POV Tyler'a
Drzwi trzaskają za mną tak mocno, że aż drży futryna, a ten dźwięk jest najbardziej satysfakcjonującą rzeczą, jaką poczułem przez cały dzień.
Mój pokój – jedyne miejsce w tym przepełnionym mauzoleum, które powinno należeć do mnie – wydaje się zbyt mały. Ściany napierają, kurczą się z każdym oddechem. Nie mogę ustać w miejscu. Nie mogę myśleć jasno. Nie mogę przestać widzieć jej twarzy.
Moja dłoń chwyta pierwszy przedmiot w zasięgu. Szklany puchar z jakichś juniorskich mistrzostw, o które przestałem dbać lata temu. Ciskam nim w ścianę, a on rozbija się z satysfakcjonującym hukiem kryształu i wściekłości.
"Pieprzona suka."
Te słowa dobrze brzmią w moich ustach – ostre, gwałtowne i konieczne. Policzek wciąż mnie pali tam, gdzie mnie uderzyła. Łapię swoje odbicie w oknie, a czerwony ślad rozkwitający na kości policzkowej sprawia, że zaciskam pięść tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.
Ona mnie uderzyła.
Ta żałosna, biedna, osierocona nic nieznacząca dziewczyna naprawdę mnie uderzyła. Spojrzała mi w oczy tymi wyzywającymi brązowymi tęczówkami i uderzyła mnie, jakby miała do tego pełne prawo.
Przechadzam się po pokoju, ale wykładzina tłumi moje kroki, odbierając mi nawet tę satysfakcję z hałasu.
Przed oczami miga twarz ojca – sposób, w jaki oznajmił jej przybycie, jakby to już było przesądzone, jakby moje zdanie nie miało żadnego znaczenia.
"Pierdol się też, tato," mruczę do pustego pokoju. "Pierdol się ze swoim poczuciem winy i swoim projektem charytatywnym i kompletnym brakiem szacunku dla kogokolwiek innego, kto tu mieszka."
Mówiłem mu, że jej tu nie chcę. Wyraziłem się jasno. Ale moje zdanie nigdy się nie liczy, kiedy Zack McKinney już coś postanowi.
Widzę rzeczy takimi, jakimi są. Zawsze tak było. A to, co widzę, to: obca osoba w naszym domu, intruz, zakłócenie równowagi, którą budowałem latami.
Posiadłość jest ogromna – dwanaście tysięcy stóp kwadratowych architektonicznego przepychu. A mimo to wydaje się zatłoczona. Wszędzie obsługa – pani Watts ze swoją skutecznością, Rafael brzęczący w kuchni.
Veronica rozwalona na meblach, które do niej nie należą, udająca panią domu, dopóki ojcu się nie znudzi. Derek z nieustannym optymizmem, desperacką potrzebą bycia lubianym, wypełniający każdą ciszę gadaniem, które sprawia, że mam ochotę wydrapać sobie uszy.
I teraz ona.
Przestaję chodzić i przykładam dłonie do okna, patrząc na ocean, choć tak naprawdę go nie widzę.
Problem – ten prawdziwy, ten, którego nie mogę uderzyć, rozbić ani przed nim uciec – polega na tym, że ją zauważyłem.
Dziś rano na tarasie, zanim się odwróciła. Zobaczyłem kasztanowe włosy łapiące światło, błyszczące miedzią i złotem. Gołe stopy na kamieniu, delikatne kostki, wrażliwy łuk szyi, gdy pochylała się nad telefonem.
Klata mi ścisnęła, napięła się pod żebrami i nie chciała puścić.
Potem się odwróciła. Potem zobaczyłem jej twarz – te szerokie brązowe oczy, uparte szczęki, zaciśnięte usta, jakby powstrzymywała się przed słowami, którym nie ufała.
Boska.
To słowo wypłynęło, zanim zdążyłem je powstrzymać, i znienawidziłem się za to.
Cały dzień próbowałem utopić to uczucie. Pływałem, aż ramiona krzyczały. Jeździłem w symulatorze F1, aż czasy okrążeń rozmazały się. Biegałem po plaży, aż nogi groziły, że się ugną.
A przez to wszystko jedna myśl krążyła jak rekin na płytkiej wodzie: Jak by to było czuć jej włosy owinięte wokół mojej pięści?
Nienawidzę tego w sobie. Tych obsesyjnych skłonności. Tego, jak mój umysł przyczepia się do kogoś i nie chce puścić.
Matka zauważyła to pierwsza, kiedy byłem jeszcze na tyle młody, by chcieć jej aprobaty.
"Masz problem z fiksacją, Tyler," powiedziała mi, głosem klinicznym, oderwanym – takim, jakim lekarz diagnozuje chorobę, a nie matka pociesza dziecko. "Powinieneś porozmawiać z kimś profesjonalnym o tym."
Zasugerowała terapię tak, jak wszystko – jakby oferowała coś, co wcale nie zamierzała spełnić.
Potem odeszła. Spakowała swoje designerskie walizki i czek z ugody i wyszła bez oglądania się za siebie, a ja zrozumiałem prawdziwą lekcję, którą chciała mi przekazać przez cały czas.
Przywiązanie to słabość. Pragnienie to słabość. Pozwolić, by ktoś się liczył, to wręczyć mu nóż, którego kiedyś użyje, żeby cię wypatroszyć.
"Masz obsesyjną naturę po ojcu," powiedziała mi kiedyś, pod koniec. "To cię zniszczy, jeśli na to pozwolisz."
Miałem dwanaście lat. Wtedy nie rozumiałem. Dziś rozumiem.
Nienawidzę matki za to, że odeszła. Nienawidzę jej jeszcze bardziej za to, że miała rację co do mnie. Najbardziej nienawidzę siebie za to, że wciąż na nowo udowadniam jej słuszność, za każdym razem, gdy jakaś rzecz przykuje moją uwagę i nie chce jej puścić.
Nie mogę sobie pozwolić na rozproszenia. Nie teraz. Grand Prix Monako za trzy tygodnie – najbardziej bezlitosny tor w kalendarzu Formuły 1, ten, który oddziela mistrzów od pozorantów.
Zespół liczy na mnie, że dowiozę punkty, a prasa już krąży, czekając, aż pęknę pod presją mojego debiutanckiego sezonu.
Całe moje mistrzostwo rozgrywa się w tym momencie. Może cała kariera.
A ja tu stoję, puls wciąż wali, myśli wciąż wracają do kasztanowych włosów, bosych stóp i ostrego dźwięku jej dłoni na mojej twarzy.
Ona naprawdę mnie spoliczkowała.
Myśl wciąż powraca, przerywając wszystko inne. Ta dziewczyna, która nic nie posiada, nic nie ma i powinna być wdzięczna za każdy oddech pod dachem mojego ojca – spojrzała mi prosto w oczy i mnie uderzyła.
Byłem twardy, zanim skończyłem ją przygniatać do regału. Teraz jestem na wpół twardy, tylko o tym myśląc.
Niewiele jest dziewczyn, które dotknęłyby mnie, zanim im na to pozwolę.
Modelki. Dziewczyny z towarzystwa. Dziewczyny z padoku i córki sponsorów, które krążą wokół mojego świata jak ćmy wokół drogich płomieni – wszystkie czekają na pozwolenie.
Czytają moje nastroje, przewidują moje pragnienia, układają się w takie kształty, jakie, jak sądzą, chcę zobaczyć. Nudzą mnie. Zawsze mnie nudziły.
Ta nie czekała. Ta spojrzała na mnie z wściekłością płonącą w tych ciepłych brązowych oczach i uderzyła mnie, bo na to zasłużyłem, bo pchnąłem ją za daleko, bo pod tą cichą powierzchownością ma kręgosłup ze stali.
Odsuwam się od okna i zdejmuję ubrania treningowe, idąc w stronę łazienki. Prysznic włącza się sykiem ciśnienia wody, para już osiada na szybie.
Wiem, co tu zrobię. Wiem, czyją twarz zobaczę za zamkniętymi powiekami, czyj głos będzie mi dźwięczał w głowie.
"Wolę umrzeć."
Cała ta wściekłość i bunt zamknięte w ciele, które drżało przy moim mimo siebie. Sposób, w jaki jęknęła, gdy moje udo przycisnęło się między jej nogi. Rumieniec zalewający jej policzki, nawet gdy jej słowa ociekały pogardą.
Wchodzę pod strumień i pozwalam, by mnie palił. Wspomnienie jej ciała przyciśniętego do mojego sprawia, że krew gwałtownie napływa mi do kutasa.
Zamierzam ją przelecieć.
To przekonanie osiada mi w kościach jak grawitacja, jak siła zakrętu przy stu sześćdziesięciu na godzinę, jak moment przed zgaśnięciem świateł, gdy wszystko inne przestaje istnieć.
Sprawię, że będzie o to błagać. I w końcu będzie.
Zawsze tak jest.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Ellie
Minęło kilka dni od czasu biblioteki, a ja stałam się duchem w swoim własnym, pożyczonym życiu. Zmapowałam też ich codzienne rutyny jak szpieg za linią wroga.
Tego właśnie chciałaś, mówię do siebie, jedząc kolację samotnie w swoim pokoju już czwarty wieczór z rzędu. Dystans, bezpieczeństwo, niewidzialność.
Ale piątego dnia ściany zaczynają przypominać trumnę. Potrzebuję powietrza. Muszę sobie przypomnieć, jak to jest istnieć w przestrzeni, która nie należy do McKinneyów.
Wieczór otula rezydencję. Zack jest w swoim gabinecie, drzwi zamknięte. Veronica wyjechała dziś rano na sesję do Miami. A Tyler—śledziłam jego kroki po kolacji, nasłuchiwałam drzwi, odetchnęłam dopiero, gdy cisza potwierdziła jego nieobecność.
Wybrzeże jest czyste.
Zsuwam się po schodach, moje bose stopy cicho stąpają po marmurze, kieruję się na patio, na plażę, gdziekolwiek, gdzie nieba jest dość, bym poczuła się mniej jakbym się dusiła.
Skręcam za róg i wpadam prosto na Dereka.
Moje ciało zderza się z jego klatką piersiową, a przeprosiny wysypują się z moich ust, zanim zdążę je powstrzymać. "O Boże, przepraszam, nie zauważyłam cię, nie zwracałam uwagi—"
Derek się śmieje—tym ciepłym, łatwym śmiechem, którego unikałam, jak wszystkiego innego—i łapie mnie za łokieć, by utrzymać w równowadze. "Hej. Wszystko w porządku, dziewczyno-duchu?"
Przezwisko brzmi dziwnie. "Dziewczyna-duch?"
"Tak cię nazywam w myślach." Uśmiecha się, ale pod spodem jest jakaś nuta, obserwacja. "Od kilku dni snujesz się po korytarzach. Pojawiasz się i znikasz. Powoli zaczynałem myśleć, że nauczyłaś się przechodzić przez ściany."
Nie wiem, co powiedzieć. Prawda—Ukrywam się przed twoim bratem, bo go spoliczkowałam, a potem prawie pozwoliłam mu zrobić ze mną rzeczy przy regale z książkami—nie wchodzi w grę.
Uśmiech Dereka gaśnie. Studiuje moją twarz, a ja widzę, jak kataloguje to, co widzi: cienie pod oczami, napięcie w ramionach, sposób, w jaki trzymam się jak przed uderzeniem.
"Kiedy ostatnio opuściłaś ten dom?" pyta.
Pytanie mnie zaskakuje. "Ja—co?"
"Opuszczałaś dom. Gdzieś poszłaś. Coś robiłaś." Przechyla głowę, miodowobrązowe loki opadają mu na czoło. "Jesteś tu prawie tydzień i nigdzie nie wyszłaś, prawda?"
Ta celność sprawia, że ściska mnie w klatce piersiowej. Powinnam to zbyć śmiechem, wymyślić wymówkę, wrócić do pokoju i zamknąć drzwi na klucz.
Zamiast tego słyszę, jak mówię: "Nie mam dokąd pójść."
Jego wyraz twarzy się zmienia—zaciekawienie ustępuje trosce, troska determinacji.
"Dobra," mówi. "Załóż buty."
"Co?"
"Buty. Te rzeczy, które zakłada się na stopy. Zakładaj." Już rusza w stronę garażu, mówiąc przez ramię. "Zabieram cię do centrum. Musisz zobaczyć te ściany z zewnątrz, a ja potrzebuję pretekstu, by nie przeglądać budżetów, których tata chce, żebym się zajął."
Powinnam odmówić. Powinnam się wycofać, przegrupować, utrzymać starannie wypracowany dystans.
"Dobrze," mówię, zaskakując samą siebie. "Dobrze."
Dwadzieścia minut później siedzę na miejscu pasażera w samochodzie Dereka, patrzę jak Los Angeles rozwija się za oknem. Miasto błyszczy i rozciąga się, pulsuje życiem, które wydaje się wręcz agresywne po hermetycznej ciszy rezydencji.
"To Griffith Observatory," mówi Derek, wskazując biały budynek na wzgórzu. "Najlepszy widok na miasto, jeśli nie liczyć mojego dachu. Tam jest znak Hollywood—mniejszy, niż się wydaje, prawda? A ten budynek, ten z zieloną markizą?" Uśmiecha się. "To restauracja, w której tata zaczynał, zanim miał pieniądze."
"Zanim powstało imperium warte miliard dolarów?" pytam, a lekkość w moim głosie mnie zaskakuje.
"To raczej przed miliardowym bólem głowy." Płynnie zmienia pas. "Nie zrozum mnie źle, kocham swoje życie. Ale oczekiwania taty to część pakietu, a te oczekiwania mają własne oczekiwania."
"Musi być fajnie, gdy ktoś w ogóle czegoś od ciebie oczekuje." Te słowa wyślizgują się, zanim zdążę je powstrzymać.
Derek rzuca mi spojrzenie, którego nie potrafię odczytać, ale nie naciska. Zamiast tego podgłaśnia muzykę i pozwala, by światła miasta wypełniły milczenie między nami.
Kończymy na dachu baru w centrum—aksamitne liny, ochroniarz, który kiwa do Dereka jak do starego znajomego, widok, który zapiera dech. Los Angeles rozpościera się pod nami, dywan świateł aż po ciemną krawędź Pacyfiku.
Derek zamawia drinki, o które nie pytam, i zbywa moje obawy. "Spokojnie, znają mnie tu. Poza tym wyglądasz, jakbyś potrzebowała czegoś mocniejszego niż sok pomarańczowy."
"Aż tak źle wyglądam?"
"Wyglądasz jak ktoś, kto mieszkał z moim bratem." Podsuwa mi szklankę. "Co znaczy, że wyglądasz na kogoś, kto potrzebuje drinka i pewnie jeszcze prawnika."
Śmieję się—naprawdę się śmieję—a dźwięk mnie zaskakuje. "Nie jest aż taki zły."
"Ellie." Brwi Dereka wędrują w górę. "Tyler sprawił, że nasza niania płakała tak bardzo, że zrezygnowała natychmiast. Mieliśmy siedem lat. Powiedział jej, że osiągnęła już wszystko w życiu i teraz będzie już tylko gorzej."
"To... wyjątkowo specyficzne okrucieństwo jak na siedmiolatka."
"Witaj w rodzinie McKinney." Unosi szklankę. "Za przetrwanie pierwszego tygodnia. Niech los ci sprzyja."
Potem rozmawiamy o niczym ważnym. O jego pracy w restauracjach—chaosie kuchni podczas wieczornego szczytu, satysfakcji z perfekcyjnej obsługi. O moich mętnych planach na studia.
Nie pyta o moich rodziców. Nie dotyka żadnej z ran, które ukrywam, a ulga jest aż oszałamiająca.
Gdy wychodzimy, nocne powietrze otula nas gęstym ciepłem. Derek proponuje spacer i się zgadzam. Ulice pulsują energią—pary trzymające się za ręce, grupy wylewające się z barów, śmiech unoszący się w gorącą ciemność.
Mijamy lodziarnię, jej okno świeci miękłym, zachęcającym światłem.
"Absolutnie nie," mówi Derek, już kierując mnie ku drzwiom. "Bezdyskusyjnie. Nie możesz poznać LA bez spróbowania lodów z LA."
Biorę wanilię, bo nie mogę wymyślić nic innego. Derek bierze coś absurdalnego, trzy smaki i za dużo dodatków, spacerujemy jedząc i nagle zauważam, że to pierwszy raz od pogrzebu, gdy cokolwiek wydaje się prawie normalne.
Ale upał nie odpuszcza. Lód topnieje szybciej niż mogę go zjeść, ścieka mi po palcach, a ja śmieję się z absurdu próby wyprzedzenia topniejących lodów.
"Chodź," mówi Derek, chwytając moją wolną dłoń. "Znam miejsce."
"Jakie miejsce?"
"Zaufaj mi."
Powinnam zadać więcej pytań. Powinnam się zawahać, przypomnieć sobie, że wcale tak dobrze go nie znam. A jednak pozwalam, by pociągnął mnie w dół ulicy, moje palce splecione z jego, topniejące lody lądują w najbliższym koszu.
Skręcamy za róg, potem za kolejny, aż nagle stoimy przed przemysłowym budynkiem. Derek wyciąga telefon, stuka w ekran, a boczne drzwi cicho się otwierają.
"Derek, co to jest?"
"Coś, co musisz zobaczyć."
Korytarz jest ciemny, powietrze z letniej gęstości przechodzi w chłodniejsze, gdy idziemy. Potem Derek otwiera kolejne drzwi i świat nagle otwiera się na chłód, światło i niemożliwe, lśniąco białe.
Lodowisko.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zimno wgryza się w moją skórę. Stoję na krawędzi lodowiska, palce zaciskam na bandzie tak mocno, że aż bolą mnie kostki.
Pojedyncza łyżwiarka sunie po lodzie—kobieta w połowie dwudziestki, poruszająca się z niewymuszoną gracją. Patrzę, jak zakreśla łuk, a moje ciało czuje echo tego ruchu we własnych mięśniach.
Kiedyś to robiłam. Kiedyś byłam taka.
— Hej. — Ręka Dereka znajduje moją, ciepła przy moich zmarzniętych palcach. — Będzie dobrze.
Chcę mu uwierzyć. Zamiast tego patrzę, jak łyżwiarka wiruje i czuję tylko ogromną, pustą przestrzeń tam, gdzie kiedyś mieszkała radość.
— Poznali się na lodzie — mówię, a słowa wypływają gdzieś z głębi, nieosłonięte. — Moi rodzice. Mieli piętnaście lat. Eliminacje do mistrzostw kraju juniorów, kategoria par. Mama zawsze mówiła, że na początku go nie znosiła—twierdziła, że był zarozumiały, jego przekładanki były niechlujne i za dużo się uśmiechał jak na kogoś z tak przeciętną pracą nóg.
Derek cicho się śmieje. — Brzmi jak początek historii miłosnej.
— To była historia miłosna. — Gardło mi się ściska. — Od tej pory byli nierozłączni. Wszystko robili razem—trenowali razem, startowali razem, razem zakończyli kariery, razem trenowali innych… Razem umarli.
Milknę, obserwując, jak łyżwiarka wykonuje layback spin, jej ciało wygięte wbrew grawitacji. Ruch jest piękny. Czuję otępienie.
— Przykro mi, że ich straciłaś — mówi szczerze—czuję to po tym, jak mocniej ściska moją dłoń.
Mrugam, by powstrzymać łzy, i słyszę, jak mówię: — To dziwne, ale czasem myślę, że nigdy tak naprawdę ich nie miałam.
Napinam się, czekając na odpowiedź Dereka. Ale zanim zdąży coś powiedzieć, łyżwiarka zbliża się do bandy. Schodzi z lodu, osłony na ostrzach stukają o gumową matę, a jej twarz rozświetla się na widok Dereka.
— Derek McKinney. Zszedłeś na moją halę treningową?
— Sarah. — Derek puszcza moją dłoń, by uścisnąć ją na krótko. — Pokazuję mojej przyrodniej siostrze okolicę. Ellie, to Sarah. Chodziliśmy razem do liceum. Trenuje na mistrzostwa kraju.
Oczy Sarah spotykają moje, pełne otwartej ciekawości. — Przyrodnia siostra? Nie wiedziałam, że taką masz.
— To świeża sprawa. — Derek mówi lekko. — Długa historia.
— Jak wszystkie. — Sarah uśmiecha się do mnie—ciepło, szczerze, bez cienia oczekiwań czy historii związanych z nazwiskiem McKinney. — Miło mi cię poznać. Przepraszam, że nie mogę zostać—jutro mam poranny lot. Ale lodowisko należy do was, jeśli macie ochotę.
Przerzuca torbę na ramię, macha i znika za tymi samymi drzwiami, którymi weszli.
Cisza, która następuje, jest jeszcze cięższa. Lodowisko rozciąga się przed nami, teraz puste, lód nietknięty, czekający.
— No więc — mówi Derek, odwracając się do mnie z błyskiem w oku. — Umiesz jeździć na łyżwach?
Patrzę na niego. To pytanie jest tak absurdalne—tak kompletnie, wręcz śmiesznie absurdalne—że z mojego gardła wydobywa się odgłos niedowierzania.
— Czy umiem jeździć? — powtarzam beznamiętnie. — Pytasz córkę Mary i Stephena Harmanów—brązowych medalistów olimpijskich—czy umiem jeździć na łyżwach.
Derek unosi ręce w udawanej kapitulacji. — Tylko sprawdzam. Niektóre umiejętności omijają jedno pokolenie. — Derek przez chwilę bada moją twarz. Potem pyta: — Chcesz pojeździć teraz?
Powinnam odmówić. Na lodzie czai się zbyt wiele duchów.
Ale moje stopy już kierują się do wypożyczalni, a w piersi zakwita lekkomyślność—rozpaczliwa potrzeba przypomnienia sobie, jakie to uczucie, zanim jazda na łyżwach stała się równoznaczna z porzuceniem.
Wypożyczone łyżwy są sztywne. Sznurowanie przychodzi mi automatycznie, a gdy wchodzę na lód, moje ciało wie, co robić, zanim nadąży za tym umysł.
Pierwszy ślizg jest niepewny. Drugi bardziej stabilny. Przy trzecim już jadę—naprawdę jadę—a lodowisko rozmywa się wokół mnie niczym na wpół zapomniany sen.
Derek wchodzi na lód z o wiele mniejszą gracją. Jego ręce wymachują, kostki się chwieją. Chwyta się bandy dla równowagi i rzuca mi spojrzenie pełne przesadzonej zdrady.
— Mogłaś mnie ostrzec, że jesteś w tym dobra.
— Nadążaj, McKinney. — Jadę tyłem, popisując się, nie mogąc się powstrzymać.
Derek odpycha się od bandy z przesadną pewnością siebie, ramiona rozłożone szeroko, jakby zamierzał podbić całe lodowisko.
Udaje mu się zrobić dokładnie trzy ślizgi, zanim jego lewa kostka się podwija i upada ciężko na tyłek, z hukiem, który odbija się echem po pustej arenie.
"To się nie wydarzyło," oznajmia z lodu, wskazując na mnie. "Nic nie widziałaś."
"Widziałam wszystko." Krążę wokół niego powoli na łyżwach, nie mogąc powstrzymać uśmiechu. "Włącznie z tym momentem, kiedy machałeś rękami jak żyrafa-niemowlę ucząca się chodzić."
Śmieje się, a jego głos odbija się od krokwi, wypełniając przestrzeń ciepłem, które nie ma prawa istnieć w budynku trzymanym w temperaturze zaledwie zera stopni.
Zaczynam się śmiać razem z nim, to nieznane uczucie rozluźnia ciasny węzeł, który mieszkał w mojej piersi od pogrzebu.
Próbujemy jeździć obok siebie, ale Derek nie ma żadnego wyczucia rytmu. Jego ramiona poruszają się w przeciwną stronę niż nogi, płozy zgrzytają zamiast sunąć, a co kilka sekund rzuca nim na bok, jakby lód próbował się go pozbyć.
"Jak możesz być aż tak zły?" pytam szczerze zdumiona. "Wychowałeś się w Kalifornii. Czy bogaci ludzie nie wysyłają swoich dzieci na wypasione lekcje jazdy na łyżwach?"
"Hokej," przyznaje, chwiejąc się niebezpiecznie. "Grałem w hokeja dokładnie jeden sezon, kiedy byłem—" Jego płoza zahacza o bruzdę i pada do przodu.
Sięgam po niego odruchowo. Jego ramiona oplatają moją talię, by się ustabilizować, moje dłonie zaciskają się na jego ramionach i przez chwilę jesteśmy tam zamrożeni—przyciśnięci do siebie, dyszący ciężko, jego twarz kilka centymetrów od mojej.
"Cześć," mówi z uśmiechem, patrząc na mnie z góry.
"Cześć i tobie." Odsuwam się, pchając go lekko w klatkę piersiową, ale uśmiecham się tak szeroko, że aż bolą mnie policzki. "Jesteś katastrofą na łyżwach."
Kolejne dziesięć minut spędzam próbując nauczyć go podstawowych przekładanek, a on spędza dziesięć minut upadając na coraz to bardziej kreatywne sposoby.
"Dobra," mówi bez tchu, chwytając mnie za ramię po kolejnej spektakularnej glebie. "Dobra, poddaję się. Jesteś lepsza ode mnie. Nigdy więcej nie podważę twoich łyżwiarskich kwalifikacji."
"Dobrze." Uśmiecham się, aż boli mnie twarz. "A teraz popatrz na to."
Odbijam się, zanim zdążę się zawahać. Nabieram prędkości, czuję, jak rytm osiada mi w kościach. Potem się obracam—ramiona blisko ciała, napięty brzuch, świat wiruje w znajomą smugę.
Potrójny toe loop. Moje ciało pamięta. Obrót jest czysty, płoza łapie lód z satysfakcjonującym szelestem.
Przez tę jedną idealną chwilę czuję się sobą.
Potem patrzę w górę.
Nad lodowiskiem wisi tablica wyników, cyfry świecą czerwienią. Mój mózg widzi tablicę i myśli: zawalenie, myśli: krzyk, myśli o ich ciałach pod gruzami—
Płoza źle łapie lód. Lód zbliża się gwałtownie.
Upadam, łapiąc oddech, ale powietrze nie chce nadejść. Obraz przed oczami się zwęża, czarne krawędzie wpełzają do środka, a gdzieś daleko słyszę głos Dereka wołający moje imię, ale brzmi jak spod wody, przytłumiony.
"Ellie. Ellie, popatrz na mnie."
Derek klęczy przede mną, kolana mokre od wody z lodu. "Oddychaj ze mną. Wdech nosem, wydech ustami. Tak jest. Jeszcze raz."
Podążam za jego głosem jak za liną ratunkową. Tunel powoli się cofa. Szum cichnie.
"Przepraszam." Głos Dereka jest ochrypły. "Boże, Ellie, jestem idiotą. Nie pomyślałem—że cię tu przyprowadzę—"
"Nic się nie stało." Słowa wyskrobują się ze mnie chropowato. "Derek. Nic się nie stało."
"Stało się." Przeciąga dłonią po włosach. "Chciałem tylko pomóc, a zamiast tego—"
"Pomogłeś." Obejmuję się ramionami, pozwalając drżeniu trwać, bo walka z nim zabrałaby energię, której nie mam.
Siada obok mnie na lodzie, tak blisko, że nasze ramiona się stykają. Chłód przenika nas oboje, ale żadne się nie podnosi. Po prostu siedzimy tam, pośrodku pustego lodowiska, otoczeni ciszą i cichym brzęczeniem systemu chłodniczego.
"Tak dla jasności," mówi w końcu Derek, "ten potrójny coś-tam? Zanim upadłaś? To było niesamowite."
Wydobywa ze mnie mokry śmiech. "Potrójny toe loop."
"Tak, właśnie to." Lekko szturcha mnie ramieniem. "Wiesz, że jesteś niesamowita?"
Nie wiem tego. Nie czuję się niesamowita. Czuję się złamana, zmarznięta, zawstydzona i dziwnie wdzięczna temu absurdalnemu chłopakowi, który siedzi ze mną na lodzie.
"Dzięki, że nie uciekłeś," mówię cicho.
"Nigdy." Mówi to po prostu, potem wstaje i podaje mi rękę. "Chodź, dziewczyno-duchu. Zabierzmy cię gdzieś, gdzie jest ciepło."
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować