passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bride for the Quarterback - Rozdział #5 - autor itsvlada

Bride for the Quarterback

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Obiekt Ashcats o szóstej rano pachnie pastą do podłóg i ambicją.

Stoję w korytarzu dla personelu, w szarej koszulce polo o dwa rozmiary za dużej, z tymczasową plakietką przypiętą do piersi, słuchając Gary’ego. Mój nowy szef właśnie skończył tłumaczyć mi, jak teraz będzie wyglądało moje życie.

"Szatnie mają być gotowe przed dziewiątą. Nie dotykaj biur trenerów. Nie rozmawiaj z zawodnikami. Nie oddychaj tam, gdzie mogą cię zobaczyć."

"Motywująca gadka," rzucam.

Nie uśmiecha się. "Powodzenia."

Męska szatnia jest wielkości mojego całego bloku. Polerowane drewno, logo Ashcats wtopione w podłogę złotem i czernią, rzędy szafek z mosiężnymi tabliczkami, które nic mi nie mówią.

Przesuwam mop po podłodze w powolnych łukach i skupiam się na rytmie — przeciągnij, opłucz, wykręć, powtórz.

To tylko praca. To dla Williama. To w porządku.

Jestem w połowie, gdy drzwi z hukiem się otwierają i świat eksploduje. Dwudziestokilkuletnie ciała zalewają pomieszczenie ścianą hałasu, perfum i testosteronu, przepychając się, śmiejąc, trzaskając szafkami.

Próbuję wtopić się w róg — niewidzialna, dokładnie tak, jak mówił Gary — ale moja stopa zahacza o wiadro z mopem i nagle lecę w dół. Ręce młócą w powietrzu, brudna woda leci łukiem w zwolnionym tempie. Całe moje życie przelatuje mi przed oczami i jest dokładnie tak rozczarowujące, jak się spodziewałam.

Wtedy czyjaś dłoń chwyta mnie w pasie, mocno stawia na nogi, a moje dłonie lądują płasko na ciepłej, nagiej skórze. Gdy podnoszę wzrok, moja twarz jest nagle o centymetry od twarzy, którą znam lepiej niż własne odbicie.

Jared cholerny Morgan.

Jego ręka mocno obejmuje mój pas. Palce szeroko rozstawione, kciuk tuż nad kością biodrową. Czuję ciepło jego dłoni przez cienki materiał mojej koszulki i każda pojedyncza komórka mojego mózgu zaczyna iskrzyć naraz.

Jest większy niż go pamiętam, ostrzejszy też. Chłopięca miękkość zastąpiona kanciastością, która mogłaby ciąć szkło. Przez lewe brwi biegnie blizna, a ramiona wyglądają, jakby zaprojektował je ktoś, komu płacą za doprowadzanie śmiertelników do płaczu.

A te oczy… Jezu Chryste, te oczy. Wciąż niemożliwie zielone. Wciąż powalające.

"W porządku?" Nadal mnie trzyma, nadal jest tak blisko.

Powinnam się odsunąć. Powinnam chwycić mop i zniknąć, jak kazał Gary.

Zamiast tego stoję sparaliżowana, jego dłoń wciąż na moim biodrze, moje dłonie nadal przyciśnięte do jego nagiej piersi, i czuję pod palcami bicie jego serca — równe i zupełnie niewzruszone.

"Tak." Mój głos brzmi ochryple. "W porządku."

Jego kciuk przesuwa się po mojej talii. Tylko raz, małe kółko, które może być przypadkowe, ale czuje się bardzo zamierzone. Potem puszcza, a ja od razu tęsknię za tym ciepłem.

Odsuwam się, chwytając mop. "Przepraszam. Ja tylko…"

Odwracam się do drzwi, ale jego ręka łapie mnie za łokieć, od niechcenia, jakby odpychał wózek sklepowy, który zabłądził w złą alejkę.

"Chłopaki," oznajmia, a w pomieszczeniu zapada półcisza, "tak się nie wita nowego personelu." Moje płuca rozluźniają się na tę jedną głupią, wdzięczną sekundę, zanim się uśmiecha. "To trzeba zamienić w wyzwanie!"

Chwyta ręcznik owinięty wokół pasa, zrywa go jednym ruchem, a mój mózg się zawiesza. Totalny blackout.

Bo Jared Morgan stoi ode mnie trzy kroki dalej, zupełnie nagi i najwyraźniej bez żadnego wstydu, a moje zdradzieckie oczy zjeżdżają w dół na ułamek sekundy, zanim zdążę je powstrzymać i…

Rzuca we mnie ręcznikiem.

Łapię go odruchowo, a moja twarz płonie tak, że mogłaby stopić stal.

"No dalej, chłopaki!" Jared teraz się uśmiecha — tym samym uśmiechem, przez który wypisywałam jego imię w serduszkach jak idiotka. "Nie zostawiajcie pani na lodzie!"

Pokój zapala się jak pożar. Jeden z zawodników odwija ręcznik i ciska nim przez salę. Drugi zdziera swój z głośnym okrzykiem i rzuca w moją stronę. Ręczniki lecą z bioder, z ławek, przez szatnię jak najgorsza bitwa na śnieżki świata.

Tyle że każda taka "śnieżka" jest wilgotna i pachnie jak torba na siłownię zostawiona w nagrzanym aucie.

"Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie zbierzesz wszystkich." Jared opiera się o swoją szafkę, krzyżując ręce na piersi.

Pomieszczenie wybucha śmiechem, a moja szczęka zaciska się tak mocno, że czuję, jak zgrzytają mi zęby trzonowe. Ręce drżą mi po bokach, a wzrok zawęża się do sterty materiału u moich stóp.

Coś we mnie pęka.

Może to przez brak snu. Może to przez to, że mój syn leży w szpitalnym łóżku, a ja stoję w pokoju pełnym milionerów sportowców, którzy uważają to za zabawne. Może to dziesięć lat połykania dumy, wściekłości i żalu, aż nie ma już dla nich miejsca.

Może po prostu mam dość.

Zamiast od razu podnieść ich ręczniki, robię krok w jego stronę, potem kolejny. Jesteśmy już tak blisko, że muszę odchylić głowę do tyłu, by utrzymać kontakt wzrokowy.

Jego oczy badają moją twarz, jakby próbował rozwiązać równanie. Potem kącik jego ust unosi się w uśmiechu, lecz momentalnie znika, gdy unoszę kolano i z całej siły trafiam go między nogi.

To uderzenie daje mi satysfakcję, która prawdopodobnie źle o mnie świadczy. Oczy Jareda robią się wielkie, usta otwierają się w nieme „o” zaskoczenia i bólu, zgina się w pół, ręce lecą do krocza, a cała szatnia oszalała.

Oklepywanie. Krzyki. Ktoś śmieje się tak bardzo, że aż płacze.

Pochylam się—na tyle, żeby mógł mnie usłyszeć przez ten chaos.

„Następnym razem, jak będziesz chciał zadrwić z pani sprzątającej,” mówię słodko, „pamiętaj, że może jej już zupełnie nie obchodzić twoje ego.”

Spojrzał na mnie z ledwo skrywaną furią w oczach i prawie syknął: „Jak masz na imię?”

„Masz na mojej plakietce, palancie,” odpowiadam płasko.

Odwracam się i schylam, żeby podnieść każdy pojedynczy ręcznik, ładując je cicho i mechanicznie do pojemnika, aż się przepełni, i kieruję się do drzwi.

Za mną Jared wydusza coś, co może być śmiechem albo jękiem bólu—trudno rozpoznać. Ale tuż przy wyjściu jego głos przebija się przez hałas.

„Mia Scott.” Zatrzymuję się, ale nie odwracam. „Zapamiętam to imię.”

Kiedy wychodzę, korytarz jest cudownie pusty. Moja twarz płonie, ręczniki wysypują się z pojemnika przy każdym kroku, a mój telefon zaczyna wibrować w kieszeni. Przekładam pojemnik na jedną rękę, drugą wyciągam telefon, patrzę na ekran — i wpadam prosto na ścianę cheerleaderek.

Pojemnik spada na podłogę, a ręczniki rozsypują się po kafelkach jak białe flagi kapitulacji.

Super. Po prostu super.

Dziewczyna z przodu patrzy na bałagan, potem na mnie i uśmiecha się w ten sposób, w jaki ludzie uśmiechają się, kiedy odkryli coś, co sprawi im przyjemność zniszczyć.

„Nowa sprzątaczka.” Przechyla głowę. „Urocza. Może następnym razem patrz, gdzie idziesz?”

Jej koleżanki chichoczą za jej plecami. Otwiera usta, żeby coś dodać, już widzę to w jej oczach, ale ja już widzę nazwisko na ekranie telefonu.

Dr Martinez. Kardiolog Williama.

Wszystko inne przestaje istnieć, gdy przykładam telefon do ucha i odwracam się od cheerleaderki w połowie zdania.

„Dzień dobry, pani Scott.” Jej głos jest wyważony — ten ostrożny, kontrolowany ton, który oznacza, że pod spodem nic nie jest już pod kontrolą. „William zemdlał dziś rano. Ma gorączkę i zgłasza ból w klatce piersiowej.”

„Co?” Ściskam telefon tak mocno, że aż skrzypi obudowa. „Jak bardzo?”

„Zastawka pogarsza się szybciej, niż przewidywaliśmy. Jest teraz w Metro General, jest stabilny, ale…”

Nie słyszę reszty. Pojemnik zostaje tam, gdzie upadł, cheerleaderka mówi coś ostrego za mną, ale ja już biegnę do pokoju socjalnego.

„Czy wszystko z nim w porządku?” Mój głos brzmi, jakbym mówiła spod wody, gdy zamykam za sobą drzwi.

„Stenoza zastawki aortalnej postępuje szybciej, niż się spodziewaliśmy. Teraz jest stabilny, gorączka opanowana, ale nie mogę zagwarantować stabilności dłużej niż miesiąc. Może krócej. Potrzebuje operacyjnej wymiany zastawki. Wkrótce.”

„Jak wkrótce?” Mój głos brzmi, jakby należał do kogoś stojącego bardzo daleko.

„Najlepiej wczoraj. Realistycznie, musimy zaplanować zabieg w ciągu czterech tygodni, inaczej grozi nam interwencja awaryjna z dużo gorszym rokowaniem.”

Kiwam głową. Nadal kiwam do siebie. Jakby przez to słowa miały się ułożyć w coś, co dam radę udźwignąć. „Jaki to koszt?”

Waha się, a to mówi mi wszystko.

„Część niepokrywana przez ubezpieczenie, łącznie z opłatami za szpital i zespół specjalistów...” Nabiera powietrza. „To około dwieście tysięcy dolarów.”

Dr Martinez dalej mówi—coś o planach ratalnych, programach pomocowych, możliwościach finansowania—ale jej słowa przelatują obok mnie jak dym. To nie ma znaczenia. To nie jest realne.

Bo nie istnieje wszechświat, w którym mogę zdobyć dwieście tysięcy dolarów w cztery tygodnie. Prawda?

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Wychodzę ze szpitala, zanim William się obudzi, bo jeśli otworzy oczy i sięgnie po mnie, nie odejdę. A muszę odejść.

Siedziałam przy nim przez większość nocy, skulona na plastikowym krześle obok jego łóżka, z kurtką zwiniętą w poduszkę, patrząc na monitor migający na zielono niczym obietnica, co do której nie jestem pewna, czy zostanie dotrzymana.

Pielęgniarki kazały mi wrócić do domu i się przespać około drugiej w nocy. A jednak, gdy wróciłam do domu, i tak nie mogłam zasnąć.

Wpatrywałam się w sufit, licząc cyfry, które nie mają sensu, bez względu na to, jak je poukładam.

Cztery tygodnie. Dwieście tysięcy dolarów. Konto, na którym wystarczy może na połowę czynszu za miesiąc. I nikogo, do kogo mogłabym zadzwonić, kto mógłby napisać czek z tyloma zerami.

Jadę do ośrodka w wczorajszych ubraniach, z plamą po kawie na kołnierzu i przeprosinami powtarzanymi w głowie w kółko.

Przepraszam, że wyszłam w połowie zmiany, Gary. Moje pięcioletnie dziecko zasłabło i karetka zabrała je do szpitala. Więcej się to nie powtórzy.

Tylko że znowu się powtórzy.

Serca Williama nie obchodzi mój grafik w pracy.

Hol jest jasny i pachnie cytrynowym środkiem czyszczącym — moim środkiem, najpewniej z wczoraj — i jestem w połowie drogi do biura zarządu, kiedy dociera do mnie śmiech. Nie ten przypadkowy. Ten celowy.

Wczorajsza cheerleaderka opiera się o recepcję z trzema koleżankami w dopasowanych kurtkach dresowych, z butelkami wody w zadbanych dłoniach.

Dostrzega mnie i cała jej twarz układa się w coś rozbawionego.

— O mój Boże — prostuje się. — Oto ona, dziewczyna od ręczników.

Cheerleaderki rozpuszczają się w śmiechu, jedna z nich zasłania usta. Ta pierwsza odrywa się od lady i odwraca do mnie cała, z biodrem wypchniętym w bok, uśmiech ostry jak skalpel.

— Słyszałyśmy o twoim małym występie w szatni wczoraj. Co to było — dwadzieścia ręczników? Trzydzieści? Morgan kazał ci je składać, czy tylko pełzać na czworakach?

O mój Boże, to się naprawdę dzieje?

Gdzie my jesteśmy, w liceum czy co?

Dziewczyna za nią udaje, że podnosi ręczniki z podłogi. Grupa wybucha śmiechem, a ich królowa przechyla głowę z udawaną troską.

— Szczerze? Byłabym zażenowana pokazać się po czymś takim. Ale chyba jak potrzeba wypłaty jest aż tak wielka...

Kończy wzruszeniem ramion, które mówi więcej niż słowa.

Klucze wbijają mi się w dłoń i czuję, jak szczęka mam zaciśniętą na śrubach. Mam zamiar po prostu przejść obok — po prostu idź, nie reaguj, nie mogę stracić tej pracy przez cheerleaderkę z zaburzeniem osobowości…

— Anna. — Głos Luke'a przecina hol, swobodny, ale pod spodem wyczuwalnie twardy. — Nie powinnaś się rozciągać? Słyszałem, że elastyczność to jedyne, co trzyma cię jeszcze w drużynie.

Jej uśmiech zamarza w połowie, a pozostałe cheerleaderki milką.

Luke podchodzi do mnie, ręce ma w kieszeniach kurtki, sylwetka luźna, twarz uprzejma, ale oczy zupełnie nie. Wygląda jak ktoś, kto mógłby podnieść Annę i wystawić ją za drzwi jak mebel. I oboje dobrze o tym wiedzą.

— Urocze, Matthews. — Anna szybko się zbiera, ale nie dość szybko — pod makijażem pojawiły się czerwone plamy. — Bronisz swojej małej akcji charytatywnej?

— Bronię kogoś, kto faktycznie dzisiaj przyszedł do pracy. — Nawet nie mruga. — Kiedy ostatnio zrobiłaś tu coś poza blokowaniem korytarzy i robieniem sobie selfie?

Jej usta się otwierają. Zamykają. Patrzy na swoje cheerleaderki, szukając wsparcia, ale żadna nie ma już odwagi spojrzeć jej w oczy.

Anna odgarnia włosy, szepcze coś jadowitego do dziewczyn i odchodzą w stronę sali gimnastycznej w chmurze waniliowych perfum i urażonej dumy. Luke patrzy za nimi z rozluźnionymi ramionami, wciąż emanując tą spokojną energią nie-podchodź-do-mnie.

Gdy odwraca się do mnie, twardość znika natychmiast. — Hej. — Pociera kark. — Słyszałem o wczoraj… Szatnia.

Zapada chwila milczenia, zanim mówi dalej, wyraźnie zakłopotany, jakby ta informacja mu nie pasowała i nie wiedział, co z nią zrobić.

— Przepraszam, Mia. Byłem na spotkaniu zespołu na górze, gdybym wiedział… — Kręci głową. — To nie w porządku, porozmawiam z nimi.

— Nie. — Słowo wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. — To tylko pogorszy sprawę.

Wygląda, jakby chciał się sprzeciwić. Zaciska szczękę, ale odpuszcza. — Jak się trzymasz? — Pauza. — Tak naprawdę.

Sposób, w jaki to mówi, pokazuje mi, że widzi przez każdy mur, który od rana zbudowałam. Więc pękam. Nie płaczę — nie mam na to siły — ale słowa wysypują się ze mnie surowe i za szybkie.

— Zemdlał, kiedy myłam podłogi na stadionie, a zanim tam dotarłam, był już podłączony do aparatury.

— Jezu, Mia…

— Jego zastawka wapnieje. — Dociskam dłonie do stołu. — Serce kompensuje, ale nie będzie tego robić wiecznie, a operacja kosztuje dwieście tysięcy dolarów, których ubezpieczenie nie pokryje.

Ta liczba wisi między nami. Na głos brzmi jak fikcja — pieniądze z Monopolu, liczba z czyjegoś innego nieszczęścia.

— Dwieście tysięcy — powtarza Luke cicho.

— A na moim koncie jest jakieś czterysta. Więc…

Nie przerywa mi. Jego twarz nieruchomieje — nie staje się pusta, ale zamyślona, jakby ważył ciężar tej informacji i decydował, gdzie go przenieść.

Milczy przez dłuższą chwilę, po czym mówi: — Wymyślimy coś. Pomogę, jak będę mógł.

Prawie się śmieję, bo co on może zrobić, sprzedać nerkę?

Ale powstrzymuje mnie jego wyraz twarzy — mówi poważnie. Sprzedałby tę nerkę, gdybym go poprosiła. I to jest problem.

— Poza tym — mówię, a mój głos twardnieje — mogłeś wspomnieć, że Jared Morgan tu gra.

Mruga, szczerze zaskoczony. — Myślałem, że wiesz. Mia, on jest wszędzie. ESPN, Sports Illustrated — to dosłownie najbardziej komentowany rozgrywający w lidze.

Wydobywa się ze mnie krótki, gorzki śmiech. — Byłam trochę zajęta tym, żeby utrzymać dziecko przy życiu, żeby oglądać skróty z meczów.

Luke milknie, patrzy na swoje buty, potem z powrotem na mnie, dobierając słowa ostrożnie — jak robią ludzie, kiedy nie chcą powiedzieć czegoś gorszego.

— Słuchaj, uważaj na niego. — Głos Luke'a cichnie. Zerka w stronę drzwi, jakby ściany mogły podsłuchiwać.

— To nie ten sam facet, co w liceum. I to nie w dobrym sensie.

— Jak bardzo źle?

— Imprezy co weekend. Inna kobieta co noc. W zeszłym sezonie były plotki o narkotykach — mandaty za jazdę po alkoholu zamiecione pod dywan. — Krzyżuje ramiona, a przez jego twarz przebiega coś, co może być obrzydzeniem albo czymś bardziej złożonym.

— Media go kochają, bo świetnie wypada w TV. Ludzie, którzy go naprawdę znają, trzymają się z daleka.

— A trener?

— Trener go broni, bo wygrywa mecze. — Kręci głową. — Poza boiskiem? Jest wrakiem. I nie obchodzi go, kogo po drodze zniszczy.

Myślę o dłoni Jareda na mojej talii wczoraj.

O pustce w jego oczach. O tym, jak rzucił mi ręcznik pod nogi, jakbym była rozrywką.

— To nie ma znaczenia. — Zbieram włosy, skręcam w kok. — Wczoraj patrzył przeze mnie. Tak samo jak dziesięć lat temu. Nie ma pojęcia, kim jestem, i szczerze — już mnie to nie obchodzi.

Zabieram swoją smycz z ławki, gdzie ją zostawiłam. — Mam ważniejsze sprawy na głowie niż Jared Morgan.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

William był dziś rano w lepszym stanie. Nie dobrze — dobrze to słowo, które już nie istnieje w naszym słowniku — ale lepiej.

Zjadł pół miski owsianki, zapytał o psa z kreskówki na swojej szpitalnej koszuli i pomachał mi przez szybę, kiedy wychodziłam. Jego mała dłoń na szkle, palce szeroko rozstawione.

Niosę ten obraz jak talizman aż na parking.

Olivia ma dziś dyżur i wysłała mi zdjęcie Williamowej tacy śniadaniowej z podniesionym kciukiem.

Liv: idź do pracy, ja się nim zajmę.

To coś rozluźniło za mostkiem. Po raz pierwszy od kilku dni pętla — cztery tygodnie, dwieście tysięcy, cztery tygodnie, dwieście tysięcy — jest cichsza.

Nie zniknęła, ale przynajmniej ucichła.

Więc dziś mogę prawie udawać, że jestem tylko kobietą idącą do pracy.

Siedzę w pokoju socjalnym i wpatruję się w telefon. Numer Rona wciąż jest w moich kontaktach, wciśnięty między pizzerię, która zamknęła się w zeszłym roku, a numer apteki Williama.

Mój kciuk zawisa nad nim, a w głowie myśli wirują bez końca.

On jest ojcem Williama. Dwieście tysięcy dolarów. Powinien wiedzieć. Powinien się przejąć. Powinien siedzieć w tym szpitalnym pokoju zamiast udawać rodzinę z kobietą, której największym zmartwieniem zdrowotnym jest pewnie kontuzja z jogi.

Ale wspomnienie jego głosu podczas naszej ostatniej rozmowy owija mi się wokół gardła jak dłoń.

To twój bałagan, Mia. Ogarnij to.

Osiem lat małżeństwa i to jego podsumowanie. Serca jego syna przestaje działać, a Ron na odchodne daje tylko diagnozę winy. Wybrał Jessicę. Wybrał życie, w którym William to linijka, którą skreślił.

William jest mój. Tylko mój.

Blokuję telefon, ekran gaśnie, numer Rona znika i mówię sobie, że tylko tyle na to zasługuje.

Obiekt już tętni życiem — zespół właśnie skończył poranny trening, a szatnia wygląda, jakby bomba wybuchła w koszu z praniem. Przechodzę przez pobojowisko z moim pojemnikiem, zbierając przepocone koszulki i kompresyjne bluzy z ławek, z podłogi.

Kilku graczy wciąż się kręci, półubrani, głośni. Jeden z nich rzuca swoje spodenki treningowe przez całą szatnię do mojego pojemnika jak do kosza — pudłuje o metr. Koledzy i tak wiwatują, jakby o to chodziło.

Podnoszę spodenki z podłogi, nie patrząc na niego.

Inny zawodnik podaje mi swoją koszulkę dwoma palcami, z odrazą na twarzy. "Ostrożnie, słodziutka. Ta jest wyjątkowo aromatyczna."

Grupa wybucha śmiechem, a ja biorę koszulkę i idę dalej.

Moje ręce wiedzą, co robić. Moja twarz zna wyraz, jaki ma przybrać. Reszta mnie jest gdzieś indziej — w szpitalnej sali, patrząc na monitor migający na zielono.

Wtedy ktoś wchodzi mi prosto w drogę i prawie wpadam na jego tors.

Trzyma w jednej ręce swoją koszulkę treningową, wciąż wilgotną, i podaje ją w moją stronę — ale gdy sięgam, nie puszcza. Gdy podnoszę wzrok, to Jared. Marszczy brwi, patrząc na moją twarz z takim skupieniem, że żołądek opada mi do butów, coś klika mu za oczami jak zapadki w zamku.

"Czekaj." Jego chwyt na koszulce się zacieśnia. "Czy my się już kiedyś nie spotkaliśmy? Tak dawno temu. Twoja twarz jest naprawdę znajoma."

"Nie sądzę." Kłamię gładko i wyciągam koszulkę z jego dłoni.

Płaski głos. Płaski wyraz twarzy. Nic tu nie ma do zobaczenia.

Ale on nie odpuszcza, przekrzywia głowę, studiując mnie jak słowo na końcu języka. Potem wzrok opada na imię wyszyte na mojej roboczej koszulce polo.

Czyta je i natychmiast znowu patrzy mi w twarz.

"Mia…" mówi powoli, smakując to imię.

Jego oczy się zwężają, a potem — widzę to na żywo — kieruje spojrzenie na szafkę Luke'a po drugiej stronie szatni i zapadki klikają.

"Czekaj. Luke cię tu przyprowadził, prawda? Luke, Luke..." Pstryka palcami. "Jesteś tą kumpelą Luke'a z liceum. Tą, co śliniła się na mój widok." Uśmiech rozlewa się jak rysa na szkle. "Dziewczyna z trybun!"

Moja szczęka mogłaby ciąć diamenty.

Kiedy milczę, opiera się o szafkę obok mnie, ręce skrzyżowane. Oczy suną po za dużym polo, pojemniku z brudnymi koszulkami, smyczy przypiętej do mojej piersi.

"Co się stało, dziewczyno z trybun? Mąż nie był tak bogaty jak tatuś, skoro tu pracujesz?"

Słowa trafiają w moje żebra jeden po drugim, precyzyjne jak rzucane noże. Patrzę mu prosto w oczy.

"Mój ojciec nie żyje. Facet jest teraz byłym. Życie się zmienia."

Powiedziałam to płasko, rzeczowo, jakbym wyzywała go, żeby się zaśmiał. Coś zamigotało na jego twarzy, ułamek sekundy pęknięcia w jego grze, pojawiło się i zniknęło jak błyskawica, zanim się pozbierał.

Pochyla się bliżej, a jego bliskość to broń, którą włada, jakby się z nią urodził.

"Czyli zauroczenie było prawdziwe." Jego głos opada, konspiracyjny, gra pod publiczkę. "Ile zeszytów zapisałaś moją twarzą, co? Malowałaś serduszka wokół mojego portretu? Czy stawiałaś gwiazdkę nad literą ‘a’ w Jared?"

Zawodnicy w zasięgu słuchu ryczą ze śmiechu, a mi obraz rozmazuje się na krawędziach, paznokcie wrzynają się w dłonie wokół koszulki.

"Jared." Głos Luke’a tnie hałas z drugiego końca szatni — ostry, bez cienia żartu. "Wystarczy."

Idzie w naszą stronę z korytarza, wciąż w stroju, w twarzy coś twardszego niż kiedykolwiek widziałam u Luke'a Matthewsa.

Jared prostuje się i podnosi obie ręce w udawanej kapitulacji. "Wyluzuj, Matthews. Tylko nadrabiam zaległości ze starą znajomą."

Luke ustawia się między mną a Jaredem tak, by nie wyglądało to podejrzanie — pół kroku w lewo, ramię wystawione jak ściana.

"Jest tu do pracy. Pozwól jej pracować."

Patrzą sobie w oczy sekundę dłużej, niż to komfortowe. Między nimi przechodzi coś, co nie ma nic wspólnego z moim stanowiskiem, a wszystko z terytorium. I stoję wystarczająco blisko, by czuć napięcie jak prąd na skórze.

Wtedy Jared wzrusza ramionami, chwyta swoją torbę i wychodzi.

Rzuca przez ramię, nie oglądając się: "Miło znów cię widzieć, dziewczyno z trybun."

Docieram do łazienki dla personelu, zanim się rozsypuję. Zamykam się w kabinie, opieram czoło o chłodne metalowe drzwi i oddycham licząc do czterech.

Moje ręce nie przestają się trząść.

Chłopak, którego rysowałam latami w pamiętniku, właśnie użył tych rysunków jako broni przy dwudziestu facetach. A najgorsze — to, co sprawia, że mam ochotę wyrwać zlew ze ściany — to że przez sekundę, kiedy złapał moje spojrzenie, mój głupi, zdradziecki puls zrobił dokładnie to samo, co dziesięć lat temu.

Nienawidzę go za to, że pamiętał. Nienawidzę go jeszcze bardziej za to, że nie pamiętał szybciej. Że musiał przeczytać moje imię z koszulki, jakbym była pacjentką w poczekalni.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bride for the Quarterback

Bride for the Quarterback

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa