passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Bride for the Quarterback - Rozdział #6 - autor itsvlada

Bride for the Quarterback

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Wychodzę ze szpitala, zanim William się obudzi, bo jeśli otworzy oczy i sięgnie po mnie, nie odejdę. A muszę odejść.

Siedziałam przy nim przez większość nocy, skulona na plastikowym krześle obok jego łóżka, z kurtką zwiniętą w poduszkę, patrząc na monitor migający na zielono niczym obietnica, co do której nie jestem pewna, czy zostanie dotrzymana.

Pielęgniarki kazały mi wrócić do domu i się przespać około drugiej w nocy. A jednak, gdy wróciłam do domu, i tak nie mogłam zasnąć.

Wpatrywałam się w sufit, licząc cyfry, które nie mają sensu, bez względu na to, jak je poukładam.

Cztery tygodnie. Dwieście tysięcy dolarów. Konto, na którym wystarczy może na połowę czynszu za miesiąc. I nikogo, do kogo mogłabym zadzwonić, kto mógłby napisać czek z tyloma zerami.

Jadę do ośrodka w wczorajszych ubraniach, z plamą po kawie na kołnierzu i przeprosinami powtarzanymi w głowie w kółko.

Przepraszam, że wyszłam w połowie zmiany, Gary. Moje pięcioletnie dziecko zasłabło i karetka zabrała je do szpitala. Więcej się to nie powtórzy.

Tylko że znowu się powtórzy.

Serca Williama nie obchodzi mój grafik w pracy.

Hol jest jasny i pachnie cytrynowym środkiem czyszczącym — moim środkiem, najpewniej z wczoraj — i jestem w połowie drogi do biura zarządu, kiedy dociera do mnie śmiech. Nie ten przypadkowy. Ten celowy.

Wczorajsza cheerleaderka opiera się o recepcję z trzema koleżankami w dopasowanych kurtkach dresowych, z butelkami wody w zadbanych dłoniach.

Dostrzega mnie i cała jej twarz układa się w coś rozbawionego.

— O mój Boże — prostuje się. — Oto ona, dziewczyna od ręczników.

Cheerleaderki rozpuszczają się w śmiechu, jedna z nich zasłania usta. Ta pierwsza odrywa się od lady i odwraca do mnie cała, z biodrem wypchniętym w bok, uśmiech ostry jak skalpel.

— Słyszałyśmy o twoim małym występie w szatni wczoraj. Co to było — dwadzieścia ręczników? Trzydzieści? Morgan kazał ci je składać, czy tylko pełzać na czworakach?

O mój Boże, to się naprawdę dzieje?

Gdzie my jesteśmy, w liceum czy co?

Dziewczyna za nią udaje, że podnosi ręczniki z podłogi. Grupa wybucha śmiechem, a ich królowa przechyla głowę z udawaną troską.

— Szczerze? Byłabym zażenowana pokazać się po czymś takim. Ale chyba jak potrzeba wypłaty jest aż tak wielka...

Kończy wzruszeniem ramion, które mówi więcej niż słowa.

Klucze wbijają mi się w dłoń i czuję, jak szczęka mam zaciśniętą na śrubach. Mam zamiar po prostu przejść obok — po prostu idź, nie reaguj, nie mogę stracić tej pracy przez cheerleaderkę z zaburzeniem osobowości…

— Anna. — Głos Luke'a przecina hol, swobodny, ale pod spodem wyczuwalnie twardy. — Nie powinnaś się rozciągać? Słyszałem, że elastyczność to jedyne, co trzyma cię jeszcze w drużynie.

Jej uśmiech zamarza w połowie, a pozostałe cheerleaderki milką.

Luke podchodzi do mnie, ręce ma w kieszeniach kurtki, sylwetka luźna, twarz uprzejma, ale oczy zupełnie nie. Wygląda jak ktoś, kto mógłby podnieść Annę i wystawić ją za drzwi jak mebel. I oboje dobrze o tym wiedzą.

— Urocze, Matthews. — Anna szybko się zbiera, ale nie dość szybko — pod makijażem pojawiły się czerwone plamy. — Bronisz swojej małej akcji charytatywnej?

— Bronię kogoś, kto faktycznie dzisiaj przyszedł do pracy. — Nawet nie mruga. — Kiedy ostatnio zrobiłaś tu coś poza blokowaniem korytarzy i robieniem sobie selfie?

Jej usta się otwierają. Zamykają. Patrzy na swoje cheerleaderki, szukając wsparcia, ale żadna nie ma już odwagi spojrzeć jej w oczy.

Anna odgarnia włosy, szepcze coś jadowitego do dziewczyn i odchodzą w stronę sali gimnastycznej w chmurze waniliowych perfum i urażonej dumy. Luke patrzy za nimi z rozluźnionymi ramionami, wciąż emanując tą spokojną energią nie-podchodź-do-mnie.

Gdy odwraca się do mnie, twardość znika natychmiast. — Hej. — Pociera kark. — Słyszałem o wczoraj… Szatnia.

Zapada chwila milczenia, zanim mówi dalej, wyraźnie zakłopotany, jakby ta informacja mu nie pasowała i nie wiedział, co z nią zrobić.

— Przepraszam, Mia. Byłem na spotkaniu zespołu na górze, gdybym wiedział… — Kręci głową. — To nie w porządku, porozmawiam z nimi.

— Nie. — Słowo wychodzi ostrzej, niż zamierzałam. — To tylko pogorszy sprawę.

Wygląda, jakby chciał się sprzeciwić. Zaciska szczękę, ale odpuszcza. — Jak się trzymasz? — Pauza. — Tak naprawdę.

Sposób, w jaki to mówi, pokazuje mi, że widzi przez każdy mur, który od rana zbudowałam. Więc pękam. Nie płaczę — nie mam na to siły — ale słowa wysypują się ze mnie surowe i za szybkie.

— Zemdlał, kiedy myłam podłogi na stadionie, a zanim tam dotarłam, był już podłączony do aparatury.

— Jezu, Mia…

— Jego zastawka wapnieje. — Dociskam dłonie do stołu. — Serce kompensuje, ale nie będzie tego robić wiecznie, a operacja kosztuje dwieście tysięcy dolarów, których ubezpieczenie nie pokryje.

Ta liczba wisi między nami. Na głos brzmi jak fikcja — pieniądze z Monopolu, liczba z czyjegoś innego nieszczęścia.

— Dwieście tysięcy — powtarza Luke cicho.

— A na moim koncie jest jakieś czterysta. Więc…

Nie przerywa mi. Jego twarz nieruchomieje — nie staje się pusta, ale zamyślona, jakby ważył ciężar tej informacji i decydował, gdzie go przenieść.

Milczy przez dłuższą chwilę, po czym mówi: — Wymyślimy coś. Pomogę, jak będę mógł.

Prawie się śmieję, bo co on może zrobić, sprzedać nerkę?

Ale powstrzymuje mnie jego wyraz twarzy — mówi poważnie. Sprzedałby tę nerkę, gdybym go poprosiła. I to jest problem.

— Poza tym — mówię, a mój głos twardnieje — mogłeś wspomnieć, że Jared Morgan tu gra.

Mruga, szczerze zaskoczony. — Myślałem, że wiesz. Mia, on jest wszędzie. ESPN, Sports Illustrated — to dosłownie najbardziej komentowany rozgrywający w lidze.

Wydobywa się ze mnie krótki, gorzki śmiech. — Byłam trochę zajęta tym, żeby utrzymać dziecko przy życiu, żeby oglądać skróty z meczów.

Luke milknie, patrzy na swoje buty, potem z powrotem na mnie, dobierając słowa ostrożnie — jak robią ludzie, kiedy nie chcą powiedzieć czegoś gorszego.

— Słuchaj, uważaj na niego. — Głos Luke'a cichnie. Zerka w stronę drzwi, jakby ściany mogły podsłuchiwać.

— To nie ten sam facet, co w liceum. I to nie w dobrym sensie.

— Jak bardzo źle?

— Imprezy co weekend. Inna kobieta co noc. W zeszłym sezonie były plotki o narkotykach — mandaty za jazdę po alkoholu zamiecione pod dywan. — Krzyżuje ramiona, a przez jego twarz przebiega coś, co może być obrzydzeniem albo czymś bardziej złożonym.

— Media go kochają, bo świetnie wypada w TV. Ludzie, którzy go naprawdę znają, trzymają się z daleka.

— A trener?

— Trener go broni, bo wygrywa mecze. — Kręci głową. — Poza boiskiem? Jest wrakiem. I nie obchodzi go, kogo po drodze zniszczy.

Myślę o dłoni Jareda na mojej talii wczoraj.

O pustce w jego oczach. O tym, jak rzucił mi ręcznik pod nogi, jakbym była rozrywką.

— To nie ma znaczenia. — Zbieram włosy, skręcam w kok. — Wczoraj patrzył przeze mnie. Tak samo jak dziesięć lat temu. Nie ma pojęcia, kim jestem, i szczerze — już mnie to nie obchodzi.

Zabieram swoją smycz z ławki, gdzie ją zostawiłam. — Mam ważniejsze sprawy na głowie niż Jared Morgan.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

William był dziś rano w lepszym stanie. Nie dobrze — dobrze to słowo, które już nie istnieje w naszym słowniku — ale lepiej.

Zjadł pół miski owsianki, zapytał o psa z kreskówki na swojej szpitalnej koszuli i pomachał mi przez szybę, kiedy wychodziłam. Jego mała dłoń na szkle, palce szeroko rozstawione.

Niosę ten obraz jak talizman aż na parking.

Olivia ma dziś dyżur i wysłała mi zdjęcie Williamowej tacy śniadaniowej z podniesionym kciukiem.

Liv: idź do pracy, ja się nim zajmę.

To coś rozluźniło za mostkiem. Po raz pierwszy od kilku dni pętla — cztery tygodnie, dwieście tysięcy, cztery tygodnie, dwieście tysięcy — jest cichsza.

Nie zniknęła, ale przynajmniej ucichła.

Więc dziś mogę prawie udawać, że jestem tylko kobietą idącą do pracy.

Siedzę w pokoju socjalnym i wpatruję się w telefon. Numer Rona wciąż jest w moich kontaktach, wciśnięty między pizzerię, która zamknęła się w zeszłym roku, a numer apteki Williama.

Mój kciuk zawisa nad nim, a w głowie myśli wirują bez końca.

On jest ojcem Williama. Dwieście tysięcy dolarów. Powinien wiedzieć. Powinien się przejąć. Powinien siedzieć w tym szpitalnym pokoju zamiast udawać rodzinę z kobietą, której największym zmartwieniem zdrowotnym jest pewnie kontuzja z jogi.

Ale wspomnienie jego głosu podczas naszej ostatniej rozmowy owija mi się wokół gardła jak dłoń.

To twój bałagan, Mia. Ogarnij to.

Osiem lat małżeństwa i to jego podsumowanie. Serca jego syna przestaje działać, a Ron na odchodne daje tylko diagnozę winy. Wybrał Jessicę. Wybrał życie, w którym William to linijka, którą skreślił.

William jest mój. Tylko mój.

Blokuję telefon, ekran gaśnie, numer Rona znika i mówię sobie, że tylko tyle na to zasługuje.

Obiekt już tętni życiem — zespół właśnie skończył poranny trening, a szatnia wygląda, jakby bomba wybuchła w koszu z praniem. Przechodzę przez pobojowisko z moim pojemnikiem, zbierając przepocone koszulki i kompresyjne bluzy z ławek, z podłogi.

Kilku graczy wciąż się kręci, półubrani, głośni. Jeden z nich rzuca swoje spodenki treningowe przez całą szatnię do mojego pojemnika jak do kosza — pudłuje o metr. Koledzy i tak wiwatują, jakby o to chodziło.

Podnoszę spodenki z podłogi, nie patrząc na niego.

Inny zawodnik podaje mi swoją koszulkę dwoma palcami, z odrazą na twarzy. "Ostrożnie, słodziutka. Ta jest wyjątkowo aromatyczna."

Grupa wybucha śmiechem, a ja biorę koszulkę i idę dalej.

Moje ręce wiedzą, co robić. Moja twarz zna wyraz, jaki ma przybrać. Reszta mnie jest gdzieś indziej — w szpitalnej sali, patrząc na monitor migający na zielono.

Wtedy ktoś wchodzi mi prosto w drogę i prawie wpadam na jego tors.

Trzyma w jednej ręce swoją koszulkę treningową, wciąż wilgotną, i podaje ją w moją stronę — ale gdy sięgam, nie puszcza. Gdy podnoszę wzrok, to Jared. Marszczy brwi, patrząc na moją twarz z takim skupieniem, że żołądek opada mi do butów, coś klika mu za oczami jak zapadki w zamku.

"Czekaj." Jego chwyt na koszulce się zacieśnia. "Czy my się już kiedyś nie spotkaliśmy? Tak dawno temu. Twoja twarz jest naprawdę znajoma."

"Nie sądzę." Kłamię gładko i wyciągam koszulkę z jego dłoni.

Płaski głos. Płaski wyraz twarzy. Nic tu nie ma do zobaczenia.

Ale on nie odpuszcza, przekrzywia głowę, studiując mnie jak słowo na końcu języka. Potem wzrok opada na imię wyszyte na mojej roboczej koszulce polo.

Czyta je i natychmiast znowu patrzy mi w twarz.

"Mia…" mówi powoli, smakując to imię.

Jego oczy się zwężają, a potem — widzę to na żywo — kieruje spojrzenie na szafkę Luke'a po drugiej stronie szatni i zapadki klikają.

"Czekaj. Luke cię tu przyprowadził, prawda? Luke, Luke..." Pstryka palcami. "Jesteś tą kumpelą Luke'a z liceum. Tą, co śliniła się na mój widok." Uśmiech rozlewa się jak rysa na szkle. "Dziewczyna z trybun!"

Moja szczęka mogłaby ciąć diamenty.

Kiedy milczę, opiera się o szafkę obok mnie, ręce skrzyżowane. Oczy suną po za dużym polo, pojemniku z brudnymi koszulkami, smyczy przypiętej do mojej piersi.

"Co się stało, dziewczyno z trybun? Mąż nie był tak bogaty jak tatuś, skoro tu pracujesz?"

Słowa trafiają w moje żebra jeden po drugim, precyzyjne jak rzucane noże. Patrzę mu prosto w oczy.

"Mój ojciec nie żyje. Facet jest teraz byłym. Życie się zmienia."

Powiedziałam to płasko, rzeczowo, jakbym wyzywała go, żeby się zaśmiał. Coś zamigotało na jego twarzy, ułamek sekundy pęknięcia w jego grze, pojawiło się i zniknęło jak błyskawica, zanim się pozbierał.

Pochyla się bliżej, a jego bliskość to broń, którą włada, jakby się z nią urodził.

"Czyli zauroczenie było prawdziwe." Jego głos opada, konspiracyjny, gra pod publiczkę. "Ile zeszytów zapisałaś moją twarzą, co? Malowałaś serduszka wokół mojego portretu? Czy stawiałaś gwiazdkę nad literą ‘a’ w Jared?"

Zawodnicy w zasięgu słuchu ryczą ze śmiechu, a mi obraz rozmazuje się na krawędziach, paznokcie wrzynają się w dłonie wokół koszulki.

"Jared." Głos Luke’a tnie hałas z drugiego końca szatni — ostry, bez cienia żartu. "Wystarczy."

Idzie w naszą stronę z korytarza, wciąż w stroju, w twarzy coś twardszego niż kiedykolwiek widziałam u Luke'a Matthewsa.

Jared prostuje się i podnosi obie ręce w udawanej kapitulacji. "Wyluzuj, Matthews. Tylko nadrabiam zaległości ze starą znajomą."

Luke ustawia się między mną a Jaredem tak, by nie wyglądało to podejrzanie — pół kroku w lewo, ramię wystawione jak ściana.

"Jest tu do pracy. Pozwól jej pracować."

Patrzą sobie w oczy sekundę dłużej, niż to komfortowe. Między nimi przechodzi coś, co nie ma nic wspólnego z moim stanowiskiem, a wszystko z terytorium. I stoję wystarczająco blisko, by czuć napięcie jak prąd na skórze.

Wtedy Jared wzrusza ramionami, chwyta swoją torbę i wychodzi.

Rzuca przez ramię, nie oglądając się: "Miło znów cię widzieć, dziewczyno z trybun."

Docieram do łazienki dla personelu, zanim się rozsypuję. Zamykam się w kabinie, opieram czoło o chłodne metalowe drzwi i oddycham licząc do czterech.

Moje ręce nie przestają się trząść.

Chłopak, którego rysowałam latami w pamiętniku, właśnie użył tych rysunków jako broni przy dwudziestu facetach. A najgorsze — to, co sprawia, że mam ochotę wyrwać zlew ze ściany — to że przez sekundę, kiedy złapał moje spojrzenie, mój głupi, zdradziecki puls zrobił dokładnie to samo, co dziesięć lat temu.

Nienawidzę go za to, że pamiętał. Nienawidzę go jeszcze bardziej za to, że nie pamiętał szybciej. Że musiał przeczytać moje imię z koszulki, jakbym była pacjentką w poczekalni.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Pralnia to jedyne miejsce w tym budynku, gdzie nikt mi nie przeszkadza.

Przychodzę tu na przerwach, bo to najbliższe prywatności, na jakie mogę sobie pozwolić w tym ośrodku. A dziś potrzebuję prywatności do tego, co za chwilę zrobię.

Opieram się o stół do składania, wyciągam telefon i otwieram aplikację bankową. Saldo uderza mnie jak policzek, więc przelatuję dalej, zanim mój mózg zdąży przeliczyć, na ile dni wystarczy ta kwota.

Złożyłam już dwa wnioski o pożyczkę.

Dwieście tysięcy, nagły przypadek medyczny, każdy dokument, jaki tylko udało mi się zebrać, dołączyłam jak rozpaczliwe, małe flagi. Powiadomienia czekają, a ja je omijam, tak samo jak unika się listu, o którym już się wie, że niesie złą wiadomość.

Pierwszy pożyczkodawca. Otwieram i czytam pierwszy wiersz trzy razy, jakby powtarzanie mogło przestawić słowa.

Wniosek odrzucony z powodu niewystarczającej i niestabilnej historii dochodów.

Zamykam i otwieram drugi. To samo sformułowanie, ten sam werdykt, ta sama uprzejma korporacyjna maniera powiedzenia: „życie twojego syna nie mieści się w naszym profilu ryzyka”. Odrzucony.

Odkładam telefon ekranem do dołu na stole i przyciskam obie dłonie do powierzchni, aż kostki zbieleją. Nie płaczę — płacz to luksus, na który nie mam czasu. Zamiast tego kalkuluję.

Czynsz. Zakupy. Recepty Williama. Luka w ubezpieczeniu.

Przestawiam te liczby jak meble w za małym pokoju, próbując je dopasować, ale nie pasują. Nigdy nie pasują. Nie istnieje wersja mojego życia, w której te liczby sumują się do uratowania mojego syna.

Podnoszę telefon, wsuwam go do kieszeni i wychodzę rozpocząć zmianę.

Następne zadanie to siłownia główna. Gary powiedział, że zawodnicy skończyli trening dwadzieścia minut temu.

Gary skłamał.

Jared wciąż tu jest, sam i bez koszulki. Robi podciągnięcia na drążku na drugim końcu sali. Mięśnie pleców przesuwają się pod wilgotną skórą, światła nad głową sprawiają, że wygląda jak coś, co należy do skrzydła muzeum, do którego mnie nie wpuszczą.

Jego spodenki zwisają nisko na biodrach, a za każdym razem, gdy się podciąga, mięśnie brzucha napinają się w sposób, który powinien wymagać pozwolenia.

Moje stopy zastygają w drzwiach i przez jedną zdradziecką, żałosną sekundę znowu mam siedemnaście lat, siedzę na trybunach ze szkicownikiem, śledzę linię jego ramion, podczas gdy Olivia udaje, że tego nie zauważa.

Potem przypominam sobie wczoraj. Dziewczyna z trybun. Komentarz o pamiętniku. Dwudziestu mężczyzn śmiejących się. To, jak zamienił moją najbardziej prywatną czułość w żart i nawet nie miał przyzwoitości wyglądać na skruszonego.

Chwytam środki czystości i zaczynam wycierać najbliższą ławkę z głową spuszczoną, szorując, jakby skóra specjalnie mnie obraziła.

Jeśli będę pracować wystarczająco szybko, może on nie... „Pominęłaś miejsce.”

Zamykam oczy i liczę do trzech, zanim je ponownie otworzę.

Siedzi na ławce, którą właśnie wyczyściłam. Bezpośrednio na powierzchni, którą przetarłam, jego spodenki zostawiają wilgotny ślad na nieskazitelnej skórze. Patrzy na mnie z tym pół-uśmiechem — oczy błyszczące, postawa otwarta, każda linia jego ciała ułożona tak, by wyrządzić maksymalne szkody.

„Siedzisz na miejscu, które właśnie wyczyściłam.”

„To chyba będziesz musiała wyczyścić je jeszcze raz.” Odchyla się na rękach, pozycja otwiera mu klatkę piersiową, jakby zapraszał mnie do czegoś, na co nie mam zamiaru się zgodzić. „Poczekam.”

Jego oczy są wlepione w moje z intensywnością, która zupełnie nie pasuje do leniwych słów — pod spodem czai się coś jeszcze, próba, test, sprawdzanie jak bardzo się ugnę.

Siłownia jest wokół nas pusta i ogromna, ale jedyną przestrzenią, jaka istnieje, są trzy stopy między jego ciałem a moim, naładowane czymś, czego nie chcę nazwać. Kropla potu toczy się po jego obojczyku i znika poniżej, a ja nienawidzę siebie za to, że ją śledzę wzrokiem.

„Musisz się przesunąć”, mówię cicho, równo.

„Poproś ładnie.”

Cisza się przeciąga, aż słyszę nasze oddechy.

Czuję jego zapach — sól, pot i coś drogiego pod spodem, co moje płuca rejestrują bez mojej zgody. Moje serce przeniosło się do gardła i robi tam coś żenującego.

Pochylam się lekko. Tylko tyle, by jego uśmiech na ułamek sekundy się zachwiał.

„Przesuń się.” Pauza. „Proszę.”

To „proszę” ląduje między nami jak zapalona zapałka.

Jego spojrzenie zjeżdża na moje usta — jedno uderzenie serca, ledwie mgnienie — potem wraca do góry. Wstaje powoli, prostując się do pełnej wysokości. Tak blisko, że muszę unieść brodę, by utrzymać kontakt wzrokowy. Tak blisko, że ciepło jego skóry dociera do mojej przez ten ćwierć cala powietrza.

„Widzisz?” Jego głos niższy niż wcześniej. „Nie było tak trudno.”

Kiedy mija mnie, jego ramię ociera się o moje — goła skóra o gołą skórę, kontakt tak krótki, że nie powinien zrobić różnicy, a jednak każdy nerw w moim ciele zapala się jak tablica rozdzielcza.

Nie oddycham, dopóki drzwi siłowni nie zatrzaskują się za nim. Potem wycieram ławkę jeszcze raz, dłońmi, które nie chcą przestać drżeć, powtarzając sobie, że gorąco wspinające się na kark to gniew.

To nie do końca gniew. Wiem o tym. I nienawidzę, że to wiem.

Mopuję przy wejściu, skupiając się bardzo mocno na podłodze, a nie na duchowym wspomnieniu jego ramienia na moim. Jared nie wyszedł — wrócił do drążka na drugim końcu sali.

Bo widocznie jedna sesja nie wystarczy za karę dla ciała, które już wygląda tak, jak wygląda.

Wtedy drzwi się otwierają i wchodzi Anna z torbą na siłownię przewieszoną przez ramię, oczy przeskanowują salę jak kamera monitoringu. Od razu znajduje Jareda i całe jej ciało się zmienia.

Ramiona w tył. Uśmiech przechodzi z drapieżnego w słodki. Głos ustawiony na coś, co pewnie działa na mężczyzn z mniejszą liczbą neuronów. Podchodzi prosto do niego, kładzie rękę na jego ramieniu i zaczyna opowiadać o jakimś wydarzeniu w weekend, pochylając się bliżej.

Jared zerka poza Annę i jego spojrzenie odnajduje mnie — mop w ręce, mokra koszulka polo, włosy wypadające z koka — a potem wraca do królowej pszczół z tym leniwym, destrukcyjnym uśmiechem.

„Co jest, Anna?” Mówi to na tyle głośno, żebym usłyszała. „Chcesz być zamiast niej?”

Kiwa głową w moim kierunku i uśmiech Anny natychmiast tężeje. Mój mop zatrzymuje się, a na siłowni robi się bardzo, bardzo cicho.

„Ostrożnie”, mówię płasko, nie podnosząc wzroku. „Oboje stoicie na mokrej podłodze. Ślisko.”

Podwójne znaczenie zawisa w powietrzu jak dym.

Jared wydaje z siebie krótki śmiech — zaskoczony, prawie szczery, taki, który wydajesz, gdy coś cię zaskoczy. Oczy Anny tną w moją stronę i czuję, że jestem dopisana do listy, na której nigdy nie prosiłam się znaleźć.

Zeskakuje z drążka, chwyta ręcznik i butelkę wody, puszcza całej sali oczko i wychodzi, a Anna podąża za nim jak piesek.

Moje tętno wali i nie wiem, czy właśnie coś wygrałam, czy podpisałam na siebie wyrok.

Anna nie jest kobietą, która zapomina urazy — widziałam to w tych trzech sekundach, gdy jej oczy spotkały moje. Ona wszystko zapisuje. Czeka. Uderza, gdy się odwrócisz.

Ale śmiech — prawdziwy śmiech Jareda, ten zaskoczony, ten, który przebił się przez rolę, jaką gra dla reszty świata — wciąż siedzi mi w piersi jak ciepły węgielek, którego nie mogę odłożyć.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Bride for the Quarterback

Bride for the Quarterback

45 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

45

Treść

Aa