passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Brace Face Betty - Rozdział #5 - autor itsvlada

Brace Face Betty

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Chwila rozpadła się na kawałki, gdy głos Stacey przeciął powietrze.

— Co do cholery?

Zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Stacey rzuciła się naprzód i złapała Betty za garść włosów, szarpiąc ją na nogi.

— Au! — Betty zachwiała się, tracąc równowagę.

— Stacey, przestań! — Marcus podszedł bliżej.

Wzrok Stacey padł na telefon Betty, który wciąż nagrywał na łóżku. Światło kamery migało na czerwono.

— O, to idealnie — syknęła, chwytając telefon. — Mała Betty robi sobie własną prywatną kolekcję porno?

— Oddaj to! — Betty rzuciła się po niego, ale Stacey trzymała go poza jej zasięgiem.

Stacey spojrzała raz na Marcusa, raz na Betty, a jej wyraz twarzy skrzywił się z obrzydzenia. — Naprawdę ci zależy na tej brzydkiej kaczce? To teraz twoja nowa obsesja, Marcus?

Marcus zachował opanowany ton. — Nie zwariowałem, Stacey. Ona nawet nie jest w moim typie. Co tu właściwie robisz?

Podejrzliwość Stacey stopniała w zadowolenie. — Widziałam twój samochód na zewnątrz. Myślałam, że przyszedłeś do mnie. — Wydęła usta, podeszła bliżej i otarła się o jego nagą klatkę. — Wiedziałam, że miałam rację.

Betty wyglądała na chorą. Marcus widział, jak obejmuje się ramionami, próbując zniknąć.

Marcus zmusił się do swojego wyćwiczonego uśmiechu. — Może tak.

Stacey zachichotała, nabierając pewności. — Wiedziałam. Nigdy nie mógłbyś się zainteresować... tym. — Wskazała pogardliwie na Betty, nawet na nią nie patrząc.

Marcus pozwolił, by Stacey przycisnęła się bliżej, jej dłonie sunęły po liniach markerów, które Betty narysowała na jego klatce. Przez chwilę oboje udawali, że Betty nie istnieje, Stacey śmiała się zbyt głośno, jej dotyk stawał się coraz śmielszy.

— Wiesz — szepnęła Stacey, stając na palcach — tęskniłam za tobą.

Przyłożyła usta do jego szyi, potem do szczęki. Betty stała nieruchomo, patrząc jak wszystko się rozgrywa.

Gdy usta Stacey znalazły jego, Marcus pocałował ją z wyćwiczoną łatwością. Dokładnie tego się spodziewał — sama gra, żadnej głębi.

Kiedy się od siebie oderwali, Marcus pochylił się do jej ucha. — Chcesz przenieść się gdzieś, gdzie będzie bardziej prywatnie?

Stacey przygryzła wargę i ochoczo przytaknęła. — Boże, tak.

Chwyciła go za rękę i pociągnęła w stronę drzwi. — W korytarzu jest pralnia. Nikt tam nigdy nie chodzi.

Marcus pozwolił się wyprowadzić, rzucając tylko jedno spojrzenie za siebie na Betty, która wciąż stała zrozpaczona.

Pralnia była pusta, słabo oświetlona, a pralki miarowo buczały.

— Wreszcie — szepnęła Stacey, odwracając się do niego z głodem w oczach. — Czekałam na—

Marcus cofnął się przez próg i zatrzasnął drzwi.

Klik. Zamknięte.

— Co ty robisz, Marcus?! — krzyk Stacey przebił się przez drzwi, zaraz potem rozległo się łomotanie pięści. — Marcus! Otwórz te drzwi natychmiast!

Marcus oparł się o drzwi, gdy łomotanie przybrało na sile.

— Robię projekt z Betty — zawołał spokojnie.

— Żartujesz sobie?! Wypuść mnie natychmiast!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Betty

Siedziałam przy komputerze, wpatrując się w niedokończony projekt z biologii na ekranie. Koszula Marcusa nadal leżała zmięta na moim biurku, dokładnie tam, gdzie ją zostawił, gdy wszystko zostało... przerwane. Bez zastanowienia podniosłam ją i przytknęłam do nosa, wdychając zapach – drogie perfumy zmieszane z czymś, co było jedynie jego.

Przez sekundę poczułam, jak coś miękkiego unosi mi się w piersi. Niemal sentymentalnie. Potem się opanowałam.

– Więc... na czym skończyliśmy?

Podskoczyłam i odwróciłam się gwałtownie. Marcus stał tuż za mną. Upuściłam koszulę, jakby parzyła.

– C-co ty tu jeszcze robisz? – zapytałam, starając się brzmieć swobodnie.

Odwróciłam się z powrotem do laptopa, udając skupienie, podczas gdy on podniósł koszulę. Ale zamiast odejść, podszedł za mną i położył dłonie na moich ramionach.

Od razu się spięłam. – Co robisz?

– Nie złość się – powiedział łagodnie, a jego palce zaczęły ugniatać moje ramiona. – Stacey była wredna, więc... załatwiłem ją.

Odwróciłam się w jego stronę, zszokowana. – Co zrobiłeś?

– Spokojnie – wzruszył lekko ramionami. – Po prostu zamknąłem ją w pralni. Będzie miała czas, żeby przemyśleć swoje zachowanie.

Jego ręce wciąż się poruszały i mimo siebie poczułam, jak napięcie zaczyna schodzić z mojej szyi.

– To niepotrzebne— – zaczęłam, nerwowo.

– Ciii... – szepnął mi do ucha. – Jesteś za bardzo spięta. Odpuść…

Po kilku kolejnych ruchach moje ciało zaczęło mnie zdradzać, wtuliłam się w jego dotyk. Wypuściłam powoli oddech.

– No. Dużo lepiej. – Zawiesił głos, a ja usłyszałam zmianę w jego tonie. – Więc... powinniśmy kontynuować?

– Tak. Uh... jasne. Na czym skończyliśmy? – zaczęłam niezdarnie manewrować touchpadem, udając skupienie, choć palce ledwo mi działały.

Wtedy Marcus delikatnie położył dłoń na mojej. Zesztywniałam.

– Źle mnie zrozumiałaś – powiedział, lżej, z nutą drwiny. – Kiedy mówiłem o „kontynuacji”... nie miałem na myśli projektu.

Zanim zdążyłam coś powiedzieć, podniósł mnie na biurko. Jego usta zawisły tuż nad moją skórą, muskając bok mojej szyi. Przeszedł mnie dreszcz, a oddech uwiązł mi w gardle.

– Marcus... nie... – wyszeptałam, ale już czułam zdradę w swoim własnym głosie.

– Dlaczego nie? – zapytał, cicho przy mojej skórze. – Twój tata właśnie wrócił?

Pokręciłam głową, zamknęłam oczy, przygryzłam wargę. – Nie... jest w delegacji.

I wtedy cisza. Już nie czułam jego oddechu, rąk. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak zapina koszulę.

– Co się stało? – zapytałam, mrugając.

– Zdecydowałem, że nie będę cię zmuszał – powiedział. Ale coś w jego głosie zabrzmiało nie tak.

Uważnie mu się przyjrzałam. – Okej... Ale zrozumiałeś, co miałam na myśli? Wróci dopiero jutro.

– Tak, zrozumiałem. – Odwrócił wzrok, spojrzał na zegarek, podrapał się po głowie, jakby nagle sobie przypomniał, że gdzieś musi być. – No dobra... skończ projekt i wyślij mi mailem. Wrzucę go do prezentacji. Pasuje?

Kiwnęłam głową, choć fala rozczarowania przetoczyła się po mnie jak fala.

– Super. To na razie.

I tak po prostu wyszedł – zostawiając mnie wpatrującą się w drzwi, bardziej zagubioną niż kiedykolwiek.

***

Następnego ranka weszłam do klasy biologii ze ściśniętym żołądkiem. Większość uczniów już była, w tym Marcus, który bazgrał coś w zeszycie. Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, po czym oboje odwróciliśmy wzrok.

Usiadłam obok niego. – Skończyłeś prezentację?

Spojrzał na mnie, jakbym go obraziła. – Daj spokój. Oczywiście.

Podał mi pendrive’a. Wzięłam go, czując, że dłonie mi drżą.

– Dobrze – powiedziałam. Zerknęłam w stronę profesora Hamiltona, który układał papiery na biurku. – Ale... mam straszne przeczucie…

Moja dłoń zadrżała, aż Marcus delikatnie położył na niej swoją. Spojrzałam na niego, zaskoczona. Puścił do mnie oko.

– Dzień dobry! – powiedział profesor Hamilton, głośno i wyraźnie. – Betty, Marcus – zaczynacie jako pierwsi. Zobaczmy waszą prezentację.

Serce waliło mi jak szalone, gdy szliśmy na przód klasy. Czułam spojrzenia na sobie, zwłaszcza Stacey, która siedziała z tyłu i wyglądała na zbyt zadowoloną.

Podłączyłam pendrive’a, a Marcus uruchomił projektor.

– Żegnaj, Betty... – wydawało mi się, że słyszę, jak Stacey szepcze, ale to do mnie nie dotarło. Odetchnęłam i zaczęłam.

– Dzisiaj przedstawimy nasze badania na temat układu krążenia—

Nagle ekran za nami rozbłysł.

Pełnymi, pornograficznymi obrazami.

Klasa zamarła. Niektórzy krzyknęli. Inni zaczęli się śmiać, kilku wyciągnęło telefony, żeby to nagrywać. Stałam jak sparaliżowana. Zawstydzona. Nieprzyzwoita prezentacja ciągnęła się dalej.

Odwróciłam się do Marcusa. Wyglądał na oszołomionego.

– Wyłączyć to NATYCHMIAST! – wrzasnął profesor Hamilton, zrywając okulary, a jego twarz poczerwieniała.

Stałam, cała trzęsąc się. Śmiech narastał, był coraz głośniejszy, ostrzejszy, okrutny. A ponad tym wszystkim słyszałam chichot Stacey.

To było zaplanowane. Ktoś zrobił to celowo.

I Marcus był w to zamieszany.

– Ale z ciebie dupek! – wrzasnęłam z łamiącym się głosem.

Podbiegłam do biurka nauczyciela, złapałam dzbanek z wodą i wylałam mu na głowę. Woda spływała mu po twarzy, koszuli, spodniach – wszędzie.

Klasa wybuchła. Ale tym razem nie śmiechem, lecz szokiem.

– Wystarczy! – zagrzmiał profesor Hamilton. – Oboje, zostajecie na kozie!

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Marcus

Siedziałem w sali na kozie, koszula wciąż była wilgotna po porannej, spontanicznej kąpieli zafundowanej przez Betty. Zegar na ścianie tykał głośno, 16:15. Piętnaście minut spóźnienia, a jej wciąż nie było.

Może nie przyjdzie. Może wolałaby dostać jedynkę niż siedzieć ze mną w jednym pokoju.

Drzwi skrzypnęły. Weszła Betty, oczy miała zaczerwienione, ściskała plecak jak tarczę. Wybrała miejsce najdalej ode mnie — trzy rzędy dalej, przy oknie.

— Myślałem, że nie przyjdziesz — powiedziałem.

Betty nawet na mnie nie spojrzała. — Myślałam o tym.

Cisza rozciągnęła się między nami. Stukałem palcami w blat, czekając na nauczyciela dyżurującego, który ewidentnie się spóźniał.

— To po prostu będziemy tu siedzieć i udawać—

— Jesteś chory. — Głos Betty przeciął powietrze jak szkło. — Wiesz o tym?

Odwróciłem się w jej stronę. — Co?

— Nie. — Betty w końcu na mnie spojrzała, a ból w jej oczach uderzył mocniej, niż się spodziewałem. — Nie udawaj, że nie wiesz, o co mi chodzi.

— Naprawdę nie wiem.

Betty zaśmiała się, ale nie było w tym śmiechu żadnej radości. — Porno, Marcus. Na naszej prezentacji. Myślisz, że jestem głupia?

Poczułem, jak coś lodowatego osiada mi w żołądku. — Myślisz, że to ja to zrobiłem?

— A kto inny? To ty robiłeś prezentację. Miałeś pendrive'a.

— Betty, przysięgam na Boga, nie—

— Przestań kłamać! — Głos Betty załamał się. — Po prostu przestań. Rozumiem, okej? To wszystko był dla ciebie żart. Projekt, to że mnie dotykałeś, wszystko. Ha ha, upokorzmy brzydką dziewczynę z aparatem na zębach.

Wstałem gwałtownie. — To nie tak było.

— To jak było? Bo z mojej perspektywy rozegrałeś mnie idealnie. Każesz dziwaczce rysować sobie na brzuchu, wszystko nagrywasz, a potem dbasz, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jestem żałosna.

— Nie zrobiłem tej prezentacji. — Zbliżyłem się, mój głos był naglący. — Ktoś podmienił pliki.

Betty pokręciła głową. — Jasne. Pewnie, że tak.

— Pomyśl. Kto jeszcze był wtedy w klasie? Kto jeszcze miał dostęp?

Przez chwilę na twarzy Betty pojawił się cień wątpliwości. Potem jej wyraz znów stwardniał.

— To nie ma znaczenia. I tak… i tak pozwoliłeś jej cię dotykać. Przy mnie. Po tym jak… — Urwała, obejmując się ramionami.

Coś ścisnęło mnie w piersi. — Po tym jak co?

Opanowanie Betty w końcu pękło. Łzy spłynęły jej po policzkach, zasłoniła twarz dłońmi.

— Po tym jak myślałam, że może ktoś naprawdę mnie chce — wyszeptała.

Te słowa uderzyły mnie jak cios. Stałem tam, osłupiały, patrząc, jak Betty się rozpada. Płakała — nie były to ładne, delikatne łzy, które Stacey potrafiła wywołać dla efektu, lecz brzydkie, szorstkie szlochy, które trzęsły jej całym ciałem.

Nie miałem pojęcia, co robić. Moje doświadczenie z płaczącymi dziewczynami ograniczało się do drogich kolacji i płytkich przeprosin, nie do takiej prawdziwej rozpaczy.

— Betty…

— Nie. — Otarła nos wierzchem dłoni. — Po prostu nie, okej? Nie zniosę więcej kłamstw.

A jednak ruszyłem w jej stronę, przekraczając przestrzeń między naszymi ławkami. Betty spojrzała na mnie, gdy mój cień padł na nią, okulary miała zaparowane i przekrzywione.

Betty odwróciła wzrok, łzy znów popłynęły. — Jestem taka głupia. Naprawdę myślałam… kiedy wróciłeś do mojego pokoju, kiedy pozwoliłeś mi… — Pokręciła głową. — Boże, co ze mną nie tak?

Zawahałem się. Część mnie chciała po prostu odejść od tego bałaganu. Ale wtedy w głowie zabrzmiały mi słowa ojca: Ta dziewczyna to twój bilet do NBA. Nie spieprz tego, synu.

Uklęknąłem przy jej ławce, by zrównać się z nią wzrokiem. — Nic z tobą nie jest nie tak.

— Wszystko jest ze mną nie tak. Nie pasuję tutaj. Nie wiem, jak być ładną czy fajną, czy kimkolwiek, kogo chcą tacy jak ty. Jestem po prostu… — Bezradnie wskazała na siebie. — Tym.

Jej ojciec to Richard Branson, przypomniałem sobie. Agent sportowy połowy NBA.

— Betty. — Mówiłem spokojnie. — Spójrz na mnie.

Zrobiła to, niechętnie.

— Nie jesteś głupia. I nie jesteś tym, za kogo się uważasz.

Oddech Betty zadrżał. Byliśmy teraz blisko, widziałem, jaka jest krucha, rozbita. Idealna.

W uszach znów zadźwięczał mi głos ojca: Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. I tak robisz to dla zabawy.

Bez wahania sięgnąłem i odgarnąłem kosmyk włosów z jej twarzy, delikatnie wsuwając go za ucho. Betty znieruchomiała, oczy miała szeroko otwarte i niepewne.

Utrzymałem jej spojrzenie, doskonale wiedząc, co robię.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Brace Face Betty

Brace Face Betty

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa