Betty
Siedziałam przy komputerze, wpatrując się w niedokończony projekt z biologii na ekranie. Koszula Marcusa nadal leżała zmięta na moim biurku, dokładnie tam, gdzie ją zostawił, gdy wszystko zostało... przerwane. Bez zastanowienia podniosłam ją i przytknęłam do nosa, wdychając zapach – drogie perfumy zmieszane z czymś, co było jedynie jego.
Przez sekundę poczułam, jak coś miękkiego unosi mi się w piersi. Niemal sentymentalnie. Potem się opanowałam.
– Więc... na czym skończyliśmy?
Podskoczyłam i odwróciłam się gwałtownie. Marcus stał tuż za mną. Upuściłam koszulę, jakby parzyła.
– C-co ty tu jeszcze robisz? – zapytałam, starając się brzmieć swobodnie.
Odwróciłam się z powrotem do laptopa, udając skupienie, podczas gdy on podniósł koszulę. Ale zamiast odejść, podszedł za mną i położył dłonie na moich ramionach.
Od razu się spięłam. – Co robisz?
– Nie złość się – powiedział łagodnie, a jego palce zaczęły ugniatać moje ramiona. – Stacey była wredna, więc... załatwiłem ją.
Odwróciłam się w jego stronę, zszokowana. – Co zrobiłeś?
– Spokojnie – wzruszył lekko ramionami. – Po prostu zamknąłem ją w pralni. Będzie miała czas, żeby przemyśleć swoje zachowanie.
Jego ręce wciąż się poruszały i mimo siebie poczułam, jak napięcie zaczyna schodzić z mojej szyi.
– To niepotrzebne— – zaczęłam, nerwowo.
– Ciii... – szepnął mi do ucha. – Jesteś za bardzo spięta. Odpuść…
Po kilku kolejnych ruchach moje ciało zaczęło mnie zdradzać, wtuliłam się w jego dotyk. Wypuściłam powoli oddech.
– No. Dużo lepiej. – Zawiesił głos, a ja usłyszałam zmianę w jego tonie. – Więc... powinniśmy kontynuować?
– Tak. Uh... jasne. Na czym skończyliśmy? – zaczęłam niezdarnie manewrować touchpadem, udając skupienie, choć palce ledwo mi działały.
Wtedy Marcus delikatnie położył dłoń na mojej. Zesztywniałam.
– Źle mnie zrozumiałaś – powiedział, lżej, z nutą drwiny. – Kiedy mówiłem o „kontynuacji”... nie miałem na myśli projektu.
Zanim zdążyłam coś powiedzieć, podniósł mnie na biurko. Jego usta zawisły tuż nad moją skórą, muskając bok mojej szyi. Przeszedł mnie dreszcz, a oddech uwiązł mi w gardle.
– Marcus... nie... – wyszeptałam, ale już czułam zdradę w swoim własnym głosie.
– Dlaczego nie? – zapytał, cicho przy mojej skórze. – Twój tata właśnie wrócił?
Pokręciłam głową, zamknęłam oczy, przygryzłam wargę. – Nie... jest w delegacji.
I wtedy cisza. Już nie czułam jego oddechu, rąk. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak zapina koszulę.
– Co się stało? – zapytałam, mrugając.
– Zdecydowałem, że nie będę cię zmuszał – powiedział. Ale coś w jego głosie zabrzmiało nie tak.
Uważnie mu się przyjrzałam. – Okej... Ale zrozumiałeś, co miałam na myśli? Wróci dopiero jutro.
– Tak, zrozumiałem. – Odwrócił wzrok, spojrzał na zegarek, podrapał się po głowie, jakby nagle sobie przypomniał, że gdzieś musi być. – No dobra... skończ projekt i wyślij mi mailem. Wrzucę go do prezentacji. Pasuje?
Kiwnęłam głową, choć fala rozczarowania przetoczyła się po mnie jak fala.
– Super. To na razie.
I tak po prostu wyszedł – zostawiając mnie wpatrującą się w drzwi, bardziej zagubioną niż kiedykolwiek.
***
Następnego ranka weszłam do klasy biologii ze ściśniętym żołądkiem. Większość uczniów już była, w tym Marcus, który bazgrał coś w zeszycie. Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę, po czym oboje odwróciliśmy wzrok.
Usiadłam obok niego. – Skończyłeś prezentację?
Spojrzał na mnie, jakbym go obraziła. – Daj spokój. Oczywiście.
Podał mi pendrive’a. Wzięłam go, czując, że dłonie mi drżą.
– Dobrze – powiedziałam. Zerknęłam w stronę profesora Hamiltona, który układał papiery na biurku. – Ale... mam straszne przeczucie…
Moja dłoń zadrżała, aż Marcus delikatnie położył na niej swoją. Spojrzałam na niego, zaskoczona. Puścił do mnie oko.
– Dzień dobry! – powiedział profesor Hamilton, głośno i wyraźnie. – Betty, Marcus – zaczynacie jako pierwsi. Zobaczmy waszą prezentację.
Serce waliło mi jak szalone, gdy szliśmy na przód klasy. Czułam spojrzenia na sobie, zwłaszcza Stacey, która siedziała z tyłu i wyglądała na zbyt zadowoloną.
Podłączyłam pendrive’a, a Marcus uruchomił projektor.
– Żegnaj, Betty... – wydawało mi się, że słyszę, jak Stacey szepcze, ale to do mnie nie dotarło. Odetchnęłam i zaczęłam.
– Dzisiaj przedstawimy nasze badania na temat układu krążenia—
Nagle ekran za nami rozbłysł.
Pełnymi, pornograficznymi obrazami.
Klasa zamarła. Niektórzy krzyknęli. Inni zaczęli się śmiać, kilku wyciągnęło telefony, żeby to nagrywać. Stałam jak sparaliżowana. Zawstydzona. Nieprzyzwoita prezentacja ciągnęła się dalej.
Odwróciłam się do Marcusa. Wyglądał na oszołomionego.
– Wyłączyć to NATYCHMIAST! – wrzasnął profesor Hamilton, zrywając okulary, a jego twarz poczerwieniała.
Stałam, cała trzęsąc się. Śmiech narastał, był coraz głośniejszy, ostrzejszy, okrutny. A ponad tym wszystkim słyszałam chichot Stacey.
To było zaplanowane. Ktoś zrobił to celowo.
I Marcus był w to zamieszany.
– Ale z ciebie dupek! – wrzasnęłam z łamiącym się głosem.
Podbiegłam do biurka nauczyciela, złapałam dzbanek z wodą i wylałam mu na głowę. Woda spływała mu po twarzy, koszuli, spodniach – wszędzie.
Klasa wybuchła. Ale tym razem nie śmiechem, lecz szokiem.
– Wystarczy! – zagrzmiał profesor Hamilton. – Oboje, zostajecie na kozie!
Przesuń w górę, aby kontynuować
Marcus
Siedziałem w sali na kozie, koszula wciąż była wilgotna po porannej, spontanicznej kąpieli zafundowanej przez Betty. Zegar na ścianie tykał głośno, 16:15. Piętnaście minut spóźnienia, a jej wciąż nie było.
Może nie przyjdzie. Może wolałaby dostać jedynkę niż siedzieć ze mną w jednym pokoju.
Drzwi skrzypnęły. Weszła Betty, oczy miała zaczerwienione, ściskała plecak jak tarczę. Wybrała miejsce najdalej ode mnie — trzy rzędy dalej, przy oknie.
— Myślałem, że nie przyjdziesz — powiedziałem.
Betty nawet na mnie nie spojrzała. — Myślałam o tym.
Cisza rozciągnęła się między nami. Stukałem palcami w blat, czekając na nauczyciela dyżurującego, który ewidentnie się spóźniał.
— To po prostu będziemy tu siedzieć i udawać—
— Jesteś chory. — Głos Betty przeciął powietrze jak szkło. — Wiesz o tym?
Odwróciłem się w jej stronę. — Co?
— Nie. — Betty w końcu na mnie spojrzała, a ból w jej oczach uderzył mocniej, niż się spodziewałem. — Nie udawaj, że nie wiesz, o co mi chodzi.
— Naprawdę nie wiem.
Betty zaśmiała się, ale nie było w tym śmiechu żadnej radości. — Porno, Marcus. Na naszej prezentacji. Myślisz, że jestem głupia?
Poczułem, jak coś lodowatego osiada mi w żołądku. — Myślisz, że to ja to zrobiłem?
— A kto inny? To ty robiłeś prezentację. Miałeś pendrive'a.
— Betty, przysięgam na Boga, nie—
— Przestań kłamać! — Głos Betty załamał się. — Po prostu przestań. Rozumiem, okej? To wszystko był dla ciebie żart. Projekt, to że mnie dotykałeś, wszystko. Ha ha, upokorzmy brzydką dziewczynę z aparatem na zębach.
Wstałem gwałtownie. — To nie tak było.
— To jak było? Bo z mojej perspektywy rozegrałeś mnie idealnie. Każesz dziwaczce rysować sobie na brzuchu, wszystko nagrywasz, a potem dbasz, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jestem żałosna.
— Nie zrobiłem tej prezentacji. — Zbliżyłem się, mój głos był naglący. — Ktoś podmienił pliki.
Betty pokręciła głową. — Jasne. Pewnie, że tak.
— Pomyśl. Kto jeszcze był wtedy w klasie? Kto jeszcze miał dostęp?
Przez chwilę na twarzy Betty pojawił się cień wątpliwości. Potem jej wyraz znów stwardniał.
— To nie ma znaczenia. I tak… i tak pozwoliłeś jej cię dotykać. Przy mnie. Po tym jak… — Urwała, obejmując się ramionami.
Coś ścisnęło mnie w piersi. — Po tym jak co?
Opanowanie Betty w końcu pękło. Łzy spłynęły jej po policzkach, zasłoniła twarz dłońmi.
— Po tym jak myślałam, że może ktoś naprawdę mnie chce — wyszeptała.
Te słowa uderzyły mnie jak cios. Stałem tam, osłupiały, patrząc, jak Betty się rozpada. Płakała — nie były to ładne, delikatne łzy, które Stacey potrafiła wywołać dla efektu, lecz brzydkie, szorstkie szlochy, które trzęsły jej całym ciałem.
Nie miałem pojęcia, co robić. Moje doświadczenie z płaczącymi dziewczynami ograniczało się do drogich kolacji i płytkich przeprosin, nie do takiej prawdziwej rozpaczy.
— Betty…
— Nie. — Otarła nos wierzchem dłoni. — Po prostu nie, okej? Nie zniosę więcej kłamstw.
A jednak ruszyłem w jej stronę, przekraczając przestrzeń między naszymi ławkami. Betty spojrzała na mnie, gdy mój cień padł na nią, okulary miała zaparowane i przekrzywione.
Betty odwróciła wzrok, łzy znów popłynęły. — Jestem taka głupia. Naprawdę myślałam… kiedy wróciłeś do mojego pokoju, kiedy pozwoliłeś mi… — Pokręciła głową. — Boże, co ze mną nie tak?
Zawahałem się. Część mnie chciała po prostu odejść od tego bałaganu. Ale wtedy w głowie zabrzmiały mi słowa ojca: Ta dziewczyna to twój bilet do NBA. Nie spieprz tego, synu.
Uklęknąłem przy jej ławce, by zrównać się z nią wzrokiem. — Nic z tobą nie jest nie tak.
— Wszystko jest ze mną nie tak. Nie pasuję tutaj. Nie wiem, jak być ładną czy fajną, czy kimkolwiek, kogo chcą tacy jak ty. Jestem po prostu… — Bezradnie wskazała na siebie. — Tym.
Jej ojciec to Richard Branson, przypomniałem sobie. Agent sportowy połowy NBA.
— Betty. — Mówiłem spokojnie. — Spójrz na mnie.
Zrobiła to, niechętnie.
— Nie jesteś głupia. I nie jesteś tym, za kogo się uważasz.
Oddech Betty zadrżał. Byliśmy teraz blisko, widziałem, jaka jest krucha, rozbita. Idealna.
W uszach znów zadźwięczał mi głos ojca: Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. I tak robisz to dla zabawy.
Bez wahania sięgnąłem i odgarnąłem kosmyk włosów z jej twarzy, delikatnie wsuwając go za ucho. Betty znieruchomiała, oczy miała szeroko otwarte i niepewne.
Utrzymałem jej spojrzenie, doskonale wiedząc, co robię.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Betty
Nie mogłam oddychać. Marcus właśnie odgarnął mi włosy z twarzy, a ja tonęłam w intensywności jego spojrzenia. Serce waliło mi o żebra, gdy patrzył na mnie tak, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Drzwi do sali na kozę gwałtownie się otworzyły.
— Ej, Marcus! Trener cię szuka— — Vel urwał w pół zdania, ogarniając wzrokiem scenę. Marcus klęczący przy mojej ławce, ja z policzkami mokrymi od łez i drżącymi dłońmi.
Powolny, okrutny uśmiech rozlał się na twarzy Vela.
— No proszę, proszę. Co my tu mamy? — Oparł się o framugę drzwi, krzyżując ramiona. — Marcus pociesza szkolną dziwaczkę. To dopiero coś!
Poczułam, jak twarz pali mnie świeżym upokorzeniem. Oczywiście ktoś musiał być świadkiem tej chwili słabości.
— Wynoś się, Vel — powiedział Marcus, jego głos był cicho śmiercionośny.
Ale Vel bawił się zbyt dobrze, żeby przestać. — Serio, stary? To tym się zajmujesz zamiast treningu? Bawisz się w terapeutę dla Aparatki?
Coś w Marcusie pękło. Wyskoczył na równe nogi i zanim zdążyłam mrugnąć, jego pięść z trzaskiem uderzyła Vela w szczękę.
Vel zatoczył się do tyłu, dotykając wargi, z której już zaczynała płynąć krew.
— Co jest, stary? — wypluł Vel, wycierając krew wierzchem dłoni.
— Powiedziałem, żebyś wyszedł — warknął Marcus.
— A co z treningiem?
— Dziś odwołany.
Oczy Vela biegały między Marcusem a mną, aż w końcu zrozumiał. — Przez Aparatkę?! — zaśmiał się, ale bez cienia wesołości. — Stary, kompletnie ci odbiło.
— WYNOŚ SIĘ! — ryknął Marcus.
Vel uniósł dłonie w udawanej kapitulacji i wycofał się w stronę drzwi. — Dobra. Ale pożałujesz tego, Marcus. Trener nie będzie zadowolony. — Rzucił mi jeszcze jedno pełne obrzydzenia spojrzenie, zanim zniknął na korytarzu.
Cisza, która zapadła potem, była ogłuszająca. Oddychałam szybko, płytko, niemal spazmatycznie. Konfrontacja, przemoc, Marcus broniący mnie — to było za dużo. W klatce piersiowej czułam ucisk, jakbym nie mogła złapać tchu.
Marcus natychmiast wrócił do mnie.
— Betty, hej. Spójrz na mnie. — Jego głos był znowu łagodny, zupełnie inny niż ta furia, którą przed chwilą widziałam. — Hyperwentylujesz.
Próbowałam coś powiedzieć, ale wydałam z siebie tylko zdławiony szloch. Wszystko wirowało.
— Zamknij oczy — powiedział Marcus cicho. — Policz ze mną do dziesięciu, dobrze? Zrobimy to wspak.
Mocno zacisnęłam powieki, starając się skupić na jego głosie, a nie na panice, która ściskała mi klatkę piersiową.
— Dziesięć — powiedział Marcus, czując, jak się do mnie zbliża.
— Dziesięć — wyszeptałam drżącym głosem.
— Dziewięć.
— Dziewięć. — Mój oddech trochę się uspokoił.
— Osiem.
— Osiem. — Teraz czułam już jego wodę kolońską, ciepłą i upajającą.
— Siedem.
— Siedem. — Głos miał tuż obok, tak kojący.
— Sześć.
— Sześć. — Poczułam się bezpieczniej, jakby nic nie mogło mi się stać, dopóki Marcus był przy mnie.
— Pięć.
— Pięć. — Serce powoli wracało do normy, choć teraz z zupełnie innych powodów.
— Cztery.
— Cztery. — Czułam ciepło bijące od jego ciała.
— Trzy.
— Trzy. — Jego oddech był ciepły na mojej twarzy.
— Dwa.
— Dwa. — Bałam się otworzyć oczy, bałam się tego, co mogę zobaczyć — albo poczuć.
— Jeden.
Otworzyłam oczy i Marcus był tuż przede mną. Tak blisko, że widziałam każdy detal jego twarzy, lekki zarost na szczęce, ciemne rzęsy, lekko rozchylone usta.
Zamarliśmy tak, oddychając tym samym powietrzem, nasze twarze dzieliły zaledwie centymetry. Czułam to przyciąganie między nami, magnetyczne i niebezpieczne. Oczy Marcusa zjechały na moje usta, potem znów na moje oczy.
Miał mnie pocałować. Widziałam to w jego spojrzeniu, czułam w elektryzującym napięciu między nami.
Ale w głowie miałam tylko Stacey w swoim pokoju, Marcusa całującego ją, wybierającego ją zamiast mnie. Upokorzenie w klasie. Śmiech wszystkich wokół.
Czy mogłam mu zaufać? Czy mogłam zaufać tej chwili?
Gdy tylko Marcus zaczął się pochylać, wpadłam w panikę.
Wyskoczyłam z krzesła, przewracając je w pośpiechu. Marcus wyciągnął rękę, ale już cofałam się w stronę drzwi.
— Betty, zaczekaj—
— Nie mogę — wydyszałam, kręcąc głową. — Nie mogę tego zrobić.
— Betty, proszę. Po prostu mnie wysłuchaj—
Ale już biegłam, uciekając z sali na kozę, jakby od tego zależało moje życie. Za mną Marcus wołał moje imię, ale nie zatrzymałam się.
Biegłam, aż dotarłam do damskiej toalety na końcu korytarza, zatrzasnęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie plecami. Serce znowu waliło mi w piersi, ale tym razem nie z paniki.
Tylko z powodu wspomnienia, jak blisko byliśmy. Jak bardzo chciałam, żeby mnie pocałował, choć wiedziałam, że to może mnie całkowicie zniszczyć.
Smak prawie był gorszy niż nigdy.
Przesuń w górę, aby kontynuować