passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Break the Ice - Rozdział #4 - autor itsvlada

Break the Ice

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Poranne światło wlewa się przez okna od podłogi do sufitu, zamieniając Pacyfik w młotkowane złoto. Nigdy wcześniej nie budziłam się z widokiem na ocean.

Łóżko mogłoby pomieścić cztery osoby. Prześcieradła są miększe niż cokolwiek, czego kiedykolwiek dotykałam.

Nie spieszy mi się ze wstawaniem. Żadnych rodziców, którzy by mnie sprawdzali. Żadnej szkoły do odwiedzenia. Życie nie domaga się mojej obecności.

Moja pojedyncza walizka leży tam, gdzie ją rzuciłam wczoraj wieczorem, wyglądając żałośnie mało przy tej ogromnej podłodze z drewna.

Rozpakowanie nie zajmuje długo. Dżinsy, t-shirty, jeden ładny sweter. Na dnie, owinięte w stary szalik, znajduje się oprawione zdjęcie moich rodziców.

Nie jestem gotowa, by na nie spojrzeć.

Układam wszystko w ogromnej szafie, gdzie moje rzeczy zajmują może jedną dziesiątą dostępnej przestrzeni.

Nie należysz tutaj, zdają się szeptać puste wieszaki. Pożyczasz cudze życie.

Ubrana w najmniej znoszone dżinsy i zwykłą czarną koszulkę, schodzę na dół. Zapach kawy przyciąga mnie do kuchni.

Kuchnia to raj dla szefa kuchni. W centrum stoi kobieta po pięćdziesiątce—elegancka, sprawna, w szarej sukience.

"Dzień dobry, panno Ellie." Jej uśmiech jest ciepły, ale profesjonalny. "Jestem pani Watts, zarządzająca domem. To Rafael, nasz szef kuchni."

Rafael podnosi wzrok znad tego, co właśnie ubija. "Witamy. Musisz być głodna po wczorajszej podróży. Co mogę ci przygotować?"

"Och, mogę po prostu wziąć grzankę." Kieruję się w stronę chlebaka. "Nie chcę sprawiać kłopotu."

Pani Watts delikatnie mnie zatrzymuje. "To bardzo miłe, ale śniadanie jest serwowane o dziewiątej w jadalni. Jesteś tu gościem. Goście nie przygotowują sobie jedzenia."

"Przygotowuję sobie jedzenie od dziewiątego roku życia," mówię, po czym od razu tego żałuję.

Jej wyraz twarzy łagodnieje. "Może więc najwyższa pora, by ktoś zadbał o ciebie. Jadalnia jest tędy."

Prowadzi mnie przez korytarze, aż docieramy do pokoju, który mnie zatrzymuje. Ogromny stół, kryształowy żyrandol, cała ściana ze szkła z widokiem na Pacyfik.

"Pan McKinney zazwyczaj dołącza około dziewiątej," wyjaśnia pani Watts. "Proszę, rozgość się."

Znów znika. Opadam na krzesło, twarzą do szklanej ściany, która otwiera się na patio i ocean za nim.

Pacyfik ciągnie się bez końca, zmienna mozaika błękitów i zieleni, która łapie poranne światło i odbija je w kawałkach.

Licząc sekundy, aż zbliżają się kroki. Należą do wujka Zacka.

Biegał po plaży—wiem to, bo jest bez koszulki, skóra błyszczy od potu, włosy wilgotne i odgarnięte do tyłu.

Podchodzi do kredensu, nalewa sobie wody, pije łapczywie. Moje usta wysychają.

Nie patrz. Nie patrz. Nie patrz.

Zmuszam wzrok do stołu, do okna—ale i tak co chwilę wraca. Szerokość jego ramion. Rzeźba na ramionach. Sposób, w jaki jego mięśnie brzucha napinają się, gdy odstawia szklankę.

To twój ojczym, przypominam sobie. Jest wystarczająco stary, by być twoim ojcem.

"Dobrze spałaś?"

Jego głos przerywa mój wir myśli. Spotykam jego wzrok, modląc się, by moja twarz nie była czerwona.

"Dobrze," udaje mi się wydusić. "Łóżko jest... to dobre łóżko."

Dobre łóżko. Chciałabym zniknąć pod ziemię.

Otwiera usta, by odpowiedzieć, gdy w drzwiach pojawia się kolejna postać.

Młoda kobieta, tuż po dwudziestce. Ma na sobie tylko męską koszulę sięgającą do połowy uda, zostawiając naprawdę niewiele wyobraźni.

Zastanawiam się, do którego z synów należy—Tylera czy Dereka? Nogi dziewczyny są nieskończone. Jej włosy falują perfekcyjnie. Twarz jest... znajoma.

Marszczę brwi, próbując sobie przypomnieć. Modelka? Aktorka? Widziałam tę twarz gdzieś, w magazynach albo na billboardach albo—

Podchodzi do Zacka, staje na palcach, lekko całuje go w usta.

Żołądek mi się ściska. Czy on nie jest dla niej za stary?

"Ellie, to jest Veronica," mówi Zack neutralnie. "Veronica, to jest Ellie. Będzie z nami przez lato."

Rozpoznanie pojawia się, gdy patrzę na twarz, którą widziałam na okładce Vogue’a, na wybiegu Victoria’s Secret w skrzydłach droższych niż samochód.

To jest Veronica Lane. Nie tylko modelka. Ta modelka.

Oczywiście, że to ona dzieli z nim łóżko. Co innego miałby mieć miliarder w swojej rezydencji—kogoś zwyczajnego?

"Miło mi." Uśmiech Veroniki jest szczery—łatwa pewność siebie kobiety, która nigdy nie postrzegała innych kobiet jako konkurencji.

I dlaczego miałaby? Jest boginią. Ja jestem szarą myszką z Oklahomy i garderobą bez przyszłości. Żadnego zagrożenia.

"Rodzice Ellie niedawno zmarli," mówi cicho Zack.

"Och, kochanie." Dłoń Veroniki ląduje na jej piersi. "Tak mi przykro. To musi być straszne."

Brzmi, jakby mówiła to szczerze, co wszystko tylko pogarsza.

Pani Watts pojawia się z moim śniadaniem: jajka, świeże owoce, tosty, kawa. Ale mój apetyt zniknął. Patrzę, jak Zack coś szepcze Veronice, widzę, jak się śmieje i splata z nim palce, widzę, jak znikają razem na schodach.

Idą z powrotem do łóżka—razem.

Patrzę na swój talerz. Jajka wyglądają perfekcyjnie—puszyste, złociste, pewnie pyszne. Żołądek mi się przewraca.

"Pani Watts?" Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. "Czy mogłabym wziąć kawę na zewnątrz?"

Kiwnęła głową, a ja uciekam, zanim ktokolwiek zobaczy moją twarz.

Patio to czyste linie i drogie meble—wyściełane leżaki, szklany stół, terakotowe donice pełne roślin. Za nim basen bez krawędzi zlewa się z horyzontem.

Siadam na krześle twarzą do oceanu i wyciągam telefon.

Wpisuję w wyszukiwarkę: Zack McKinney.

Wyniki zalewają ekran. Artykuły, wywiady, profile w Forbesie, plotki z tabloidów. Klikam pierwszy link i zaczynam czytać.

‘Samodzielnie dorobiony miliarder. Imperium restauracyjne na trzech kontynentach. Osiem lat temu rozwiedziony—żona otrzymała ugodę, która trafiła na pierwsze strony gazet, zostawiła mu dwóch synów i reputację człowieka nie do wytrzymania.’

Jestem tak pochłonięta, że nie słyszę kroków, dopóki głos nie odzywa się tuż za mną, tak blisko, że czuję oddech na karku.

"Googlujesz już mojego ojca?" Słowa ociekają pogardą. "Badania pod łowienie kasy czy zwykły stalking?"

Podskakuję, prawie rozlewając kawę. Obracam się na krześle i widzę stojącego tam nieznajomego—bez koszulki, z ręcznikiem na ramieniu, wyraźnie wybierającego się na plażę.

Tylko że to nie jest nieznajomy.

Ma wzrost Zacka, jego ostre rysy, ale tam, gdzie ojciec emanuje kontrolowaną władzą, ten promieniuje wrogością.

Ciemne włosy opadają mu na czoło, potargane od snu. Oczy—jasnoniebieskie, niemal srebrne w porannym świetle—pełne są pogardy wypracowanej latami.

Szerokie ramiona przechodzą w wąską talię, tors i brzuch wyrzeźbione jak u kogoś, kto obsesyjnie trenuje.

Tyler jest specyficzny, powiedział wczoraj Derek, i ostrzeżenie wskakuje na swoje miejsce. Jest piękny jak burza—niebezpieczny i destrukcyjny.

Blokuję telefon, wciskam go do kieszeni. "Ani jedno, ani drugie. Ja tylko—"

"Ciekawość?" Pochyla się, opierając jedną rękę na moim krześle, twarz zbyt blisko. "Oszczędzę ci czasu, siostrzyczko. Ma jakieś dwa miliardy, zależnie od rynku. Lubi młode i łatwe kobiety. A jeśli liczysz na to, że zostaniesz żoną numer dwa, powinnaś wiedzieć—" Jego uśmiech jest ostry jak brzytwa. "Nie jesteś w jego typie. Woli piękne."

Siostrzyczko.

Dokładnie wie, kim jestem. Wie, że właśnie pochowałam rodziców, wie, że nie mam dokąd pójść, wie, że jestem tu, bo jego ojciec się nade mną zlitował.

A i tak wbija nóż głębiej.

Czuję, jak policzki mi płoną, łzy napływają do oczu i nienawidzę się za jedno i drugie.

"Ja nie—" zaczynam.

"Daruj sobie." Prostuje się, już znudzony. "Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Po prostu trzymaj się ode mnie z daleka, a nie będziemy mieli problemu."

Mija mnie, idąc w stronę plaży, nie czekając na odpowiedź.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Nie jesteś w jego typie. On woli piękne.

Te słowa krążą w mojej głowie jak sępy nad padliną, wydziobując resztki mojej równowagi. Odtwarzam głos Tylera setki razy od rana, każde powtórzenie rozdrapuje ranę coraz mocniej.

Piękne. Jakby piękno było przepustką do tego świata, a ja pojawiłam się bez niej.

Próbowałam zjeść lunch w swoim pokoju, ale ściany wciąż się kurczyły. Widok na ocean, który rano wydawał się tak wspaniały, stał się drwiną.

Próbowałam iść na plażę, ale Tyler gdzieś tam był, a myśl o ponownym spotkaniu ściskała mi żołądek.

Więc unikałam wszystkich przez cały dzień, wyznaczając ciche zakątki rezydencji jak uchodźca wyznaczający strefy bezpieczeństwa.

Pokój medialny z jego skórzanymi fotelami. Ogród zimowy, gdzie światło rozlewa się po marmurowej podłodze. Piwnica z winami, chłodna i ciemna, gdzie przez dwadzieścia minut udawałam, że nie istnieję.

Ale rezydencja nie jest nieskończona, nieważne jak duża się wydaje. W końcu zderzenia są nieuniknione.

Biblioteka wydaje się bezpieczna. Pyłki kurzu unoszą się w ukośnym popołudniowym świetle, a cisza tutaj jest inna — przyjazna, nie przytłaczająca.

Zapadam się w skórzanym fotelu, sięgam po przypadkową książkę z półki i udaję, że czytam.

Słowa rozmazują się na stronie. Obraz Tylera wypala się pod moimi powiekami za każdym razem, gdy mrugam — te ostre kości policzkowe, to okrutne usta, oczy w kolorze zimowego nieba, równie zimne.

Dlaczego tak mnie nienawidzi?

Nie jestem przyzwyczajona do bycia nienawidzoną.

W domu ludzie mnie lubili. Byłam cichą dziewczyną, która zawsze mówiła tak, nigdy nie robiła problemów, uśmiechała się nawet, gdy nie miała na to ochoty.

Miła, ugodowa, bezpieczna. Ułatwiałam innym bycie w moim towarzystwie, bo to było łatwiejsze niż być trudną i samotną.

Ale Tyler spojrzał na mnie tylko raz i uznał mnie za wroga, i żadna ilość uprzejmości tego nie zmieni.

Przekręcam stronę, której nie przeczytałam. Grzbiet książki cicho skrzypi w ciszy.

„Czytasz?” Głos dobiegł z progu — niski, kpiący, natychmiast rozpoznawalny.

Tyler opiera się o framugę, blokując mi jedyne wyjście. Wciąż spocony po treningu, jego koszulka przylega do klatki piersiowej w sposób, na który nie chcę zwracać uwagi.

Sprawia, że słowo "czytasz" brzmi jak oskarżenie. „Co, bieda już cię nie bawiła?”

Wpatruję się w stronę. Litery pływają, bez znaczenia, ale i tak się w nie wpatruję.

„Wiesz, ciche traktowanie działa tylko wtedy, gdy druga osoba naprawdę chce z tobą rozmawiać.” Odrywa się od framugi i podchodzi bliżej. „Sprawdziłem cię.”

Moje palce mocniej zaciskają się na brzegach książki.

„Ellie Harman.” Wymawia moje imię, jakby je smakował, decydując, czy je wypluć. „Zero social mediów, zero przyjaciół, zero życia. Tylko miasteczko bez perspektyw i dwoje rodziców, którym nie chciało się zostać.”

Zatrzymuje się obok mojego fotela, tak blisko, że czuję zapach potu i drogiej wody kolońskiej. To połączenie nie powinno działać, ale działa — czyste, męskie i doprowadzające do szału.

„Teraz naprawdę nie żyją,” kontynuuje, „a ty przyleciałaś do mojego ojca po resztki.”

Patrzę na niego — tego obcego, tego aroganckiego, okrutnego człowieka, który wpisał moje imię w wyszukiwarkę i uznał, że wie wszystko o moim życiu.

Jakby wyszukiwanie w Google mogło wyjaśnić ciszę pustego mieszkania w bożonarodzeniowy poranek.

Jakby brak postów na Instagramie mógł oddać tę szczególną samotność, kiedy patrzyłam, jak inne dzieci odbierają ze szkoły, a ja wracałam sama do domu.

Brak przyjaciół.

Miałam przyjaciół. Miałam ludzi, z którymi siedziałam na lunchu, z którymi pracowałam w grupach i czasem pisałam SMS-y o pracy domowej.

Ręce mi drżą, gdy zamykam książkę. „Skończyłeś?”

„Ani trochę.” Przykuca, zrównując się ze mną wzrokiem. Jego twarz jest o centymetry od mojej. „Myślisz, że nie widzę, co robisz? Udajesz smutną sierotkę, snujesz się po domu, jesz jedzenie, za które nie zapłaciłaś, śpisz w łóżkach, na które nie zasłużyłaś?”

Jego oddech jest ciepły na mojej skórze. Odmawiam cofnięcia się, nie dam mu satysfakcji z mojego odwrotu.

„Nie jesteś subtelna, kochanie.” Słowo to ocieka pogardą. „I nie pozwolę ci wślizgnąć się do tej rodziny.”

Moja dłoń ląduje na jego policzku, zanim zdążę o tym pomyśleć.

Dźwięk rozchodzi się przez bibliotekę, ostry i satysfakcjonujący. Głowa Tylera odwraca się pod siłą uderzenia i przez jedną zawieszoną chwilę żadne z nas się nie rusza.

Moja dłoń piecze. Odbicie moich palców czerwienieje na jego kości policzkowej, rozlewając się jak akwarela na mokrym papierze.

Szczęka mu drży, mięsień pulsuje pod skórą, którą właśnie uderzyłam. Jego oczy — te okrutne, lodowato niebieskie oczy — pociemniały.

Jest piękny.

Ta myśl pojawia się nieproszona, osiadając mi w piersi jak drzazga, do której nie mogę sięgnąć. I jakaś dziwna część mnie chce przycisnąć usta do miejsca, które właśnie uderzyłam.

Co jest ze mną nie tak?

Wtedy jego dłoń chwyta mnie za nadgarstek.

Szarpie mnie z fotela, obraca, przyciska do regału. Grzbiety książek wbijają mi się w plecy. Jego ciało przyciska się do mojego — gorące, twarde mięśnie — a drugą dłonią łapie mnie za szczękę, zmuszając do spotkania jego spojrzenia.

„No proszę.” Jego oddech muska moje usta. „Dziewczyna, która gryzie z powrotem.”

Szamoczę się, ale nie ustępuje. Jego udo wciska się między moje, a ja nienawidzę westchnienia, które mi się wyrywa. Jeszcze bardziej nienawidzę uśmiechu, który pojawia się na jego ustach, gdy to słyszy.

„Zostaw mnie.” Słowa wypływają z trudem, bez przekonania nawet dla mnie samej.

„Dlaczego?” Jego kciuk muska moją dolną wargę, lekko i niszczycielsko. „Słyszałem to westchnienie.” Pochyla się bliżej, jego usta muskają moje ucho. „Chcesz, żebym cię dotykał, prawda? Mała sierotko Ellie, tak spragniona uwagi, że wzięłabyś ją nawet od kogoś, kto cię nienawidzi.”

„Dziwny sposób okazywania nienawiści.” Zmuszam się, by utrzymać jego spojrzenie. „Wygląda to raczej na brak samokontroli z mojej perspektywy.”

Jego śmiech jest ciemny i triumfujący przy mojej szyi, ale pod kpiną wyczuwam szybki puls jego serca przy mojej piersi.

„Jesteś żałosna.” Nie odsuwa się. Jego dłoń przesuwa się z mojej szczęki na szyję. „Pozwoliłabyś mi teraz na wszystko, prawda? Zacznij błagać, a może nawet rozważę.”

Odnajduję głos pod warstwą upokorzenia. „Wolę umrzeć.”

„Kłamczucha.” Jego druga ręka puszcza mój nadgarstek, sunie w dół mojego boku i zatrzymuje się na biodrze. Jego palce wbijają się, przyciągając mnie mocniej do swego uda. „Twoje ciało aż o to błaga.”

Porusza biodrami raz, powoli, aż wzrok mi się zamazuje. Kurwa.

Kurwa…

Przygryzam wargę, by nie wydać dźwięku. Nikt nigdy mnie tak nie dotykał.

„Ale widzisz, Ellie.” Jego głos przechodzi w szept — intymny i okrutny. „Nie pieprzę się z przypadkami charytatywnymi. A ty jesteś tylko tym. I tym zawsze będziesz.”

Puszcza mnie tak nagle, że się potykam, łapiąc oparcie na regale za sobą. Odsuwa się i patrzy na mnie jak na śmiecie, które zdrapał z buta.

„Ogarnij się,” mówi. „Wyglądasz na zdesperowaną. To żenujące.”

Wychodzi, nie oglądając się, a jego kroki rozchodzą się echem po korytarzu, aż cisza je pochłania.

Osuwam się wzdłuż regału, aż siadam na podłodze, kolana przyciągnięte do piersi, trzęsąc się od upokorzenia i podniecenia, których nie potrafię rozdzielić.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Tyler'a

Drzwi trzaskają za mną tak mocno, że aż drży futryna, a ten dźwięk jest najbardziej satysfakcjonującą rzeczą, jaką poczułem przez cały dzień.

Mój pokój – jedyne miejsce w tym przepełnionym mauzoleum, które powinno należeć do mnie – wydaje się zbyt mały. Ściany napierają, kurczą się z każdym oddechem. Nie mogę ustać w miejscu. Nie mogę myśleć jasno. Nie mogę przestać widzieć jej twarzy.

Moja dłoń chwyta pierwszy przedmiot w zasięgu. Szklany puchar z jakichś juniorskich mistrzostw, o które przestałem dbać lata temu. Ciskam nim w ścianę, a on rozbija się z satysfakcjonującym hukiem kryształu i wściekłości.

"Pieprzona suka."

Te słowa dobrze brzmią w moich ustach – ostre, gwałtowne i konieczne. Policzek wciąż mnie pali tam, gdzie mnie uderzyła. Łapię swoje odbicie w oknie, a czerwony ślad rozkwitający na kości policzkowej sprawia, że zaciskam pięść tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.

Ona mnie uderzyła.

Ta żałosna, biedna, osierocona nic nieznacząca dziewczyna naprawdę mnie uderzyła. Spojrzała mi w oczy tymi wyzywającymi brązowymi tęczówkami i uderzyła mnie, jakby miała do tego pełne prawo.

Przechadzam się po pokoju, ale wykładzina tłumi moje kroki, odbierając mi nawet tę satysfakcję z hałasu.

Przed oczami miga twarz ojca – sposób, w jaki oznajmił jej przybycie, jakby to już było przesądzone, jakby moje zdanie nie miało żadnego znaczenia.

"Pierdol się też, tato," mruczę do pustego pokoju. "Pierdol się ze swoim poczuciem winy i swoim projektem charytatywnym i kompletnym brakiem szacunku dla kogokolwiek innego, kto tu mieszka."

Mówiłem mu, że jej tu nie chcę. Wyraziłem się jasno. Ale moje zdanie nigdy się nie liczy, kiedy Zack McKinney już coś postanowi.

Widzę rzeczy takimi, jakimi są. Zawsze tak było. A to, co widzę, to: obca osoba w naszym domu, intruz, zakłócenie równowagi, którą budowałem latami.

Posiadłość jest ogromna – dwanaście tysięcy stóp kwadratowych architektonicznego przepychu. A mimo to wydaje się zatłoczona. Wszędzie obsługa – pani Watts ze swoją skutecznością, Rafael brzęczący w kuchni.

Veronica rozwalona na meblach, które do niej nie należą, udająca panią domu, dopóki ojcu się nie znudzi. Derek z nieustannym optymizmem, desperacką potrzebą bycia lubianym, wypełniający każdą ciszę gadaniem, które sprawia, że mam ochotę wydrapać sobie uszy.

I teraz ona.

Przestaję chodzić i przykładam dłonie do okna, patrząc na ocean, choć tak naprawdę go nie widzę.

Problem – ten prawdziwy, ten, którego nie mogę uderzyć, rozbić ani przed nim uciec – polega na tym, że ją zauważyłem.

Dziś rano na tarasie, zanim się odwróciła. Zobaczyłem kasztanowe włosy łapiące światło, błyszczące miedzią i złotem. Gołe stopy na kamieniu, delikatne kostki, wrażliwy łuk szyi, gdy pochylała się nad telefonem.

Klata mi ścisnęła, napięła się pod żebrami i nie chciała puścić.

Potem się odwróciła. Potem zobaczyłem jej twarz – te szerokie brązowe oczy, uparte szczęki, zaciśnięte usta, jakby powstrzymywała się przed słowami, którym nie ufała.

Boska.

To słowo wypłynęło, zanim zdążyłem je powstrzymać, i znienawidziłem się za to.

Cały dzień próbowałem utopić to uczucie. Pływałem, aż ramiona krzyczały. Jeździłem w symulatorze F1, aż czasy okrążeń rozmazały się. Biegałem po plaży, aż nogi groziły, że się ugną.

A przez to wszystko jedna myśl krążyła jak rekin na płytkiej wodzie: Jak by to było czuć jej włosy owinięte wokół mojej pięści?

Nienawidzę tego w sobie. Tych obsesyjnych skłonności. Tego, jak mój umysł przyczepia się do kogoś i nie chce puścić.

Matka zauważyła to pierwsza, kiedy byłem jeszcze na tyle młody, by chcieć jej aprobaty.

"Masz problem z fiksacją, Tyler," powiedziała mi, głosem klinicznym, oderwanym – takim, jakim lekarz diagnozuje chorobę, a nie matka pociesza dziecko. "Powinieneś porozmawiać z kimś profesjonalnym o tym."

Zasugerowała terapię tak, jak wszystko – jakby oferowała coś, co wcale nie zamierzała spełnić.

Potem odeszła. Spakowała swoje designerskie walizki i czek z ugody i wyszła bez oglądania się za siebie, a ja zrozumiałem prawdziwą lekcję, którą chciała mi przekazać przez cały czas.

Przywiązanie to słabość. Pragnienie to słabość. Pozwolić, by ktoś się liczył, to wręczyć mu nóż, którego kiedyś użyje, żeby cię wypatroszyć.

"Masz obsesyjną naturę po ojcu," powiedziała mi kiedyś, pod koniec. "To cię zniszczy, jeśli na to pozwolisz."

Miałem dwanaście lat. Wtedy nie rozumiałem. Dziś rozumiem.

Nienawidzę matki za to, że odeszła. Nienawidzę jej jeszcze bardziej za to, że miała rację co do mnie. Najbardziej nienawidzę siebie za to, że wciąż na nowo udowadniam jej słuszność, za każdym razem, gdy jakaś rzecz przykuje moją uwagę i nie chce jej puścić.

Nie mogę sobie pozwolić na rozproszenia. Nie teraz. Grand Prix Monako za trzy tygodnie – najbardziej bezlitosny tor w kalendarzu Formuły 1, ten, który oddziela mistrzów od pozorantów.

Zespół liczy na mnie, że dowiozę punkty, a prasa już krąży, czekając, aż pęknę pod presją mojego debiutanckiego sezonu.

Całe moje mistrzostwo rozgrywa się w tym momencie. Może cała kariera.

A ja tu stoję, puls wciąż wali, myśli wciąż wracają do kasztanowych włosów, bosych stóp i ostrego dźwięku jej dłoni na mojej twarzy.

Ona naprawdę mnie spoliczkowała.

Myśl wciąż powraca, przerywając wszystko inne. Ta dziewczyna, która nic nie posiada, nic nie ma i powinna być wdzięczna za każdy oddech pod dachem mojego ojca – spojrzała mi prosto w oczy i mnie uderzyła.

Byłem twardy, zanim skończyłem ją przygniatać do regału. Teraz jestem na wpół twardy, tylko o tym myśląc.

Niewiele jest dziewczyn, które dotknęłyby mnie, zanim im na to pozwolę.

Modelki. Dziewczyny z towarzystwa. Dziewczyny z padoku i córki sponsorów, które krążą wokół mojego świata jak ćmy wokół drogich płomieni – wszystkie czekają na pozwolenie.

Czytają moje nastroje, przewidują moje pragnienia, układają się w takie kształty, jakie, jak sądzą, chcę zobaczyć. Nudzą mnie. Zawsze mnie nudziły.

Ta nie czekała. Ta spojrzała na mnie z wściekłością płonącą w tych ciepłych brązowych oczach i uderzyła mnie, bo na to zasłużyłem, bo pchnąłem ją za daleko, bo pod tą cichą powierzchownością ma kręgosłup ze stali.

Odsuwam się od okna i zdejmuję ubrania treningowe, idąc w stronę łazienki. Prysznic włącza się sykiem ciśnienia wody, para już osiada na szybie.

Wiem, co tu zrobię. Wiem, czyją twarz zobaczę za zamkniętymi powiekami, czyj głos będzie mi dźwięczał w głowie.

"Wolę umrzeć."

Cała ta wściekłość i bunt zamknięte w ciele, które drżało przy moim mimo siebie. Sposób, w jaki jęknęła, gdy moje udo przycisnęło się między jej nogi. Rumieniec zalewający jej policzki, nawet gdy jej słowa ociekały pogardą.

Wchodzę pod strumień i pozwalam, by mnie palił. Wspomnienie jej ciała przyciśniętego do mojego sprawia, że krew gwałtownie napływa mi do kutasa.

Zamierzam ją przelecieć.

To przekonanie osiada mi w kościach jak grawitacja, jak siła zakrętu przy stu sześćdziesięciu na godzinę, jak moment przed zgaśnięciem świateł, gdy wszystko inne przestaje istnieć.

Sprawię, że będzie o to błagać. I w końcu będzie.

Zawsze tak jest.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Break the Ice

Break the Ice

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa