passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bound By Blood - Rozdział #5 - autor Passion Master

Bound By Blood

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Ella prawie nie spała przez resztę wieczoru. Jej oczy pozostawały szeroko otwarte, wpatrzone w drzwi jej małego pokoju, gdy siedziała skulona w kącie, a jej ciało drżało z pozostałego strachu. Wciąż słyszała ten głos odbijający się echem w jej umyśle, sposób w jaki szeptał jej imię przez drewno jak podmuch niosący śmiertelną obietnicę. A to ostatnie słowo — uciekaj — przecięło ją jak ostrze.

Ale nie było dokąd uciec. Nigdzie, gdzie mogłaby się ukryć.

Tej nocy żaden z lordów jej nie wezwał, co choć przyniosło Elli pewną ulgę, służyło też jako kolejny dowód, że po długim dniu pracy to nie lokaj ją odwiedził.

Poranek wkradał się do jej pokoju powoli, blade światło przesączające się przez wąskie okno rzucało długie cienie na zimne ściany. Nie odważyła się ruszyć przez całą noc, bojąc się, że cokolwiek było za jej drzwiami, powróci. Ale wraz z nadejściem słabego porannego światła, w końcu pozwoliła sobie na kilka urywanych oddechów ulgi.

Kamienna podłoga była zimna pod jej bosymi stopami, gdy wysunęła się z łóżka. Zadrżała, szybko ubierając się w prosty, szary uniform służących — prostą czarną suknię z długimi rękawami i wysokim kołnierzem, jej materiał szorstki i nieustępliwy na skórze. Był zaprojektowany tak, by nie dawać ciepła ani komfortu, tylko praktyczność.

Nie wiedziała, co się dzieje w Blackthorn Manor, ale teraz było jasne, że to miejsce skrywało znacznie mroczniejsze tajemnice niż nawet nienasycone pragnienie krwi braci.

Właśnie gdy jej umysł zaczął wirować od niespokojnych myśli, rozległo się znajome, ostre pukanie do drzwi. Ella drgnęła, jej serce podskoczyło w piersi. Zajęło jej chwilę zebranie się w sobie, zanim stanęła na chwiejnych nogach i przeszła przez pokój, by otworzyć.

Gdy otworzyła drzwi, stał tam pan Hawke, jego wyraz twarzy nieustępliwy jak zawsze, ale z nutą zniecierpliwienia, której wcześniej nie zauważyła.

"Przygotuj się, teraz," powiedział krótko. Wszedł do środka, nie dając jej miejsca na wahanie. "Jest dziś dużo pracy."

Ella spodziewała się, że po wydaniu krótkiego polecenia lokaj opuści jej pokój i zajmie się swoimi sprawami. Zamiast tego, po prostu zamknął drzwi do maleńkiego pokoju, odwrócił się do niej plecami, wyprostował postawę i zaczął czekać, nerwowo postukując czubkami wypolerowanych butów.

"Masz teraz mniej niż pięć minut, dziewczyno," ponaglił ją.

Poruszała się mechanicznie, jej ciało wciąż sztywne po wydarzeniach poprzedniej nocy. Ella rozczesała splątane włosy drżącymi dłońmi, zaczesując je w ciasny kok na karku. W pokoju nie było lustra, by sprawdzić swój wygląd, ale to nie miało znaczenia. Nie była już osobą, którą należało podziwiać czy oceniać po wyglądzie; była po prostu narzędziem, tu by służyć kaprysom braci rządzących dworem.

Ella wsunęła stopy w cienkie, znoszone buty pozostawione u stóp łóżka, każdy jej ruch wydawał się ciężki od ciężaru jej nowej rzeczywistości. Jej dłonie wciąż lekko drżały, gdy je sznurowała, ale zacisnęła palce w pięści, zmuszając się do uspokojenia. Nie mogła sobie pozwolić na okazanie słabości. Nie teraz.

Gdy pierwsze światło dnia wkradło się do jej pokoju, wzięła głęboki oddech i opuściła swoje kwatery, gotowa stawić czoła kolejnemu dniowi w tym domu ciemności.

"Jestem gotowa, panie Hawke," powiedziała.

Po ocenie wyglądu dziewczyny, lokaj skinął z zadowoleniem głową i wręczył jej listę zadań ze zwięzłą skutecznością, nie poświęcając jej nawet spojrzenia współczucia. Nie było miejsca na błąd; każde działanie musiało być precyzyjne i ciche, niewidzialna ręka utrzymująca dwór w ruchu za jego mroczną, imponującą fasadą.

Jej poranek spędziła w wielkiej jadalni, polerując długi, ciemny drewniany stół, który zdawał się ciągnąć milami. Powietrze było gęste od kurzu i słabego, utrzymującego się zapachu starej krwi. Każda powierzchnia, od bogato rzeźbionych krzeseł po wysokie kamienne kominki, musiała być wyszorowana do czysta. Ella pracowała szybko i pilnie, jej mięśnie bolały z wysiłku. Cisza dworu była przytłaczająca, przerywana tylko słabym echem jej ścierki o drewno.

Po południu została wysłana do kuchni. Choć jej zadania tam były przyziemne — krojenie warzyw, przygotowywanie tac dla innych służących — jej nerwy były napięte, zawsze czekając na pojawienie się któregoś z braci. Każdy dźwięk, każde skrzypnięcie starych kości dworu, wprawiało ją w stan napięcia. Inni służący, widmowe postacie przemykające przez kuchnię, unikali rozmowy z nią, ich oczy spuszczone, twarze bez wyrazu. Była sama, mimo ich obecności.

Kiedy nadszedł wieczór, Ella w końcu mogła zdobyć kawałek mydła i przybory do kąpieli, zmywając zmęczenie długiego dnia pracy i wreszcie znajdując chwilę na odpoczynek przed nocnymi obowiązkami.

* * *

"Pan cię wzywa," powiedział krótko lokaj. Odsunął się na bok, nie dając jej miejsca na wahanie. "Ubierz się i podążaj za mną."

Żołądek Elli skręcił się w ciasny węzeł. Którego z braci miała teraz spotkać? Po dziwnym spotkaniu z Lucienem zeszłej nocy, miała nadzieję na trochę czasu na dojście do siebie, na przetrawienie tego, co się wydarzyło. Ale w Blackthorn Manor nie było wytchnienia.

Nie miała wyboru, musiała być posłuszna.

Suknia była miękka, eteryczna, z kości słoniowej, wykonana z jedwabnego woalu, który płynął jak woda po jej ciele. Była lekka, prawie nieważka, a gdy się poruszała, zdawała się unosić wokół niej jak mgła. Materiał delikatnie opinał jej talię, opadając w warstwach przezroczystego jedwabiu, który muskał podłogę, nadając jej niemal widmowy wygląd. Maleńkie perły były wszyte w materiał, chwytając światło i nadając sukni delikatny połysk, jakby została pocałowana przez gwiezdny pył.

W tej sukni Ella czuła się, jakby wkraczała w sen — krucha, nieziemska i rozdzierająco piękna. Ale pod jej pięknem było niewątpliwe poczucie melancholii, jak ulotny szept czegoś utraconego.

Korytarze dworu były ciche, gdy podążała za panem Hawke'em, ich kroki odbijały się echem od ścian. Gdy zagłębiali się coraz bardziej w głąb dworu, niepokój Elli rósł z każdym krokiem. Powietrze wydawało się tu zimniejsze, gęstsze, jakby próbowało przylgnąć do jej skóry.

Po kilku kolejnych zakrętach zatrzymali się przed wysokimi, czarnymi podwójnymi drzwiami. Były rzeźbione w misterne wzory — wijące się pnącza, ciernie i delikatne kształty kruków z szeroko rozpostartymi skrzydłami, jakby miały zaraz wzlecieć. Pan Hawke zapukał dwukrotnie, dźwięk ciężko zawisł w ciszy.

"Proszę wejść" - dobiegł z wewnątrz łagodny głos.

Ella spięła się. Rozpoznała ten głos — Raphael, najłagodniejszy z braci. Ogarnęło ją dziwne uczucie ulgi, szybko jednak stłumione świadomością, że wciąż był wampirem, bez względu na to, jak miły się wydawał.

Pan Hawke pchnął drzwi i gestem zaprosił ją do środka.

Ella przekroczyła próg, a jej serce mocno biło w piersi, gdy drzwi zamknęły się za nią z cichym stuknięciem. Pomieszczenie różniło się od innych, które dotąd widziała. Było mniejsze, bardziej intymne i wypełnione miękkim blaskiem świec rozmieszczonych na półkach i stolikach. W powietrzu unosił się zapach świeżych kwiatów, a od kominka na drugim końcu pokoju biło delikatne ciepło.

Raphael siedział przy kominku, odwrócony do niej plecami, wpatrując się w tańczące płomienie. Wyglądał spokojnie, niemal pogodnie, jego złocistobrązowe włosy opadały łagodnymi falami wokół twarzy. Jego obecność różniła się od innych — była mniej drapieżna, jakby należał bardziej do świata miękkiego światła i delikatnych dotknięć niż do zimnego, przytłaczającego mroku dworu.

"Podejdź bliżej, Ella" - powiedział Raphael głosem kojącym jak kołysanka.

Ella zawahała się przez moment, ale zmusiła się do podejścia, jej nogi były ciężkie od niepokoju. Gdy dotarła do jego boku, odwrócił się do niej, ofiarując jej mały, życzliwy uśmiech, który ścisnął jej pierś sprzecznymi emocjami.

"Usiądź" - powiedział, wskazując na wyściełany fotel naprzeciwko.

Zrobiła jak prosił, ostrożnie siadając. Raphael przez chwilę ją obserwował, jego oczy były łagodne i smutne. "Wyglądasz na przestraszoną" - powiedział cicho.

Ella nie mogła powstrzymać gorzkiego śmiechu, który wyrwał się z jej ust. "Przypuszczam, że tego można się spodziewać" - mruknęła.

Uśmiech Raphaela nieco zbladł, jego wyraz twarzy stał się poważniejszy. "Nie mam zamiaru cię przestraszyć, Ella" - powiedział łagodnie. "Chcę jedynie ułatwić ci pobyt tutaj, na ile mogę."

Jego słowa były miłe, ale niewiele ją pocieszały. Wiedziała, że mimo łagodnego usposobienia, wciąż był wampirem, wciąż jednym z tych stworzeń, które teraz kontrolowały jej życie. Nie mogła sobie pozwolić na zaufanie mu. Nie mogła zaufać żadnemu z nich.

Raphael wydawał się wyczuwać jej niechęć i cicho westchnął, odwracając wzrok. "Wiem, że uważasz nas za potwory" - powiedział cicho. "I może masz rację, że tak myślisz. Ale nie wszyscy jesteśmy tak bezduszni, jak możesz sądzić."

Ella milczała. Nie wiedziała, co powiedzieć. W Raphaelu była dobroć, która sprawiała, że chciała mu wierzyć, ale nie mogła zapomnieć, gdzie jest i czym on jest.

Raphael poruszył się w fotelu, pochylając się lekko, gdy spotkał jej spojrzenie. "Nie będę cię zmuszał" - powiedział głosem ledwo głośniejszym od szeptu. "Ale... muszę się pożywić, Ella. To jest to, co utrzymuje nas przy życiu. Bez tego... stajemy się czymś znacznie gorszym, niż możesz sobie wyobrazić."

Jego słowa wysłały dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa i po raz pierwszy dostrzegła przebłysk czegoś mroczniejszego w jego oczach. To nie była groźba — to było bardziej jak ostrzeżenie, prośba o zrozumienie.

Gardło Elli się zacisnęło, jej puls przyspieszył. Wiedziała, że to nadejdzie. Wiedziała, że w pewnym momencie któryś z nich będzie się nią żywił. Ale teraz, siedząc tutaj ze smutnymi zielonymi oczami Raphaela utkwionymi w jej własnych, rzeczywistość tego uderzyła ją jak cios w pierś.

Powoli skinęła głową, jej głos był ledwo słyszalny. "Ja... rozumiem."

Spojrzenie Raphaela znów złagodniało i wyciągnął rękę, by wziąć jej dłoń w swoją. Jego dotyk był chłodny, ale delikatny, i było coś dziwnie kojącego w sposobie, w jaki ją trzymał. "Sprawię, że będzie to jak najmniej bolesne" - powiedział cicho. "Masz moje słowo."

Ella zamknęła na moment oczy, próbując uspokoić galopujące serce. Nie miała wyboru. Musiała to znieść. Musiała przetrwać.

Raphael wstał wtedy, klękając przed nią. Delikatnie odsunął jej włosy z szyi, jego dotyk był lekki i ostrożny, jakby obchodził się z czymś kruchym. Ella wstrzymała oddech, gdy poczuła zimne muśnięcie jego ust na swojej skórze, ale zmusiła się do pozostania w bezruchu.

Sekundy ciągnęły się w nieskończoność, każda cięższa od poprzedniej, gdy czekała na nieuniknione ukąszenie. A potem, z nagłą ostrością, poczuła ukłucie jego kłów wbijających się w jej ciało.

Westchnęła gwałtownie, jej ciało napięło się, gdy przeszył ją ból. Ale niemal tak szybko jak się pojawił, ból stępił się, zastąpiony dziwnym, odrętwiającym ciepłem, które rozlało się po jej żyłach. To było osobliwe uczucie — nie całkiem nieprzyjemne, ale głęboko niepokojące. Czuła, jak krew opuszcza jej ciało, czuła jej pociągnięcia, gdy Raphael pił głęboko.

A wraz z tym, coś innego poruszyło się w niej. Utworzyło się między nimi dziwne, słabe połączenie, jakby z każdą kroplą krwi, którą brał, część jej była przywiązywana do niego. Było to intymne w sposób, którego się nie spodziewała i sprawiało, że czuła się bezbronna, odsłonięta w sposób wykraczający poza fizyczność.

Dłonie Raphaela były delikatne na jej ramionach, podtrzymując ją stabilnie, gdy pił, i choć próbowała się temu oprzeć, cichy westchnienie wymknęło się z jej ust. Ciepło nasiliło się, rozchodząc się po niej jak narkotyk, sprawiając, że jej kończyny stały się ciężkie, a umysł zamglony.

W końcu Raphael odsunął się, jego usta zabarwione czerwienią jej krwi. Spojrzał na nią, jego oczy znów były łagodne i smutne. "Skończone" - szepnął.

Wzrok Elli się zamazał, gdy lekko zachwiała się w fotelu, jej ciało osłabione utratą krwi. Raphael złapał ją, zanim mogła upaść, delikatnie unosząc ją w ramionach. Jego dotyk był ostrożny, niemal czuły, gdy niósł ją do pobliskiego łóżka i układał.

"Musisz teraz odpocząć" - powiedział łagodnie Raphael, odgarniając kosmyk włosów z jej czoła. "Śpij, Ella. Będę czuwał nad tobą."

Powieki Elli opadły, jej umysł był zbyt zamglony, by oprzeć się przyciąganiu snu. Była zbyt słaba, zbyt wyczerpana, by myśleć, martwić się, bać się. Wszystko, co mogła zrobić, to poddać się ciemności, która ją pochłaniała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Dni poprzedzające bal maskowy były dla Elli niewyraźnym ciągiem intensywnych przygotowań, przemieniających ją ze zwykłej służącej w coś więcej — w istotę ukształtowaną rękami wampirów rządzących Blackthorn Manor. Każda chwila jej czasu była wypełniona zadaniami mającymi na celu uformowanie jej w idealną wizję na bal, i choć nie mogła zrozumieć powodów braci, czuła ciężar oczekiwań przytłaczający ją z każdą mijającą godziną.

Zaczęło się od sukni. Każdego ranka Ella była zabierana do kwater krawcowej, gdzie mierzono ją i drapowano w tkaniny, przypinano i szyto, aż kość słoniowa jedwabiu idealnie przylegała do jej ciała. Sama suknia zapierała dech w piersiach — miękka, połyskująca tkanina unosząca się wokół niej jak mgła. Była ozdobiona delikatnym srebrnym haftem, wiającym się jak pnącza wzdłuż rąbka i gorsetu, oraz drobnymi perłami lśniącymi w przyćmionym świetle dworu. Z każdą przymiarką Ella czuła, jak coraz bardziej oddala się od swojej tożsamości służącej i przemienia w wizję elegancji, stworzoną wyłącznie po to, by zaimponować tym, którzy mieli pojawić się na balu.

Suknia była jednak tylko częścią transformacji. Pan Hawke przybywał codziennie z wyściełanym aksamitem pudełkiem zawierającym różne elementy biżuterii do przymierzenia — naszyjniki z lśniących diamentów, kolczyki ociekające perłami i bransoletki błyszczące nienaturalnym światłem. Każdy element zdawał się mieć własny ciężar, nie tylko fizyczny, ale i symboliczny. Ella czuła, jakby była ozdabiana niczym trofeum, własność braci, choć nie śmiała wyrazić swojego dyskomfortu. Adrian wybrał ostateczny zestaw: delikatny srebrny choker z pojedynczym krwistoczerwonym rubinem i pasującymi kolczykami, które nosiła podczas pierwszego pojawienia się przed swoimi panami. Gdy je nosiła, czuła się jednocześnie piękna i uwięziona, jakby została naznaczona jako ich własność.

Potem były lekcje. Ella nie była już tylko pokojówką; uczono ją, jak zachowywać się jako gość o wysokiej randze. Para starszych pracowników, oboje ludzie, ale wyraźnie lojalni wobec braci de Vermis, przeprowadzała ją przez niekończące się godziny treningu etykiety. Ćwiczyła dygi, aż bolały ją kolana, powtarzała uprzejmą konwersację, aż ochrypł jej głos, i uczyła się poruszać z gracją i opanowaniem osoby należącej do najwyższych kręgów towarzyskich. Lekcje były wyczerpujące, a każdy błąd był szybko korygowany. Nie było miejsca na pomyłki. Każdy gest, każde słowo musiało być nieskazitelne.

Nawet jej codzienne rutyny były inne. Jej włosy, czasem swobodnie opadające na ramiona, były teraz układane każdego ranka przez pokojówkę, upinane w eleganckie skręty i loki, które wydawały się jej obce. Jej dłonie, zgrubiałe od pracy jako służącej, były zmiękczane kremami, a skóra szorowana, aż lśniła.

Pomimo ciągłych przygotowań, Ella czuła narastający niepokój z każdym mijającym dniem. Przepych balu miał być celebracją, ale dla niej czuła, jakby była przygotowywana do czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego. Piękno sukni, elegancja biżuterii, wyrafinowanie jej manier — wszystko to było maską, ukrywającą prawdę o tym, kim była i kim się stała w tym domu wampirów.

Gdy zbliżał się dzień balu, samo Blackthorn Manor zdawało się zmieniać. Zwykły spokój został zastąpiony wirem aktywności. Służący spieszyli przez korytarze, czyszcząc każdą powierzchnię aż lśniła, układając świeże kwiaty i przygotowując wielką salę balową na wydarzenie. Powietrze było ciężkie od oczekiwania, a Ella mogła wyczuć napięcie tlące się pod powierzchnią, jak burza czekająca na wybuch. Była gotowa z wyglądu, ale jej serce biło szybko z cichym strachem, wiedząc, że gdy nadejdzie noc, wszystko się zmieni.

Noc balu maskowego nadeszła spowita tajemnicą i mgłą. Blackthorn Manor stało jak czająca się bestia na tle nieba, jego strzeliste wieże ledwo widoczne przez gęstą mgłę, która napłynęła z wrzosowisk. Starożytne kamienne mury dworu zdawały się pulsować życiem, jakby same fundamenty posiadłości oddychały w rytm z gośćmi zgromadzonymi wewnątrz. Powietrze było ciężkie, przesycone zapachem róż, starego wina i czegoś ciemniejszego — czegoś metalicznego i ostrego, jak krew.

Ella stała przed wielkim lustrem w swojej małej komnacie, wpatrując się w odbicie dziewczyny, której ledwo rozpoznawała. Pokojówki pracowały w milczeniu, ich twarze puste, a ruchy precyzyjne, gdy upinały i układały włosy Elli w skomplikowaną fryzurę. Ciemne pasma zostały starannie ułożone, by obramować jej twarz, z kilkoma luźnymi kosmykami opadającymi miękko na ramiona. Jej skóra zdawała się lśnić w przyćmionym świetle, a srebrna maska, którą pokojówki przymocowały nad jej oczami, błyszczała drobnymi kryształkami, łapiącymi światło jak gwiazdy na północnym niebie.

Ella z trudem mogła uwierzyć, że to jej własne odbicie spogląda na nią. Wyglądała jak arystokratka, nawet jak księżniczka — daleka od służącej, którą naprawdę była. Kontrast między jej wyglądem a rzeczywistością jej sytuacji sprawiał, że czuła się nieswojo, jakby grała rolę w czyjejś pokręconej grze. Została wezwana na bal nie jako ona sama, ale jako coś innego, coś uformowanego i ukształtowanego z tego, czym była przed tą nocą.

Gdy ostatnie poprawki zostały naniesione, jedna z pokojówek cofnęła się i wykonała lekki ukłon. "Jest pani gotowa, panno", powiedziała cicho, choć w jej głosie nie było ciepła.

Ella spojrzała w swoje odbicie po raz ostatni, z sercem ciężkim od strachu. Nie była na to gotowa, ani trochę. Ale nie miała wyboru. Dziś wieczorem miała zostać przedstawiona gościom balu, ubrana i zamaskowana, jakby była jedną z nich, mimo że wiedziała, że do nich nie należy.

Pan Hawke pojawił się w jej drzwiach właśnie gdy pokojówki kończyły swoją pracę. Jego wysoka, koścista sylwetka wypełniła framugę, a wychudła twarz była jak zawsze pozbawiona wyrazu. "Książę na panią czeka", powiedział, jego głos zimny i urywany jak zwykle. "Czas już".

Ella wzięła głęboki oddech, jej serce waliło w piersi. Zmusiła drżące dłonie do znieruchomienia, gdy uniosła spódnice sukni i podążyła za panem Hawke'em przez długie, kręte korytarze dworu.

Im bliżej byli sali balowej, tym głośniejsze stawały się odgłosy zabawy. Delikatne dźwięki muzyki unosiły się w powietrzu, mieszając się z przyciszonym szumem rozmów i sporadycznymi wybuchami śmiechu. Serce Elli biło coraz szybciej z każdym krokiem, a jej niepokój narastał w miarę zbliżania się do wielkich drzwi, które miały wprowadzić ją w samo serce zgromadzenia. Czuła ciężar nocy napierający na nią niczym nadciągająca burza.

Sala balowa była zapierającym dech w piersiach widokiem. Gdy podwójne drzwi się otworzyły, Ella ujrzała oszałamiający pokaz gotyckiego przepychu. Pomieszczenie było ogromne, jego wysokie sufity zdobione czarnymi kryształowymi żyrandolami, które błyszczały jak onyksy w przytłumionym świetle. Ściany były wyłożone ciemnymi aksamitnymi zasłonami w kolorach głębokiego burgundu i złota, a lustra wysokie jak sufit odbijały migoczące światło świec, tworząc iluzję nieskończonej przestrzeni.

Goście poruszali się z gracją po sali balowej, ich twarze ukryte za wymyślnymi maskami zdobionymi piórami, klejnotami i skomplikowanymi wzorami. Suknie i garnitury, które nosili, były luksusowe, wykonane z najlepszych tkanin, każdy element był dziełem sztuki sam w sobie. Mężczyźni byli ubrani w ciemny aksamit i brokat, ich ruchy były płynne i drapieżne, podczas gdy kobiety sunęły przez salę w sukniach połyskujących przy każdym kroku, ich śmiech był miękki i melodyjny. Jednak pod powierzchnią celebracji kryło się napięcie, które Ella czuła w kościach. Jakby bal nie był tylko uroczystością, ale rytuałem — w którym była nieświadomą uczestniczką, mającą zostać złożoną w ofierze ciemności czającej się pod wypolerowaną powierzchnią posiadłości.

Jej wzrok przemknął po sali i wkrótce ich dostrzegła — pięciu braci de Vallière, panów Blackthorn Manor.

Książę Adrian stał na drugim końcu sali balowej, jego wysoka sylwetka odziana w czarny aksamitny garnitur, który przylegał do jego umięśnionej sylwetki jak cienie. Jego maska była prosta, ale elegancka, zakrywająca górną połowę twarzy i podkreślająca przenikliwe niebieskie oczy, które zdawały się lśnić nieziemskim blaskiem. Obserwował ją nieustępliwym spojrzeniem, jakby na coś czekał. W jego postawie było coś władczego, cicha komenda, która sprawiała, że goście wokół niego instynktownie zachowywali dystans. Był ucieleśnieniem władzy, a Ella poczuła, jak dech zamiera jej w gardle pod ciężarem jego spojrzenia.

Lucien opierał się niedbale o ścianę przy jednym z wielkich okien, jego ciemne włosy opadały na oczy, gdy lustrował salę z obojętnym wyrazem twarzy. Był ubrany w głęboki burgund, jego garnitur był idealnie skrojony, a jego maska była ozdobiona delikatnymi złotymi pnączami, które wiły się i oplatały jego twarz jak bluszcz. Wyglądał na znudzonego, choć jego ostre spojrzenie od czasu do czasu prześlizgiwało się po gościach z kalkulującym błyskiem, jakby oceniał każdego z nich jak pionki na szachownicy.

Sebastian był w centrum sali balowej, otoczony małą grupą gości, którzy lgęli do niego jak ćmy do płomienia. Był uosobieniem uroku i wdzięku, jego złote włosy lśniły w świetle świec, a jego maska błyszczała srebrnymi akcentami. Jego garnitur był w kolorze ciemnego złota, a jego ruchy były płynne i bez wysiłku, gdy prowadził rozmowę, posyłając uśmiechy, które były jednocześnie figlarnie i niebezpieczne. Emanował aurą psotności i uwodzenia, a Ella mogła odczuć przyciąganie jego obecności nawet z drugiego końca sali.

Vincent, ponury i wybuchowy brat, stał z dala od innych, przy wielkim kominku, który huczał intensywnym żarem. Był ubrany w ciemną zieleń, jego maska pasowała do koloru garnituru, a jego wzrok był utkwiony w płomieniach, jakby zatopiony w myślach. Jego szczęka była zaciśnięta, a w jego postawie było napięcie, które sprawiało, że Ella czuła się nieswojo. Kiedy w końcu spojrzał w jej kierunku, jego ciemne oczy były twarde i nieodgadnione, a pod powierzchnią czaił się błysk czegoś niebezpiecznego.

W końcu był Raphael, najmłodszy z braci, który stał przy wielkich łukowych oknach wychodzących na spowitą mgłą posiadłość. Był ubrany w delikatną szarość, jego maska była wykonana z delikatnej białej koronki, która kontrastowała z jego łagodnymi rysami. Jego obecność była uspokajająca, niemal pogodna, a gdy dostrzegł Ellę, podarował jej mały, dodający otuchy uśmiech. W jego oczach była dobroć, która odróżniała go od braci, choć Ella wiedziała, że nie powinna się przy nim rozluźniać. Nawet Raphael, z całą swoją łagodnością, wciąż był wampirem — wciąż zdolnym do okrucieństwa, bez względu na to, jak dobrze ukrywał to za swoim łagodnym zachowaniem.

Serce Elli waliło w piersi, gdy stała na skraju sali balowej, czując się jak jagnię, które zabłądziło do wilczej jamy. Nie należała tutaj, bez względu na to, jak piękna była suknia czy jak misternie wykonana maska. Była służącą, lalką krwi, narzędziem do wykorzystania przez braci według ich zachcianki. A jednak tej nocy była prezentowana jako coś więcej — coś, co sprawiało, że jej żołądek skręcał się z niepokoju.

Dlaczego Adrian wezwał ją tu na dzisiejszy wieczór? Do czego kazał służącym ją przygotować? Czego od niej chciał?

Jakby wyczuwając jej myśli, Sebastian odłączył się od grupy gości i podszedł do niej nonszalanckim krokiem, jego złote oczy błyszczały rozbawieniem zza maski. Wyciągnął rękę i ujął jej dłoń w swoją, unosząc ją do ust w szyderczo dworskim geście.

"Ach, nasz mały ptaszek wleciał do lwiej jamy," zamruczał, głosem niskim i gładkim, posyłając dreszcz wzdłuż kręgosłupa Elli. "Jak uroczo."

Elli zaparło dech w piersi, jej serce przyspieszyło, gdy poczuła zimny dotyk jego ust na swojej skórze. Dotyk Sebastiana był lekki, niemal drażniący się, ale pod jego urokiem kryła się ciemność, która sprawiała, że była ostrożna.

"Zatańczymy?" zapytał i nie czekając na jej odpowiedź, delikatnie, ale stanowczo pociągnął ją na parkiet.

Muzyka wezbrała wokół nich, gdy poruszali się po sali, Sebastian prowadził ją w pełnym wdzięku walcu, który pozostawiał ją bez tchu. Jego dłoń spoczywała lekko na jej talii, kierując jej ruchami z łatwością sugerującą, że robił to tysiąc razy wcześniej. Ella z trudem nadążała, jej serce waliło mieszaniną strachu i dezorientacji. Dotyk Sebastiana był chłodny na jej skórze, jego oczy nie opuszczały jej, gdy wirowali po marmurowej podłodze.

"Wyglądasz pięknie tej nocy," powiedział cicho, jego usta wykrzywiły się w figlarny uśmiech. "Ale jest coś w twoich oczach, mały ptaszku. Boisz się."

Ella zmusiła się, by spojrzeć mu w oczy, chociaż jej puls przyspieszył na skutek oskarżenia. "Nie boję się," skłamała, chociaż drżenie w jej głosie ją zdradziło.

Sebastian zaśmiał się, obracając ją w szerokim łuku, zanim przyciągnął ją z powrotem do siebie. "Kłamczucha," szepnął jej do ucha, głos przepełniony rozbawieniem, a jego usta lekko musnęły jej wrażliwą skórę. "Czuję twój strach, Ello. Jest upajający."

Ella zadrżała, jej skóra pokryła się gęsią skórką z niepokoju. Próbowała się wyrwać, ale Sebastian trzymał ją mocno na miejscu, jego oczy ciemniały z drapieżnym błyskiem.

"Nie martw się," mruknął, jego usta musnęły jej ucho. "Nie ugryzę... przynajmniej na razie."

Zanim zdążyła odpowiedzieć, uwolnił jej rękę i cofnął się z figlarnym mrugnięciem, zostawiając ją bez tchu pośrodku sali balowej. Spojrzenie Elli przemykało po sali w poszukiwaniu ucieczki, ale nie było żadnej. Oczy gości spoczywały na niej, obserwując, czekając.

I wtedy go zobaczyła — Adrian, przecinający tłum długimi, zdecydowanymi krokami, jego ciemna sylwetka jak cień na tle światła sali balowej. Goście rozstępowali się przed nim bez słowa, skłaniając głowy w pokłonie, gdy zbliżał się do niej.

Kiedy dotarł do niej, wyciągnął rękę, jego niebieskie oczy z intensywnością wpatrując się w jej, co przyprawiło ją o dreszcze. "Zatańcz ze mną," powiedział Adrian, choć nie było to pytanie.

Ella zawahała się przez chwilę, serce waliło jej w piersi, ale wiedziała, że lepiej jest nie odmawiać. Położyła drżącą rękę w jego dłoni, a palce Adriana zacisnęły się wokół jej z mocnym, nieustępliwym uściskiem.

Poprowadził ją na parkiet i gdy zaczęli się poruszać, Ella poczuła, jak powietrze wokół nich staje się cięższe z każdym krokiem. Muzyka wydawała się zanikać w tle, goście wokół nich zamazywali się w cienie, gdy Adrian przyciągnął ją bliżej, jego ciało zimne i władcze przy jej ciele.

"Drżysz," zauważył Adrian, jego głos miękki, ale z ostrym tonem, który sprawił, że wstrzymała oddech.

Ella przełknęła ślinę, próbując się uspokoić. "Jestem... po prostu zdenerwowana," powiedziała, choć słowa brzmiały słabo i pusto.

Usta Adriana wykrzywiły się w mały uśmiech, chociaż nie dosięgnął jego oczu. "Nie musisz kłamać, Eleanor," mruknął, jego głos był niski jak mruczenie. "Wiem, co czujesz. Strach... zamieszanie... może nawet pożądanie."

Jej serce zabiło mocniej na jego słowa, a policzki zarumieniły się mieszanką złości i zawstydzenia. Chciała się odsunąć, ale uścisk Adriana lekko się zacieśnił, trzymając ją blisko. Może nawet za blisko.

"Czy wiesz, dlaczego wezwałem cię tutaj dzisiaj wieczorem?" zapytał Adrian, jego głos ledwie szeptem.

Ella pokręciła głową, jej głos utknął w gardle.

Uśmiech Adriana się poszerzył, a on nachylił się bliżej, jego usta musnęły jej ucho, gdy mówił. "Ponieważ tej nocy, gołąbku, wszystko się zmienia."

Oddech Elli przyspieszył na jego słowa i przełknęła ślinę, próbując się uspokoić. Chciała się znów odsunąć, spróbować uwolnić się od magnetycznego przyciągania, które wydawało się, że ma nad nią, ale uścisk jego ręki na jej talii lekko się zacieśnił, nieme polecenie, by pozostać blisko. Nie miała wyboru, musiała być posłuszna.

"Co... co masz na myśli?" zapytała, jej głos ledwie szeptem. Serce waliło jej w piersi, strach i zamieszanie wirowały w jej umyśle. Każda chwila w jego obecności wydawała się, jakby stąpała na krawędzi czegoś ciemnego i nieznanego, i nie mogła się pozbyć uczucia, że jest prowadzona w pułapkę.

Usta Adriana wykrzywiły się w mały, zrozumiałe uśmiech, chociaż nie było w nim ciepła. "Już to zauważyłaś, prawda?" powiedział miękkim głosem, jego głos był gładki jak jedwab. "To, jak rezydencja ożyła w przygotowaniach na tę noc. To, jak goście cię obserwują, jak wilki czekające na odpowiedni moment, by uderzyć. Na pewno to poczułaś."

Ella przytaknęła, chociaż nie była pewna, czy to odpowiedź na jego słowa, czy na to, jak jego spojrzenie sprawiało, że czuła się, jakby spadała w otchłań. "Tak... Wasza Wysokość," przyznała cicho. "Poczułam to. Ale nie rozumiem... dlaczego?"

Adrian nachylił się bliżej, jego usta musnęły jej ucho, gdy mówił, jego głos był niski i groźny. "Ponieważ jesteś kluczem do czegoś znacznie większego, niż mogłabyś sobie wyobrazić. Nie jesteś już tylko służącą, nie jesteś już tylko lalką krwi. Masz rolę do odegrania w losach tego domu, Eleanor. Dziś wieczorem ta rola się zaczyna."

Umysł Elli zawirował. Czuła się, jakby ziemia przesuwała się pod jej stopami, ciężar słów Adriana wnikał w nią jak ciężki kamień. Miała podejrzenie, że jest tutaj kimś więcej niż tylko lalką krwi, ale słysząc to z jego ust, w tej chwili, sprawiało, że wszystko było bardziej realne. Czuła się uwięziona w sieci sekretów i gier o władzę, których nie mogła w pełni pojąć, a mimo to nie miała wyboru, musiała odegrać swoją rolę.

Palce Adriana musnęły jej policzek, gdy lekko się odsunął, jego oczy szukały jej przez chwilę, zanim kontynuował. "Pamiętasz, co ci powiedziałem, kiedy pierwszy raz przybyłaś?" zapytał, jego głos był władczy, ale miękki. "Teraz należysz do nas, Eleanor. A to znaczy, że musisz być gotowa na wszystko, co ci powiedzieliśmy."

Jej serce biło mocniej. Pamiętała te słowa aż nazbyt dobrze, ich zimną ostateczność, gdy pierwszy raz je wypowiedział. Ale teraz, stojąc przed nim w środku sali balowej, rozumiała ich ciężar bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

"Czego ode mnie chcesz?" zapytała, jej głos drżał.

Uśmiech Adriana się pogłębił, a przez chwilę, w jego oczach mignęło coś ciemniejszego niż cienie wokół niego. "Na razie chcę tylko twojego posłuszeństwa," powiedział miękko. "Ale z czasem dasz nam więcej niż to. Znacznie więcej."

Zanim Ella zdążyła odpowiedzieć, muzyka nagle ucichła i sala balowa zamilkła. Goście zwrócili uwagę w stronę wielkich schodów na drugim końcu sali, gdzie teraz stał Lucien, jego ciemne oczy błyszczące spod maski, gdy patrzył na tłum poniżej.

Ręka Adriana zsunęła się z talii Elli, a potem cofnął się, jego oczy nigdy nie opuszczały jej. "Wygląda na to, że mój brat ma coś do powiedzenia," mruknął, jego głos przepełniony rozbawieniem. "Słuchaj uważnie, mały gołąbku. Dziś wieczorem to dopiero początek."

Ella przełknęła ciężko ślinę, jej serce wciąż biło szybko, gdy zwróciła uwagę na Luciena. Schodził po schodach powoli, jego ruchy były pełne gracji i celowe, jakby się nie spieszył, delektując się uwagą gości. Jego burgundowy garnitur, skrojony do perfekcji, odbijał światło żyrandoli, a złote winorośle wyhaftowane na materiale zdawały się lśnić jak żywe.

Kiedy Lucien dotarł do końca schodów, uniósł dłoń, uciszając salę jednym gestem. Jego głos, gdy przemówił, był spokojny i gładki, ale w jego słowach czaiła się nuta władzy, która przykuwała uwagę.

"Przyjaciele," zaczął Lucien, omiatając wzrokiem tłum, "dziękuję wam wszystkim za przybycie tej niezwykle pomyślnej nocy. Rzadko zdarza się, by Blackthorn Manor otwierało swoje drzwi dla tak wielu, ale dziś jest wyjątkowa okazja."

Serce Elli waliło w piersi, gdy wzrok Luciena przelotnie spoczął na niej, a w jego spojrzeniu błysnęło coś nieodgadnionego.

"Jak wielu z was wie," kontynuował Lucien, "ród de Vallière włada tą ziemią od stuleci, nasza moc jest niezrównana, a wpływy dalekosiężne. Ale dziś świętujemy nie tylko naszą nieprzerwaną dominację, lecz także początek czegoś nowego. Nowej ery dla naszego domu. Ery, która zapewni naszą spuściznę na kolejne pokolenia."

Goście szeptali cicho między sobą, ich oczy błyszczały z ciekawości i oczekiwania. Żołądek Elli skręcał się z niepokoju. Czuła napięcie w powietrzu, gęste i duszące, jakby same ściany dworu wstrzymywały oddech w oczekiwaniu na to, co ma nastąpić.

Lucien uśmiechnął się, ostrym, drapieżnym uśmiechem, który wywołał dreszcz na plecach Elli. "A dziś wieczorem," powiedział, ściszając głos niemal do szeptu, "witamy nowy dodatek do naszej rodziny."

Ella zamarła, krew w jej żyłach zmroziła się. Czuła, jak każde oko w pomieszczeniu zwraca się ku niej, ich spojrzenia ostre i głodne, jak drapieżniki wyczuwające krew. Jej serce waliło w piersi, oddech stał się płytki i spanikowany, gdy rzeczywistość tego, co się dzieje, zaczęła do niej docierać.

Uśmiech Luciena poszerzył się, gdy wskazał na nią gestem, jego oczy błyszczały rozbawieniem. "Eleanor Alonso," powiedział głosem tnącym ciszę jak ostrze, "wystąp naprzód."

Nogi Elli zdawały się zamienić w kamień. Każdy instynkt krzyczał, by uciekała, by wydostała się z pokoju, z dala od oczu, które teraz paliły ją z przerażającą intensywnością. Ale nie mogła się ruszyć. Była zamrożona, uwięziona w spojrzeniu braci i gości, którzy obserwowali ją z drapieżnym zainteresowaniem.

Adrian podszedł bliżej, jego dłoń spoczęła lekko na jej krzyżu, gdy pochylił się, by szepnąć jej do ucha. "Nie bój się, Eleanor," mruknął. "Dziś zaczyna się twoje nowe życie. Przyjmij to."

Ella przełknęła ciężko ślinę, jej usta były suche, gdy zmusiła się do zrobienia kroku naprzód. Jej serce biło szaleńczo ze strachu i dezorientacji, umysł wirował, próbując zrozumieć, co się dzieje. Ale nie było ucieczki. Nie teraz. Nie gdy została już naznaczona przez braci, przez nich zawłaszczona.

Oczy Luciena błyszczały zadowoleniem, gdy się zbliżyła, jego uśmiech poszerzył się, gdy zatrzymała się przed nim. Wyciągnął rękę, biorąc jej dłoń w swoją i unosząc ją do ust w prześmiewczym geście dworskiej galanterii. Jego wargi musnęły jej skórę lekko, ale dotyk wywołał dreszcz na jej plecach, przypominając o władzy, jaką nad nią miał.

"Witaj w rodzinie, kochanie," powiedział Lucien miękko, jego głos był gładki i przesiąknięty czymś mroczniejszym. "Od tej nocy jesteś jedną z nas."

Ella wstrzymała oddech, gdy Lucien wyprostował się, nie spuszczając z niej wzroku. Czuła na sobie spojrzenia gości, obserwujących ją z mieszaniną ciekawości i głodu, ich szepty były ciche, ale natarczywe, jak szelest liści na wietrze.

"Co... co to znaczy?" wyszeptała Ella drżącym głosem.

Uśmiech Luciena pogłębił się, jego oczy błysnęły rozbawieniem. "To znaczy, droga Eleanor, że nie jesteś już tylko służącą," powiedział cicho. "Jesteś teraz związana z tym domem, z tą rodziną, w sposób, którego jeszcze nie rozumiesz. Ale z czasem zrozumiesz."

Umysł Elli pędził, próbując przetworzyć jego słowa. Związana z domem? Związana z rodziną? Ciężar tego odkrycia osiadł na niej jak ciężki płaszcz, duszący i nieunikniony. Zawsze wiedziała, że jest uwięziona w tym miejscu, ale teraz... teraz to było coś więcej. Nie była już tylko więźniem - była częścią mrocznego dziedzictwa dworu, związana z nim w sposób wykraczający poza jej pojmowanie.

Lucien puścił jej dłoń i Adrian wystąpił naprzód, jego wyraz twarzy był nieodgadniony, gdy wziął jej drugą rękę w swoją. "Nie walcz z tym, Ella," powiedział cicho. "To teraz twoje przeznaczenie."

Ella spojrzała na niego, jej oczy były szeroko otwarte ze strachu i dezorientacji. Chciała krzyczeć, wrzeszczeć, żądać odpowiedzi, ale słowa nie chciały przyjść. Mogła tylko stać tam, uwięziona między dwoma braćmi, gdy rzeczywistość jej nowej egzystencji zaczynała do niej docierać.

Muzyka wznowiła się, upiorna melodia, która echem niosła się po sali balowej jak żałobny marsz. Goście znów zaczęli tańczyć, ich maski ukrywały wyrazy twarzy, choć Ella wciąż czuła na sobie ich spojrzenia, obserwujące, czekające na coś.

Adrian i Lucien wymienili spojrzenia, zanim Adrian delikatnie wyprowadził ją z centrum sali, wciąż trzymając jej dłoń. Zaprowadził ją do cichego kąta sali balowej, z dala od wścibskich oczu gości, choć wciąż czuła ich obecność, jak cienie czające się w zakamarkach jej umysłu.

"Co... co się ze mną stanie?" zapytała Ella głosem ledwie głośniejszym od szeptu.

Wyraz twarzy Adriana złagodniał nieco, choć wciąż była w jego oczach nutka mroku. "Zostaniesz z nami," powiedział cicho. "Jesteś teraz częścią tego domu, związana z nami. Ale nie stanie ci się krzywda, Ella. Nie tak długo, jak pozostaniesz posłuszna."

Serce Elli zamarło na te słowa. Wiedziała, że posłuszeństwo jest ceną jej przetrwania, ale ciężar tej rzeczywistości był miażdżący. Nie miała tu żadnej władzy, żadnej kontroli nad własnym losem. Mogła tylko poddać się ich woli, mrocznym siłom, które rządziły Blackthorn Manor.

A jednak, gdy noc trwała, a goście nadal tańczyli i pili, Ella nie mogła pozbyć się wrażenia, że w grę wchodzi coś znacznie bardziej złowrogiego. Bal, suknie, maski - wszystko to było fasadą, kryjącą coś mroczniejszego pod powierzchnią. Coś, co ujawni się z czasem.

Ale na razie Ella mogła tylko czekać. Czekać i przetrwać.

Gdy muzyka wirowała wokół niej, a cienie tańczyły na ścianach, Ella poczuła, jak ciężar nocy osiada na niej jak ciężki płaszcz. Była uwięziona w Blackthorn Manor, związana z braćmi de Vermis i ich mrocznym dziedzictwem. I cokolwiek ją czekało, wiedziała, że zmieni ją na zawsze.

Noc dopiero się zaczęła, a już czuła, jak mrok się zbliża.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Ella obudziła się z nieznanym dotąd uczuciem komfortu, miękkość łóżka pod nią była znacznie bardziej luksusowa niż cokolwiek, na czym kiedykolwiek spała. Wspomnienia z wczorajszego balu maskowego ciążyły jej na umyśle, ale przez chwilę pozwoliła sobie zatopić się w tej dziwnej nowej rzeczywistości, która została jej narzucona. Nie była już w swoim ciasnym pokoju służącym. Po balu wszystko się zmieniło.

Pokój, który teraz zajmowała, był duży, wręcz wspaniały, choć jego piękno nosiło mroczny rys, który współgrał z gotyckim przepychem Posiadłości Blackthorn. Łóżko z czterema kolumienkami, na którym leżała, było ozdobione ciężkimi aksamitnymi zasłonami w kolorze północy, haftowanymi srebrną nicią, która połyskiwała jak gwiazdy w słabym świetle sączącym się przez wysokie okna. Łóżko było wysokie i onieśmielające, takie, jakiego można by się spodziewać w komnatach szlachcianki, nie byłej służącej. Gruby, pluszowy materac pod nią był jak inny świat w porównaniu z cienkim posłaniem, do którego przywykła, ale mimo wygody, czuła się jak w klatce.

Ściany jej nowego pokoju były wyłożone ciemnym drewnem, wypolerowanym na połysk i ozdobione wyszukanymi gobelinami przedstawiającymi starożytne sceny bitew i rozlewu krwi — przypomnienia o mrocznej historii posiadłości. Jedną ze ścian zdominował duży kominek, w którym cicho trzaskał ogień, rzucając długie cienie tańczące po pokoju. Pokój był dla niej zdecydowanie za duży, sprawiając, że czuła się mała i bezbronna w jego luksusowych granicach.

Naprzeciwko łóżka stała duża szafa, jej drzwi były rzeźbione w skomplikowane wzory poskręcanych pnączy i róż. Ella mogła tylko wyobrażać sobie, jakie suknie i stroje były w niej przechowywane. Przy oknie stała toaletka, jej powierzchnia ozdobiona srebrnymi szczotkami, delikatnymi perfumami w kryształowych buteleczkach i innymi przedmiotami zbytku, których nigdy wcześniej nie miała powodu dotykać. Obok toaletki stało wysokie lustro w złotej ramie, jego tafla odbijała blask ognia i niesamowite światło, które zdawało się przylegać do wszystkiego w Posiadłości Blackthorn.

Pokój był piękny, ale było to piękno, które przychodziło z kajdanami. Po ogłoszeniu na balu nie była już zwykłą służącą w tym domu. Została wyniesiona do czegoś innego — pozycji zarówno uprzywilejowanej, jak i uwięzionej. Nie była pewna, co przerażało ją bardziej.

Ella westchnęła, wstając z łóżka, i znalazła przygotowaną dla niej nową suknię, prezent od Lorda Sebastiana. Była niepodobna do niczego, co kiedykolwiek widziała — elegancka kreacja, która wydawała się niemal zbyt delikatna dla tej mrocznej posiadłości. Suknia była w głębokim szmaragdowym kolorze, wykonana z bogatego aksamitu, który delikatnie połyskiwał w miękkim świetle jej pokoju. Materiał przylegał do jej talii i bioder, po czym spływał w miękką, kaskadową spódnicę sięgającą podłogi, jej ciężar był zrównoważony lekkością projektu. Skomplikowany złoty haft w kształcie splecionych pnączy zdobił gorset i biegł wzdłuż jej ramion, błyszcząc jak światło słoneczne przebijające się przez baldachim lasu.

Dwie pokojówki weszły do pokoju bezszelestnie i zaczęły pomagać Elli się ubrać. Ich ruchy były jak zawsze szybkie, ale delikatne, gdy sznurowały tył sukni, zaciskając wstążki, aż suknia idealnie przylegała do jej skóry. Dekolt był skromny, ale elegancki, podkreślający jej obojczyki i smukłą szyję. Pokojówki upięły jej włosy w prosty, ale wdzięczny sposób, pozostawiając kilka miękkich loków swobodnie opadających na plecy.

Gdy zapinały delikatny złoty naszyjnik wokół jej szyi, Ella spojrzała na swoje odbicie. Transformacja była uderzająca — suknia sprawiała, że wyglądała królewsko, wręcz potężnie, choć przypominała jej o łańcuchach, które wciąż wiązały ją z tym miejscem.

Ella stała przed wysokim lustrem w swoim pokoju, jej palce nerwowo głaskały delikatny materiał szmaragdowej sukni. Pokojówki dopiero co wyszły, ich kroki cichły w oddali, a ona czuła dziwną mieszankę ekscytacji i strachu unoszącą się w nieruchomym powietrzu. Suknia była luksusowa ponad wszystko, co kiedykolwiek sobie wyobrażała, ale była czymś więcej niż tylko ubraniem — była zbroją, tarczą, która sprawiała, że czuła się jak ktoś inny, ktoś silniejszy niż była w rzeczywistości. Ale ta siła zachwiała się, gdy usłyszała cichy dźwięk otwieranych za nią drzwi.

Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, kto to był. Powietrze w pokoju zdawało się zmieniać, gdy wszedł, obecność zarówno magnetyczna, jak i niepokojąca. Lord Sebastian.

"Oszałamiająca," wymruczał, jego głos był niskim pomrukiem, który wywołał dreszcz wzdłuż jej kręgosłupa. Czuła, jak się zbliża, choć wciąż wpatrywała się w odbicie w lustrze, obserwując, jak jego sylwetka pojawia się za nią. Był nieskazitelnie ubrany, jak zawsze — głęboki, królewski błękit płaszcza kontrastował z jego złotymi włosami i podkreślał ostry błysk w jego oczach. Było w nim niewątpliwe przyciąganie, niebezpieczny urok, który przyspieszał jej puls, nawet gdy umysł krzyczał o ostrożność.

Jego palce musnęły lekko jej nagie ramię, wywołując w niej elektryzujące uczucie. Dotyk Sebastiana zawsze tak działał — delikatny, niemal drażniący się, ale z podskórną siłą, która jasno dawała do zrozumienia, że to on ma kontrolę. Pochylił się bliżej, jego oddech był ciepły na jej szyi.

"Podoba ci się suknia, którą dla ciebie wybrałem?" zapytał, jego głos był miękki, ale rozkazujący. "Idealnie do ciebie pasuje."

Ella przełknęła ślinę, jej gardło nagle wyschło. "Jest piękna," wyszeptała, choć jej głos lekko drżał. Nie mogła zaprzeczyć, jak jej ciało reagowało na jego bliskość, jak jej serce przyspieszyło, gdy jego palce sunęły w górę jej ramienia, pozostawiając za sobą ślad gorąca.

Sebastian uśmiechnął się, jego usta wygięły się w zadowolony uśmieszek, gdy delikatnie obrócił ją twarzą do siebie. Jego dłonie spoczęły na jej talii, trzymając ją mocno, ale dotykiem bardziej zaborczym niż siłowym. "Jest piękna," zgodził się, jego oczy utkwiły w jej z intensywnością, która sprawiła, że jej kolana zmiękły. "Ale nie tak piękna jak ty dziś wieczorem, ptaszyno."

Ella poczuła, jak jej oddech więźnie w gardle, jej umysł wirował od sprzecznych emocji, które zawsze zdawał się w niej wywoływać. Był strach, oczywiście — strach przed tym, co mógł zrobić, przed władzą, jaką nad nią miał. Ale było też coś innego, coś, do czego nie chciała się przyznać. Niebezpieczne przyciąganie, które ciągnęło ją ku niemu mimo wszystko.

Jego dłonie przesunęły się w górę jej boków, jego kciuki muskały krzywizny jej talii, gdy studiował jej twarz. "Jest coś w sposobie, w jaki na mnie patrzysz," wymruczał, jego głos spadł do szeptu. "Ta mieszanka strachu i pożądania... jest odurzająca."

Policzki Elli zarumieniły się na jego słowa i odwróciła wzrok, próbując uciec przed ciężarem jego spojrzenia. Ale Lord nie pozwolił na to. Uniósł jej podbródek, zmuszając ją, by ponownie spojrzała mu w oczy.

"Nie odwracaj wzroku, ptaszyno," wyszeptał w jej usta. "Nie dziś wieczorem."

Jej puls przyspieszył, a ona czuła, jak ciepło napływa na jej twarz, gdy on pochylił się bliżej, jego usta unosiły się tuż nad jej. Przez chwilę myślała, że może ją pocałować, a jej serce biło jeszcze bardziej dziko na tę myśl. Zamiast tego jego usta musnęły kącik jej ust, łagodnie przesuwając się wzdłuż jej linii szczęki, aż znalazły wrażliwe miejsce tuż poniżej jej ucha.

Cichy westchnienie uciekło z jej ust, gdy zęby Sebastiana otarły się o jej skórę, drażniąc ją obietnicą tego, co miało nadejść. Jego ręce zacisnęły się na jej talii, przyciągając ją blisko do jego ciała, gdy podgryzał jej szyję, jego kły ostre, ale jeszcze nie przebijające skóry. To była gra, którą lubił grać – powolne, torturujące narastanie, które pozostawiało ją drżącą z oczekiwania.

"Wiesz, dlaczego tu jestem," wyszeptał, jego usta ledwo dotykając jej skóry podczas mówienia. "Prawda?"

Ella powoli skinęła głową, jej oddech przychodził w płytkich sapnięciach, gdy czuła, jak napięcie między nimi rośnie. Wiedziała, czego chciał. Przyszedł, by wypić jej krew, wziąć to, czego potrzebował przed formalnym spotkaniem z resztą braci. To była rutyna, do której się przyzwyczaiła, ale nigdy nie stała się łatwiejsza. Chwile przed ukąszeniem zawsze przypominały stanie na krawędzi klifu, oczekiwanie na upadek.

Ręka Sebastiana przesunęła się na jej szyję, jego palce delikatnie otaczając jej gardło, gdy przechylił jej głowę na bok, odsłaniając delikatną skórę szyi. "Dobra dziewczynka," wyszeptał, jego głos miękki i nasączony czymś mroczniejszym. "Po prostu się zrelaksuj."

Serce Elly waliło w jej piersi, gdy poczuła, jak jego usta naciskają na jej skórę, miękkie i chłodne. Jej ciało napięło się na nieuniknione ukąszenie, ale Sebastian nie spieszył się, drażniąc ją powolnym, celowym muśnięciem swoich ust o jej puls. Savorował chwilę, przeciągając ją, jak najdłużej się dało, a ona czuła, jak jej ciało reaguje na niego w sposób, którego nie mogła kontrolować. Jej oddech zaciął się, skóra mrowiała z oczekiwania, a ciasny, niewytłumaczalny supeł gorąca zebrał się w dole jej brzucha.

W końcu poczuła ostry, nagły ukłucie jego kłów wnikających w jej ciało, a z jej ust wydobyło się ciche westchnienie. Ból był krótki, ale intensywny, szybko zastąpiony dziwnym ciepłem, które rozprzestrzeniało się w jej żyłach jak narkotyk. Czuła, jak pije z niej, ciągnąc krew z jej ciała powolnym, stałym pociągnięciem, które sprawiło, że jej kolana stały się słabe. Jego ręka zacisnęła się na jej talii, trzymając ją w pozycji pionowej, gdy chwiała się w jego ramionach, jej ciało bezwładne przy jego.

Sebastian nadal smakował ją, jego palce ciasno chwytając jej gęste włosy u nasady szyi, podczas gdy powoli przesuwał się z nią w kierunku łóżka. Ella to zauważyła, ale nie mogła oprzeć się temu, co się działo. A może po prostu nie chciała...

Doznanie było przytłaczające – mieszanka bólu i przyjemności, która pozostawiła ją lekko oszołomioną i zdezorientowaną. To nie tylko utrata krwi; to była intymność aktu, sposób, w jaki jego ciało przyciskało się do jej, sposób, w jaki jego usta poruszały się po jej skórze, gdy pił. Jakby brał coś więcej niż tylko jej krew, jakby wyciągał z niej samą esencję, pozostawiając ją wrażliwą i odsłoniętą.

Kiedy wnętrze kolan Elly otarło się o siedzisko szerokiego fotela przy łóżku, powoli opuścił ją na niego, przyciskając kolano do miękkiej poduszki między jej nogami. Pozwolił jej oprzeć się o fotel, dając sobie więcej dostępu do wrażliwej skóry na jej szyi, od której nie mógł się oderwać.

Ale wkrótce tak zrobił, jego kły wycofujące się z jej szyi z cichym westchnieniem. Sebastian przycisnął usta do śladów po ukąszeniu, zamykając ranę delikatnym pocałunkiem, a Ella poczuła, jak po całym jej ciele przeszły dreszcze na czułość gestu. Jej nogi były jak galareta, a ręce, które jeszcze chwilę temu ściskały polerowane drewno podłokietników tak mocno, powoli się rozluźniły, jakby teraz pragnęły znaleźć swoje miejsce na czymś innym – czymś ciepłym i zachęcającym w dotyku.

Spojrzał na nią z niebezpiecznym, satysfakcjonującym uśmiechem igrającym na jego ustach, gdy ocierał zbłąkaną kroplę krwi z kącika ust i, nie przerywając kontaktu wzrokowego z Ellą, powoli klęknął u jej stóp. Jego oczy błyszczały mieszaniną głodu i rozbawienia, a ona mogła dostrzec najdelikatniejszy rumieniec koloru powracający na jego blade policzki.

"Jesteś niesamowicie pyszna, wiedziałaś o tym?" mruknął, patrząc spod brwi w jej burzowe, szare, jak mgła okrywająca posiadłość, oczy. Zarumieniona, jej spojrzenie było lekko nieostre i po prostu obserwowała jego kolejne ruchy przez ledwo otwarte powieki.

Co planował? Co zamierzał z nią zrobić? A czego ona chciała, żeby zrobił?

"Może," zaczął, jego ręce powoli i uwodzicielsko przesuwając się pod brzeg jej sukienki, "to może być trochę męczące dla ciebie dziś, ale..." Potężny dreszcz przeszedł przez ciało Elly, gdy jego zimne ręce rozpoczęły swoją podróż wzdłuż skóry jej nóg, zaczynając od kostek i stopniowo przesuwając się w górę w kierunku wnętrza jej ud, ciągnąc za sobą materiał sukienki.

"Sebastian..." Cichy, błagalny jęk wydobył się z jej ust, gdy z drżącymi rękami podjęła słabą próbę wyprostowania zmiętego materiału przynajmniej do jej kolan.

"Przepraszam, mały ptaszku," przerwał jej w pół zdania, zamykając jej ciepłe dłonie w swoim lodowatym uścisku, zanim umieścił je z powrotem na drewnianych ramionach krzesła. "Dziś nie zostanę bez deseru."

Ścisły, gorący supeł w jej wnętrzu zdawał się w końcu rozplątywać, rozpuszczając się w cieple, gdy Sebastian przerzucił jedną z nóg Elly przez swoje ramię i złożył kilka lekkich pocałunków na delikatnej skórze jej drugiego uda. Intensywne ciepło przeszło przez całe jej ciało w ciężkich falach, docierając aż do głowy, wypalając wszelkie myśli lub wątpliwości, które jeszcze miała.

Nie chciał już czekać, ani nie próbował przedłużać momentu, jak wcześniej. Czując się całkowicie panem sytuacji, mocno chwycił jej nogę na swoim ramieniu i natychmiast wbił kły w wrażliwe miejsce, gdzie jeszcze przed chwilą były jego usta.

Ella przygotowała się na ostry, intensywny ból, który miał ją przebić, ale on nigdy nie nadszedł. Napięcie w jej ciele powoli się rozpuszczało, zastępowane dziwnym poczuciem spokoju. Czuła, jak odpływa, jej umysł był zamglony i nieostry, gdy ciepło rozprzestrzeniało się po jej ciele i między jej nogami.

Sebastian czuł miękki puls jej serca pod swoimi ustami i językiem, oczekując, jak zwykle, że stopniowo zwolni swój rytm. Ale nie z nią. Nie teraz.

Każde uderzenie serca stawało się silniejsze, szybsze, głośno dudniąc w jego głowie. Rozpalało w nim dziką żądzę, niemal przemieniając go w bestię, która pragnęła pożreć swoją ofiarę w całości. Narastająca ekscytacja zaciskała się na nim coraz mocniej, jej ostre pazury wbijały się głębiej, sprawiając, że coraz trudniej było się powstrzymać. Ale powstrzymywał się, używając niemal całej swojej siły, ponieważ uczta musiała się wkrótce zakończyć. Nie mógł sobie pozwolić na jej przestraszenie — strach strasznie psuł smak krwi, a teraz smakowała lepiej niż cokolwiek innego.

Zastanawiał się, co ona czuje w tej chwili. Pragnął wiedzieć, podziwiać jej piękną, zaniepokojoną twarz.

Oddalając się od jej kuszącej skóry, nie zawahał się zostawić mokrego śladu swoim językiem, nie chcąc zmarnować ani kropli tej słodkiej krwi. Zakończył krótkim pocałunkiem. "Dziękuję," zamruczał Sebastian, opierając policzek na udzie Elli obok śladów po ugryzieniu. "Przekroczyłaś wszystkie moje oczekiwania."

Kiedy w końcu podniósł wzrok na jej twarz, coś w nim zagrzmiało.

Zarumieniona, jej twarz była zalana karminem i lśniła drobnymi kroplami potu, które utworzyły się na jej skroniach, plącząc kilka kosmyków jej czekoladowych włosów. Oddychała ciężko i głęboko, a jej wzrok nigdy nie opuszczał jej pana. Jedna ręka spoczywała na sercu na jej piersi, wznosząc się i opadając z każdym oddechem, podczas gdy druga nie mogła przestać bawić się jej dolną wargą, nerwowo ściskając ją między palcem środkowym a wskazującym.

„Boże, Eleonoro...” wyszeptał wampir złowieszczo, wciskając dłonie w podłokietniki krzesła, gdy powoli podnosił się nad nią. Zatrzymując swoją twarz zaledwie kilka cali od jej, zmuszając Ellę do odchylenia głowy do tyłu na oparcie krzesła, kontynuował, „Lepiej się opanuj i przestań mnie tak kusić, jeśli planujesz dziś opuścić swoje komnaty.”

Jej oczy rozszerzyły się na jego słowa, a ona przełknęła ślinę, nie mogąc wydobyć z siebie ani jednego słowa protestu.

Kusić go? On prawie ją pożarł!

„Bo uwierz mi, mały ptaszku, jeśli tego nie zrobisz...” zaczął znowu Sebastian, delikatnie musnąwszy jej ucho swoimi wargami, gdy szeptał, „Nie wypuszczę cię z moich ramion przez bardzo, bardzo, bardzo, bardzo długi czas.”

Wydawało się niemożliwe, że Ella mogłaby zarumienić się jeszcze bardziej niż już to zrobiła, ale jakoś tak się stało. Czuła się, jakby mogła wybuchnąć od przytłaczającego przypływu intensywnych, podniesionych emocji — wstydu, złości i... podniecenia?

Zadowolony z jej reakcji, która wywołała na jego twarzy ciemny uśmiech, Sebastian wyprostował się i pomógł jej wstać z krzesła. Ella lekko się zachwiała w jego ramionach, jej głowa kręciła się od utraty krwi i intensywności chwili. Czuła się słaba, bezbronna, ale było coś jeszcze — dziwne poczucie więzi, jakby akt karmienia związał ich w jakiś niematerialny sposób.

Dłoń Sebastiana musnęła jej policzek, jego dotyk zaskakująco delikatny. „Odpocznij przez chwilę,” powiedział cicho, jego głos stracił część swojej figlarności. „Spisałaś się dobrze.”

Ella skinęła głową, jej ciało zbyt wyczerpane, by się sprzeciwiać. Oparła się o niego, pozwalając mu poprowadzić ją do łóżka, gdzie delikatnie ją położył. Odsunął kosmyk włosów z jej twarzy, jego palce chwilę się zatrzymały, zanim się wyprostował.

„Wkrótce mamy spotkanie,” powiedział, głos niski, ale stanowczy.

Ella skinęła słabo głową, jej umysł wciąż zamroczony z powodu utraty krwi. Obserwowała, jak Lord Sebastian zmierza w stronę drzwi, jego ruchy były wdzięczne i płynne, niczym drapieżnik ścigający swoją ofiarę. Zatrzymał się przy drzwiach, rzucając na nią spojrzenie z uśmiechem.

„Nie zajmij się zbyt długo, mały ptaszku,” powiedział, jego oczy błyszczały rozbawieniem. „Inni czekają.”

Z tym zniknął z pokoju, pozostawiając Ellę samą z myślami i ciepłem jego dotyku. Leżała tam przez chwilę, próbując uspokoić swoje szalejące serce, jej ciało wciąż drgało od efektów ubocznych karmienia.

Ale naprawdę nie było czasu na odpoczynek. Musiała wkrótce stawić czoła innym, odegrać swoją rolę w grze, którą bracia dla niej przygotowali.

Nie spędzając więcej niż kwadrans w łóżku, wstała i podeszła do wysokiego lustra.

Na miłość boską, co za spocona katastrofa.

Przed lustrem próbowała odzyskać opanowanie, które utraciła po swoim spotkaniu z Lordem Sebastianem. Jej serce wciąż biło dziko, ale wzięła głęboki oddech, próbując się uspokoić. Jej ręce delikatnie przesunęły się do jej twarzy, gdzie rumieniec po jego gorących dotknięciach wciąż się utrzymywał. Jego ręce, usta, oczy. Ostrożnie dotknęła swoich policzków, próbując wyrównać rumieniec, który osiadł nierównomiernie z powodu jej podniesionych emocji.

Następnie jej ręce przeniosły się do włosów, które stały się lekko rozczochrane podczas intensywnego spotkania. Wzięła grzebień i starannie przeczesała fale włosów, przywracając im gładkość i schludność. Jej palce szybko poprawiły każdy kosmyk, starając się przywrócić je do pierwotnego kształtu.

Po tym Ella spojrzała na swoją suknię. Nerwowo wygładziła jedwabną tkaninę, która się pomięła od jej bliskości z Sebastianem. Prostując sukienkę i wygładzając zagięcia, zauważyła, że jej ręce wciąż drżą od emocji, które wciąż w niej kipiały. Wzięła kolejny głęboki oddech, rzuciła ostatnie spojrzenie w lustro i próbowała się uśmiechnąć, choć jej serce wciąż biło w rytm spotkania, które pozostawiło na niej niezatarte piętno.

Zwykłe proste pukanie do drzwi. Ella odwróciła się, jej serce przyspieszyło, gdy podeszła do drzwi. Nie była pewna, kogo się spodziewać — być może jednego z braci, a może pana Hawke'a z kolejnym wezwaniem. Od balu każde pukanie wydawało się być zwiastunem czegoś, czego nie mogła kontrolować.

Otworzyła drzwi, by znaleźć lokaja czekającego, jego wychudzona twarz była jak zwykle pozbawiona wyrazu. Jednak w jego oczach było coś innego, coś, co mówiło jej, że nawet on rozumiał znaczenie tego, co wydarzyło się na balu.

"Panowie oczekują cię w salonie," powiedział, jego głos był płaski, ale niósł podton pilności. "Masz się do nich natychmiast udać."

Podążała za panem Hawke'em przez długie, kręte korytarze dworu, jej stopy poruszały się cicho po pluszowych dywanach, które wyściełały korytarze. Dwór był upiornie cichy, jedynym dźwiękiem było delikatne trzaskanie odległych kominków i okazjonalne skrzypienie starego drewna pod jej krokami. Ciężar wydarzeń poprzedniej nocy wisiał nad nią jak cień, a z każdym krokiem, który stawiała, czuła, jak mury Dworu Blackthornów zamykają się wokół niej.

Dotarli do dużych, podwójnych drzwi salonu, a lokaj otworzył je ciężkim pchnięciem, gestem wskazując, by weszła. Ella przełknęła ślinę, zbierając siły, gdy wkraczała do środka.

Salon był wielki i okazały, jak zawsze. Ciemne drewno pokrywało ściany, a bogate gobeliny zwisały od sufitu do podłogi, rzucając cienie na misternie rzeźbione meble wypełniające przestrzeń. W kominku płonął ogień, rzucając ciepły, ale niepokojący blask na pomieszczenie. W powietrzu unosił się zapach kadzidła, mieszający się z delikatną wonią starych książek i czymś metalicznym — być może zapachem krwi.

Pięciu panów de Vallière siedziało w różnych miejscach salonu, a ich oczy zwróciły się ku niej, gdy weszła. Adrian, jako najstarszy i najbardziej władczy, siedział w wysokim fotelu przy kominku, ze złożonymi pod brodą palcami, obserwując ją tym zimnym, przenikliwym spojrzeniem, które zawsze sprawiało, że czuła się obnażona. Był ubrany w ciemne, luksusowe tkaniny, które ostro kontrastowały z jego bladą skórą, i nawet siedząc, emanował aurą kontroli i autorytetu.

Lucien siedział przy oknie, z krzesłem ustawionym tak, by mógł obserwować zarówno pokój, jak i zamglone tereny za oknem. Na kolanach miał otwartą książkę, choć jego ciemne oczy były utkwione w niej, gdy wchodziła. W spojrzeniu Luciena zawsze był kalkulujący błysk, jakby nieustannie ważył każde słowo, każdy ruch, każde działanie pod kątem potencjalnej korzyści.

Sebastian opierał się swobodnie w fotelu, jego złote włosy połyskiwały w świetle ognia, nadając mu niemal anielski wygląd mimo drapieżnego błysku w oczach. Nosił leniwy uśmiech, jakby cała sytuacja go bawiła, choć Ella zdążyła zrozumieć, że za jego żartobliwą fasadą kryła się niebezpieczna żyłka, która mogła się ujawnić w każdej chwili.

Vincent stał przy kominku, z rękami skrzyżowanymi na szerokiej piersi, jego ciemne włosy opadały na twarz w cieniu. Jego oczy płonęły intensywnością, a Ella czuła ledwo kontrolowany gniew, który zdawał się zawsze tlić pod jego powierzchownością. Był jak burza czekająca na wybuch, i nigdy nie wiedziała, kiedy ta burza może się na nią rozpętać.

Raphael siedział najbliżej drzwi. Gdy weszła, podarował jej mały, smutny uśmiech, choć smutek w jego oczach był głębszy niż cokolwiek, co mogła w pełni zrozumieć. Było w nim coś, co odróżniało go od braci — dobroć, która kryła się pod powierzchnią, choć nawet on nie mógł uciec przed mrokiem przenikającym Blackthorn Manor.

"Ella," powiedział Adrian, jego głos gładki i rozkazujący, "podejdź bliżej."

Ella zawahała się przez krótką chwilę, po czym posłuchała, podchodząc, aż stanęła na środku pokoju. Czuła ciężar ich spojrzeń na sobie, co sprawiało, że czuła się odsłonięta, bezbronna, jakby rozkładali ją na części swoimi spojrzeniami.

"Jak powiedziałem poprzedniej nocy, nie jesteś już zwykłą służącą w tym domu," powiedział Adrian spokojnym, ale władczym głosem. "Zeszła noc była tylko pierwszym krokiem na drodze do twojej nowej roli. Jesteś teraz częścią tej rodziny, w sposób, o którym niewielu może mówić."

Żołądek Elli skręcił się na słowo "rodzina". Nigdy nie czuła się bardziej oddalona od koncepcji rodziny niż w tej chwili, stojąc przed pięcioma braćmi, którzy kontrolowali każdy jej ruch. To słowo brzmiało źle w jej uszach, jak wypaczona wersja czegoś, co powinno przynosić pociechę, a zamiast tego przynosiło tylko strach.

"Co to znaczy?" zapytała Ella, jej głos lekko drżał. "Czego ode mnie oczekujecie?"

Lucien zamknął książkę i odłożył ją na bok, jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem, gdy na nią patrzył. "To znaczy, kochanie, że od teraz będziesz odgrywać znacznie ważniejszą rolę w tym domu niż tylko sprzątanie podłóg i podawanie posiłków," powiedział, jego głos był gładki, ale z nutą ostrości. "Będziesz związana z nami — związana z tym domem — w sposób, którego jeszcze nie możesz w pełni pojąć."

Ella przełknęła ciężko, jej serce biło szybko. "Związana? Co to znaczy?"

Sebastian pochylił się do przodu, figlarny uśmiech igrał na jego ustach. "To znaczy, że jesteś nasza, ptaszyno," powiedział miękko. "W każdym znaczeniu tego słowa."

Ella wstrzymała oddech, a jej puls przyspieszył. Było coś przerażającego w sposobie, w jaki Sebastian wypowiedział te słowa — jakby nie była osobą, lecz własnością, przedmiotem do wykorzystania według ich uznania.

Raphael poruszył się lekko w fotelu, jego oczy wypełnione smutkiem, który zdawał się pogłębiać, gdy mówił. "Nie zostaniesz skrzywdzona, Eleanor," powiedział cicho, jego głos łagodny, ale stanowczy. "Ale musisz zrozumieć... bycie częścią tej rodziny wiąże się z pewnymi obowiązkami."

Umysł Elli pracował gorączkowo, próbując zrozumieć ich słowa. Jakie obowiązki? Co dla niej planowali? I dlaczego tak bardzo nalegali na związanie jej ze sobą w ten sposób?

Głos Adriana przeciął jej myśli, zimny i rozkazujący. "Nie będziesz już traktowana jak zwykła służąca," powiedział. "Ale to oznacza również, że będziesz miała pewne obowiązki — obowiązki wykraczające poza to, co znałaś. Masz służyć temu domowi we wszystkich aspektach, jakich będziemy wymagać. Rozumiesz?"

Gardło Elli się zacisnęło i przez moment czuła, jakby nie mogła oddychać. Rozumiała, choć nienawidziła tej rzeczywistości. Była teraz ich, w pełni i całkowicie. Jej wolność nigdy nie należała do niej, ale teraz czuła, jakby wszelka nadzieja na jej odzyskanie została całkowicie odebrana.

"Rozumiem," szepnęła Ella, choć słowa brzmiały pusto.

Vincent, który do tej pory milczał, podszedł bliżej, jego ciemne oczy płonęły intensywnością, która sprawiała, że chciała się cofnąć. "Dobrze," powiedział niskim i szorstkim głosem. "Bo jeśli nas zdradzisz... będą konsekwencje."

Ella wzdrygnęła się na groźbę w jego słowach, choć starała się ukryć swój strach. Wiedziała, że lepiej go nie prowokować, wiedziała, że każdy sprzeciw spotkałby się z szybką i brutalną karą.

Adrian wstał z fotela, jego obecność górowała nad nią, gdy się zbliżył. Wyciągnął rękę i delikatnie ujął jej podbródek, podnosząc jej wzrok, by spotkał jego. Jego dotyk był zimny, ale było w tym geście coś dziwnie intymnego, coś, co sprawiało, że jej skóra cierpła.

"I tak długo, jak pozostaniesz posłuszna, będziesz chroniona," powiedział Adrian miękko, choć jego słowa niosły mroczny ciężar.

Serce Elli waliło w piersi, gdy patrzyła w jego oczy, czując się, jakby wpadała w pustkę. Nie było stąd ucieczki. Żadnego wyjścia. Była związana z nimi, związana z Blackthorn Manor w sposób, jakiego nigdy sobie nie wyobrażała.

Adrian puścił jej podbródek i cofnął się, jego wyraz twarzy nieco złagodniał, choć wciąż był w jego spojrzeniu chłód, który mroził ją do szpiku kości. "Możesz odejść," powiedział. "Na razie."

Ella skinęła głową, z gardłem ściśniętym niewypowiedzianymi słowami, i odwróciła się, by opuścić salon. Jej umysł pracował gorączkowo, gdy przemierzała kręte korytarze dworu, jej serce ciężkie od ciężaru nowej rzeczywistości.

Luksusowy pokój, który jej przydzielono, nie wydawał się już darem — wydawał się pozłacaną klatką, z której nigdy nie ucieknie. Łóżko, szafa, toaletka — wszystko było piękne, ale były to symbole jej niewoli, przypomnienia, że teraz jest związana z braćmi w sposób, którego nie mogła w pełni pojąć.

Kiedy Ella weszła do swojego pokoju i zamknęła za sobą drzwi, opadła na brzeg łóżka, jej ręce drżały, gdy próbowała przetworzyć wszystko, co się wydarzyło. Zawsze wiedziała, że Blackthorn Manor jest miejscem mroku, ale teraz zrozumiała, jak głęboko ten mrok sięga.

Ale nawet w głębi swojego strachu czuła iskrę buntu, małą iskrę, która odmawiała zgaśnięcia. Nie wiedziała, co przyniesie przyszłość, ale nie była jeszcze gotowa się poddać. Nie całkowicie.

Nie gdy wciąż miała nadzieję, choćby najsłabszą.

I tak, gdy słońce wschodziło za jej oknem, rzucając blade światło na zamglone tereny Blackthorn Manor, Ella postanowiła przetrwać. Wytrwać. Znaleźć sposób, bez względu na to, jak niemożliwe się to wydawało.

Nie zostanie złamana. Jeszcze nie. Nie dopóki wciąż ma siłę, by walczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bound By Blood

Bound By Blood

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa