słabe połączenie, jakby z każdą kroplą krwi, którą brał, część jej była przywiązywana do niego. Było to intymne w sposób, którego się nie spodziewała i sprawiało, że czuła się bezbronna, odsłonięta w sposób wykraczający poza fizyczność.
Dłonie Raphaela były delikatne na jej ramionach, podtrzymując ją stabilnie, gdy pił, i choć próbowała się temu oprzeć, cichy westchnienie wymknęło się z jej ust. Ciepło nasiliło się, rozchodząc się po niej jak narkotyk, sprawiając, że jej kończyny stały się ciężkie, a umysł zamglony.
W końcu Raphael odsunął się, jego usta zabarwione czerwienią jej krwi. Spojrzał na nią, jego oczy znów były łagodne i smutne. "Skończone" - szepnął.
Wzrok Elli się zamazał, gdy lekko zachwiała się w fotelu, jej ciało osłabione utratą krwi. Raphael złapał ją, zanim mogła upaść, delikatnie unosząc ją w ramionach. Jego dotyk był ostrożny, niemal czuły, gdy niósł ją do pobliskiego łóżka i układał.
"Musisz teraz odpocząć" - powiedział łagodnie Raphael, odgarniając kosmyk włosów z jej czoła. "Śpij, Ella. Będę czuwał nad tobą."
Powieki Elli opadły, jej umysł był zbyt zamglony, by oprzeć się przyciąganiu snu. Była zbyt słaba, zbyt wyczerpana, by myśleć, martwić się, bać się. Wszystko, co mogła zrobić, to poddać się ciemności, która ją pochłaniała.
Przesuń w górę, aby kontynuować