Marcus
Siedziałem w sali na kozie, koszula wciąż była wilgotna po porannej, spontanicznej kąpieli zafundowanej przez Betty. Zegar na ścianie tykał głośno, 16:15. Piętnaście minut spóźnienia, a jej wciąż nie było.
Może nie przyjdzie. Może wolałaby dostać jedynkę niż siedzieć ze mną w jednym pokoju.
Drzwi skrzypnęły. Weszła Betty, oczy miała zaczerwienione, ściskała plecak jak tarczę. Wybrała miejsce najdalej ode mnie — trzy rzędy dalej, przy oknie.
— Myślałem, że nie przyjdziesz — powiedziałem.
Betty nawet na mnie nie spojrzała. — Myślałam o tym.
Cisza rozciągnęła się między nami. Stukałem palcami w blat, czekając na nauczyciela dyżurującego, który ewidentnie się spóźniał.
— To po prostu będziemy tu siedzieć i udawać—
— Jesteś chory. — Głos Betty przeciął powietrze jak szkło. — Wiesz o tym?
Odwróciłem się w jej stronę. — Co?
— Nie. — Betty w końcu na mnie spojrzała, a ból w jej oczach uderzył mocniej, niż się spodziewałem. — Nie udawaj, że nie wiesz, o co mi chodzi.
— Naprawdę nie wiem.
Betty zaśmiała się, ale nie było w tym śmiechu żadnej radości. — Porno, Marcus. Na naszej prezentacji. Myślisz, że jestem głupia?
Poczułem, jak coś lodowatego osiada mi w żołądku. — Myślisz, że to ja to zrobiłem?
— A kto inny? To ty robiłeś prezentację. Miałeś pendrive'a.
— Betty, przysięgam na Boga, nie—
— Przestań kłamać! — Głos Betty załamał się. — Po prostu przestań. Rozumiem, okej? To wszystko był dla ciebie żart. Projekt, to że mnie dotykałeś, wszystko. Ha ha, upokorzmy brzydką dziewczynę z aparatem na zębach.
Wstałem gwałtownie. — To nie tak było.
— To jak było? Bo z mojej perspektywy rozegrałeś mnie idealnie. Każesz dziwaczce rysować sobie na brzuchu, wszystko nagrywasz, a potem dbasz, żeby wszyscy zobaczyli, jaka jestem żałosna.
— Nie zrobiłem tej prezentacji. — Zbliżyłem się, mój głos był naglący. — Ktoś podmienił pliki.
Betty pokręciła głową. — Jasne. Pewnie, że tak.
— Pomyśl. Kto jeszcze był wtedy w klasie? Kto jeszcze miał dostęp?
Przez chwilę na twarzy Betty pojawił się cień wątpliwości. Potem jej wyraz znów stwardniał.
— To nie ma znaczenia. I tak… i tak pozwoliłeś jej cię dotykać. Przy mnie. Po tym jak… — Urwała, obejmując się ramionami.
Coś ścisnęło mnie w piersi. — Po tym jak co?
Opanowanie Betty w końcu pękło. Łzy spłynęły jej po policzkach, zasłoniła twarz dłońmi.
— Po tym jak myślałam, że może ktoś naprawdę mnie chce — wyszeptała.
Te słowa uderzyły mnie jak cios. Stałem tam, osłupiały, patrząc, jak Betty się rozpada. Płakała — nie były to ładne, delikatne łzy, które Stacey potrafiła wywołać dla efektu, lecz brzydkie, szorstkie szlochy, które trzęsły jej całym ciałem.
Nie miałem pojęcia, co robić. Moje doświadczenie z płaczącymi dziewczynami ograniczało się do drogich kolacji i płytkich przeprosin, nie do takiej prawdziwej rozpaczy.
— Betty…
— Nie. — Otarła nos wierzchem dłoni. — Po prostu nie, okej? Nie zniosę więcej kłamstw.
A jednak ruszyłem w jej stronę, przekraczając przestrzeń między naszymi ławkami. Betty spojrzała na mnie, gdy mój cień padł na nią, okulary miała zaparowane i przekrzywione.
Betty odwróciła wzrok, łzy znów popłynęły. — Jestem taka głupia. Naprawdę myślałam… kiedy wróciłeś do mojego pokoju, kiedy pozwoliłeś mi… — Pokręciła głową. — Boże, co ze mną nie tak?
Zawahałem się. Część mnie chciała po prostu odejść od tego bałaganu. Ale wtedy w głowie zabrzmiały mi słowa ojca: Ta dziewczyna to twój bilet do NBA. Nie spieprz tego, synu.
Uklęknąłem przy jej ławce, by zrównać się z nią wzrokiem. — Nic z tobą nie jest nie tak.
— Wszystko jest ze mną nie tak. Nie pasuję tutaj. Nie wiem, jak być ładną czy fajną, czy kimkolwiek, kogo chcą tacy jak ty. Jestem po prostu… — Bezradnie wskazała na siebie. — Tym.
Jej ojciec to Richard Branson, przypomniałem sobie. Agent sportowy połowy NBA.
— Betty. — Mówiłem spokojnie. — Spójrz na mnie.
Zrobiła to, niechętnie.
— Nie jesteś głupia. I nie jesteś tym, za kogo się uważasz.
Oddech Betty zadrżał. Byliśmy teraz blisko, widziałem, jaka jest krucha, rozbita. Idealna.
W uszach znów zadźwięczał mi głos ojca: Spraw, by ta dziewczyna się w tobie zakochała. I tak robisz to dla zabawy.
Bez wahania sięgnąłem i odgarnąłem kosmyk włosów z jej twarzy, delikatnie wsuwając go za ucho. Betty znieruchomiała, oczy miała szeroko otwarte i niepewne.
Utrzymałem jej spojrzenie, doskonale wiedząc, co robię.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Betty
Nie mogłam oddychać. Marcus właśnie odgarnął mi włosy z twarzy, a ja tonęłam w intensywności jego spojrzenia. Serce waliło mi o żebra, gdy patrzył na mnie tak, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Drzwi do sali na kozę gwałtownie się otworzyły.
— Ej, Marcus! Trener cię szuka— — Vel urwał w pół zdania, ogarniając wzrokiem scenę. Marcus klęczący przy mojej ławce, ja z policzkami mokrymi od łez i drżącymi dłońmi.
Powolny, okrutny uśmiech rozlał się na twarzy Vela.
— No proszę, proszę. Co my tu mamy? — Oparł się o framugę drzwi, krzyżując ramiona. — Marcus pociesza szkolną dziwaczkę. To dopiero coś!
Poczułam, jak twarz pali mnie świeżym upokorzeniem. Oczywiście ktoś musiał być świadkiem tej chwili słabości.
— Wynoś się, Vel — powiedział Marcus, jego głos był cicho śmiercionośny.
Ale Vel bawił się zbyt dobrze, żeby przestać. — Serio, stary? To tym się zajmujesz zamiast treningu? Bawisz się w terapeutę dla Aparatki?
Coś w Marcusie pękło. Wyskoczył na równe nogi i zanim zdążyłam mrugnąć, jego pięść z trzaskiem uderzyła Vela w szczękę.
Vel zatoczył się do tyłu, dotykając wargi, z której już zaczynała płynąć krew.
— Co jest, stary? — wypluł Vel, wycierając krew wierzchem dłoni.
— Powiedziałem, żebyś wyszedł — warknął Marcus.
— A co z treningiem?
— Dziś odwołany.
Oczy Vela biegały między Marcusem a mną, aż w końcu zrozumiał. — Przez Aparatkę?! — zaśmiał się, ale bez cienia wesołości. — Stary, kompletnie ci odbiło.
— WYNOŚ SIĘ! — ryknął Marcus.
Vel uniósł dłonie w udawanej kapitulacji i wycofał się w stronę drzwi. — Dobra. Ale pożałujesz tego, Marcus. Trener nie będzie zadowolony. — Rzucił mi jeszcze jedno pełne obrzydzenia spojrzenie, zanim zniknął na korytarzu.
Cisza, która zapadła potem, była ogłuszająca. Oddychałam szybko, płytko, niemal spazmatycznie. Konfrontacja, przemoc, Marcus broniący mnie — to było za dużo. W klatce piersiowej czułam ucisk, jakbym nie mogła złapać tchu.
Marcus natychmiast wrócił do mnie.
— Betty, hej. Spójrz na mnie. — Jego głos był znowu łagodny, zupełnie inny niż ta furia, którą przed chwilą widziałam. — Hyperwentylujesz.
Próbowałam coś powiedzieć, ale wydałam z siebie tylko zdławiony szloch. Wszystko wirowało.
— Zamknij oczy — powiedział Marcus cicho. — Policz ze mną do dziesięciu, dobrze? Zrobimy to wspak.
Mocno zacisnęłam powieki, starając się skupić na jego głosie, a nie na panice, która ściskała mi klatkę piersiową.
— Dziesięć — powiedział Marcus, czując, jak się do mnie zbliża.
— Dziesięć — wyszeptałam drżącym głosem.
— Dziewięć.
— Dziewięć. — Mój oddech trochę się uspokoił.
— Osiem.
— Osiem. — Teraz czułam już jego wodę kolońską, ciepłą i upajającą.
— Siedem.
— Siedem. — Głos miał tuż obok, tak kojący.
— Sześć.
— Sześć. — Poczułam się bezpieczniej, jakby nic nie mogło mi się stać, dopóki Marcus był przy mnie.
— Pięć.
— Pięć. — Serce powoli wracało do normy, choć teraz z zupełnie innych powodów.
— Cztery.
— Cztery. — Czułam ciepło bijące od jego ciała.
— Trzy.
— Trzy. — Jego oddech był ciepły na mojej twarzy.
— Dwa.
— Dwa. — Bałam się otworzyć oczy, bałam się tego, co mogę zobaczyć — albo poczuć.
— Jeden.
Otworzyłam oczy i Marcus był tuż przede mną. Tak blisko, że widziałam każdy detal jego twarzy, lekki zarost na szczęce, ciemne rzęsy, lekko rozchylone usta.
Zamarliśmy tak, oddychając tym samym powietrzem, nasze twarze dzieliły zaledwie centymetry. Czułam to przyciąganie między nami, magnetyczne i niebezpieczne. Oczy Marcusa zjechały na moje usta, potem znów na moje oczy.
Miał mnie pocałować. Widziałam to w jego spojrzeniu, czułam w elektryzującym napięciu między nami.
Ale w głowie miałam tylko Stacey w swoim pokoju, Marcusa całującego ją, wybierającego ją zamiast mnie. Upokorzenie w klasie. Śmiech wszystkich wokół.
Czy mogłam mu zaufać? Czy mogłam zaufać tej chwili?
Gdy tylko Marcus zaczął się pochylać, wpadłam w panikę.
Wyskoczyłam z krzesła, przewracając je w pośpiechu. Marcus wyciągnął rękę, ale już cofałam się w stronę drzwi.
— Betty, zaczekaj—
— Nie mogę — wydyszałam, kręcąc głową. — Nie mogę tego zrobić.
— Betty, proszę. Po prostu mnie wysłuchaj—
Ale już biegłam, uciekając z sali na kozę, jakby od tego zależało moje życie. Za mną Marcus wołał moje imię, ale nie zatrzymałam się.
Biegłam, aż dotarłam do damskiej toalety na końcu korytarza, zatrzasnęłam za sobą drzwi i oparłam się o nie plecami. Serce znowu waliło mi w piersi, ale tym razem nie z paniki.
Tylko z powodu wspomnienia, jak blisko byliśmy. Jak bardzo chciałam, żeby mnie pocałował, choć wiedziałam, że to może mnie całkowicie zniszczyć.
Smak prawie był gorszy niż nigdy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Stacey sprawdziła telefon po raz trzeci — 18:30, a Betty nadal nie wróciła z kozy. Triumfalny uśmieszek rozlał się po jej idealnych rysach. Jej mała przyrodnia siostra pewnie wciąż gdzieś płakała, kompletnie upokorzona po porannej katastrofie z prezentacją.
Dobrze, pomyślała Stacey, popychając drzwi do pokoju Betty. Może wreszcie nauczy się swojego miejsca.
Pokój był dokładnie taki, jakiego się spodziewała — ciasny, zagracony podręcznikami, boleśnie zwyczajny. Stacey skrzywiła się na widok używanych mebli i tanich ozdób. Jak można tak mieszkać?
Jej wzrok padł na laptopa Betty, wciąż otwartego na biurku. Stacey nie mogła się powstrzymać. Zawsze ciekawiło ją, co się dzieje w głowie tej dziwnej siostry.
Ekran był zablokowany, prosił o hasło. Stacey spróbowała kilku oczywistych — „password”, „123456” — zanim przyszło jej coś do głowy. Wpisała datę urodzin Betty.
Pulpit pojawił się na ekranie.
„Głupia, łatwowierna brzydkie kaczątko”, mruknęła Stacey z satysfakcją.
Otworzyła przeglądarkę i od razu znalazła to, czego szukała — tajny folder z blogiem Betty. Pliki wideo, zdjęcia, wszystko ładnie posegregowane. Brwi Stacey uniosły się, gdy zaczęła przeglądać zawartość.
Były tam standardowe, żałosne wpisy o tym, że nie pasuje do innych, o pragnieniu bycia ładną. Ale potem Stacey znalazła zdjęcia zaledwie z wczoraj — Betty w samej bieliźnie, próbująca różnych póz, wyglądająca na bezbronną i zdesperowaną.
Oczy Stacey rozbłysły. To było idealne. Dokładnie to, czego potrzebowała.
Szybko przeniosła zdjęcia na swój telefon, a w głowie już rodziły się różne możliwości. Betty zrobi wszystko, by to nie wyszło na jaw.
Na dole zatrzasnęły się drzwi wejściowe. Betty wróciła do domu.
Stacey nawet nie próbowała zamknąć laptopa ani ukryć, co robi. Po prostu oparła się wygodnie na krześle przy biurku Betty i czekała.
Kroki na schodach. Drzwi do pokoju się otworzyły.
„Co ty robisz w moim pokoju?” — głos Betty był ostry od zmęczenia i podejrzliwości.
Stacey obróciła się powoli, z niewinnym wyrazem twarzy. „Nic. Po prostu czytałam twojego bloga.” Machnęła niedbale w stronę ekranu. „Trochę się przeraziłam tymi twoimi nagimi zdjęciami... które właśnie skopiowałam na telefon.”
Betty zbladła. „Co zrobiłaś?”
„Powinnaś mieć lepsze hasło, siostrzyczko.” Stacey podniosła telefon, pokazując jedno ze zdjęć. „Chociaż muszę przyznać, że nawet przy dobrym świetle jesteś dość żałosna.”
„Usuń to,” powiedziała Betty drżącym głosem. „Usuń to natychmiast.”
Stacey wstała powoli, rozkoszując się każdą sekundą paniki Betty. „Wiesz, myślałam, że trudno będzie się ciebie pozbyć z mojego życia, ale nie spodziewałam się, że to będzie aż tak łatwe.”
Jej śmiech był zimny i okrutny.
„Trzymaj się z dala od Marcusa,” powiedziała Stacey, zbliżając się do Betty, „albo to wycieknie... siostrzyczko.”
Betty patrzyła na nią z przerażeniem. „Nie możesz—”
„O, ale mogę. I zrobię to.” Stacey minęła ją, kierując się do wyjścia. „Słodkich snów, Betty.”
***
Następnego dnia w szkole Marcus od razu zauważył, że coś jest nie tak. Betty unikała jego spojrzenia na korytarzu, wybierała inną drogę na lekcje i niemal biegła, gdy tylko go widziała.
Do lunchu jego cierpliwość się wyczerpała.
Znalazł ją, gdy próbowała przemknąć obok skrzydła nauk ścisłych, i zagrodził drzwi do pustej klasy swoim ciałem.
„Unikasz mnie, aparatko?”
Oczy Betty były zaczerwienione, jakby płakała całą noc. „Mam większe problemy niż ty.”
Próbowała go minąć, ale Marcus złapał ją za ramię, przyciągając z powrotem.
„Jakie problemy?”
Wtedy Betty całkowicie się załamała. Łzy, które powstrzymywała cały dzień, w końcu popłynęły, a ona osunęła się na jedno z krzeseł przy ławce, szlochając.
„Betty, co się stało?” Marcus uklęknął obok niej, w jego głosie brzmiała szczera troska.
Przez łzy Betty opowiedziała mu wszystko. O tym, jak Stacey odkryła jej laptopa, o zdjęciach, o szantażu. Była tak zawstydzona, że ledwo potrafiła wydusić słowa.
„Ma moje zdjęcia,” wyszeptała Betty. „Byłam... nie miałam na sobie zbyt wiele. Po prostu próbowałam zobaczyć, czy mogę być ładna, czy mogę być seksowna, a teraz ona zniszczy mi życie.”
Marcus przez dłuższą chwilę milczał, przetwarzając to, co usłyszał.
„Nie widziałem ich,” powiedział w końcu cicho. „Ale Betty, spójrz na mnie.”
Niechętnie spojrzała mu w oczy.
„Jesteś piękna,” powiedział, a coś w jego głosie sprawiło, że Betty wstrzymała oddech. „Nie musisz niczego udawać. Już jesteś.”
Sposób, w jaki na nią patrzył — intensywnie, z pragnieniem, jakby każde słowo było szczere — sprawił, że serce Betty zaczęło bić szybciej.
„Marcus...” wyszeptała.
Ujął jej twarz w dłonie, kciukami ocierając łzy. „Stacey nie może cię kontrolować. Nie pozwól jej wygrać.”
Odległość między nimi zniknęła. Marcus zbliżył się, a tym razem Betty nie uciekła.
Ich usta spotkały się delikatnie na początku, niepewnie i słodko. Ale potem Betty chwyciła go za koszulę, przyciągając bliżej, a pocałunek pogłębił się. Ramiona Marcusa objęły jej talię, podnosząc ją na ławkę, gdy jego usta z coraz większą żarliwością spoczęły na jej wargach.
Betty nigdy nie była tak całowana — jakby była pożądana, jakby była cenna. Palce Marcusa zaplątały się w jej włosach, a ona czuła ciepło jego ciała, gdy przyciskał się bliżej.
Gdy w końcu się od siebie oderwali, oboje oddychali ciężko. Marcus oparł czoło o jej, w jego ciemnych oczach płonął ogień.
„Nie pozwól jej cię ode mnie odsunąć,” wyszeptał. „Obiecaj mi.”
Betty kiwnęła głową, wciąż oszołomiona pocałunkiem, uczuciem bycia w jego ramionach.
Nie miała pojęcia, że dokładnie o to mu chodziło.
Przesuń w górę, aby kontynuować