Perspektywa Mii
* Dziesięć lat temu *
Mój ojciec umiera tej samej nocy, gdy Jared Morgan pyta mnie o imię, i jestem już prawie pewna, że wszechświat po prostu sobie ze mnie kpi.
Ale cofnijmy się trochę.
Kilka godzin wcześniej stoję przy tej samej kuchennej wyspie, udając, że przyszłam na tę imprezę studencką dla taniego piwa. A Olivia—moja najlepsza przyjaciółka, sumienie i osobista cheerleaderka—obserwuje mnie, jak obserwuję ogród, jakbym prowadziła jakąś inwigilację.
"Znów się gapisz," mówi, popijając coś, co wygląda jak radioaktywny odpad, i krzywi się. "On jest pijany, Mia. Zalany od siódmej. To nie jest twój moment z Disneya."
Ma rację. Zawsze ma rację, co, szczerze mówiąc, jest irytujące.
Ale Jared Morgan stoi tam w swojej futbolowej koszulce, szerokie ramiona i ta bezwysiłkowa charyzma. Śmieje się z czegoś, a moje głupie, zdradzieckie serce robi swoje.
To żałosne trzepotanie, które próbuję zabić od lat. Tego nie naprawiła ani logika, ani szacunek do samej siebie, ani specjalnie randkowanie z Ronem.
Oto co musisz wiedzieć: kocham się w Jaredzie Morganie od liceum.
Nie chodzi o tę słodką, zdrową miłostkę, przy której chichoczesz z przyjaciółkami i idziesz dalej.
To żałosny, wszechogarniający rodzaj zauroczenia, gdzie znasz na pamięć jego grafik treningów i "przypadkiem" przechodzisz obok siłowni o 15:47 w każdy wtorek, bo wtedy akurat wychodzi.
Próbowałam, okej? Naprawdę próbowałam.
Zaczęłam spotykać się z Ronem właśnie po to, by to zakończyć. Wybrać faceta, który naprawdę mnie zauważa, który odpisuje od razu, który zaprasza mnie do swojego stolika na lunchu, zamiast kazać mi krążyć wokół siebie trzy stoły dalej.
Ron mnie zauważył. Ron mnie wybrał.
To miało wystarczyć. To miało wszystko naprawić.
Ale stojąc tu, z pulsującym sercem za każdym razem, gdy śmiech Jareda niesie się przez podwórko, doskonale rozumiem, jak spektakularnie ten plan się nie udał.
"Potrzebuję powietrza," mówię do Olivii.
"Potrzebujesz terapii."
"To prawie to samo." Wymykam się w stronę werandy, zanim zdąży mnie powstrzymać, lawirując między pijanymi studentami i czerwonymi kubkami Solo, i wtedy mój przyjaciel Luke łapie mnie wzrokiem.
Stoi z drużyną futbolową, cały ten jego ponad sześć stóp cichej intensywności. Wie o Jaredzie. Wie od trzeciej klasy liceum, nosząc to w sobie razem ze wszystkimi sekretami, które mu wyjawiłam – i kilkoma, o których nie mówiłam.
Wtedy odzywa się głos za mną: "Za ładna jesteś, żeby stać tu sama."
Żołądek spada mi o trzy piętra.
Odwracam się i Jared stoi tuż przy mnie. Jego koszulka klei się do klatki, mokra od jakiejś gry alkoholowej, którą właśnie wygrał, i kiedy opiera się o barierkę obok mnie, jego ramię muska moje.
To jest to. To TEN moment. Dwa lata fantazji skondensowane w jedną, idealną…
"Pieniądze tatusia czy dobry gust?"
Patrzy na moją sukienkę i jego oczy suną powoli, rozmyślnie. Zaczynają od dekoltu, suną w dół, poświęcając uwagę każdemu centymetrowi, zanim wracają do moich oczu.
Powinnam powiedzieć coś czarującego. Kokieteryjnego. Coś, co powiedziałaby dziewczyna z jego wyobraźni. Podnoszę podbródek i: "Przynajmniej nie muszę harować w jakiejś gównianej pracy, żeby opłacić studia."
O Boże. O mój Boże. Czy ja właśnie…
Jego brwi unoszą się ze zdziwienia i przez pół sekundy myślę, że wszystko schrzaniłam. A potem wybucha śmiechem—takim zaskoczonym, autentycznym, który zaskakuje nawet jego samego.
Przygryza dolną wargę, kręcąc głową, jakby nie wierzył w to, co właśnie się wydarzyło, a kiedy spogląda na mnie znowu, wszystko jest już inne.
"Okej." Odkłada drinka na barierkę, nie przerywając kontaktu wzrokowego. "Okej, widzę cię."
Podchodzi bliżej. Niewiele, ale wystarczająco, żebym musiała lekko zadrzeć głowę, żeby utrzymać kontakt wzrokowy. Wystarczająco, by przestrzeń między nami stała się czymś, z czego istnienia zdaję sobie boleśnie, aż do bólu, sprawę.
"Nie jesteś jak reszta, prawda?"
Mówi to cicho, jakby do siebie, a jego ramię przesuwa się po barierce za mną i mój kręgosłup prostuje się w stronę tego ciepła jak roślina do światła. "Reszta kogo?"
"Wszystkich dziewczyn, które rzucały mi się na szyję przez całą noc." Jego spojrzenie na chwilę spada niżej i kiedy wraca do moich oczu, jest w nim coś, co sprawia, że moja skóra staje się zbyt ciasna. "Masz w sobie to… ‘Mam cię gdzieś’ vibe. To jest sexy."
Powinnam powiedzieć coś błyskotliwego. Coś, co pasowałoby do dziewczyny, za jaką mnie uważa.
Zamiast tego tylko na niego patrzę, a on patrzy na mnie i hałas imprezy ściska się w odległy szum.
Przez pięć szalonych sekund żyję w każdym pamiętniku, jaki kiedykolwiek napisałam. Tym, w którym zauważa mnie na korytarzu, tym, w którym siada obok mnie na lunchu, tym, w którym mówi moje imię, jakbym była jego.
Jedna dłoń Jareda unosi się, by odgarnąć kosmyk włosów z mojej twarzy—jego opuszek muska mój policzek, sunie w dół do linii żuchwy. Jego usta muskają muszlę mojego ucha, gdy się pochyla. „Zwiń się ze mną z tej imprezy. Znam miejsce, gdzie jest ciszej.”
Jego dłoń zsuwa się z mojej twarzy na talię, palce rozkładają się na mojej kości biodrowej i ten dotyk przesyła prąd wprost przez mój układ nerwowy.
Usta mi wysychają, a mózg całkowicie się wyłącza, bo Jared Morgan patrzy na mnie, jakbym była jedyną osobą na tej imprezie, a jego ręka jest na mnie i chce iść gdzieś ciszej i to się dzieje.
A potem mówi: „Jak masz na imię, piękna?”
I wszystko pęka na pół. Dwa lata tego faceta żyjącego bezczynnie w mojej głowie, lata chodzenia do tej samej szkoły i tych samych zajęć, a on nawet nie zna mojego imienia.
On mnie nie widzi naprawdę.
On po prostu jest kompletnie pijany i podrywa najbliższą dziewczynę stojącą sama.
„Mam chłopaka, Jared.”
Patrzy mi w oczy ułamek sekundy za długo, wzrusza ramionami z tym irytującym uśmiechem. „Jego strata, gdy zmienisz zdanie.”
Jeden z jego kolegów z drużyny krzyczy jego imię z podjazdu, pobrzękując kluczami do auta, i Jared rusza do samochodu bez chwili zawahania. Patrzę, jak wsiada z trzema innymi chłopakami, wszyscy chwieją się, śmieją, zbyt pijani, by iść prosto, nie mówiąc już o prowadzeniu auta.
Odjeżdżają w ciemność, a ja odwracam się z powrotem do imprezy i nie myślę o tym. Ledwo biorę oddech, gdy dłoń Rona zamyka się na moim łokciu.
„Co to, kurwa, miało być?”
Żołądek mi się zaciska. „Nic. Był pijany. On nawet…”
„Widziałem was.” Jego palce zamykają się na moim nadgarstku, ściskając tak mocno, że aż boli. „Nie obrażaj mojej inteligencji. Zniknęłaś na dwadzieścia minut, Mia.”
„Byłam tu tylko z O—”
„Z nim?” Podchodzi bliżej, przyciskając mnie do balustrady. „Myślisz, że jestem głupi? Myślisz, że nie widziałem, jak byliście do siebie przyciśnięci? Jakbyś właśnie…” Śmieje się, ale to brzydki, okrutny śmiech. „Chryste. Miałaś chociaż na tyle przyzwoitości, żeby się poprawić, zanim wróciłaś?”
„Nigdzie nie poszłam!” Mój głos się łamie. „Byłam tutaj. Zapytaj kogokolwiek.”
Olivia pojawia się za jego ramieniem, blada na twarzy. „Ron, co ty wyprawiasz.”
„Nie wtrącaj się.” Nawet nie odwraca głowy.
Luke podchodzi skądś z mojej lewej, ramiona wyprostowane. „Wszystko w porządku?”
„W porządku.” Wchodzę między nich szybko, ręką na klatce Rona, odsuwając wybuch od widowni. „Jest okej. Przyniosę ci piwo. Tyler tu jest—pytał o ciebie.”
Jego oczy szukają na mojej twarzy czegoś, za co mógłby mnie ukarać, ale pozostaję nieruchoma i nie daję mu nic.
Uścisk Rona w końcu słabnie, krew wraca do moich palców i prowadzę go po napoje. Jego ramię ostatecznie opada na moje ramiona, ciężkie i zawłaszczające, a ja składam się w przestrzeń, którą zdecydował, że mogę zajmować.
Przez następne godziny piję więcej, niż powinnam, próbując rozmyć brzegi jego uścisku na moim ramieniu i dźwięk głosu Jareda. Olivia trzyma się blisko, obserwuje mnie z tą zmarszczką między brwiami, która oznacza, że zapisuje wszystko, co wyciągnie później.
Impreza się przerzedza, a Ron przenosi się do środka na partyjkę w karty, gdy siedzę sama na tylnych schodach. Beton zimny przez sukienkę, głowa przyjemnie szumi po raz pierwszy tej nocy, gdy dzwoni mój telefon.
Na ekranie wyświetla się imię Mamy i to nie jest dobry znak.
Nie o północy, nie kiedy wie, że jestem poza domem.
„Mia. Skarbie. Twój tata…” Jej głos brzmi, jakby coś się rozpadło, a ktoś próbował to poskładać drżącymi rękami. „Był wypadek samochodowy godzinę temu. On… Policja zadzwoniła, żeby potwierdzić jego…”
Nie może dokończyć. Dławi się łzami i nie musi kończyć.
Słowa, których nie wypowiada, i tak docierają.
Mój tata nie żyje. Nie wyobrażałam sobie wtedy, że od tego momentu moje życie zamieni się w koszmar na żywo.
Nie wiedziałam też wtedy, że jestem w ciąży, aż do dwóch tygodni po pogrzebie taty.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Czasy współczesne *
"Jak się ostatnio miewa nasz chłopiec?" – pyta Olivia, nalewając wino do mojego kieliszka.
"Tak samo jak wtedy, gdy widziałam go kilka godzin temu w szpitalu." Biorę kieliszek. "Co nie znaczy wiele, sama wiesz, jaki jest William."
Ona wie. To ona siedziała obok mnie w gabinecie kardiologa nieco ponad rok temu, gdy lekarz tłumaczył, co oznacza zwężenie zastawki aortalnej w klatce piersiowej mojego ośmioletniego syna.
Tego wieczoru układamy się na naszych zwyczajowych miejscach — niedopasowane kieliszki i nogi podwinięte pod siebie. To właśnie trzymało mnie przy zdrowych zmysłach przez lata z Ronem, przez diagnozę, przez noce, kiedy ściany mieszkania kurczyły się do rozmiaru trumny.
Olivia na moim mikroskopijnym balkonie z tanim winem i bez osądzania.
Niektóre kobiety mają terapeutki. Ja mam to.
"Jakieś wieści w sprawie terminu operacji?"
Zamiast odpowiedzieć od razu, upijam łyk. Sześcio-dolarowe wino jest okropne, ale i tak je piję. "Pracuję nad tym."
"Pracujesz, czyli...?"
"Czyli nie mam pojęcia, jak mam to sfinansować, a gdy myślę o tym dłużej niż trzydzieści sekund, zaczynają mi się trząść ręce."
Odstawiam kieliszek, podczas gdy Olivia obserwuje mnie znad swojego. Pozwala ciszy trwać dokładnie tak długo, jak jestem w stanie to wytrzymać. "Ron się odzywał, przysłał jakieś pieniądze?"
"Ron nie przysłał ani grosza, odkąd wyszedł po diagnozie Williama i gdy dostaliśmy pierwsze rachunki za leczenie."
"Naprawdę nic?"
"Cóż, jest zajęty zabawą w dom z Jessicą, a ona jest kosztowna w utrzymaniu. Nasz syn nie istnieje w tym kodzie pocztowym." Przesuwam kciukiem po krawędzi kieliszka. "Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy, powiedział mi, że choroba dziecka to moja wina. Moje geny, mój problem."
"Powiedział to. Dosłownie te słowa."
"Tak, osiem lat małżeństwa i to jego pożegnalna teza."
Najgorsze? To nawet nie jest dno. Dno było dziesięć lat temu.
Dno to stać w kuchni rodzinnego domu dwa dni po pogrzebie taty, gapić się w zawiadomienie o egzekucji komorniczej, podczas gdy prawnik tłumaczy, że długi firmy i majątek osobisty to najwyraźniej jedno i to samo, gdy twój ojciec umiera, mając więcej długów niż własności.
Dno to rzucić studia, bo nie stać mnie na czesne, i patrzeć, jak cała moja przyszłość zapada się w czarną dziurę. Dno to oświadczyny Rona Scotta niedługo po tym — nie dlatego, że mnie kochał, tylko dlatego, że mnie zapłodnił.
A mama… Kochała tatę tak bezgranicznie, że jego strata złamała w niej coś fundamentalnego. Przestała jeść, spać, udawać, że cokolwiek ma jeszcze znaczenie.
Znalazłam ją sześć miesięcy po śmierci taty, będąc w ósmym miesiącu ciąży. Puste butelki po tabletkach na stoliku nocnym, liścik z napisem 'przepraszam', który wywołał u mnie przedwczesny poród ze skrajnego stresu.
Więc tak. Dno to zostać sierotą i młodą matką jednocześnie w wieku dziewiętnastu lat, mając w rękach tylko okruchy dawnych lat i niewiernego męża.
Naprawdę wierzyłam, że małżeństwo coś naprawi. Że zostanie panią Scott jakoś cofnie fakt, że byłam kiedyś Mia Smith, dziewczyną z obiecującą przyszłością i ojcem właścicielem rozwijającej się firmy.
Pamiętam pierwszy raz, gdy Ron chwycił mnie za ramię tak mocno, że zostały siniaki. Kupiłam złe mleko. Pełnotłuste zamiast dwuprocentowego, jakby to tłumaczyło odciski palców, które zostały fioletowe przez tydzień.
Pamiętam też myśl: to i tak lepsze niż być bezdomną z dzieckiem.
Tak nisko była ustawiona poprzeczka.
"Byłam głupia, pozwalając Ronowi wmówić mi, że potrzebuję ratunku. Że powinnam być wdzięczna, iż chce mnie poślubić, kiedy nie mam nic do zaoferowania. Bez dyplomu, bez perspektyw, bez rodziny. Tylko ciężarna dziewczyna z martwymi rodzicami i brakiem innych opcji."
Uścisk Olivii na kieliszku się wzmacnia. "Miał być twoim partnerem."
"Był moim strażnikiem." Wino sprawia, że jestem szczera. Lekkomyślna. "A to znosiłam tylko po to, by znaleźć SMS-y od Jessiki. Miesiące 'Tęsknię za tobą, kochanie' i 'kiedy ją zostawisz', podczas gdy ja spałam na szpitalnym krześle obok łóżka naszego syna."
"Spaliłabym wszystkie ślady po tym człowieku. I posoliła ziemię."
"Ustaw się w kolejce." Nalewam kolejny kieliszek rękami, które nie są już zupełnie pewne.
Olivia przechyla głowę, przyjmując swój kieliszek. "Czemu wciąż nie zmieniłaś nazwiska z powrotem na Smith? Wciąż chodzisz jako Mia Scott, jakbyś była mu coś winna."
Śmiech wyrywa się ze mnie. "Liv, ledwo stać mnie na jedzenie. Myślisz, że mam czas biegać po sądach w sprawie nazwiska? Mam trochę większe problemy."
Ona odchyla się do tyłu, a cisza, która nastaje, jest tak gęsta, że mogłabym się nią zadławić. Potem coś się w niej zmienia — zmarszczka między brwiami wygładza się, usta drgają.
"Myślę, że musimy porozmawiać o czymś pozytywnym. Więc…" Miesza winem w kieliszku. "Spotkałam ostatnio Luke’a Matthewsa."
Moje brwi unoszą się, zanim zdążę się powstrzymać. Nie widziałam Luke’a od roku, w którym musiałam rzucić studia, i wszystkich kolejnych problemów.
"Kawiarnia koło stadionu. Odwracam się i oto on — dwa razy większy niż go zapamiętałam, kurtka Ashcats na ramionach, które teraz mogłyby zablokować drzwi." Uśmiecha się. "Rozmawialiśmy godzinę."
"O czym?"
"O liceum. O studiach. O jego karierze futbolisty. Wiesz, że gra teraz jako linebacker w Ashcats? Zawodowa drużyna, cała ta otoczka." Zatrzymuje się, patrząc na mnie znad kieliszka. "Rozmawialiśmy też o tobie. Powiedziałam mu o twoim rozwodzie."
"Powiedziałaś mu…"
"I powinnaś była zobaczyć jego minę, Mia!" Pochyla się do przodu, jej kolano dotyka mojego. "Zapalił się natychmiast, gdy tylko usłyszał twoje imię. Pamiętasz, jak patrzył na ciebie w szkole? Jakbyś zawiesiła księżyc i nawet tego nie zauważyła?"
Wskazuje na mnie kieliszkiem. "Ten sam wzrok. Po tylu latach — i wciąż ten sam."
Moje oczy znajdują barierkę, rdzawą plamkę, którą od dawna miałam wyszorować.
Bardzo interesująca rdza. Niezwykle absorbująca.
"Jest wolny, tak przy okazji. I poprosił o twój numer." Olivia szturcha moje kolano. "Dałam mu go."
Wino prawie wytryskuje mi nosem. "Dałaś mu mój numer?"
"Jest miły, stabilny, ma prawdziwą karierę i jest w pół zakochany w tobie od liceum." Wzrusza ramionami z miną kogoś, kto popełnił przestępstwo i nie czuje najmniejszych wyrzutów sumienia. "Mogłaś trafić gorzej. Trafiłaś gorzej."
Otwieram usta, by zaprotestować. Ta bezczelność, naruszenie granic, czysta oliviowatość tego wszystkiego… Ale zanim wypowiem słowa, coś ciepłego pęka pod moimi żebrami.
Kąciki ust drgają, ledwo zauważalnie, ale to pierwszy prawdziwy uśmiech od tygodni i obie o tym wiemy. Wtedy przypominam sobie, że ja też mam dla niej wiadomość.
"Zwolnili mnie." Jej kieliszek zatrzymuje się w połowie drogi do ust. "Diner obciął godziny i nie załapałam się na grafik. Nic na oku, żadnych perspektyw, a czynsz za dwa tygodnie…"
"Przykro mi…" Olivia sięga, by ująć moją dłoń i delikatnie ją ściska.
Kiwnęłam głową i pozwoliłam, by miasto pod nami wypełniło ciszę swoim szumem.
Potem odstawia kieliszek i patrzy na mnie z tą szczególną nieruchomością, gdy jest pielęgniarką, a nie przyjaciółką.
"Może szukają kogoś do pomocy na obiekcie Ashcats, a Luke mógłby pomóc? Wspominał coś takiego, chyba," mówi cicho. "Sprzątanie, konserwacja. Nic wielkiego, ale stabilnie i z benefitami."
Słowo sprzątanie spada mi do żołądka jak kamień. Czy ta Mia, którą byłam kiedyś, wyobrażałaby sobie pracę woźnej, by ratować życie swojego dziecka?
"Mia…" Głos Olivii jest teraz stanowczy, nie ma już w nim miękkości wina. "To wypłata, porozmawiaj z nim. Jaka jest alternatywa?"
Alternatywa to matematyka, którą wciąż uprawiam, patrząc na konto bankowe. Alternatywa to leczenie, na które mnie nie stać, i czas, którego z każdym dniem jest mniej.
Alternatywa to mój syn w szpitalnej sali i ja, owinięta dumą niczym kocem, który nie grzeje.
Więc może to jest moja ostatnia nadzieja.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Siedzę na podłodze w kuchni z paragonami za leczenie Williama, gdy mój telefon wibruje o kafelki.
Nieznany numer. Prawie nie odbieram, ale coś mnie jednak do tego skłania.
– Mia? Tu Luke… Luke Matthews. – Pauza. – Olivia dała mi twój numer, mam nadzieję, że to w porządku.
Jego głos jest ciepły i lekko nerwowy na krawędziach, a mnie trafia gdzieś za mostkiem, jakbym usłyszała piosenkę, którą zapomniałam, że znam.
Przez dwa dni gapiłam się na karteczkę Olivii przyklejoną do lodówki, zbierając się na odwagę, żeby zadzwonić. To, że on był pierwszy, rozluźnia coś w mojej klatce piersiowej, czego nawet nie byłam świadoma, że było spięte.
– Luke. – Uśmiecham się do podłogi w kuchni jak idiotka. – Tak. Tak, to w porządku.
– Super! Powinniśmy się spotkać. – Słyszę uśmiech w jego głosie, wyraźnie. – Wolę porozmawiać na żywo niż przez telefon.
– Luke, nie wiem, czy…
– U Rosie’s. Dzisiaj o drugiej. – Pauza. – Pamiętasz Rosie’s?
Oczywiście, że pamiętam tę knajpę koło kampusu z popękanymi winylowymi ławkami i kawą, która smakowała, jakby ją parzono jeszcze podczas zimnej wojny. – Pamiętam Rosie’s.
– Dobrze. Będę tym dużym facetem w boksie, wyglądającym na zdenerwowanego.
Rozłączam się i siedzę przez chwilę z paragonami na kolanach, kciukiem wciąż ciepłym od ekranu telefonu, zanim wreszcie się zbieram i wsiadam w autobus na drugi koniec miasta.
W Rosie’s nic się nie zmieniło. Ten sam popękany szyld, ten sam dzwonek nad drzwiami, ten sam zapach przypalonej kawy i ciasta naleśnikowego, który pewnie jest starszy ode mnie.
On już siedzi w boksie, gdy wchodzę, i przez chwilę po prostu stoję w progu, próbując przetrawić tę różnicę, bo… o cholera.
Luke, którego pamiętałam, był chudy. Same łokcie i kolana, taki wysoki, który jeszcze nie wiedział, co zrobić ze swoim wzrostem. Ten Luke wypełnia cały boks. Jego kurtka Ashcats jest rzucona na siedzenie obok, a szerokimi ramionami mógłby zastawić cały korytarz.
Zauważa mnie i wstaje tak gwałtownie, że uderza w stół, a potem rusza w moją stronę – ściana mięśni w termicznej henleyce, która leży na nim idealnie – i nagle mnie przytula.
Solidnie. Ciepło. Obejmuje mnie całkowicie, a ja muszę odchylić głowę, żeby móc oddychać. Pachnie czystym praniem i czymś jeszcze – perfumami może, albo po prostu sobą – a brodę opiera na mojej głowie o ułamek sekundy dłużej, niż wypada.
– Zrobiłaś się mniejsza – mówi w moje włosy.
– Ty zrobiłeś się śmieszny. – Odsuwam się i muszę zadrzeć głowę wysoko. Kiedy on urósł aż tak? – Czym cię karmią?
– Szejkami białkowymi i egzystencjalnym niepokojem. – Uśmiecha się – ten sam uśmiech, dokładnie ten sam – a w mojej klatce robi się dziwnie. – Głównie szejkami białkowymi.
Wsuwamy się do boksu, a on i tak jest zbyt duży, jego kolana obijają się o moje pod stołem. Nie przesuwa ich. Ja też nie. Od razu jest łatwo, jak zawsze z Lukiem – bez udawania, bez pozy.
Po prostu dwoje ludzi, którzy pamiętają siebie sprzed czasów, gdy świat zrobił się ciężki.
– No więc – mówi Luke, gdy kelnerka odchodzi. – Jak się masz?
To pytanie jest tak niewystarczające wobec dekady, którą próbujemy nadgonić, że prawie się śmieję. – Od czego mam zacząć?
– Od czego chcesz. – Odsuwa się, opierając ramię na oparciu boksu, a w tej pozycji koszulka jeszcze bardziej opina mu się na klatce. Zauważam to. Nie jestem martwa. – Mamy czas.
Więc mu opowiedziałam. Najpierw skrót – o stanie Williama, lekach, wizytach w szpitalu, operacji, na którą ścigamy się z czasem, i o moich zmaganiach. Słucha, nie robiąc tej miny pełnej współczucia, której zdążyłam nienawidzić. Po prostu kiwa głową, zadaje pytania, po których widać, że naprawdę słucha.
– Dość już o mojej katastrofie – mówię. – Jak wielka liga?
Jego twarz rozjaśnia się i zaczyna opowiadać historię o swoim pierwszym tygodniu z Ashcats – jak przyszedł na trening z koszulką założoną tył na przód i starsi zawodnicy kazali mu tak robić każde ćwiczenie przez całą sesję.
Robi wszystkie głosy i śmieję się tak mocno, że prawie kawa wylewa mi się nosem.
– Spaliłem wodę w zeszłym tygodniu – mówi śmiertelnie poważnie.
– To fizycznie niemożliwe.
– A jednak… – Śmiech cichnie, zamieniając się w coś spokojniejszego.
– Jesteś zawodowym sportowcem, a nie umiesz zagotować wody.
– Na moje usprawiedliwienie, byłem bardzo rozkojarzony.
– Czym?
Jego oczy na moment zatrzymują się na moich o sekundę za długo. – Różnymi rzeczami.
Coś ciepłego rozwija się w moim brzuchu, zanim nieumyślnie odpływamy myślami wstecz. Liceum, pierwszy rok studiów, imprezy, które przetrwaliśmy, egzaminy końcowe, do których zarywaliśmy noce. Legendarne pijatyki Kyle’a Brennana. Katastrofalna próba fryzury Olivii na bal, przez którą wyglądała, jakby przegrała walkę z lokówką.
„Za dużo myślę o tamtych czasach”, mówi Luke, obracając kubek w dłoni powoli. „Zanim wszystko stało się… skomplikowane.”
Ciężar tego, czego nie mówi, zawisa między nami.
Zanim mój ojciec umarł. Zanim moja mama. Zanim Ron. Zanim stałam się tą wersją siebie — tą, która jedzie autobusem do baru mlecznego, wbrew starej Mii, którą wożono tam drogim samochodem jej taty.
„Tak”, mówię. „Ja też.”
„Więc co się stało?” Obraca kubek w dłoniach. „Po tym, jak odeszłaś z uczelni. Olivia opowiadała mi urywki, ale nigdy całości.”
Przeplatam palce przez ucho kubka. Ceramika jest ciepła, skupiam się na tym.
„Firma taty nie była tym, za co wszyscy ją mieli.” Słowa wychodzą płasko. „Po wypadku wyszły na jaw długi — pożyczki, lewarowane umowy, wszystko na nazwisko mamy…”
„Jak bardzo źle?”
„Na tyle, że sprzedaż firmy ledwie pokryła zobowiązania.” Upijam łyk. Kawa już wystygła, ale piję mimo to. „Zero spadku. Żadnego funduszu powierniczego. Moje czesne nie było z żadnego stypendium, a kiedy pieniądze zniknęły, zniknęło też moje miejsce.”
„A twoja mama?” Jego głos jest ostrożny. Jakby już wiedział.
„Nie dała rady. Straciła męża, dom, patrzyła, jak wszystko się rozpada.” Jego palce przestają obracać kubek. Gdy kelnerka znów do nas podchodzi, Luke zbywa ją gestem, nawet nie patrząc. „To ja ją znalazłam.”
Luke nie mówi „przykro mi”. Przekłada rękę przez stół i kładzie ją na mojej — dłoń płasko, ciepła, pewna. Nie odsuwam się. Jego kciuk przesuwa się powoli po moich kostkach. Uspokajająco, powoli, aż na moment zatrzymuje mi się oddech i po prostu siedzimy tak przez chwilę.
Potem pochyla się, opiera łokcie na stole, i jego wyraz twarzy poważnieje. „Jak mogę pomóc?”
Pytanie spada między nami jak granat. „Luke…”
„Mówię poważnie.” Ściska moją dłoń mocniej. „Czego potrzebujesz? Pieniędzy na operację? Miejsca do spania? Prawnika, żeby pociągnął Rona do odpowiedzialności za alimenty?” Jego oczy są intensywne, badają moją twarz. „Po prostu powiedz, czego ci trzeba, a to załatwię.”
Zaciska mi się gardło. Bo oczywiście, że by to zrobił. Oczywiście, że stary przyjaciel Luke usiadłby tutaj, w tej byle jakiej knajpie, i próbował poskładać mi życie bez cienia wahania.
Jakby to było takie proste. Jakbym była warta ratunku.
Stara Mia powiedziałaby tak. Pozwoliłaby mu pomóc. Wzięłaby wszystko, co oferował, obiema rękami.
Ta wersja mnie? Nauczyła się, że każda pomoc ma swoją cenę. Że nic nie jest za darmo. „Nie potrzebuję jałmużny, Luke.”
„To nie—”
„Olivia wspominała, że mówiłeś coś o pracy.” Odsuwam dłoń, obejmuję kubek obiema rękami, zwiększając dystans. „W ośrodku drużyny, tego potrzebuję. Po prostu… informacji o tej pracy.”
Coś przemyka po jego twarzy. Może rozczarowanie, może ból. Ale szybko się zbiera, odchyla się, daje mi przestrzeń.
„Jasne.” Ochrząkuje. „Tak, oczywiście. Mój kumpel Gary mówił, że ma problem ze znalezieniem personelu sprzątającego, więc…” Obserwuje moją twarz, gdy to mówi. „Mogę pogadać z Garym. Jestem pewien, że możesz zacząć już jutro, jeśli chcesz.”
Pochyla się znów i nagle jesteśmy wystarczająco blisko, żebym mogła dostrzec ciemne plamki w jego oczach.
Powinnam podziękować. Docenić to — że ryzykuje swoją reputację dla mnie, korzysta z przysług, próbuje pomóc tak, bym nie czuła się jak biedaczka.
Patrzę na niego — naprawdę patrzę. Jest w nim coś więcej niż przyjaźń, coś ostrożnego i cierpliwego ukrytego tuż za oczami, jakby było tam od lat. Słowa więzną mi w gardle.
„Dobrze,” mówię, kiwając głową. „Jutro.”
Na jego twarzy pojawia się szeroki, szczery uśmiech — z ulgą i z czymś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.
„Świetnie.” Daje znak o rachunek. „Wyślę ci szczegóły SMS-em.”
Cheryl kładzie rachunek na stole, a Luke łapie go, zanim zdążę sięgnąć po portfel. „Luke…”
„Nie.” Już wyciąga kartę. „Pozwól mi za to zapłacić. Proszę.”
To taka drobnostka. Filiżanka kawy i jakieś naleśniki, których prawie nie tknął, bo był zbyt zajęty rozmową ze mną.
Ale to znaczy o wiele więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować