* Czasy współczesne *
"Jak się ostatnio miewa nasz chłopiec?" – pyta Olivia, nalewając wino do mojego kieliszka.
"Tak samo jak wtedy, gdy widziałam go kilka godzin temu w szpitalu." Biorę kieliszek. "Co nie znaczy wiele, sama wiesz, jaki jest William."
Ona wie. To ona siedziała obok mnie w gabinecie kardiologa nieco ponad rok temu, gdy lekarz tłumaczył, co oznacza zwężenie zastawki aortalnej w klatce piersiowej mojego ośmioletniego syna.
Tego wieczoru układamy się na naszych zwyczajowych miejscach — niedopasowane kieliszki i nogi podwinięte pod siebie. To właśnie trzymało mnie przy zdrowych zmysłach przez lata z Ronem, przez diagnozę, przez noce, kiedy ściany mieszkania kurczyły się do rozmiaru trumny.
Olivia na moim mikroskopijnym balkonie z tanim winem i bez osądzania.
Niektóre kobiety mają terapeutki. Ja mam to.
"Jakieś wieści w sprawie terminu operacji?"
Zamiast odpowiedzieć od razu, upijam łyk. Sześcio-dolarowe wino jest okropne, ale i tak je piję. "Pracuję nad tym."
"Pracujesz, czyli...?"
"Czyli nie mam pojęcia, jak mam to sfinansować, a gdy myślę o tym dłużej niż trzydzieści sekund, zaczynają mi się trząść ręce."
Odstawiam kieliszek, podczas gdy Olivia obserwuje mnie znad swojego. Pozwala ciszy trwać dokładnie tak długo, jak jestem w stanie to wytrzymać. "Ron się odzywał, przysłał jakieś pieniądze?"
"Ron nie przysłał ani grosza, odkąd wyszedł po diagnozie Williama i gdy dostaliśmy pierwsze rachunki za leczenie."
"Naprawdę nic?"
"Cóż, jest zajęty zabawą w dom z Jessicą, a ona jest kosztowna w utrzymaniu. Nasz syn nie istnieje w tym kodzie pocztowym." Przesuwam kciukiem po krawędzi kieliszka. "Ostatnim razem, gdy rozmawialiśmy, powiedział mi, że choroba dziecka to moja wina. Moje geny, mój problem."
"Powiedział to. Dosłownie te słowa."
"Tak, osiem lat małżeństwa i to jego pożegnalna teza."
Najgorsze? To nawet nie jest dno. Dno było dziesięć lat temu.
Dno to stać w kuchni rodzinnego domu dwa dni po pogrzebie taty, gapić się w zawiadomienie o egzekucji komorniczej, podczas gdy prawnik tłumaczy, że długi firmy i majątek osobisty to najwyraźniej jedno i to samo, gdy twój ojciec umiera, mając więcej długów niż własności.
Dno to rzucić studia, bo nie stać mnie na czesne, i patrzeć, jak cała moja przyszłość zapada się w czarną dziurę. Dno to oświadczyny Rona Scotta niedługo po tym — nie dlatego, że mnie kochał, tylko dlatego, że mnie zapłodnił.
A mama… Kochała tatę tak bezgranicznie, że jego strata złamała w niej coś fundamentalnego. Przestała jeść, spać, udawać, że cokolwiek ma jeszcze znaczenie.
Znalazłam ją sześć miesięcy po śmierci taty, będąc w ósmym miesiącu ciąży. Puste butelki po tabletkach na stoliku nocnym, liścik z napisem 'przepraszam', który wywołał u mnie przedwczesny poród ze skrajnego stresu.
Więc tak. Dno to zostać sierotą i młodą matką jednocześnie w wieku dziewiętnastu lat, mając w rękach tylko okruchy dawnych lat i niewiernego męża.
Naprawdę wierzyłam, że małżeństwo coś naprawi. Że zostanie panią Scott jakoś cofnie fakt, że byłam kiedyś Mia Smith, dziewczyną z obiecującą przyszłością i ojcem właścicielem rozwijającej się firmy.
Pamiętam pierwszy raz, gdy Ron chwycił mnie za ramię tak mocno, że zostały siniaki. Kupiłam złe mleko. Pełnotłuste zamiast dwuprocentowego, jakby to tłumaczyło odciski palców, które zostały fioletowe przez tydzień.
Pamiętam też myśl: to i tak lepsze niż być bezdomną z dzieckiem.
Tak nisko była ustawiona poprzeczka.
"Byłam głupia, pozwalając Ronowi wmówić mi, że potrzebuję ratunku. Że powinnam być wdzięczna, iż chce mnie poślubić, kiedy nie mam nic do zaoferowania. Bez dyplomu, bez perspektyw, bez rodziny. Tylko ciężarna dziewczyna z martwymi rodzicami i brakiem innych opcji."
Uścisk Olivii na kieliszku się wzmacnia. "Miał być twoim partnerem."
"Był moim strażnikiem." Wino sprawia, że jestem szczera. Lekkomyślna. "A to znosiłam tylko po to, by znaleźć SMS-y od Jessiki. Miesiące 'Tęsknię za tobą, kochanie' i 'kiedy ją zostawisz', podczas gdy ja spałam na szpitalnym krześle obok łóżka naszego syna."
"Spaliłabym wszystkie ślady po tym człowieku. I posoliła ziemię."
"Ustaw się w kolejce." Nalewam kolejny kieliszek rękami, które nie są już zupełnie pewne.
Olivia przechyla głowę, przyjmując swój kieliszek. "Czemu wciąż nie zmieniłaś nazwiska z powrotem na Smith? Wciąż chodzisz jako Mia Scott, jakbyś była mu coś winna."
Śmiech wyrywa się ze mnie. "Liv, ledwo stać mnie na jedzenie. Myślisz, że mam czas biegać po sądach w sprawie nazwiska? Mam trochę większe problemy."
Ona odchyla się do tyłu, a cisza, która nastaje, jest tak gęsta, że mogłabym się nią zadławić. Potem coś się w niej zmienia — zmarszczka między brwiami wygładza się, usta drgają.
"Myślę, że musimy porozmawiać o czymś pozytywnym. Więc…" Miesza winem w kieliszku. "Spotkałam ostatnio Luke’a Matthewsa."
Moje brwi unoszą się, zanim zdążę się powstrzymać. Nie widziałam Luke’a od roku, w którym musiałam rzucić studia, i wszystkich kolejnych problemów.
"Kawiarnia koło stadionu. Odwracam się i oto on — dwa razy większy niż go zapamiętałam, kurtka Ashcats na ramionach, które teraz mogłyby zablokować drzwi." Uśmiecha się. "Rozmawialiśmy godzinę."
"O czym?"
"O liceum. O studiach. O jego karierze futbolisty. Wiesz, że gra teraz jako linebacker w Ashcats? Zawodowa drużyna, cała ta otoczka." Zatrzymuje się, patrząc na mnie znad kieliszka. "Rozmawialiśmy też o tobie. Powiedziałam mu o twoim rozwodzie."
"Powiedziałaś mu…"
"I powinnaś była zobaczyć jego minę, Mia!" Pochyla się do przodu, jej kolano dotyka mojego. "Zapalił się natychmiast, gdy tylko usłyszał twoje imię. Pamiętasz, jak patrzył na ciebie w szkole? Jakbyś zawiesiła księżyc i nawet tego nie zauważyła?"
Wskazuje na mnie kieliszkiem. "Ten sam wzrok. Po tylu latach — i wciąż ten sam."
Moje oczy znajdują barierkę, rdzawą plamkę, którą od dawna miałam wyszorować.
Bardzo interesująca rdza. Niezwykle absorbująca.
"Jest wolny, tak przy okazji. I poprosił o twój numer." Olivia szturcha moje kolano. "Dałam mu go."
Wino prawie wytryskuje mi nosem. "Dałaś mu mój numer?"
"Jest miły, stabilny, ma prawdziwą karierę i jest w pół zakochany w tobie od liceum." Wzrusza ramionami z miną kogoś, kto popełnił przestępstwo i nie czuje najmniejszych wyrzutów sumienia. "Mogłaś trafić gorzej. Trafiłaś gorzej."
Otwieram usta, by zaprotestować. Ta bezczelność, naruszenie granic, czysta oliviowatość tego wszystkiego… Ale zanim wypowiem słowa, coś ciepłego pęka pod moimi żebrami.
Kąciki ust drgają, ledwo zauważalnie, ale to pierwszy prawdziwy uśmiech od tygodni i obie o tym wiemy. Wtedy przypominam sobie, że ja też mam dla niej wiadomość.
"Zwolnili mnie." Jej kieliszek zatrzymuje się w połowie drogi do ust. "Diner obciął godziny i nie załapałam się na grafik. Nic na oku, żadnych perspektyw, a czynsz za dwa tygodnie…"
"Przykro mi…" Olivia sięga, by ująć moją dłoń i delikatnie ją ściska.
Kiwnęłam głową i pozwoliłam, by miasto pod nami wypełniło ciszę swoim szumem.
Potem odstawia kieliszek i patrzy na mnie z tą szczególną nieruchomością, gdy jest pielęgniarką, a nie przyjaciółką.
"Może szukają kogoś do pomocy na obiekcie Ashcats, a Luke mógłby pomóc? Wspominał coś takiego, chyba," mówi cicho. "Sprzątanie, konserwacja. Nic wielkiego, ale stabilnie i z benefitami."
Słowo sprzątanie spada mi do żołądka jak kamień. Czy ta Mia, którą byłam kiedyś, wyobrażałaby sobie pracę woźnej, by ratować życie swojego dziecka?
"Mia…" Głos Olivii jest teraz stanowczy, nie ma już w nim miękkości wina. "To wypłata, porozmawiaj z nim. Jaka jest alternatywa?"
Alternatywa to matematyka, którą wciąż uprawiam, patrząc na konto bankowe. Alternatywa to leczenie, na które mnie nie stać, i czas, którego z każdym dniem jest mniej.
Alternatywa to mój syn w szpitalnej sali i ja, owinięta dumą niczym kocem, który nie grzeje.
Więc może to jest moja ostatnia nadzieja.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Siedzę na podłodze w kuchni z paragonami za leczenie Williama, gdy mój telefon wibruje o kafelki.
Nieznany numer. Prawie nie odbieram, ale coś mnie jednak do tego skłania.
– Mia? Tu Luke… Luke Matthews. – Pauza. – Olivia dała mi twój numer, mam nadzieję, że to w porządku.
Jego głos jest ciepły i lekko nerwowy na krawędziach, a mnie trafia gdzieś za mostkiem, jakbym usłyszała piosenkę, którą zapomniałam, że znam.
Przez dwa dni gapiłam się na karteczkę Olivii przyklejoną do lodówki, zbierając się na odwagę, żeby zadzwonić. To, że on był pierwszy, rozluźnia coś w mojej klatce piersiowej, czego nawet nie byłam świadoma, że było spięte.
– Luke. – Uśmiecham się do podłogi w kuchni jak idiotka. – Tak. Tak, to w porządku.
– Super! Powinniśmy się spotkać. – Słyszę uśmiech w jego głosie, wyraźnie. – Wolę porozmawiać na żywo niż przez telefon.
– Luke, nie wiem, czy…
– U Rosie’s. Dzisiaj o drugiej. – Pauza. – Pamiętasz Rosie’s?
Oczywiście, że pamiętam tę knajpę koło kampusu z popękanymi winylowymi ławkami i kawą, która smakowała, jakby ją parzono jeszcze podczas zimnej wojny. – Pamiętam Rosie’s.
– Dobrze. Będę tym dużym facetem w boksie, wyglądającym na zdenerwowanego.
Rozłączam się i siedzę przez chwilę z paragonami na kolanach, kciukiem wciąż ciepłym od ekranu telefonu, zanim wreszcie się zbieram i wsiadam w autobus na drugi koniec miasta.
W Rosie’s nic się nie zmieniło. Ten sam popękany szyld, ten sam dzwonek nad drzwiami, ten sam zapach przypalonej kawy i ciasta naleśnikowego, który pewnie jest starszy ode mnie.
On już siedzi w boksie, gdy wchodzę, i przez chwilę po prostu stoję w progu, próbując przetrawić tę różnicę, bo… o cholera.
Luke, którego pamiętałam, był chudy. Same łokcie i kolana, taki wysoki, który jeszcze nie wiedział, co zrobić ze swoim wzrostem. Ten Luke wypełnia cały boks. Jego kurtka Ashcats jest rzucona na siedzenie obok, a szerokimi ramionami mógłby zastawić cały korytarz.
Zauważa mnie i wstaje tak gwałtownie, że uderza w stół, a potem rusza w moją stronę – ściana mięśni w termicznej henleyce, która leży na nim idealnie – i nagle mnie przytula.
Solidnie. Ciepło. Obejmuje mnie całkowicie, a ja muszę odchylić głowę, żeby móc oddychać. Pachnie czystym praniem i czymś jeszcze – perfumami może, albo po prostu sobą – a brodę opiera na mojej głowie o ułamek sekundy dłużej, niż wypada.
– Zrobiłaś się mniejsza – mówi w moje włosy.
– Ty zrobiłeś się śmieszny. – Odsuwam się i muszę zadrzeć głowę wysoko. Kiedy on urósł aż tak? – Czym cię karmią?
– Szejkami białkowymi i egzystencjalnym niepokojem. – Uśmiecha się – ten sam uśmiech, dokładnie ten sam – a w mojej klatce robi się dziwnie. – Głównie szejkami białkowymi.
Wsuwamy się do boksu, a on i tak jest zbyt duży, jego kolana obijają się o moje pod stołem. Nie przesuwa ich. Ja też nie. Od razu jest łatwo, jak zawsze z Lukiem – bez udawania, bez pozy.
Po prostu dwoje ludzi, którzy pamiętają siebie sprzed czasów, gdy świat zrobił się ciężki.
– No więc – mówi Luke, gdy kelnerka odchodzi. – Jak się masz?
To pytanie jest tak niewystarczające wobec dekady, którą próbujemy nadgonić, że prawie się śmieję. – Od czego mam zacząć?
– Od czego chcesz. – Odsuwa się, opierając ramię na oparciu boksu, a w tej pozycji koszulka jeszcze bardziej opina mu się na klatce. Zauważam to. Nie jestem martwa. – Mamy czas.
Więc mu opowiedziałam. Najpierw skrót – o stanie Williama, lekach, wizytach w szpitalu, operacji, na którą ścigamy się z czasem, i o moich zmaganiach. Słucha, nie robiąc tej miny pełnej współczucia, której zdążyłam nienawidzić. Po prostu kiwa głową, zadaje pytania, po których widać, że naprawdę słucha.
– Dość już o mojej katastrofie – mówię. – Jak wielka liga?
Jego twarz rozjaśnia się i zaczyna opowiadać historię o swoim pierwszym tygodniu z Ashcats – jak przyszedł na trening z koszulką założoną tył na przód i starsi zawodnicy kazali mu tak robić każde ćwiczenie przez całą sesję.
Robi wszystkie głosy i śmieję się tak mocno, że prawie kawa wylewa mi się nosem.
– Spaliłem wodę w zeszłym tygodniu – mówi śmiertelnie poważnie.
– To fizycznie niemożliwe.
– A jednak… – Śmiech cichnie, zamieniając się w coś spokojniejszego.
– Jesteś zawodowym sportowcem, a nie umiesz zagotować wody.
– Na moje usprawiedliwienie, byłem bardzo rozkojarzony.
– Czym?
Jego oczy na moment zatrzymują się na moich o sekundę za długo. – Różnymi rzeczami.
Coś ciepłego rozwija się w moim brzuchu, zanim nieumyślnie odpływamy myślami wstecz. Liceum, pierwszy rok studiów, imprezy, które przetrwaliśmy, egzaminy końcowe, do których zarywaliśmy noce. Legendarne pijatyki Kyle’a Brennana. Katastrofalna próba fryzury Olivii na bal, przez którą wyglądała, jakby przegrała walkę z lokówką.
„Za dużo myślę o tamtych czasach”, mówi Luke, obracając kubek w dłoni powoli. „Zanim wszystko stało się… skomplikowane.”
Ciężar tego, czego nie mówi, zawisa między nami.
Zanim mój ojciec umarł. Zanim moja mama. Zanim Ron. Zanim stałam się tą wersją siebie — tą, która jedzie autobusem do baru mlecznego, wbrew starej Mii, którą wożono tam drogim samochodem jej taty.
„Tak”, mówię. „Ja też.”
„Więc co się stało?” Obraca kubek w dłoniach. „Po tym, jak odeszłaś z uczelni. Olivia opowiadała mi urywki, ale nigdy całości.”
Przeplatam palce przez ucho kubka. Ceramika jest ciepła, skupiam się na tym.
„Firma taty nie była tym, za co wszyscy ją mieli.” Słowa wychodzą płasko. „Po wypadku wyszły na jaw długi — pożyczki, lewarowane umowy, wszystko na nazwisko mamy…”
„Jak bardzo źle?”
„Na tyle, że sprzedaż firmy ledwie pokryła zobowiązania.” Upijam łyk. Kawa już wystygła, ale piję mimo to. „Zero spadku. Żadnego funduszu powierniczego. Moje czesne nie było z żadnego stypendium, a kiedy pieniądze zniknęły, zniknęło też moje miejsce.”
„A twoja mama?” Jego głos jest ostrożny. Jakby już wiedział.
„Nie dała rady. Straciła męża, dom, patrzyła, jak wszystko się rozpada.” Jego palce przestają obracać kubek. Gdy kelnerka znów do nas podchodzi, Luke zbywa ją gestem, nawet nie patrząc. „To ja ją znalazłam.”
Luke nie mówi „przykro mi”. Przekłada rękę przez stół i kładzie ją na mojej — dłoń płasko, ciepła, pewna. Nie odsuwam się. Jego kciuk przesuwa się powoli po moich kostkach. Uspokajająco, powoli, aż na moment zatrzymuje mi się oddech i po prostu siedzimy tak przez chwilę.
Potem pochyla się, opiera łokcie na stole, i jego wyraz twarzy poważnieje. „Jak mogę pomóc?”
Pytanie spada między nami jak granat. „Luke…”
„Mówię poważnie.” Ściska moją dłoń mocniej. „Czego potrzebujesz? Pieniędzy na operację? Miejsca do spania? Prawnika, żeby pociągnął Rona do odpowiedzialności za alimenty?” Jego oczy są intensywne, badają moją twarz. „Po prostu powiedz, czego ci trzeba, a to załatwię.”
Zaciska mi się gardło. Bo oczywiście, że by to zrobił. Oczywiście, że stary przyjaciel Luke usiadłby tutaj, w tej byle jakiej knajpie, i próbował poskładać mi życie bez cienia wahania.
Jakby to było takie proste. Jakbym była warta ratunku.
Stara Mia powiedziałaby tak. Pozwoliłaby mu pomóc. Wzięłaby wszystko, co oferował, obiema rękami.
Ta wersja mnie? Nauczyła się, że każda pomoc ma swoją cenę. Że nic nie jest za darmo. „Nie potrzebuję jałmużny, Luke.”
„To nie—”
„Olivia wspominała, że mówiłeś coś o pracy.” Odsuwam dłoń, obejmuję kubek obiema rękami, zwiększając dystans. „W ośrodku drużyny, tego potrzebuję. Po prostu… informacji o tej pracy.”
Coś przemyka po jego twarzy. Może rozczarowanie, może ból. Ale szybko się zbiera, odchyla się, daje mi przestrzeń.
„Jasne.” Ochrząkuje. „Tak, oczywiście. Mój kumpel Gary mówił, że ma problem ze znalezieniem personelu sprzątającego, więc…” Obserwuje moją twarz, gdy to mówi. „Mogę pogadać z Garym. Jestem pewien, że możesz zacząć już jutro, jeśli chcesz.”
Pochyla się znów i nagle jesteśmy wystarczająco blisko, żebym mogła dostrzec ciemne plamki w jego oczach.
Powinnam podziękować. Docenić to — że ryzykuje swoją reputację dla mnie, korzysta z przysług, próbuje pomóc tak, bym nie czuła się jak biedaczka.
Patrzę na niego — naprawdę patrzę. Jest w nim coś więcej niż przyjaźń, coś ostrożnego i cierpliwego ukrytego tuż za oczami, jakby było tam od lat. Słowa więzną mi w gardle.
„Dobrze,” mówię, kiwając głową. „Jutro.”
Na jego twarzy pojawia się szeroki, szczery uśmiech — z ulgą i z czymś jeszcze, czego nie potrafię nazwać.
„Świetnie.” Daje znak o rachunek. „Wyślę ci szczegóły SMS-em.”
Cheryl kładzie rachunek na stole, a Luke łapie go, zanim zdążę sięgnąć po portfel. „Luke…”
„Nie.” Już wyciąga kartę. „Pozwól mi za to zapłacić. Proszę.”
To taka drobnostka. Filiżanka kawy i jakieś naleśniki, których prawie nie tknął, bo był zbyt zajęty rozmową ze mną.
Ale to znaczy o wiele więcej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Obiekt Ashcats o szóstej rano pachnie pastą do podłóg i ambicją.
Stoję w korytarzu dla personelu, w szarej koszulce polo o dwa rozmiary za dużej, z tymczasową plakietką przypiętą do piersi, słuchając Gary’ego. Mój nowy szef właśnie skończył tłumaczyć mi, jak teraz będzie wyglądało moje życie.
"Szatnie mają być gotowe przed dziewiątą. Nie dotykaj biur trenerów. Nie rozmawiaj z zawodnikami. Nie oddychaj tam, gdzie mogą cię zobaczyć."
"Motywująca gadka," rzucam.
Nie uśmiecha się. "Powodzenia."
Męska szatnia jest wielkości mojego całego bloku. Polerowane drewno, logo Ashcats wtopione w podłogę złotem i czernią, rzędy szafek z mosiężnymi tabliczkami, które nic mi nie mówią.
Przesuwam mop po podłodze w powolnych łukach i skupiam się na rytmie — przeciągnij, opłucz, wykręć, powtórz.
To tylko praca. To dla Williama. To w porządku.
Jestem w połowie, gdy drzwi z hukiem się otwierają i świat eksploduje. Dwudziestokilkuletnie ciała zalewają pomieszczenie ścianą hałasu, perfum i testosteronu, przepychając się, śmiejąc, trzaskając szafkami.
Próbuję wtopić się w róg — niewidzialna, dokładnie tak, jak mówił Gary — ale moja stopa zahacza o wiadro z mopem i nagle lecę w dół. Ręce młócą w powietrzu, brudna woda leci łukiem w zwolnionym tempie. Całe moje życie przelatuje mi przed oczami i jest dokładnie tak rozczarowujące, jak się spodziewałam.
Wtedy czyjaś dłoń chwyta mnie w pasie, mocno stawia na nogi, a moje dłonie lądują płasko na ciepłej, nagiej skórze. Gdy podnoszę wzrok, moja twarz jest nagle o centymetry od twarzy, którą znam lepiej niż własne odbicie.
Jared cholerny Morgan.
Jego ręka mocno obejmuje mój pas. Palce szeroko rozstawione, kciuk tuż nad kością biodrową. Czuję ciepło jego dłoni przez cienki materiał mojej koszulki i każda pojedyncza komórka mojego mózgu zaczyna iskrzyć naraz.
Jest większy niż go pamiętam, ostrzejszy też. Chłopięca miękkość zastąpiona kanciastością, która mogłaby ciąć szkło. Przez lewe brwi biegnie blizna, a ramiona wyglądają, jakby zaprojektował je ktoś, komu płacą za doprowadzanie śmiertelników do płaczu.
A te oczy… Jezu Chryste, te oczy. Wciąż niemożliwie zielone. Wciąż powalające.
"W porządku?" Nadal mnie trzyma, nadal jest tak blisko.
Powinnam się odsunąć. Powinnam chwycić mop i zniknąć, jak kazał Gary.
Zamiast tego stoję sparaliżowana, jego dłoń wciąż na moim biodrze, moje dłonie nadal przyciśnięte do jego nagiej piersi, i czuję pod palcami bicie jego serca — równe i zupełnie niewzruszone.
"Tak." Mój głos brzmi ochryple. "W porządku."
Jego kciuk przesuwa się po mojej talii. Tylko raz, małe kółko, które może być przypadkowe, ale czuje się bardzo zamierzone. Potem puszcza, a ja od razu tęsknię za tym ciepłem.
Odsuwam się, chwytając mop. "Przepraszam. Ja tylko…"
Odwracam się do drzwi, ale jego ręka łapie mnie za łokieć, od niechcenia, jakby odpychał wózek sklepowy, który zabłądził w złą alejkę.
"Chłopaki," oznajmia, a w pomieszczeniu zapada półcisza, "tak się nie wita nowego personelu." Moje płuca rozluźniają się na tę jedną głupią, wdzięczną sekundę, zanim się uśmiecha. "To trzeba zamienić w wyzwanie!"
Chwyta ręcznik owinięty wokół pasa, zrywa go jednym ruchem, a mój mózg się zawiesza. Totalny blackout.
Bo Jared Morgan stoi ode mnie trzy kroki dalej, zupełnie nagi i najwyraźniej bez żadnego wstydu, a moje zdradzieckie oczy zjeżdżają w dół na ułamek sekundy, zanim zdążę je powstrzymać i…
Rzuca we mnie ręcznikiem.
Łapię go odruchowo, a moja twarz płonie tak, że mogłaby stopić stal.
"No dalej, chłopaki!" Jared teraz się uśmiecha — tym samym uśmiechem, przez który wypisywałam jego imię w serduszkach jak idiotka. "Nie zostawiajcie pani na lodzie!"
Pokój zapala się jak pożar. Jeden z zawodników odwija ręcznik i ciska nim przez salę. Drugi zdziera swój z głośnym okrzykiem i rzuca w moją stronę. Ręczniki lecą z bioder, z ławek, przez szatnię jak najgorsza bitwa na śnieżki świata.
Tyle że każda taka "śnieżka" jest wilgotna i pachnie jak torba na siłownię zostawiona w nagrzanym aucie.
"Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie zbierzesz wszystkich." Jared opiera się o swoją szafkę, krzyżując ręce na piersi.
Pomieszczenie wybucha śmiechem, a moja szczęka zaciska się tak mocno, że czuję, jak zgrzytają mi zęby trzonowe. Ręce drżą mi po bokach, a wzrok zawęża się do sterty materiału u moich stóp.
Coś we mnie pęka.
Może to przez brak snu. Może to przez to, że mój syn leży w szpitalnym łóżku, a ja stoję w pokoju pełnym milionerów sportowców, którzy uważają to za zabawne. Może to dziesięć lat połykania dumy, wściekłości i żalu, aż nie ma już dla nich miejsca.
Może po prostu mam dość.
Zamiast od razu podnieść ich ręczniki, robię krok w jego stronę, potem kolejny. Jesteśmy już tak blisko, że muszę odchylić głowę do tyłu, by utrzymać kontakt wzrokowy.
Jego oczy badają moją twarz, jakby próbował rozwiązać równanie. Potem kącik jego ust unosi się w uśmiechu, lecz momentalnie znika, gdy unoszę kolano i z całej siły trafiam go między nogi.
To uderzenie daje mi satysfakcję, która prawdopodobnie źle o mnie świadczy. Oczy Jareda robią się wielkie, usta otwierają się w nieme „o” zaskoczenia i bólu, zgina się w pół, ręce lecą do krocza, a cała szatnia oszalała.
Oklepywanie. Krzyki. Ktoś śmieje się tak bardzo, że aż płacze.
Pochylam się—na tyle, żeby mógł mnie usłyszeć przez ten chaos.
„Następnym razem, jak będziesz chciał zadrwić z pani sprzątającej,” mówię słodko, „pamiętaj, że może jej już zupełnie nie obchodzić twoje ego.”
Spojrzał na mnie z ledwo skrywaną furią w oczach i prawie syknął: „Jak masz na imię?”
„Masz na mojej plakietce, palancie,” odpowiadam płasko.
Odwracam się i schylam, żeby podnieść każdy pojedynczy ręcznik, ładując je cicho i mechanicznie do pojemnika, aż się przepełni, i kieruję się do drzwi.
Za mną Jared wydusza coś, co może być śmiechem albo jękiem bólu—trudno rozpoznać. Ale tuż przy wyjściu jego głos przebija się przez hałas.
„Mia Scott.” Zatrzymuję się, ale nie odwracam. „Zapamiętam to imię.”
Kiedy wychodzę, korytarz jest cudownie pusty. Moja twarz płonie, ręczniki wysypują się z pojemnika przy każdym kroku, a mój telefon zaczyna wibrować w kieszeni. Przekładam pojemnik na jedną rękę, drugą wyciągam telefon, patrzę na ekran — i wpadam prosto na ścianę cheerleaderek.
Pojemnik spada na podłogę, a ręczniki rozsypują się po kafelkach jak białe flagi kapitulacji.
Super. Po prostu super.
Dziewczyna z przodu patrzy na bałagan, potem na mnie i uśmiecha się w ten sposób, w jaki ludzie uśmiechają się, kiedy odkryli coś, co sprawi im przyjemność zniszczyć.
„Nowa sprzątaczka.” Przechyla głowę. „Urocza. Może następnym razem patrz, gdzie idziesz?”
Jej koleżanki chichoczą za jej plecami. Otwiera usta, żeby coś dodać, już widzę to w jej oczach, ale ja już widzę nazwisko na ekranie telefonu.
Dr Martinez. Kardiolog Williama.
Wszystko inne przestaje istnieć, gdy przykładam telefon do ucha i odwracam się od cheerleaderki w połowie zdania.
„Dzień dobry, pani Scott.” Jej głos jest wyważony — ten ostrożny, kontrolowany ton, który oznacza, że pod spodem nic nie jest już pod kontrolą. „William zemdlał dziś rano. Ma gorączkę i zgłasza ból w klatce piersiowej.”
„Co?” Ściskam telefon tak mocno, że aż skrzypi obudowa. „Jak bardzo?”
„Zastawka pogarsza się szybciej, niż przewidywaliśmy. Jest teraz w Metro General, jest stabilny, ale…”
Nie słyszę reszty. Pojemnik zostaje tam, gdzie upadł, cheerleaderka mówi coś ostrego za mną, ale ja już biegnę do pokoju socjalnego.
„Czy wszystko z nim w porządku?” Mój głos brzmi, jakbym mówiła spod wody, gdy zamykam za sobą drzwi.
„Stenoza zastawki aortalnej postępuje szybciej, niż się spodziewaliśmy. Teraz jest stabilny, gorączka opanowana, ale nie mogę zagwarantować stabilności dłużej niż miesiąc. Może krócej. Potrzebuje operacyjnej wymiany zastawki. Wkrótce.”
„Jak wkrótce?” Mój głos brzmi, jakby należał do kogoś stojącego bardzo daleko.
„Najlepiej wczoraj. Realistycznie, musimy zaplanować zabieg w ciągu czterech tygodni, inaczej grozi nam interwencja awaryjna z dużo gorszym rokowaniem.”
Kiwam głową. Nadal kiwam do siebie. Jakby przez to słowa miały się ułożyć w coś, co dam radę udźwignąć. „Jaki to koszt?”
Waha się, a to mówi mi wszystko.
„Część niepokrywana przez ubezpieczenie, łącznie z opłatami za szpital i zespół specjalistów...” Nabiera powietrza. „To około dwieście tysięcy dolarów.”
Dr Martinez dalej mówi—coś o planach ratalnych, programach pomocowych, możliwościach finansowania—ale jej słowa przelatują obok mnie jak dym. To nie ma znaczenia. To nie jest realne.
Bo nie istnieje wszechświat, w którym mogę zdobyć dwieście tysięcy dolarów w cztery tygodnie. Prawda?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować