passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Break the Ice - Rozdział #5 - autor itsvlada

Break the Ice

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Nie jesteś w jego typie. On woli piękne.

Te słowa krążą w mojej głowie jak sępy nad padliną, wydziobując resztki mojej równowagi. Odtwarzam głos Tylera setki razy od rana, każde powtórzenie rozdrapuje ranę coraz mocniej.

Piękne. Jakby piękno było przepustką do tego świata, a ja pojawiłam się bez niej.

Próbowałam zjeść lunch w swoim pokoju, ale ściany wciąż się kurczyły. Widok na ocean, który rano wydawał się tak wspaniały, stał się drwiną.

Próbowałam iść na plażę, ale Tyler gdzieś tam był, a myśl o ponownym spotkaniu ściskała mi żołądek.

Więc unikałam wszystkich przez cały dzień, wyznaczając ciche zakątki rezydencji jak uchodźca wyznaczający strefy bezpieczeństwa.

Pokój medialny z jego skórzanymi fotelami. Ogród zimowy, gdzie światło rozlewa się po marmurowej podłodze. Piwnica z winami, chłodna i ciemna, gdzie przez dwadzieścia minut udawałam, że nie istnieję.

Ale rezydencja nie jest nieskończona, nieważne jak duża się wydaje. W końcu zderzenia są nieuniknione.

Biblioteka wydaje się bezpieczna. Pyłki kurzu unoszą się w ukośnym popołudniowym świetle, a cisza tutaj jest inna — przyjazna, nie przytłaczająca.

Zapadam się w skórzanym fotelu, sięgam po przypadkową książkę z półki i udaję, że czytam.

Słowa rozmazują się na stronie. Obraz Tylera wypala się pod moimi powiekami za każdym razem, gdy mrugam — te ostre kości policzkowe, to okrutne usta, oczy w kolorze zimowego nieba, równie zimne.

Dlaczego tak mnie nienawidzi?

Nie jestem przyzwyczajona do bycia nienawidzoną.

W domu ludzie mnie lubili. Byłam cichą dziewczyną, która zawsze mówiła tak, nigdy nie robiła problemów, uśmiechała się nawet, gdy nie miała na to ochoty.

Miła, ugodowa, bezpieczna. Ułatwiałam innym bycie w moim towarzystwie, bo to było łatwiejsze niż być trudną i samotną.

Ale Tyler spojrzał na mnie tylko raz i uznał mnie za wroga, i żadna ilość uprzejmości tego nie zmieni.

Przekręcam stronę, której nie przeczytałam. Grzbiet książki cicho skrzypi w ciszy.

„Czytasz?” Głos dobiegł z progu — niski, kpiący, natychmiast rozpoznawalny.

Tyler opiera się o framugę, blokując mi jedyne wyjście. Wciąż spocony po treningu, jego koszulka przylega do klatki piersiowej w sposób, na który nie chcę zwracać uwagi.

Sprawia, że słowo "czytasz" brzmi jak oskarżenie. „Co, bieda już cię nie bawiła?”

Wpatruję się w stronę. Litery pływają, bez znaczenia, ale i tak się w nie wpatruję.

„Wiesz, ciche traktowanie działa tylko wtedy, gdy druga osoba naprawdę chce z tobą rozmawiać.” Odrywa się od framugi i podchodzi bliżej. „Sprawdziłem cię.”

Moje palce mocniej zaciskają się na brzegach książki.

„Ellie Harman.” Wymawia moje imię, jakby je smakował, decydując, czy je wypluć. „Zero social mediów, zero przyjaciół, zero życia. Tylko miasteczko bez perspektyw i dwoje rodziców, którym nie chciało się zostać.”

Zatrzymuje się obok mojego fotela, tak blisko, że czuję zapach potu i drogiej wody kolońskiej. To połączenie nie powinno działać, ale działa — czyste, męskie i doprowadzające do szału.

„Teraz naprawdę nie żyją,” kontynuuje, „a ty przyleciałaś do mojego ojca po resztki.”

Patrzę na niego — tego obcego, tego aroganckiego, okrutnego człowieka, który wpisał moje imię w wyszukiwarkę i uznał, że wie wszystko o moim życiu.

Jakby wyszukiwanie w Google mogło wyjaśnić ciszę pustego mieszkania w bożonarodzeniowy poranek.

Jakby brak postów na Instagramie mógł oddać tę szczególną samotność, kiedy patrzyłam, jak inne dzieci odbierają ze szkoły, a ja wracałam sama do domu.

Brak przyjaciół.

Miałam przyjaciół. Miałam ludzi, z którymi siedziałam na lunchu, z którymi pracowałam w grupach i czasem pisałam SMS-y o pracy domowej.

Ręce mi drżą, gdy zamykam książkę. „Skończyłeś?”

„Ani trochę.” Przykuca, zrównując się ze mną wzrokiem. Jego twarz jest o centymetry od mojej. „Myślisz, że nie widzę, co robisz? Udajesz smutną sierotkę, snujesz się po domu, jesz jedzenie, za które nie zapłaciłaś, śpisz w łóżkach, na które nie zasłużyłaś?”

Jego oddech jest ciepły na mojej skórze. Odmawiam cofnięcia się, nie dam mu satysfakcji z mojego odwrotu.

„Nie jesteś subtelna, kochanie.” Słowo to ocieka pogardą. „I nie pozwolę ci wślizgnąć się do tej rodziny.”

Moja dłoń ląduje na jego policzku, zanim zdążę o tym pomyśleć.

Dźwięk rozchodzi się przez bibliotekę, ostry i satysfakcjonujący. Głowa Tylera odwraca się pod siłą uderzenia i przez jedną zawieszoną chwilę żadne z nas się nie rusza.

Moja dłoń piecze. Odbicie moich palców czerwienieje na jego kości policzkowej, rozlewając się jak akwarela na mokrym papierze.

Szczęka mu drży, mięsień pulsuje pod skórą, którą właśnie uderzyłam. Jego oczy — te okrutne, lodowato niebieskie oczy — pociemniały.

Jest piękny.

Ta myśl pojawia się nieproszona, osiadając mi w piersi jak drzazga, do której nie mogę sięgnąć. I jakaś dziwna część mnie chce przycisnąć usta do miejsca, które właśnie uderzyłam.

Co jest ze mną nie tak?

Wtedy jego dłoń chwyta mnie za nadgarstek.

Szarpie mnie z fotela, obraca, przyciska do regału. Grzbiety książek wbijają mi się w plecy. Jego ciało przyciska się do mojego — gorące, twarde mięśnie — a drugą dłonią łapie mnie za szczękę, zmuszając do spotkania jego spojrzenia.

„No proszę.” Jego oddech muska moje usta. „Dziewczyna, która gryzie z powrotem.”

Szamoczę się, ale nie ustępuje. Jego udo wciska się między moje, a ja nienawidzę westchnienia, które mi się wyrywa. Jeszcze bardziej nienawidzę uśmiechu, który pojawia się na jego ustach, gdy to słyszy.

„Zostaw mnie.” Słowa wypływają z trudem, bez przekonania nawet dla mnie samej.

„Dlaczego?” Jego kciuk muska moją dolną wargę, lekko i niszczycielsko. „Słyszałem to westchnienie.” Pochyla się bliżej, jego usta muskają moje ucho. „Chcesz, żebym cię dotykał, prawda? Mała sierotko Ellie, tak spragniona uwagi, że wzięłabyś ją nawet od kogoś, kto cię nienawidzi.”

„Dziwny sposób okazywania nienawiści.” Zmuszam się, by utrzymać jego spojrzenie. „Wygląda to raczej na brak samokontroli z mojej perspektywy.”

Jego śmiech jest ciemny i triumfujący przy mojej szyi, ale pod kpiną wyczuwam szybki puls jego serca przy mojej piersi.

„Jesteś żałosna.” Nie odsuwa się. Jego dłoń przesuwa się z mojej szczęki na szyję. „Pozwoliłabyś mi teraz na wszystko, prawda? Zacznij błagać, a może nawet rozważę.”

Odnajduję głos pod warstwą upokorzenia. „Wolę umrzeć.”

„Kłamczucha.” Jego druga ręka puszcza mój nadgarstek, sunie w dół mojego boku i zatrzymuje się na biodrze. Jego palce wbijają się, przyciągając mnie mocniej do swego uda. „Twoje ciało aż o to błaga.”

Porusza biodrami raz, powoli, aż wzrok mi się zamazuje. Kurwa.

Kurwa…

Przygryzam wargę, by nie wydać dźwięku. Nikt nigdy mnie tak nie dotykał.

„Ale widzisz, Ellie.” Jego głos przechodzi w szept — intymny i okrutny. „Nie pieprzę się z przypadkami charytatywnymi. A ty jesteś tylko tym. I tym zawsze będziesz.”

Puszcza mnie tak nagle, że się potykam, łapiąc oparcie na regale za sobą. Odsuwa się i patrzy na mnie jak na śmiecie, które zdrapał z buta.

„Ogarnij się,” mówi. „Wyglądasz na zdesperowaną. To żenujące.”

Wychodzi, nie oglądając się, a jego kroki rozchodzą się echem po korytarzu, aż cisza je pochłania.

Osuwam się wzdłuż regału, aż siadam na podłodze, kolana przyciągnięte do piersi, trzęsąc się od upokorzenia i podniecenia, których nie potrafię rozdzielić.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Tyler'a

Drzwi trzaskają za mną tak mocno, że aż drży futryna, a ten dźwięk jest najbardziej satysfakcjonującą rzeczą, jaką poczułem przez cały dzień.

Mój pokój – jedyne miejsce w tym przepełnionym mauzoleum, które powinno należeć do mnie – wydaje się zbyt mały. Ściany napierają, kurczą się z każdym oddechem. Nie mogę ustać w miejscu. Nie mogę myśleć jasno. Nie mogę przestać widzieć jej twarzy.

Moja dłoń chwyta pierwszy przedmiot w zasięgu. Szklany puchar z jakichś juniorskich mistrzostw, o które przestałem dbać lata temu. Ciskam nim w ścianę, a on rozbija się z satysfakcjonującym hukiem kryształu i wściekłości.

"Pieprzona suka."

Te słowa dobrze brzmią w moich ustach – ostre, gwałtowne i konieczne. Policzek wciąż mnie pali tam, gdzie mnie uderzyła. Łapię swoje odbicie w oknie, a czerwony ślad rozkwitający na kości policzkowej sprawia, że zaciskam pięść tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.

Ona mnie uderzyła.

Ta żałosna, biedna, osierocona nic nieznacząca dziewczyna naprawdę mnie uderzyła. Spojrzała mi w oczy tymi wyzywającymi brązowymi tęczówkami i uderzyła mnie, jakby miała do tego pełne prawo.

Przechadzam się po pokoju, ale wykładzina tłumi moje kroki, odbierając mi nawet tę satysfakcję z hałasu.

Przed oczami miga twarz ojca – sposób, w jaki oznajmił jej przybycie, jakby to już było przesądzone, jakby moje zdanie nie miało żadnego znaczenia.

"Pierdol się też, tato," mruczę do pustego pokoju. "Pierdol się ze swoim poczuciem winy i swoim projektem charytatywnym i kompletnym brakiem szacunku dla kogokolwiek innego, kto tu mieszka."

Mówiłem mu, że jej tu nie chcę. Wyraziłem się jasno. Ale moje zdanie nigdy się nie liczy, kiedy Zack McKinney już coś postanowi.

Widzę rzeczy takimi, jakimi są. Zawsze tak było. A to, co widzę, to: obca osoba w naszym domu, intruz, zakłócenie równowagi, którą budowałem latami.

Posiadłość jest ogromna – dwanaście tysięcy stóp kwadratowych architektonicznego przepychu. A mimo to wydaje się zatłoczona. Wszędzie obsługa – pani Watts ze swoją skutecznością, Rafael brzęczący w kuchni.

Veronica rozwalona na meblach, które do niej nie należą, udająca panią domu, dopóki ojcu się nie znudzi. Derek z nieustannym optymizmem, desperacką potrzebą bycia lubianym, wypełniający każdą ciszę gadaniem, które sprawia, że mam ochotę wydrapać sobie uszy.

I teraz ona.

Przestaję chodzić i przykładam dłonie do okna, patrząc na ocean, choć tak naprawdę go nie widzę.

Problem – ten prawdziwy, ten, którego nie mogę uderzyć, rozbić ani przed nim uciec – polega na tym, że ją zauważyłem.

Dziś rano na tarasie, zanim się odwróciła. Zobaczyłem kasztanowe włosy łapiące światło, błyszczące miedzią i złotem. Gołe stopy na kamieniu, delikatne kostki, wrażliwy łuk szyi, gdy pochylała się nad telefonem.

Klata mi ścisnęła, napięła się pod żebrami i nie chciała puścić.

Potem się odwróciła. Potem zobaczyłem jej twarz – te szerokie brązowe oczy, uparte szczęki, zaciśnięte usta, jakby powstrzymywała się przed słowami, którym nie ufała.

Boska.

To słowo wypłynęło, zanim zdążyłem je powstrzymać, i znienawidziłem się za to.

Cały dzień próbowałem utopić to uczucie. Pływałem, aż ramiona krzyczały. Jeździłem w symulatorze F1, aż czasy okrążeń rozmazały się. Biegałem po plaży, aż nogi groziły, że się ugną.

A przez to wszystko jedna myśl krążyła jak rekin na płytkiej wodzie: Jak by to było czuć jej włosy owinięte wokół mojej pięści?

Nienawidzę tego w sobie. Tych obsesyjnych skłonności. Tego, jak mój umysł przyczepia się do kogoś i nie chce puścić.

Matka zauważyła to pierwsza, kiedy byłem jeszcze na tyle młody, by chcieć jej aprobaty.

"Masz problem z fiksacją, Tyler," powiedziała mi, głosem klinicznym, oderwanym – takim, jakim lekarz diagnozuje chorobę, a nie matka pociesza dziecko. "Powinieneś porozmawiać z kimś profesjonalnym o tym."

Zasugerowała terapię tak, jak wszystko – jakby oferowała coś, co wcale nie zamierzała spełnić.

Potem odeszła. Spakowała swoje designerskie walizki i czek z ugody i wyszła bez oglądania się za siebie, a ja zrozumiałem prawdziwą lekcję, którą chciała mi przekazać przez cały czas.

Przywiązanie to słabość. Pragnienie to słabość. Pozwolić, by ktoś się liczył, to wręczyć mu nóż, którego kiedyś użyje, żeby cię wypatroszyć.

"Masz obsesyjną naturę po ojcu," powiedziała mi kiedyś, pod koniec. "To cię zniszczy, jeśli na to pozwolisz."

Miałem dwanaście lat. Wtedy nie rozumiałem. Dziś rozumiem.

Nienawidzę matki za to, że odeszła. Nienawidzę jej jeszcze bardziej za to, że miała rację co do mnie. Najbardziej nienawidzę siebie za to, że wciąż na nowo udowadniam jej słuszność, za każdym razem, gdy jakaś rzecz przykuje moją uwagę i nie chce jej puścić.

Nie mogę sobie pozwolić na rozproszenia. Nie teraz. Grand Prix Monako za trzy tygodnie – najbardziej bezlitosny tor w kalendarzu Formuły 1, ten, który oddziela mistrzów od pozorantów.

Zespół liczy na mnie, że dowiozę punkty, a prasa już krąży, czekając, aż pęknę pod presją mojego debiutanckiego sezonu.

Całe moje mistrzostwo rozgrywa się w tym momencie. Może cała kariera.

A ja tu stoję, puls wciąż wali, myśli wciąż wracają do kasztanowych włosów, bosych stóp i ostrego dźwięku jej dłoni na mojej twarzy.

Ona naprawdę mnie spoliczkowała.

Myśl wciąż powraca, przerywając wszystko inne. Ta dziewczyna, która nic nie posiada, nic nie ma i powinna być wdzięczna za każdy oddech pod dachem mojego ojca – spojrzała mi prosto w oczy i mnie uderzyła.

Byłem twardy, zanim skończyłem ją przygniatać do regału. Teraz jestem na wpół twardy, tylko o tym myśląc.

Niewiele jest dziewczyn, które dotknęłyby mnie, zanim im na to pozwolę.

Modelki. Dziewczyny z towarzystwa. Dziewczyny z padoku i córki sponsorów, które krążą wokół mojego świata jak ćmy wokół drogich płomieni – wszystkie czekają na pozwolenie.

Czytają moje nastroje, przewidują moje pragnienia, układają się w takie kształty, jakie, jak sądzą, chcę zobaczyć. Nudzą mnie. Zawsze mnie nudziły.

Ta nie czekała. Ta spojrzała na mnie z wściekłością płonącą w tych ciepłych brązowych oczach i uderzyła mnie, bo na to zasłużyłem, bo pchnąłem ją za daleko, bo pod tą cichą powierzchownością ma kręgosłup ze stali.

Odsuwam się od okna i zdejmuję ubrania treningowe, idąc w stronę łazienki. Prysznic włącza się sykiem ciśnienia wody, para już osiada na szybie.

Wiem, co tu zrobię. Wiem, czyją twarz zobaczę za zamkniętymi powiekami, czyj głos będzie mi dźwięczał w głowie.

"Wolę umrzeć."

Cała ta wściekłość i bunt zamknięte w ciele, które drżało przy moim mimo siebie. Sposób, w jaki jęknęła, gdy moje udo przycisnęło się między jej nogi. Rumieniec zalewający jej policzki, nawet gdy jej słowa ociekały pogardą.

Wchodzę pod strumień i pozwalam, by mnie palił. Wspomnienie jej ciała przyciśniętego do mojego sprawia, że krew gwałtownie napływa mi do kutasa.

Zamierzam ją przelecieć.

To przekonanie osiada mi w kościach jak grawitacja, jak siła zakrętu przy stu sześćdziesięciu na godzinę, jak moment przed zgaśnięciem świateł, gdy wszystko inne przestaje istnieć.

Sprawię, że będzie o to błagać. I w końcu będzie.

Zawsze tak jest.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Ellie

Minęło kilka dni od czasu biblioteki, a ja stałam się duchem w swoim własnym, pożyczonym życiu. Zmapowałam też ich codzienne rutyny jak szpieg za linią wroga.

Tego właśnie chciałaś, mówię do siebie, jedząc kolację samotnie w swoim pokoju już czwarty wieczór z rzędu. Dystans, bezpieczeństwo, niewidzialność.

Ale piątego dnia ściany zaczynają przypominać trumnę. Potrzebuję powietrza. Muszę sobie przypomnieć, jak to jest istnieć w przestrzeni, która nie należy do McKinneyów.

Wieczór otula rezydencję. Zack jest w swoim gabinecie, drzwi zamknięte. Veronica wyjechała dziś rano na sesję do Miami. A Tyler—śledziłam jego kroki po kolacji, nasłuchiwałam drzwi, odetchnęłam dopiero, gdy cisza potwierdziła jego nieobecność.

Wybrzeże jest czyste.

Zsuwam się po schodach, moje bose stopy cicho stąpają po marmurze, kieruję się na patio, na plażę, gdziekolwiek, gdzie nieba jest dość, bym poczuła się mniej jakbym się dusiła.

Skręcam za róg i wpadam prosto na Dereka.

Moje ciało zderza się z jego klatką piersiową, a przeprosiny wysypują się z moich ust, zanim zdążę je powstrzymać. "O Boże, przepraszam, nie zauważyłam cię, nie zwracałam uwagi—"

Derek się śmieje—tym ciepłym, łatwym śmiechem, którego unikałam, jak wszystkiego innego—i łapie mnie za łokieć, by utrzymać w równowadze. "Hej. Wszystko w porządku, dziewczyno-duchu?"

Przezwisko brzmi dziwnie. "Dziewczyna-duch?"

"Tak cię nazywam w myślach." Uśmiecha się, ale pod spodem jest jakaś nuta, obserwacja. "Od kilku dni snujesz się po korytarzach. Pojawiasz się i znikasz. Powoli zaczynałem myśleć, że nauczyłaś się przechodzić przez ściany."

Nie wiem, co powiedzieć. Prawda—Ukrywam się przed twoim bratem, bo go spoliczkowałam, a potem prawie pozwoliłam mu zrobić ze mną rzeczy przy regale z książkami—nie wchodzi w grę.

Uśmiech Dereka gaśnie. Studiuje moją twarz, a ja widzę, jak kataloguje to, co widzi: cienie pod oczami, napięcie w ramionach, sposób, w jaki trzymam się jak przed uderzeniem.

"Kiedy ostatnio opuściłaś ten dom?" pyta.

Pytanie mnie zaskakuje. "Ja—co?"

"Opuszczałaś dom. Gdzieś poszłaś. Coś robiłaś." Przechyla głowę, miodowobrązowe loki opadają mu na czoło. "Jesteś tu prawie tydzień i nigdzie nie wyszłaś, prawda?"

Ta celność sprawia, że ściska mnie w klatce piersiowej. Powinnam to zbyć śmiechem, wymyślić wymówkę, wrócić do pokoju i zamknąć drzwi na klucz.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: "Nie mam dokąd pójść."

Jego wyraz twarzy się zmienia—zaciekawienie ustępuje trosce, troska determinacji.

"Dobra," mówi. "Załóż buty."

"Co?"

"Buty. Te rzeczy, które zakłada się na stopy. Zakładaj." Już rusza w stronę garażu, mówiąc przez ramię. "Zabieram cię do centrum. Musisz zobaczyć te ściany z zewnątrz, a ja potrzebuję pretekstu, by nie przeglądać budżetów, których tata chce, żebym się zajął."

Powinnam odmówić. Powinnam się wycofać, przegrupować, utrzymać starannie wypracowany dystans.

"Dobrze," mówię, zaskakując samą siebie. "Dobrze."

Dwadzieścia minut później siedzę na miejscu pasażera w samochodzie Dereka, patrzę jak Los Angeles rozwija się za oknem. Miasto błyszczy i rozciąga się, pulsuje życiem, które wydaje się wręcz agresywne po hermetycznej ciszy rezydencji.

"To Griffith Observatory," mówi Derek, wskazując biały budynek na wzgórzu. "Najlepszy widok na miasto, jeśli nie liczyć mojego dachu. Tam jest znak Hollywood—mniejszy, niż się wydaje, prawda? A ten budynek, ten z zieloną markizą?" Uśmiecha się. "To restauracja, w której tata zaczynał, zanim miał pieniądze."

"Zanim powstało imperium warte miliard dolarów?" pytam, a lekkość w moim głosie mnie zaskakuje.

"To raczej przed miliardowym bólem głowy." Płynnie zmienia pas. "Nie zrozum mnie źle, kocham swoje życie. Ale oczekiwania taty to część pakietu, a te oczekiwania mają własne oczekiwania."

"Musi być fajnie, gdy ktoś w ogóle czegoś od ciebie oczekuje." Te słowa wyślizgują się, zanim zdążę je powstrzymać.

Derek rzuca mi spojrzenie, którego nie potrafię odczytać, ale nie naciska. Zamiast tego podgłaśnia muzykę i pozwala, by światła miasta wypełniły milczenie między nami.

Kończymy na dachu baru w centrum—aksamitne liny, ochroniarz, który kiwa do Dereka jak do starego znajomego, widok, który zapiera dech. Los Angeles rozpościera się pod nami, dywan świateł aż po ciemną krawędź Pacyfiku.

Derek zamawia drinki, o które nie pytam, i zbywa moje obawy. "Spokojnie, znają mnie tu. Poza tym wyglądasz, jakbyś potrzebowała czegoś mocniejszego niż sok pomarańczowy."

"Aż tak źle wyglądam?"

"Wyglądasz jak ktoś, kto mieszkał z moim bratem." Podsuwa mi szklankę. "Co znaczy, że wyglądasz na kogoś, kto potrzebuje drinka i pewnie jeszcze prawnika."

Śmieję się—naprawdę się śmieję—a dźwięk mnie zaskakuje. "Nie jest aż taki zły."

"Ellie." Brwi Dereka wędrują w górę. "Tyler sprawił, że nasza niania płakała tak bardzo, że zrezygnowała natychmiast. Mieliśmy siedem lat. Powiedział jej, że osiągnęła już wszystko w życiu i teraz będzie już tylko gorzej."

"To... wyjątkowo specyficzne okrucieństwo jak na siedmiolatka."

"Witaj w rodzinie McKinney." Unosi szklankę. "Za przetrwanie pierwszego tygodnia. Niech los ci sprzyja."

Potem rozmawiamy o niczym ważnym. O jego pracy w restauracjach—chaosie kuchni podczas wieczornego szczytu, satysfakcji z perfekcyjnej obsługi. O moich mętnych planach na studia.

Nie pyta o moich rodziców. Nie dotyka żadnej z ran, które ukrywam, a ulga jest aż oszałamiająca.

Gdy wychodzimy, nocne powietrze otula nas gęstym ciepłem. Derek proponuje spacer i się zgadzam. Ulice pulsują energią—pary trzymające się za ręce, grupy wylewające się z barów, śmiech unoszący się w gorącą ciemność.

Mijamy lodziarnię, jej okno świeci miękłym, zachęcającym światłem.

"Absolutnie nie," mówi Derek, już kierując mnie ku drzwiom. "Bezdyskusyjnie. Nie możesz poznać LA bez spróbowania lodów z LA."

Biorę wanilię, bo nie mogę wymyślić nic innego. Derek bierze coś absurdalnego, trzy smaki i za dużo dodatków, spacerujemy jedząc i nagle zauważam, że to pierwszy raz od pogrzebu, gdy cokolwiek wydaje się prawie normalne.

Ale upał nie odpuszcza. Lód topnieje szybciej niż mogę go zjeść, ścieka mi po palcach, a ja śmieję się z absurdu próby wyprzedzenia topniejących lodów.

"Chodź," mówi Derek, chwytając moją wolną dłoń. "Znam miejsce."

"Jakie miejsce?"

"Zaufaj mi."

Powinnam zadać więcej pytań. Powinnam się zawahać, przypomnieć sobie, że wcale tak dobrze go nie znam. A jednak pozwalam, by pociągnął mnie w dół ulicy, moje palce splecione z jego, topniejące lody lądują w najbliższym koszu.

Skręcamy za róg, potem za kolejny, aż nagle stoimy przed przemysłowym budynkiem. Derek wyciąga telefon, stuka w ekran, a boczne drzwi cicho się otwierają.

"Derek, co to jest?"

"Coś, co musisz zobaczyć."

Korytarz jest ciemny, powietrze z letniej gęstości przechodzi w chłodniejsze, gdy idziemy. Potem Derek otwiera kolejne drzwi i świat nagle otwiera się na chłód, światło i niemożliwe, lśniąco białe.

Lodowisko.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Break the Ice

Break the Ice

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa