passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bound By Blood - Rozdział #4 - autor Passion Master

Bound By Blood

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Lodowaty dotyk na skórze wyrwał Ellę ze snu. Jej oczy otworzyły się powoli, a ona przez chwilę z trudem przypominała sobie gdzie się znajduje. Gdy jej wzrok się wyostrzył, ogarnęła spojrzeniem kamienne ściany swojej ciasnej kwatery, gdzie tylko wąski promień światła sączył się przez wąskie okno. Nie wiedziała, jak długo spała. Mimo utrzymującego się zmęczenia, wiedziała, że odpoczynek był luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić.

Nagłe pukanie do drzwi sprawiło, że podskoczyła.

Ella pospiesznie wstała z łóżka, z przyspieszonym pulsem szybko poprawiła ubranie i ruszyła, by otworzyć. Gdy otworzyła drzwi, stanęła twarzą w twarz z panem Hawke'em, którego zachowanie pozostawało jak zawsze zimne i nieprzeniknione.

"Książę cię wzywa," powiedział po prostu, głosem pozbawionym emocji. "Oto suknia dla ciebie."

Żołądek Elli zacisnął się w supeł. Książę Adrian. Znowu. Miała nadzieję uniknąć go po ich niepokojącym pierwszym spotkaniu, ale najwyraźniej nie było to możliwe.

"Czy za każdym razem, gdy ktoś mnie wezwie, będę dostawać inną suknię?" zapytała cicho. Czy będą ją ubierać jak lalkę za każdym razem?

To pytanie wyraźnie nie spodobało się panu Hawke'owi. Jego brwi ściągnęły się mocno nad nosem, a kąciki ust opadły, gdy zbliżył się do dziewczyny i groźnie powiedział: "Jeśli taka będzie wola któregokolwiek z panów, staniesz przed nimi w nocy boso, mając na sobie tylko kolczyki. Więc bądź wdzięczna za okazaną ci hojność i bądź gotowa przebrać się w tuzin sukien jednego wieczoru, jeśli tak ci rozkażą."

Cofnął się znów o krok, spojrzał w dół w jej przestraszone szare oczy i rozkazał służącym: "Zaczynajcie. I pozbądźcie się tego wilgotnego zapachu od niej."

Suknia była arcydziełem mrocznej, uwodzicielskiej elegancji. Była wykonana z najgłębszego karmazynowego aksamitu, bogatego i ciężkiego, a jednak miękkiego jak szept na jej skórze. Dekolt sukni odważnie opadał, odsłaniając bladą przestrzeń jej obojczyków i krzywiznę ramion. Gorset był ciasny, idealnie dopasowany do jej sylwetki, podkreślający talię i zarys jej figury w sposób zarówno zmysłowy, jak i władczy.

Rękawy były długie i dopasowane, rozszerzające się lekko przy nadgarstkach delikatną koronką, która przy ruchu falowała jak skrzydła kruka. Spódnica była pełna i szeroka, opadająca do podłogi w miękkich, płynnych falach, które szeptały przy każdym kroku. Subtelny haft czarną nicią przeplatał się przez aksamit, tworząc skomplikowane wzory róż i cierni, które zdawały się połyskiwać w przytłumionym świetle.

Wokół jej szyi Adrian umieścił kołnierz z czarnego jedwabiu, prosty, ale niewątpliwie symbol własności. Nie było żadnych klejnotów, tylko powściągliwość samego projektu, ale stanowił idealne dopełnienie sukni.

W tej sukni Ella czuła się jak królowa uwięziona w klatce - piękna, ale związana czymś znacznie mroczniejszym.

Po zakończeniu ubierania, cicho podążyła za panem Hawke'em z kwater służby z powrotem przez kręte korytarze Blackthorn Manor. Korytarze były niepokojąco ciche, nie licząc delikatnego szumu wiatru o wysokie okna i skrzypienia starych desek pod jej stopami. Cienie tańczyły wzdłuż ścian, migocząc w przytłumionym świetle świec, tworząc iluzję ruchu tam, gdzie go nie było. Każdy jej krok odbijał się echem w ciszy, stale przypominając o ciężarze, który teraz nad nią wisiał.

W końcu dotarli do ciężkich drzwi z czerwonego dębu. Pan Hawke zapukał dwukrotnie i, nie czekając na odpowiedź, pchnął drzwi.

Ella weszła do środka.

Adrian stał przy oknie, odwrócony do niej plecami, a światło księżyca rzucało srebrną poświatę na jego sylwetkę. Jego ciemne włosy, dziś rozpuszczone, opadały miękkimi falami na plecy, a jego wyprostowana postawa emanowała perfekcyjną kontrolą, jakby nic na świecie nie mogło zakłócić jego spokoju. Sam pokój był wspaniały, ale mroczny, z ciężkimi aksamitnymi zasłonami i głębokim mahoniowym umeblowaniem, które zdawało się pochłaniać światło. W kominku trzaskał ogień, rzucając migoczące cienie na ściany.

"Wzywałeś mnie, Wasza Książęca Mość?" powiedziała Ella, jej głos był cichy, ale pewny. Nauczyła się nie okazywać strachu, nie wtedy, gdy mógł być użyty przeciwko niej.

Adrian nie odwrócił się od razu. Przez chwilę słychać było tylko trzask ognia i delikatny szelest jego ubrania, gdy lekko się poruszył. W końcu przemówił, jego głos był niski i odmierzony. "Czy wiesz, jaki jest twój cel w tej posiadłości, Eleanor?"

Ella zawahała się. Powiedziano jej, oczywiście, ale słyszenie tego na głos zawsze wywoływało dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa. "Służyć," powiedziała cicho. "I... podtrzymywać."

Adrian odwrócił się wtedy do niej, jego lodowato niebieskie oczy utkwiły w jej oczach. "Tak," powiedział miękko, robiąc krok w jej stronę. "Służyć. I podtrzymywać."

Pokonał dzielącą ich odległość powolnymi, celowymi krokami, jego obecność była dominująca, niemal dusząca. Ella stała nieruchomo, choć każdy instynkt w jej ciele krzyczał, by uciekała. Ale nie było dokąd uciec. Była uwięziona w tej posiadłości, uwięziona w tym życiu.

Adrian zatrzymał się tuż przed nią, jego spojrzenie przeszywające. Wyciągnął rękę i przez moment myślała, że może jej dotknąć, ale jego dłoń zawisła tuż nad jej policzkiem, wystarczająco blisko, by mogła poczuć bijący od niego chłód. "Jesteś mądrą dziewczyną," powiedział, głos miękki, ale przesiąknięty stalą. "Widzę to w twoich oczach. Myślisz, że możesz tu przetrwać, prawda? Że możesz znieść wszystko, co na ciebie rzucimy."

Ella przełknęła ciężko, zmuszając się, by spotkać jego spojrzenie. "Przetrwam," powiedziała cicho. "Nie mam wyboru."

Zimny uśmiech pojawił się w kąciku ust Adriana. "Rzeczywiście, nie masz wyboru," wymruczał, jego głos był niemal szeptem. Opuścił rękę, ale chłód utrzymywał się w powietrzu między nimi. "Ale przetrwanie ma swoją cenę, Eleanor. A tutaj, w Blackthorn Manor, tą ceną jest posłuszeństwo. Jeśli chcesz żyć, musisz robić to, co ci każą. Żadnych pytań. Żadnego sprzeciwu. Tylko wtedy będzie ci wolno przetrwać."

Ella zacisnęła pięści po bokach, jej paznokcie wbijały się w dłonie. Nienawidziła tego. Nienawidziła sposobu, w jaki do niej mówił, jakby była niczym więcej niż przedmiotem, narzędziem do użycia i wyrzucenia. Ale co mogła zrobić? Była tu bezsilna, na łasce tych stworzeń. Mogła tylko skinąć głową.

"Tak, Wasza Książęca Mość," powiedziała przez zaciśnięte zęby.

Uśmiech Adriana lekko się poszerzył, choć nie było w nim ciepła. "Dobrze," powiedział, jego głos gładki jak jedwab. "Wiedziałem, że nie jesteś głupia."

Odwrócił się od niej, wracając w stronę okna, ze wzrokiem utkwionym w oświetlonym księżycem krajobrazie. "Zaczniesz służbę dziś wieczorem," powiedział przez ramię. "Pan Hawke przekaże ci instrukcje. I Eleanor..."

Ella podniosła wzrok, jej serce waliło w piersi.

"Nie zawiedź mnie," powiedział cicho, jego głos niósł w sobie cichą groźbę.

Nie czekając na jej odpowiedź, Adrian odwrócił się do niej plecami, odprawiając ją, jakby była niczym więcej niż tylko przemijającą myślą. Ciężar jego słów wisiał w powietrzu, ciężki i przytłaczający, gdy Ella stała zamrożona w miejscu, niepewna co robić lub mówić.

W końcu zimny głos pana Hawke'a przerwał ciszę. "Chodź," powiedział, gestem wskazując, by za nim podążyła. "Twoje obowiązki czekają."

Ella zmusiła się do ruchu, jej nogi ciężkie jak ołów, gdy odwróciła się i podążyła za panem Hawke'em z pokoju. Jej umysł pędził w wirze emocji — strachu, gniewu, frustracji i narastającego poczucia bezradności. Wiedziała, że będzie trudno, ale rzeczywistość jej sytuacji była znacznie gorsza niż sobie wyobrażała.

Kiedy szli przez słabo oświetlone korytarze, pan Hawke mówił swoim zwyczajowym zimnym, zdystansowanym tonem. "Dziś wieczorem rozpoczniesz służbę dla panów tego domu," powiedział. "Twoje obowiązki są proste — zajmiesz się ich potrzebami, jakiekolwiek by nie były. Będziesz robić to, co ci każą, bez zadawania pytań."

Ella skinęła głową, choć węzeł w jej żołądku się zacisnął. "Co... co pan ma na myśli mówiąc o ich potrzebach?" zapytała, jej głos lekko drżał. W rzeczywistości dokładnie rozumiała, o czym mówili, powiedziano jej to więcej niż raz, ale za każdym razem chciała wierzyć, że to nieprawda, tylko jej wyobraźnia, że tym razem usłyszy zupełnie inną odpowiedź.

Spojrzenie pana Hawke'a przemknęło w jej kierunku i po raz pierwszy w jego oczach pojawił się błysk rozbawienia. "Jesteś tu, by ich podtrzymywać przy życiu, Eleanor," powiedział cicho, jego głos niemal kpiący. "Twoja krew utrzyma ich przy sile. Twoje posłuszeństwo utrzyma cię przy życiu."

Ella poczuła, jak w tym momencie odpływa z jej twarzy kolor. Wiedziała oczywiście, że taki jest jej los, ale usłyszenie tego wypowiedzianego tak otwarcie sprawiło, że rzeczywistość stała się jeszcze bardziej przerażająca. Była dla nich niczym więcej niż naczyniem. Środkiem do celu.

Gdy schodzili wąskimi schodami na niższe poziomy posiadłości, powietrze stało się zimniejsze, a oddech Elli wydobywał się w małych obłoczkach mgły. Kamienne ściany zdawały się zaciskać wokół niej, a przytłaczający ciężar jej sytuacji naciskał na jej klatkę piersiową.

Zatrzymali się przed ciężkimi żelaznymi drzwiami, a pan Hawke wyciągnął duży klucz z kieszeni płaszcza. Włożył go do zamka i przekręcił z głośnym, zgrzytliwym dźwiękiem, który odbił się echem w korytarzu. Drzwi skrzypnęły, odsłaniając małą, słabo oświetloną komnatę.

"To będzie twoje pierwsze zadanie," powiedział pan Hawke, gestem wskazując, by weszła. "Jeden z panów czeka na ciebie w środku."

Serce Elli waliło w piersi, gdy wchodziła do komnaty. Powietrze w środku było gęste od zapachu krwi, ostrego i metalicznego, i poczuła, jak jej żołądek skręca się z mdłości. Jej oczy przeskanowały pomieszczenie i wtedy go zobaczyła.

Lucien siedział w wysokim fotelu przy kominku, jego ciemne włosy opadały mu na oczy, gdy czytał dużą, oprawioną w skórę księgę. Podniósł wzrok, gdy weszła, jego wyraz twarzy był nieczytelny, choć jego oczy błyszczały czymś, czego nie potrafiła do końca określić — może ciekawością, a może głodem.

"Podejdź bliżej, Eleanor," powiedział cicho, zamykając księgę i odkładając ją na bok.

Ella zawahała się przez moment, ale obecność pana Hawke'a za nią nie pozostawiała jej wyboru. Podeszła bliżej, jej ręce drżały u jej boków, gdy stała przed nim.

Spojrzenie Luciena błądziło po niej i poczuła dreszcz przebiegający wzdłuż kręgosłupa. "Wydajesz się przestraszona," mruknął, jego głos był niemal delikatny. "Nie martw się. Nie skrzywdzę cię... chyba że dasz mi powód."

Ella przełknęła ciężko, jej usta były jak wyschnięte jezioro. "Jestem tu, żeby... służyć," powiedziała cicho, zmuszając się do wypowiedzenia tych słów.

Lucien uśmiechnął się wtedy, choć nie było w tym ciepła. "Tak," powiedział cicho. "I będziesz służyć."

Bez ostrzeżenia wyciągnął rękę i chwycił jej nadgarstek, przyciągając ją bliżej. Jego uścisk był zimny, jego palce jak żelazo wokół jej ramienia. Sapnęła, próbując się wyrwać, ale trzymał ją mocno, jego oczy zablokowały się na jej z drapieżnym błyskiem.

"Nie opieraj się," powiedział, jego głos niski i niebezpieczny. "To tylko pogorszy sprawę."

Ella zamarła, jej oddech wydobywał się w krótkich, spanikowanych seriach, gdy poczuła jego zimne usta muskające jej nadgarstek. Czuła ostre końcówki jego kłów naciskające na jej skórę i przez moment czas zdawał się zatrzymać. Jej serce znów ciężko waliło w piersi i zacisnęła oczy, przygotowując się na ból.

Ale on nie nadszedł.

Lucien zawahał się, jego kły unosiły się tuż nad jej skórą, a potem puścił jej nadgarstek, odpychając ją ze spojrzeniem pełnym obrzydzenia. "Cuchniesz strachem," powiedział, jego głos pełen pogardy. "To... nieapetyczne."

Ella potknęła się do tyłu, jej serce galopowało, gdy przycisnęła nadgarstek do piersi, jej oczy szeroko otwarte z szoku.

Lucien wstał, jego spojrzenie zimne i kalkulujące, gdy patrzył na nią z góry. "Będziesz musiała się bardziej postarać, jeśli chcesz tu przeżyć," powiedział cicho. "Twój strach cię nie ochroni."

Ella wpatrywała się w niego, jej umysł pędził. Co się właśnie stało? Dlaczego przestał?

Zanim zdążyła to wszystko przetworzyć, pan Hawke wystąpił do przodu, jego wyraz twarzy jak zawsze niewzruszony. "Chodź, Eleanor," powiedział. "Twoje zadanie tutaj jest zakończone."

Ella skinęła głową, jej nogi drżały, gdy podążała za panem Hawke'em z komnaty. Jej umysł był wirem dezorientacji i strachu. Była przygotowana na ból, na najgorsze, ale zamiast tego... została oszczędzona.

Ale dlaczego? I na jak długo?

Gdy szła przez ciemne korytarze Blackthorn Manor, Ella nie mogła się pozbyć uczucia, że coś się zmieniło. Bracia byli niebezpieczni, to było jasne, ale było tu coś jeszcze — coś ciemniejszego, bardziej złowrogiego niż sobie wyobrażała.

I była dokładnie w samym środku tego.

Umysł Elli wirował, gdy szła za panem Hawke'em, jej myśli były splątanym bałaganem strachu, dezorientacji i gorzkiej frustracji. Spodziewała się, że Lucien będzie się nią żywił, że weźmie to, czego chce, tak swobodnie jak ktoś mógłby zerwać dojrzały owoc z drzewa. Zamiast tego odepchnął ją, zniesmaczony jej strachem. To było upokarzające, ale także przerażające. Co się stanie następnym razem, gdy jeden z braci ją wezwie?

Wszystkie te myśli zaprzątały jej głowę podczas kolejnych godzin sprzątania, ale w końcu zostały wyparte przez niekończące się zadanie wycierania wszystkich parapetów i wykonywania różnych innych obowiązków, które pan Hawke zlecał jej jeden po drugim, gdy tylko kończyła poprzedni.

W pewnym momencie Ella zastanawiała się, czy nie jest na nią zły, choć nie było jasne dlaczego. Ta myśl jednak nie trwała długo, bo w końcu teraz była tylko jedną z nielicznych służących w tej ogromnej posiadłości.

Jej codzienna rutyna była dość prosta, podobnie jak innych członków służby. Z jedną różnicą. Jej dzień i poranek były poświęcone na wykonywanie wszystkich obowiązków, wieczorami mogła się przespać, a w nocy... Cóż, wolała nawet nie myśleć o swoich nocnych obowiązkach.

"Odpocznij", powiedział pan Hawke po wykonaniu jej ostatniego zadania, jego głos wciąż płaski, bez emocji. "Wkrótce zostaniesz wezwana ponownie. Bądź gotowa."

Po tak długim i wyczerpującym dniu korytarze zdawały się ciągnąć w nieskończoność, gdy nimi szła, zimne kamienne ściany zdawały się szeptać tajemnice, drwiąc z niej wiedzą, że nie jest tu tylko gościem — jest ofiarą. Każdy z braci trzymał jej los w swoich rękach, a najmniejszy błąd mógł oznaczać koniec jej życia.

W końcu dotarła do swoich kwater i opadła na łóżko. Całe ciało drżało z wyczerpania i przytłaczającego strachu przed nadchodzącą nocą. Czuła, jakby ledwo przeżyła poprzednią noc, choć wiedziała, że to dopiero początek. Myślała o gniewnych oczach Vincenta, okrutnej zabawie Sebastiana i smutnym uśmiechu Raphaela. Każdy z nich patrzył na nią inaczej i każdy stanowił inne zagrożenie.

Ella zadrżała, przyciągając kolana do piersi. Potrzebowała planu — jakiegoś sposobu, by się chronić. Ale jak mogła się ochronić w takim miejscu?

Zmęczenie zaczęło ją ogarniać, jej ciało łaknęło odpoczynku mimo terroru, który trawił jej umysł. Jej oczy się zamknęły i pozwoliła sobie poddać się drzemce, choćby na krótką chwilę wytchnienia od koszmaru, który czekał na nią po przebudzeniu.

Ale gdy tylko odpłynęła, została wciągnięta w inny rodzaj ciemności.

Stała w ogromnej, nieznanej komnacie, powietrze było gęste od zapachu kadzidła i krwi. Wysokie, migoczące świece stały wzdłuż ścian, rzucając cienie, które zdawały się wić jak żywe istoty. Na środku komnaty stał starożytny, kamienny ołtarz, a na nim leżała postać — kobieta, blada i nieruchoma, jej klatka piersiowa unosiła się i opadała płytkimi oddechami. Jej szyja była odsłonięta, dwie świeże rany po ukłuciach lśniły krwią.

Ella podeszła bliżej, jej serce biło szybko. Nie wiedziała dlaczego, ale czuła się przyciągana do kobiety, jakby jakaś niewidzialna siła zmuszała ją do zbliżenia się do ołtarza. Z każdym krokiem powietrze stawało się zimniejsze, a cienie wokół niej zaczęły szeptać — niezrozumiale, ale niewątpliwie groźnie.

Kiedy dotarła do ołtarza, westchnęła z przerażeniem. Twarz kobiety stała się widoczna i ze zgrozą zdała sobie sprawę, że to nie była obca osoba leżąca tam.

To była ona.

Ella gwałtownie się obudziła, jej ciało było zlane potem, serce waliło jej w piersi. W pokoju panowała całkowita ciemność, powietrze było ciężkie od ciszy, ale coś wydawało się inne. Cienie zdawały się mocniej przylegać do ścian, a przytłaczająca atmosfera dworu ciążyła na niej jak nigdy dotąd. Wzięła kilka głębokich oddechów, próbując uspokoić galopujące serce. To był tylko sen. Tylko koszmar.

Ale wtedy to usłyszała. Ciche skrzypnięcie podłogi tuż za jej drzwiami.

Ella zamarła, wstrzymując oddech. Wytężyła słuch, nasłuchując w ciszy. Początkowo myślała, że to może być pan Hawke, wracający, by ją wezwać ponownie. Ale było coś innego w tych krokach — cichszych, lżejszych, prawie... wahających się.

Zatrzymały się tuż przed jej drzwiami. I ktoś zaczął drapać w drzwi.

Ledwo słyszalne i krótkie na początku, niemal natychmiast przerodziły się w szaleńczo szybkie drapanie po drewnianej powierzchni drzwi. Jakby jakaś bestia po drugiej stronie drzwi wyczuła jej strach i krew, próbując dostać się do słodkiego mięsa za wszelką cenę.

Serce Elli waliło jej w uszach, gdy wpatrywała się w drzwi, każdy nerw w jej ciele był w stanie najwyższej gotowości. Czekała, całe jej ciało napięte, spodziewając się, że drzwi otworzą się w każdej chwili. Ale zamiast tego, rozległo się delikatne drapanie, jakby ktoś lekko przeciągał palcami po drewnie.

Krew jej zmarzła.

Ktokolwiek — czy cokolwiek — było na zewnątrz, nie był to pan Hawke ani żadna inna znana jej pokojówka.

Przełknęła ciężko ślinę, jej gardło ściśnięte strachem i powoli, bezgłośnie, zsunęła się z łóżka. Podkradła się do drzwi, każdy instynkt krzyczał, żeby się zatrzymała, żeby się cofnęła, ale jej stopy niosły ją do przodu. Gdy dotarła do drzwi, przyłożyła do nich ucho, wsłuchując się uważnie.

Drapanie ustało.

Panowała tylko cisza.

Przez chwilę zastanawiała się, czy sobie tego nie wyobraziła, czy jej umysł nie płata jej figli po koszmarze. Ale wtedy, gdy właśnie miała się cofnąć, cichy, prawie niesłyszalny głos wyszeptał przez drzwi.

"Ella..."

Krew zamarzła jej w żyłach.

To był głos, którego nie rozpoznawała. Miękki. Kobiecy. Ale wypełniony niepokojącą znajomością, jakby należał do kogoś, kogo powinna znać. Wpatrywała się w drzwi, oddychając płytko, i zanim zdążyła się powstrzymać, jej drżąca ręka sięgnęła do klamki.

"Ella..." głos wyszeptał ponownie, nieco głośniej tym razem, nieco bardziej natarczywie.

Zawahała się, jej palce zawisły tuż nad klamką. Każdy instynkt krzyczał, żeby nie otwierała drzwi, żeby nie wpuszczała tego, co było po drugiej stronie. Ale głos... wzywał ją, przyciągał ją do przodu, mimo strachu gryzącego jej serce.

Właśnie gdy jej palce musnęły zimny metal, głos odezwał się ponownie, ale tym razem był to syk — ostry, zimny i pełen złośliwości.

"Uciekaj."

Serce Elli podskoczyło i cofnęła się od drzwi właśnie wtedy, gdy gwałtownie się zatrzęsły, jakby coś się w nie rzuciło. Drzwi trzęsły się w futrynie, drewno jęczało pod naciskiem. Ella wydała z siebie zduszony okrzyk, jej plecy uderzyły o ścianę, gdy szeroko otwartymi oczami wpatrywała się w drzwi, jej umysł szalał z przerażenia.

A potem, tak nagle jak się zaczęło, trzęsienie ustało.

Cisza.

Ella stała zamrożona, oddychając urywanie, wpatrując się w drzwi, czekając na cokolwiek — cokolwiek — co mogłoby się wydarzyć. Ale nic się nie stało. Dwór znów pogrążył się w ciszy, jakby to zakłócenie nigdy nie miało miejsca.

Pozostała tam, przyciśnięta do ściany, zbyt przerażona, by się poruszyć. Ale gdy tak stała w ciemności, ciężar tego, co właśnie się wydarzyło, osiadł na niej jak duszący całun.

Coś było nie tak w Posiadłości Blackthorn. Coś znacznie gorszego niż bracia, gorszego niż los, który czekał na nią jako ich służącą.

I właśnie zapukało do jej drzwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Ella prawie nie spała przez resztę wieczoru. Jej oczy pozostawały szeroko otwarte, wpatrzone w drzwi jej małego pokoju, gdy siedziała skulona w kącie, a jej ciało drżało z pozostałego strachu. Wciąż słyszała ten głos odbijający się echem w jej umyśle, sposób w jaki szeptał jej imię przez drewno jak podmuch niosący śmiertelną obietnicę. A to ostatnie słowo — uciekaj — przecięło ją jak ostrze.

Ale nie było dokąd uciec. Nigdzie, gdzie mogłaby się ukryć.

Tej nocy żaden z lordów jej nie wezwał, co choć przyniosło Elli pewną ulgę, służyło też jako kolejny dowód, że po długim dniu pracy to nie lokaj ją odwiedził.

Poranek wkradał się do jej pokoju powoli, blade światło przesączające się przez wąskie okno rzucało długie cienie na zimne ściany. Nie odważyła się ruszyć przez całą noc, bojąc się, że cokolwiek było za jej drzwiami, powróci. Ale wraz z nadejściem słabego porannego światła, w końcu pozwoliła sobie na kilka urywanych oddechów ulgi.

Kamienna podłoga była zimna pod jej bosymi stopami, gdy wysunęła się z łóżka. Zadrżała, szybko ubierając się w prosty, szary uniform służących — prostą czarną suknię z długimi rękawami i wysokim kołnierzem, jej materiał szorstki i nieustępliwy na skórze. Był zaprojektowany tak, by nie dawać ciepła ani komfortu, tylko praktyczność.

Nie wiedziała, co się dzieje w Blackthorn Manor, ale teraz było jasne, że to miejsce skrywało znacznie mroczniejsze tajemnice niż nawet nienasycone pragnienie krwi braci.

Właśnie gdy jej umysł zaczął wirować od niespokojnych myśli, rozległo się znajome, ostre pukanie do drzwi. Ella drgnęła, jej serce podskoczyło w piersi. Zajęło jej chwilę zebranie się w sobie, zanim stanęła na chwiejnych nogach i przeszła przez pokój, by otworzyć.

Gdy otworzyła drzwi, stał tam pan Hawke, jego wyraz twarzy nieustępliwy jak zawsze, ale z nutą zniecierpliwienia, której wcześniej nie zauważyła.

"Przygotuj się, teraz," powiedział krótko. Wszedł do środka, nie dając jej miejsca na wahanie. "Jest dziś dużo pracy."

Ella spodziewała się, że po wydaniu krótkiego polecenia lokaj opuści jej pokój i zajmie się swoimi sprawami. Zamiast tego, po prostu zamknął drzwi do maleńkiego pokoju, odwrócił się do niej plecami, wyprostował postawę i zaczął czekać, nerwowo postukując czubkami wypolerowanych butów.

"Masz teraz mniej niż pięć minut, dziewczyno," ponaglił ją.

Poruszała się mechanicznie, jej ciało wciąż sztywne po wydarzeniach poprzedniej nocy. Ella rozczesała splątane włosy drżącymi dłońmi, zaczesując je w ciasny kok na karku. W pokoju nie było lustra, by sprawdzić swój wygląd, ale to nie miało znaczenia. Nie była już osobą, którą należało podziwiać czy oceniać po wyglądzie; była po prostu narzędziem, tu by służyć kaprysom braci rządzących dworem.

Ella wsunęła stopy w cienkie, znoszone buty pozostawione u stóp łóżka, każdy jej ruch wydawał się ciężki od ciężaru jej nowej rzeczywistości. Jej dłonie wciąż lekko drżały, gdy je sznurowała, ale zacisnęła palce w pięści, zmuszając się do uspokojenia. Nie mogła sobie pozwolić na okazanie słabości. Nie teraz.

Gdy pierwsze światło dnia wkradło się do jej pokoju, wzięła głęboki oddech i opuściła swoje kwatery, gotowa stawić czoła kolejnemu dniowi w tym domu ciemności.

"Jestem gotowa, panie Hawke," powiedziała.

Po ocenie wyglądu dziewczyny, lokaj skinął z zadowoleniem głową i wręczył jej listę zadań ze zwięzłą skutecznością, nie poświęcając jej nawet spojrzenia współczucia. Nie było miejsca na błąd; każde działanie musiało być precyzyjne i ciche, niewidzialna ręka utrzymująca dwór w ruchu za jego mroczną, imponującą fasadą.

Jej poranek spędziła w wielkiej jadalni, polerując długi, ciemny drewniany stół, który zdawał się ciągnąć milami. Powietrze było gęste od kurzu i słabego, utrzymującego się zapachu starej krwi. Każda powierzchnia, od bogato rzeźbionych krzeseł po wysokie kamienne kominki, musiała być wyszorowana do czysta. Ella pracowała szybko i pilnie, jej mięśnie bolały z wysiłku. Cisza dworu była przytłaczająca, przerywana tylko słabym echem jej ścierki o drewno.

Po południu została wysłana do kuchni. Choć jej zadania tam były przyziemne — krojenie warzyw, przygotowywanie tac dla innych służących — jej nerwy były napięte, zawsze czekając na pojawienie się któregoś z braci. Każdy dźwięk, każde skrzypnięcie starych kości dworu, wprawiało ją w stan napięcia. Inni służący, widmowe postacie przemykające przez kuchnię, unikali rozmowy z nią, ich oczy spuszczone, twarze bez wyrazu. Była sama, mimo ich obecności.

Kiedy nadszedł wieczór, Ella w końcu mogła zdobyć kawałek mydła i przybory do kąpieli, zmywając zmęczenie długiego dnia pracy i wreszcie znajdując chwilę na odpoczynek przed nocnymi obowiązkami.

* * *

"Pan cię wzywa," powiedział krótko lokaj. Odsunął się na bok, nie dając jej miejsca na wahanie. "Ubierz się i podążaj za mną."

Żołądek Elli skręcił się w ciasny węzeł. Którego z braci miała teraz spotkać? Po dziwnym spotkaniu z Lucienem zeszłej nocy, miała nadzieję na trochę czasu na dojście do siebie, na przetrawienie tego, co się wydarzyło. Ale w Blackthorn Manor nie było wytchnienia.

Nie miała wyboru, musiała być posłuszna.

Suknia była miękka, eteryczna, z kości słoniowej, wykonana z jedwabnego woalu, który płynął jak woda po jej ciele. Była lekka, prawie nieważka, a gdy się poruszała, zdawała się unosić wokół niej jak mgła. Materiał delikatnie opinał jej talię, opadając w warstwach przezroczystego jedwabiu, który muskał podłogę, nadając jej niemal widmowy wygląd. Maleńkie perły były wszyte w materiał, chwytając światło i nadając sukni delikatny połysk, jakby została pocałowana przez gwiezdny pył.

W tej sukni Ella czuła się, jakby wkraczała w sen — krucha, nieziemska i rozdzierająco piękna. Ale pod jej pięknem było niewątpliwe poczucie melancholii, jak ulotny szept czegoś utraconego.

Korytarze dworu były ciche, gdy podążała za panem Hawke'em, ich kroki odbijały się echem od ścian. Gdy zagłębiali się coraz bardziej w głąb dworu, niepokój Elli rósł z każdym krokiem. Powietrze wydawało się tu zimniejsze, gęstsze, jakby próbowało przylgnąć do jej skóry.

Po kilku kolejnych zakrętach zatrzymali się przed wysokimi, czarnymi podwójnymi drzwiami. Były rzeźbione w misterne wzory — wijące się pnącza, ciernie i delikatne kształty kruków z szeroko rozpostartymi skrzydłami, jakby miały zaraz wzlecieć. Pan Hawke zapukał dwukrotnie, dźwięk ciężko zawisł w ciszy.

"Proszę wejść" - dobiegł z wewnątrz łagodny głos.

Ella spięła się. Rozpoznała ten głos — Raphael, najłagodniejszy z braci. Ogarnęło ją dziwne uczucie ulgi, szybko jednak stłumione świadomością, że wciąż był wampirem, bez względu na to, jak miły się wydawał.

Pan Hawke pchnął drzwi i gestem zaprosił ją do środka.

Ella przekroczyła próg, a jej serce mocno biło w piersi, gdy drzwi zamknęły się za nią z cichym stuknięciem. Pomieszczenie różniło się od innych, które dotąd widziała. Było mniejsze, bardziej intymne i wypełnione miękkim blaskiem świec rozmieszczonych na półkach i stolikach. W powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów, a od kominka na drugim końcu pokoju biło delikatne ciepło.

Raphael siedział przy kominku, odwrócony do niej plecami, wpatrując się w tańczące płomienie. Wyglądał spokojnie, niemal pogodnie, jego złocistobrązowe włosy opadały łagodnymi falami wokół twarzy. Jego obecność różniła się od innych — była mniej drapieżna, jakby należał bardziej do świata miękkiego światła i delikatnych dotknięć niż do zimnego, przytłaczającego mroku dworu.

"Podejdź bliżej, Ella" - powiedział Raphael głosem kojącym jak kołysanka.

Ella zawahała się przez moment, ale zmusiła się do podejścia, jej nogi były ciężkie od niepokoju. Gdy dotarła do jego boku, odwrócił się do niej, ofiarując jej mały, życzliwy uśmiech, który ścisnął jej pierś sprzecznymi emocjami.

"Usiądź" - powiedział, wskazując na wyściełany fotel naprzeciwko.

Zrobiła jak prosił, ostrożnie siadając. Raphael przez chwilę ją obserwował, jego oczy były łagodne i smutne. "Wyglądasz na przestraszoną" - powiedział cicho.

Ella nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu, który wyrwał się z jej ust. "Przypuszczam, że tego można się spodziewać" - mruknęła.

Uśmiech Raphaela nieco zbladł, jego wyraz twarzy stał się poważniejszy. "Nie mam zamiaru cię przestraszyć, Ella" - powiedział łagodnie. "Chcę jedynie ułatwić ci pobyt tutaj, na ile mogę."

Jego słowa były miłe, ale niewiele ją pocieszały. Wiedziała, że mimo łagodnego usposobienia, wciąż był wampirem, wciąż jednym z tych stworzeń, które teraz kontrolowały jej życie. Nie mogła sobie pozwolić na zaufanie mu. Nie mogła zaufać żadnemu z nich.

Raphael wydawał się wyczuwać jej niechęć i cicho westchnął, odwracając wzrok. "Wiem, że uważasz nas za potwory" - powiedział cicho. "I może masz rację, że tak myślisz. Ale nie wszyscy jesteśmy tak bezduszni, jak możesz sądzić."

Ella milczała. Nie wiedziała, co powiedzieć. W Raphaelu była dobroć, która sprawiała, że chciała mu wierzyć, ale nie mogła zapomnieć, gdzie jest i czym on jest.

Raphael poruszył się w fotelu, pochylając się lekko, gdy spotkał jej spojrzenie. "Nie będę cię zmuszał" - powiedział głosem ledwo głośniejszym od szeptu. "Ale... muszę się pożywić, Ella. To jest to, co utrzymuje nas przy życiu. Bez tego... stajemy się czymś znacznie gorszym, niż możesz sobie wyobrazić."

Jego słowa wysłały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa i po raz pierwszy dostrzegła przebłysk czegoś mroczniejszego w jego oczach. To nie była groźba — to było bardziej jak ostrzeżenie, prośba o zrozumienie.

Gardło Elli się zacisnęło, jej puls przyspieszył. Wiedziała, że to nadejdzie. Wiedziała, że w pewnym momencie któryś z nich będzie się nią żywił. Ale teraz, siedząc tutaj ze smutnymi zielonymi oczami Raphaela utkwionymi w jej własnych, rzeczywistość tego uderzyła ją jak cios w pierś.

Powoli skinęła głową, jej głos był ledwo słyszalny. "Ja... rozumiem."

Spojrzenie Raphaela znów złagodniało i wyciągnął rękę, by wziąć jej dłoń w swoją. Jego dotyk był chłodny, ale delikatny, i było coś dziwnie kojącego w sposobie, w jaki ją trzymał. "Sprawię, że będzie to jak najmniej bolesne" - powiedział cicho. "Masz moje słowo."

Ella zamknęła na moment oczy, próbując uspokoić galopujące serce. Nie miała wyboru. Musiała to znieść. Musiała przetrwać.

Raphael wstał wtedy, klękając przed nią. Delikatnie odsunął jej włosy z szyi, jego dotyk był lekki i ostrożny, jakby obchodził się z czymś kruchym. Ella wstrzymała oddech, gdy poczuła zimne muśnięcie jego ust na swojej skórze, ale zmusiła się do pozostania w bezruchu.

Sekundy ciągnęły się w nieskończoność, każda cięższa od poprzedniej, gdy czekała na nieuniknione ukąszenie. A potem, z nagłą ostrością, poczuła ukłucie jego kłów wbijających się w jej ciało.

Westchnęła gwałtownie, jej ciało napięło się, gdy przeszył ją ból. Ale niemal tak szybko jak się pojawił, ból stępił się, zastąpiony dziwnym, odrętwiającym ciepłem, które rozlało się po jej żyłach. To było osobliwe uczucie — nie całkiem nieprzyjemne, ale głęboko niepokojące. Czuła, jak krew opuszcza jej ciało, czuła jej pociągnięcia, gdy Raphael pił głęboko.

A wraz z tym, coś innego poruszyło się w niej. Utworzyło się między nimi dziwne, słabe połączenie, jakby z każdą kroplą krwi, którą brał, część jej była przywiązywana do niego. Było to intymne w sposób, którego się nie spodziewała i sprawiało, że czuła się bezbronna, odsłonięta w sposób wykraczający poza fizyczność.

Dłonie Raphaela były delikatne na jej ramionach, podtrzymując ją stabilnie, gdy pił, i choć próbowała się temu oprzeć, cichy westchnienie wymknęło się z jej ust. Ciepło nasiliło się, rozchodząc się po niej jak narkotyk, sprawiając, że jej kończyny stały się ciężkie, a umysł zamglony.

W końcu Raphael odsunął się, jego usta zabarwione czerwienią jej krwi. Spojrzał na nią, jego oczy znów były łagodne i smutne. "Skończone" - szepnął.

Wzrok Elli się zamazał, gdy lekko zachwiała się w fotelu, jej ciało osłabione utratą krwi. Raphael złapał ją, zanim mogła upaść, delikatnie unosząc ją w ramionach. Jego dotyk był ostrożny, niemal czuły, gdy niósł ją do pobliskiego łóżka i układał.

"Musisz teraz odpocząć" - powiedział łagodnie Raphael, odgarniając kosmyk włosów z jej czoła. "Śpij, Ella. Będę czuwał nad tobą."

Powieki Elli opadły, jej umysł był zbyt zamglony, by oprzeć się przyciąganiu snu. Była zbyt słaba, zbyt wyczerpana, by myśleć, martwić się, bać się. Wszystko, co mogła zrobić, to poddać się ciemności, która ją pochłaniała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Dni poprzedzające bal maskowy były dla Elli niewyraźnym ciągiem intensywnych przygotowań, przemieniających ją ze zwykłej służącej w coś więcej — w istotę ukształtowaną rękami wampirów rządzących Blackthorn Manor. Każda chwila jej czasu była wypełniona zadaniami mającymi na celu uformowanie jej w idealną wizję na bal, i choć nie mogła zrozumieć powodów braci, czuła ciężar oczekiwań przytłaczający ją z każdą mijającą godziną.

Zaczęło się od sukni. Każdego ranka Ella była zabierana do kwater krawcowej, gdzie mierzono ją i drapowano w tkaniny, przypinano i szyto, aż kość słoniowa jedwabiu idealnie przylegała do jej ciała. Sama suknia zapierała dech w piersiach — miękka, połyskująca tkanina unosząca się wokół niej jak mgła. Była ozdobiona delikatnym srebrnym haftem, wiającym się jak pnącza wzdłuż rąbka i gorsetu, oraz drobnymi perłami lśniącymi w przyćmionym świetle dworu. Z każdą przymiarką Ella czuła, jak coraz bardziej oddala się od swojej tożsamości służącej i przemienia w wizję elegancji, stworzoną wyłącznie po to, by zaimponować tym, którzy mieli pojawić się na balu.

Suknia była jednak tylko częścią transformacji. Pan Hawke przybywał codziennie z wyściełanym aksamitem pudełkiem zawierającym różne elementy biżuterii do przymierzenia — naszyjniki z lśniących diamentów, kolczyki ociekające perłami i bransoletki błyszczące nienaturalnym światłem. Każdy element zdawał się mieć własny ciężar, nie tylko fizyczny, ale i symboliczny. Ella czuła, jakby była ozdabiana niczym trofeum, własność braci, choć nie śmiała wyrazić swojego dyskomfortu. Adrian wybrał ostateczny zestaw: delikatny srebrny choker z pojedynczym krwistoczerwonym rubinem i pasującymi kolczykami, które nosiła podczas pierwszego pojawienia się przed swoimi panami. Gdy je nosiła, czuła się jednocześnie piękna i uwięziona, jakby została naznaczona jako ich własność.

Potem były lekcje. Ella nie była już tylko pokojówką; uczono ją, jak zachowywać się jako gość o wysokiej randze. Para starszych pracowników, oboje ludzie, ale wyraźnie lojalni wobec braci de Vermis, przeprowadzała ją przez niekończące się godziny treningu etykiety. Ćwiczyła dygi, aż bolały ją kolana, powtarzała uprzejmą konwersację, aż ochrypł jej głos, i uczyła się poruszać z gracją i opanowaniem osoby należącej do najwyższych kręgów towarzyskich. Lekcje były wyczerpujące, a każdy błąd był szybko korygowany. Nie było miejsca na pomyłki. Każdy gest, każde słowo musiało być nieskazitelne.

Nawet jej codzienne rutyny były inne. Jej włosy, czasem swobodnie opadające na ramiona, były teraz układane każdego ranka przez pokojówkę, upinane w eleganckie skręty i loki, które wydawały się jej obce. Jej dłonie, zgrubiałe od pracy jako służącej, były zmiękczane kremami, a skóra szorowana, aż lśniła.

Pomimo ciągłych przygotowań, Ella czuła narastający niepokój z każdym mijającym dniem. Przepych balu miał być celebracją, ale dla niej czuła, jakby była przygotowywana do czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego. Piękno sukni, elegancja biżuterii, wyrafinowanie jej manier — wszystko to było maską, ukrywającą prawdę o tym, kim była i kim się stała w tym domu wampirów.

Gdy zbliżał się dzień balu, samo Blackthorn Manor zdawało się zmieniać. Zwykły spokój został zastąpiony wirem aktywności. Służący spieszyli przez korytarze, czyszcząc każdą powierzchnię aż lśniła, układając świeże kwiaty i przygotowując wielką salę balową na wydarzenie. Powietrze było ciężkie od oczekiwania, a Ella mogła wyczuć napięcie tlące się pod powierzchnią, jak burza czekająca na wybuch. Była gotowa z wyglądu, ale jej serce biło szybko z cichym strachem, wiedząc, że gdy nadejdzie noc, wszystko się zmieni.

Noc balu maskowego nadeszła spowita tajemnicą i mgłą. Blackthorn Manor stało jak czająca się bestia na tle nieba, jego strzeliste wieże ledwo widoczne przez gęstą mgłę, która napłynęła z wrzosowisk. Starożytne kamienne mury dworu zdawały się pulsować życiem, jakby same fundamenty posiadłości oddychały w rytm z gośćmi zgromadzonymi wewnątrz. Powietrze było ciężkie, przesycone zapachem róż, starego wina i czegoś ciemniejszego — czegoś metalicznego i ostrego, jak krew.

Ella stała przed wielkim lustrem w swojej małej komnacie, wpatrując się w odbicie dziewczyny, której ledwo rozpoznawała. Pokojówki pracowały w milczeniu, ich twarze puste, a ruchy precyzyjne, gdy upinały i układały włosy Elli w skomplikowaną fryzurę. Ciemne pasma zostały starannie ułożone, by obramować jej twarz, z kilkoma luźnymi kosmykami opadającymi miękko na ramiona. Jej skóra zdawała się lśnić w przyćmionym świetle, a srebrna maska, którą pokojówki przymocowały nad jej oczami, błyszczała drobnymi kryształkami, łapiącymi światło jak gwiazdy na północnym niebie.

Ella z trudem mogła uwierzyć, że to jej własne odbicie spogląda na nią. Wyglądała jak arystokratka, nawet jak księżniczka — daleka od służącej, którą naprawdę była. Kontrast między jej wyglądem a rzeczywistością jej sytuacji sprawiał, że czuła się nieswojo, jakby grała rolę w czyjejś pokręconej grze. Została wezwana na bal nie jako ona sama, ale jako coś innego, coś uformowanego i ukształtowanego z tego, czym była przed tą nocą.

Gdy ostatnie poprawki zostały naniesione, jedna z pokojówek cofnęła się i wykonała lekki ukłon. "Jest pani gotowa, panno", powiedziała cicho, choć w jej głosie nie było ciepła.

Ella spojrzała w swoje odbicie po raz ostatni, z sercem ciężkim od strachu. Nie była na to gotowa, ani trochę. Ale nie miała wyboru. Dziś wieczorem miała zostać przedstawiona gościom balu, ubrana i zamaskowana, jakby była jedną z nich, mimo że wiedziała, że do nich nie należy.

Pan Hawke pojawił się w jej drzwiach właśnie gdy pokojówki kończyły swoją pracę. Jego wysoka, koścista sylwetka wypełniła framugę, a wychudła twarz była jak zawsze pozbawiona wyrazu. "Książę na panią czeka", powiedział, jego głos zimny i urywany jak zwykle. "Czas już".

Ella wzięła głęboki oddech, jej serce waliło w piersi. Zmusiła drżące dłonie do znieruchomienia, gdy uniosła spódnice sukni i podążyła za panem Hawke'em przez długie, kręte korytarze dworu.

Im bliżej byli sali balowej, tym głośniejsze stawały się odgłosy zabawy. Delikatne dźwięki muzyki unosiły się w powietrzu, mieszając się z przyciszonym szumem rozmów i sporadycznymi wybuchami śmiechu. Serce Elli biło coraz szybciej z każdym krokiem, a jej niepokój narastał w miarę zbliżania się do wielkich drzwi, które miały wprowadzić ją w samo serce zgromadzenia. Czuła ciężar nocy napierający na nią niczym nadciągająca burza.

Sala balowa była zapierającym dech w piersiach widokiem. Gdy podwójne drzwi się otworzyły, Ella ujrzała oszałamiający pokaz gotyckiego przepychu. Pomieszczenie było ogromne, jego wysokie sufity zdobione czarnymi kryształowymi żyrandolami, które błyszczały jak onyksy w przytłumionym świetle. Ściany były wyłożone ciemnymi aksamitnymi zasłonami w kolorach głębokiego burgundu i złota, a lustra wysokie jak sufit odbijały migoczące światło świec, tworząc iluzję nieskończonej przestrzeni.

Goście poruszali się z gracją po sali balowej, ich twarze ukryte za wymyślnymi maskami zdobionymi piórami, klejnotami i skomplikowanymi wzorami. Suknie i garnitury, które nosili, były luksusowe, wykonane z najlepszych tkanin, każdy element był dziełem sztuki sam w sobie. Mężczyźni byli ubrani w ciemny aksamit i brokat, ich ruchy były płynne i drapieżne, podczas gdy kobiety sunęły przez salę w sukniach połyskujących przy każdym kroku, ich śmiech był miękki i melodyjny. Jednak pod powierzchnią celebracji kryło się napięcie, które Ella czuła w kościach. Jakby bal nie był tylko uroczystością, ale rytuałem — w którym była nieświadomą uczestniczką, mającą zostać złożoną w ofierze ciemności czającej się pod wypolerowaną powierzchnią posiadłości.

Jej wzrok przemknął po sali i wkrótce ich dostrzegła — pięciu braci de Vallière, panów Blackthorn Manor.

Książę Adrian stał na drugim końcu sali balowej, jego wysoka sylwetka odziana w czarny aksamitny garnitur, który przylegał do jego umięśnionej sylwetki jak cienie. Jego maska była prosta, ale elegancka, zakrywająca górną połowę twarzy i podkreślająca przenikliwe niebieskie oczy, które zdawały się lśnić nieziemskim blaskiem. Obserwował ją nieustępliwym spojrzeniem, jakby na coś czekał. W jego postawie było coś władczego, cicha komenda, która sprawiała, że goście wokół niego instynktownie zachowywali dystans. Był ucieleśnieniem władzy, a Ella poczuła, jak dech zamiera jej w gardle pod ciężarem jego spojrzenia.

Lucien opierał się niedbale o ścianę przy jednym z wielkich okien, jego ciemne włosy opadały na oczy, gdy lustrował salę z obojętnym wyrazem twarzy. Był ubrany w głęboki burgund, jego garnitur był idealnie skrojony, a jego maska była ozdobiona delikatnymi złotymi pnączami, które wiły się i oplatały jego twarz jak bluszcz. Wyglądał na znudzonego, choć jego ostre spojrzenie od czasu do czasu prześlizgiwało się po gościach z kalkulującym błyskiem, jakby oceniał każdego z nich jak pionki na szachownicy.

Sebastian był w centrum sali balowej, otoczony małą grupą gości, którzy lgęli do niego jak ćmy do płomienia. Był uosobieniem uroku i wdzięku, jego złote włosy lśniły w świetle świec, a jego maska błyszczała srebrnymi akcentami. Jego garnitur był w kolorze ciemnego złota, a jego ruchy były płynne i bez wysiłku, gdy prowadził rozmowę, posyłając uśmiechy, które były jednocześnie figlarnie i niebezpieczne. Emanował aurą psotności i uwodzenia, a Ella mogła odczuć przyciąganie jego obecności nawet z drugiego końca sali.

Vincent, ponury i wybuchowy brat, stał z dala od innych, przy wielkim kominku, który huczał intensywnym żarem. Był ubrany w ciemną zieleń, jego maska pasowała do koloru garnituru, a jego wzrok był utkwiony w płomieniach, jakby zatopiony w myślach. Jego szczęka była zaciśnięta, a w jego postawie było napięcie, które sprawiało, że Ella czuła się nieswojo. Kiedy w końcu spojrzał w jej kierunku, jego ciemne oczy były twarde i nieodgadnione, a pod powierzchnią czaił się błysk czegoś niebezpiecznego.

W końcu był Raphael, najmłodszy z braci, który stał przy wielkich łukowych oknach wychodzących na spowitą mgłą posiadłość. Był ubrany w delikatną szarość, jego maska była wykonana z delikatnej białej koronki, która kontrastowała z jego łagodnymi rysami. Jego obecność była uspokajająca, niemal pogodna, a gdy dostrzegł Ellę, podarował jej mały, dodający otuchy uśmiech. W jego oczach była dobroć, która odróżniała go od braci, choć Ella wiedziała, że nie powinna się przy nim rozluźniać. Nawet Raphael, z całą swoją łagodnością, wciąż był wampirem — wciąż zdolnym do okrucieństwa, bez względu na to, jak dobrze ukrywał to za swoim łagodnym zachowaniem.

Serce Elli waliło w piersi, gdy stała na skraju sali balowej, czując się jak jagnię, które zabłądziło do wilczej jamy. Nie należała tutaj, bez względu na to, jak piękna była suknia czy jak misternie wykonana maska. Była służącą, lalką krwi, narzędziem do wykorzystania przez braci według ich zachcianki. A jednak tej nocy była prezentowana jako coś więcej — coś, co sprawiało, że jej żołądek skręcał się z niepokoju.

Dlaczego Adrian wezwał ją tu na dzisiejszy wieczór? Do czego kazał służącym ją przygotować? Czego od niej chciał?

Jakby wyczuwając jej myśli, Sebastian odłączył się od grupy gości i podszedł do niej nonszalanckim krokiem, jego złote oczy błyszczały rozbawieniem zza maski. Wyciągnął rękę i ujął jej dłoń w swoją, unosząc ją do ust w szyderczo dworskim geście.

"Ach, nasz mały ptaszek wleciał do lwiej jamy," zamruczał, głosem niskim i gładkim, posyłając dreszcz wzdłuż kręgosłupa Elli. "Jak uroczo."

Elli zaparło dech w piersi, jej serce przyspieszyło, gdy poczuła zimny dotyk jego ust na swojej skórze. Dotyk Sebastiana był lekki, niemal drażniący się, ale pod jego urokiem kryła się ciemność, która sprawiała, że była ostrożna.

"Zatańczymy?" zapytał i nie czekając na jej odpowiedź, delikatnie, ale stanowczo pociągnął ją na parkiet.

Muzyka wezbrała wokół nich, gdy poruszali się po sali, Sebastian prowadził ją w pełnym wdzięku walcu, który pozostawiał ją bez tchu. Jego dłoń spoczywała lekko na jej talii, kierując jej ruchami z łatwością sugerującą, że robił to tysiąc razy wcześniej. Ella z trudem nadążała, jej serce waliło mieszaniną strachu i dezorientacji. Dotyk Sebastiana był chłodny na jej skórze, jego oczy nie opuszczały jej, gdy wirowali po marmurowej podłodze.

"Wyglądasz pięknie tej nocy," powiedział cicho, jego usta wykrzywiły się w figlarny uśmiech. "Ale jest coś w twoich oczach, mały ptaszku. Boisz się."

Ella zmusiła się, by spojrzeć mu w oczy, chociaż jej puls przyspieszył na skutek oskarżenia. "Nie boję się," skłamała, chociaż drżenie w jej głosie ją zdradziło.

Sebastian zaśmiał się, obracając ją w szerokim łuku, zanim przyciągnął ją z powrotem do siebie. "Kłamczucha," szepnął jej do ucha, głos przepełniony rozbawieniem, a jego usta lekko musnęły jej wrażliwą skórę. "Czuję twój strach, Ello. Jest upajający."

Ella zadrżała, jej skóra pokryła się gęsią skórką z niepokoju. Próbowała się wyrwać, ale Sebastian trzymał ją mocno na miejscu, jego oczy ciemniały z drapieżnym błyskiem.

"Nie martw się," mruknął, jego usta musnęły jej ucho. "Nie ugryzę... przynajmniej na razie."

Zanim zdążyła odpowiedzieć, uwolnił jej rękę i cofnął się z figlarnym mrugnięciem, zostawiając ją bez tchu pośrodku sali balowej. Spojrzenie Elli przemykało po sali w poszukiwaniu ucieczki, ale nie było żadnej. Oczy gości spoczywały na niej, obserwując, czekając.

I wtedy go zobaczyła — Adrian, przecinający tłum długimi, zdecydowanymi krokami, jego ciemna sylwetka jak cień na tle światła sali balowej. Goście rozstępowali się przed nim bez słowa, skłaniając głowy w pokłonie, gdy zbliżał się do niej.

Kiedy dotarł do niej, wyciągnął rękę, jego niebieskie oczy z intensywnością wpatrując się w jej, co przyprawiło ją o dreszcze. "Zatańcz ze mną," powiedział Adrian, choć nie było to pytanie.

Ella zawahała się przez chwilę, serce waliło jej w piersi, ale wiedziała, że lepiej jest nie odmawiać. Położyła drżącą rękę w jego dłoni, a palce Adriana zacisnęły się wokół jej z mocnym, nieustępliwym uściskiem.

Poprowadził ją na parkiet i gdy zaczęli się poruszać, Ella poczuła, jak powietrze wokół nich staje się cięższe z każdym krokiem. Muzyka wydawała się zanikać w tle, goście wokół nich zamazywali się w cienie, gdy Adrian przyciągnął ją bliżej, jego ciało zimne i władcze przy jej ciele.

"Drżysz," zauważył Adrian, jego głos miękki, ale z ostrym tonem, który sprawił, że wstrzymała oddech.

Ella przełknęła ślinę, próbując się uspokoić. "Jestem... po prostu zdenerwowana," powiedziała, choć słowa brzmiały słabo i pusto.

Usta Adriana wykrzywiły się w mały uśmiech, chociaż nie dosięgnął jego oczu. "Nie musisz kłamać, Eleanor," mruknął, jego głos był niski jak mruczenie. "Wiem, co czujesz. Strach... zamieszanie... może nawet pożądanie."

Jej serce zabiło mocniej na jego słowa, a policzki zarumieniły się mieszanką złości i zawstydzenia. Chciała się odsunąć, ale uścisk Adriana lekko się zacieśnił, trzymając ją blisko. Może nawet za blisko.

"Czy wiesz, dlaczego wezwałem cię tutaj dzisiaj wieczorem?" zapytał Adrian, jego głos ledwie szeptem.

Ella pokręciła głową, jej głos utknął w gardle.

Uśmiech Adriana się poszerzył, a on nachylił się bliżej, jego usta musnęły jej ucho, gdy mówił. "Ponieważ tej nocy, gołąbku, wszystko się zmienia."

Oddech Elli przyspieszył na jego słowa i przełknęła ślinę, próbując się uspokoić. Chciała się znów odsunąć, spróbować uwolnić się od magnetycznego przyciągania, które wydawało się, że ma nad nią, ale uścisk jego ręki na jej talii lekko się zacieśnił, nieme polecenie, by pozostać blisko. Nie miała wyboru, musiała być posłuszna.

"Co... co masz na myśli?" zapytała, jej głos ledwie szeptem. Serce waliło jej w piersi, strach i zamieszanie wirowały w jej umyśle. Każda chwila w jego obecności wydawała się, jakby stąpała na krawędzi czegoś ciemnego i nieznanego, i nie mogła się pozbyć uczucia, że jest prowadzona w pułapkę.

Usta Adriana wykrzywiły się w mały, zrozumiałe uśmiech, chociaż nie było w nim ciepła. "Już to zauważyłaś, prawda?" powiedział miękkim głosem, jego głos był gładki jak jedwab. "To, jak rezydencja ożyła w przygotowaniach na tę noc. To, jak goście cię obserwują, jak wilki czekające na odpowiedni moment, by uderzyć. Na pewno to poczułaś."

Ella przytaknęła, chociaż nie była pewna, czy to odpowiedź na jego słowa, czy na to, jak jego spojrzenie sprawiało, że czuła się, jakby spadała w otchłań. "Tak... Wasza Wysokość," przyznała cicho. "Poczułam to. Ale nie rozumiem... dlaczego?"

Adrian nachylił się bliżej, jego usta musnęły jej ucho, gdy mówił, jego głos był niski i groźny. "Ponieważ jesteś kluczem do czegoś znacznie większego, niż mogłabyś sobie wyobrazić. Nie jesteś już tylko służącą, nie jesteś już tylko lalką krwi. Masz rolę do odegrania w losach tego domu, Eleanor. Dziś wieczorem ta rola się zaczyna."

Umysł Elli zawirował. Czuła się, jakby ziemia przesuwała się pod jej stopami, ciężar słów Adriana wnikał w nią jak ciężki kamień. Miała podejrzenie, że jest tutaj kimś więcej niż tylko lalką krwi, ale słysząc to z jego ust, w tej chwili, sprawiało, że wszystko było bardziej realne. Czuła się uwięziona w sieci sekretów i gier o władzę, których nie mogła w pełni pojąć, a mimo to nie miała wyboru, musiała odegrać swoją rolę.

Palce Adriana musnęły jej policzek, gdy lekko się odsunął, jego oczy szukały jej przez chwilę, zanim kontynuował. "Pamiętasz, co ci powiedziałem, kiedy pierwszy raz przybyłaś?" zapytał, jego głos był władczy, ale miękki. "Teraz należysz do nas, Eleanor. A to znaczy, że musisz być gotowa na wszystko, co ci powiedzieliśmy."

Jej serce biło mocniej. Pamiętała te słowa aż nazbyt dobrze, ich zimną ostateczność, gdy pierwszy raz je wypowiedział. Ale teraz, stojąc przed nim w środku sali balowej, rozumiała ich ciężar bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

"Czego ode mnie chcesz?" zapytała, jej głos drżał.

Uśmiech Adriana się pogłębił, a przez chwilę, w jego oczach mignęło coś ciemniejszego niż cienie wokół niego. "Na razie chcę tylko twojego posłuszeństwa," powiedział miękko. "Ale z czasem dasz nam więcej niż to. Znacznie więcej."

Zanim Ella zdążyła odpowiedzieć, muzyka nagle ucichła i sala balowa zamilkła. Goście zwrócili uwagę w stronę wielkich schodów na drugim końcu sali, gdzie teraz stał Lucien, jego ciemne oczy błyszczące spod maski, gdy patrzył na tłum poniżej.

Ręka Adriana zsunęła się z talii Elli, a potem cofnął się, jego oczy nigdy nie opuszczały jej. "Wygląda na to, że mój brat ma coś do powiedzenia," mruknął, jego głos przepełniony rozbawieniem. "Słuchaj uważnie, mały gołąbku. Dziś wieczorem to dopiero początek."

Ella przełknęła ciężko ślinę, jej serce wciąż biło szybko, gdy zwróciła uwagę na Luciena. Schodził po schodach powoli, jego ruchy były pełne gracji i celowe, jakby się nie spieszył, delektując się uwagą gości. Jego burgundowy garnitur, skrojony do perfekcji, odbijał światło żyrandoli, a złote winorośle wyhaftowane na materiale zdawały się lśnić jak żywe.

Kiedy Lucien dotarł do końca schodów, uniósł dłoń, uciszając salę jednym gestem. Jego głos, gdy przemówił, był spokojny i gładki, ale w jego słowach czaiła się nuta władzy, która przykuwała uwagę.

"Przyjaciele," zaczął Lucien, omiatając wzrokiem tłum, "dziękuję wam wszystkim za przybycie tej niezwykle pomyślnej nocy. Rzadko zdarza się, by Blackthorn Manor otwierało swoje drzwi dla tak wielu, ale dziś jest wyjątkowa okazja."

Serce Elli waliło w piersi, gdy wzrok Luciena przelotnie spoczął na niej, a w jego spojrzeniu błysnęło coś nieodgadnionego.

"Jak wielu z was wie," kontynuował Lucien, "ród de Vallière włada tą ziemią od stuleci, nasza moc jest niezrównana, a wpływy dalekosiężne. Ale dziś świętujemy nie tylko naszą nieprzerwaną dominację, lecz także początek czegoś nowego. Nowej ery dla naszego domu. Ery, która zapewni naszą spuściznę na kolejne pokolenia."

Goście szeptali cicho między sobą, ich oczy błyszczały z ciekawości i oczekiwania. Żołądek Elli skręcał się z niepokoju. Czuła napięcie w powietrzu, gęste i duszące, jakby same ściany dworu wstrzymywały oddech w oczekiwaniu na to, co ma nastąpić.

Lucien uśmiechnął się, ostrym, drapieżnym uśmiechem, który wywołał dreszcz na plecach Elli. "A dziś wieczorem," powiedział, ściszając głos niemal do szeptu, "witamy nowy dodatek do naszej rodziny."

Ella zamarła, krew w jej żyłach zmroziła się. Czuła, jak każde oko w pomieszczeniu zwraca się ku niej, ich spojrzenia ostre i głodne, jak drapieżniki wyczuwające krew. Jej serce waliło w piersi, oddech stał się płytki i spanikowany, gdy rzeczywistość tego, co się dzieje, zaczęła do niej docierać.

Uśmiech Luciena poszerzył się, gdy wskazał na nią gestem, jego oczy błyszczały rozbawieniem. "Eleanor Alonso," powiedział głosem tnącym ciszę jak ostrze, "wystąp naprzód."

Nogi Elli zdawały się zamienić w kamień. Każdy instynkt krzyczał, by uciekała, by wydostała się z pokoju, z dala od oczu, które teraz paliły ją z przerażającą intensywnością. Ale nie mogła się ruszyć. Była zamrożona, uwięziona w spojrzeniu braci i gości, którzy obserwowali ją z drapieżnym zainteresowaniem.

Adrian podszedł bliżej, jego dłoń spoczęła lekko na jej krzyżu, gdy pochylił się, by szepnąć jej do ucha. "Nie bój się, Eleanor," mruknął. "Dziś zaczyna się twoje nowe życie. Przyjmij to."

Ella przełknęła ciężko ślinę, jej usta były suche, gdy zmusiła się do zrobienia kroku naprzód. Jej serce biło szaleńczo ze strachu i dezorientacji, umysł wirował, próbując zrozumieć, co się dzieje. Ale nie było ucieczki. Nie teraz. Nie gdy została już naznaczona przez braci, przez nich zawłaszczona.

Oczy Luciena błyszczały zadowoleniem, gdy się zbliżyła, jego uśmiech poszerzył się, gdy zatrzymała się przed nim. Wyciągnął rękę, biorąc jej dłoń w swoją i unosząc ją do ust w prześmiewczym geście dworskiej galanterii. Jego wargi musnęły jej skórę lekko, ale dotyk wywołał dreszcz na jej plecach, przypominając o władzy, jaką nad nią miał.

"Witaj w rodzinie, kochanie," powiedział Lucien miękko, jego głos był gładki i przesiąknięty czymś mroczniejszym. "Od tej nocy jesteś jedną z nas."

Ella wstrzymała oddech, gdy Lucien wyprostował się, nie spuszczając z niej wzroku. Czuła na sobie spojrzenia gości, obserwujących ją z mieszaniną ciekawości i głodu, ich szepty były ciche, ale natarczywe, jak szelest liści na wietrze.

"Co... co to znaczy?" wyszeptała Ella drżącym głosem.

Uśmiech Luciena pogłębił się, jego oczy błysnęły rozbawieniem. "To znaczy, droga Eleanor, że nie jesteś już tylko służącą," powiedział cicho. "Jesteś teraz związana z tym domem, z tą rodziną, w sposób, którego jeszcze nie rozumiesz. Ale z czasem zrozumiesz."

Umysł Elli pędził, próbując przetworzyć jego słowa. Związana z domem? Związana z rodziną? Ciężar tego odkrycia osiadł na niej jak ciężki płaszcz, duszący i nieunikniony. Zawsze wiedziała, że jest uwięziona w tym miejscu, ale teraz... teraz to było coś więcej. Nie była już tylko więźniem - była częścią mrocznego dziedzictwa dworu, związana z nim w sposób wykraczający poza jej pojmowanie.

Lucien puścił jej dłoń i Adrian wystąpił naprzód, jego wyraz twarzy był nieodgadniony, gdy wziął jej drugą rękę w swoją. "Nie walcz z tym, Ella," powiedział cicho. "To teraz twoje przeznaczenie."

Ella spojrzała na niego, jej oczy były szeroko otwarte ze strachu i dezorientacji. Chciała krzyczeć, wrzeszczeć, żądać odpowiedzi, ale słowa nie chciały przyjść. Mogła tylko stać tam, uwięziona między dwoma braćmi, gdy rzeczywistość jej nowej egzystencji zaczynała do niej docierać.

Muzyka wznowiła się, upiorna melodia, która echem niosła się po sali balowej jak żałobny marsz. Goście znów zaczęli tańczyć, ich maski ukrywały wyrazy twarzy, choć Ella wciąż czuła na sobie ich spojrzenia, obserwujące, czekające na coś.

Adrian i Lucien wymienili spojrzenia, zanim Adrian delikatnie wyprowadził ją z centrum sali, wciąż trzymając jej dłoń. Zaprowadził ją do cichego kąta sali balowej, z dala od wścibskich oczu gości, choć wciąż czuła ich obecność, jak cienie czające się w zakamarkach jej umysłu.

"Co... co się ze mną stanie?" zapytała Ella głosem ledwie głośniejszym od szeptu.

Wyraz twarzy Adriana złagodniał nieco, choć wciąż była w jego oczach nutka mroku. "Zostaniesz z nami," powiedział cicho. "Jesteś teraz częścią tego domu, związana z nami. Ale nie stanie ci się krzywda, Ella. Nie tak długo, jak pozostaniesz posłuszna."

Serce Elli zamarło na te słowa. Wiedziała, że posłuszeństwo jest ceną jej przetrwania, ale ciężar tej rzeczywistości był miażdżący. Nie miała tu żadnej władzy, żadnej kontroli nad własnym losem. Mogła tylko poddać się ich woli, mrocznym siłom, które rządziły Blackthorn Manor.

A jednak, gdy noc trwała, a goście nadal tańczyli i pili, Ella nie mogła pozbyć się wrażenia, że w grę wchodzi coś znacznie bardziej złowrogiego. Bal, suknie, maski - wszystko to było fasadą, kryjącą coś mroczniejszego pod powierzchnią. Coś, co ujawni się z czasem.

Ale na razie Ella mogła tylko czekać. Czekać i przetrwać.

Gdy muzyka wirowała wokół niej, a cienie tańczyły na ścianach, Ella poczuła, jak ciężar nocy osiada na niej jak ciężki płaszcz. Była uwięziona w Blackthorn Manor, związana z braćmi de Vermis i ich mrocznym dziedzictwem. I cokolwiek ją czekało, wiedziała, że zmieni ją na zawsze.

Noc dopiero się zaczęła, a już czuła, jak mrok się zbliża.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bound By Blood

Bound By Blood

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa