Prolog
– Mamusiu, czy znowu piłaś? – zapytała mała dziewczynka swoją matkę, stojąc przy blacie, by nalać sobie kolejny kieliszek whisky. Matka nie słyszała córki, a przynajmniej udawała, że jej nie słyszy. – Mamusiu! – zawołała ponownie. – Mamusiu!
Matka wypiła prawie pół kieliszka whisky, po czym nalała sobie kolejnego, nieświadoma obecności córki, której uporczywe wołanie wypełniało kuchnię.
Za oknem grzmiało, a potężny huk sprawił, że dziewczynka krzyknęła ze strachu. Zawsze bała się burzy. Pobiegła do matki, szukając ochrony i pocieszenia, jak każde małe dziecko podczas burzy. Matka nie spodziewała się, że córka rzuci się jej w ramiona, przez co straciła równowagę, choć alkohol równie dobrze mógł być tego powodem. W rezultacie upuściła szklankę, która rozbiła się na tysiąc kawałków o podłogę. Dźwięk tłuczonego szkła, w połączeniu z hukiem grzmotu i błyskiem pioruna, sprawił, że dziewczynka krzyknęła z przerażenia.
– Mamusiu! – zapłakała.
Kobiecie wystarczyło już tego wrzasku. To było dla niej za dużo.
– Mam cię dość, mała gówniaro! – wrzasnęła. – Cały czas tylko jęczysz i płaczesz! To tylko pierdolona burza! Weź się w garść! Czy może chcesz, żebym cię przywiązała do drzewa na dworze?
Ale groźby sprawiły, że dziewczynka zaczęła płakać jeszcze głośniej.
– Zamknij się, kurwa! Zamknij się! Zamknij się!
Dziewczynka nie przestawała płakać, błagając matkę o ochronę, o pocieszenie. Ale zamiast litości, matka była coraz bardziej rozdrażniona.
– Mam cię już dosyć! – krzyknęła, popychając córkę na podłogę. Potem zdjęła pasek i zaczęła na oślep bić kruche ciałko dziewczynki.
Dziewczynka zakryła twarz ramionami, przygotowując się na ból. Ale ten ból nie nadszedł. Bo właśnie w tym momencie między nią a matką pojawiło się smukłe ciało małego chłopca. Chłopiec krzyknął z bólu, gdy pasek matki uderzył go w plecy. Ale nie uciekł. Trwał na miejscu. Leżał na dziewczynce, osłaniając ją przed uderzeniami skórzanego paska.
Dziewczynka płakała, wiedząc, że chłopiec przyjmuje na siebie ból, który miał paść na nią. Trzecie uderzenie sprawiło, że krzyknął z agonii. To było na tyle głośne, by matka rozpoznała jego głos.
– O Boże! – krzyknęła matka z przerażeniem.
Natychmiast upuściła pasek i złapała syna. Ujęła jego twarz w dłonie, żałując, że w ogóle go dotknęła.
– Przepraszam cię, kochanie! Tak bardzo cię przepraszam!
Po policzkach chłopca płynęły łzy, ale nie jęczał. Spojrzenie, którym obdarzył matkę, było mieszaniną bólu i odrazy. W jego oczach matka zamieniła się w potwora. Odepchnął ją i zwrócił się do szlochającej dziewczynki na podłodze. Otulił ją ramionami i zaczął szeptać uspokajające słowa, próbując powstrzymać jej płacz.
– Już dobrze, maleńka. Jestem przy tobie. – Potem spojrzał na matkę z pogardą.
– Ona… przeszkadzała mi. Przez nią rozbiłam szklankę – powiedziała matka obronnie.
– Bała się! – głos chłopca był cichy, ale pełen emocji. – Prosiła cię o pocieszenie! – Mocniej przytulił dziewczynkę, która była od niego co najwyżej dwa lata młodsza. – Chciałaś ją uderzyć!
Matka otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Po jej policzkach płynęły łzy, widząc wyraz obrzydzenia na twarzy syna.
Chłopiec podniósł się z podłogi i pociągnął dziewczynkę za sobą. – Chodź, maleńka. Będę z tobą, dopóki burza nie minie. Nikt cię nie skrzywdzi, kiedy jestem przy tobie.
Chłopiec zaprowadził siostrę do jej pokoju i próbował powstrzymać jej łzy.
– Dlaczego mama mnie nie kocha? – zapytała. Nie umiał odpowiedzieć. – Kocha ciebie. Przeraziła się, kiedy zorientowała się, że bije ciebie. – Popatrzyła na brata zmęczonym wzrokiem. – Boli?
Chłopiec uśmiechnął się i pokręcił głową. – Ani trochę. – Oboje wiedzieli, że to kłamstwo.
– Pokaż mi – powiedziała.
– Nic mi nie będzie – upierał się. – Jestem silniejszy od ciebie. Kilka uderzeń mnie nie rusza.
– Dziękuję. Gdyby nie ty, nie wiem, co mama by mi zrobiła.
– Zawsze będę cię chronił – powiedział.
Dziewczynka znalazła pocieszenie w tych obietnicach. Ale on odszedł niedługo potem. To był najciemniejszy moment jej życia.
– Obiecałeś, że zawsze będziesz mnie chronił – powiedziała, płacząc.
Uśmiechnął się do niej smutno. – Przepraszam. Wiesz, że nigdy bym cię nie zostawił, gdybym miał wybór.
Rzuciła mu się w ramiona… być może po raz ostatni.
– Bądź dzielna, dobrze? Dbaj o siebie. Zawsze będę przy tobie. A pewnego dnia wrócę po ciebie.
Odsunął się od niej i zdjął naszyjnik. To był medalion. Miał go od dziecka. Otworzył go i pokazał jej zdjęcia w środku. Było tam jego zdjęcie i jej. – Noś to zawsze. Kiedy przyjdzie burza, trzymaj się tego i myśl o mnie. Będę tuż obok, będę cię chronił. Nigdy nie musisz się bać.
***
Blaire.
– Co robimy w mój ostatni dzień wolności? – zapytałam Jessicę i Marie, gdy wyciągałyśmy torby z górnych schowków.
Miałyśmy dwadzieścia cztery godziny w Charleston. Potem każda z nas pójdzie w swoją stronę i pewnie zobaczymy się tylko raz w roku. Moje przyjaciółki wrócą do Londynu. A ja wrócę do celi więziennej zwanej domem.
– Chcę zapamiętać ten dzień! Chcę się upić, poszaleć, stracić dziewictwo z przystojniakiem, którego właśnie poznałam i którego nigdy więcej nie zobaczę – powiedziałam rozmarzona.
– O Boże, kim jesteś i co zrobiłaś z naszą przyjaciółką? – zapytała Jessica, wytrzeszczając oczy.
Marie natomiast roześmiała się. – Przestań, Jess. Podoba mi się ten plan! Czekałam, aż Blaire wreszcie powie coś szalonego, odkąd ją poznałam.
Oczywiście żartowałam! Nie miałam w sobie tyle odwagi, by szaleć z nieznajomym. I na pewno nie byłam na tyle głupia, żeby stracić dziewictwo z przypadkowym gościem, nieważne jak byłby przystojny czy czarujący.
Jednak czułam, że powinnam sprawić, by ten dzień miał znaczenie. Przeżyłam najlepsze sześć lat życia, mieszkając z dala od domu. Nie widzieć rodziców oznaczało też, że nie musiałam patrzeć, jak traktują mnie jak ducha ani widzieć na ich twarzach wyrazu obrzydzenia, gdy na mnie patrzą.
Jessica i Marie były moimi najlepszymi przyjaciółkami od pierwszej klasy liceum. Mieć je przy sobie było jak mieć jednocześnie anioła stróża i diabła. Jessica była mądra i staroświecka. Marie natomiast była wyzwolona i figlarna.
Spędziłam z nimi lato na podróżach. W ostatnich dniach naszego pobytu razem zgodziły się pojechać ze mną do Stanów, by obejrzeć Red Festival Concert w Charleston. Został mi ten ostatni dzień, a potem wracałam do domu rodziców. Wracałam do życia, które zostawiłam sześć lat temu, a które było piekłem—dosłownie!
Nie rozumiałam, czemu musiałam wracać. Studiowałam już projektowanie w szkole w Londynie. Miałam talent do projektowania biżuterii i mody. Moim największym marzeniem było założyć kiedyś własną markę biżuterii. Ale wszystko to zniknęło, gdy dostałam telefon od sekretarki ojca, że będę studiować zarządzanie biznesem na uniwersytecie w domu.
Mój ojciec miał kilka firm na Florydzie. Może chciał, żebym kiedyś je przejęła. Byłam w szoku, bo odkąd pamiętam, rodzice nigdy się mną nie przejmowali. Dlatego wysłali mnie do szkoły z internatem w Londynie. Nie chcieli mieć ze mną nic wspólnego.
Po zameldowaniu się w motelu niedaleko terenu koncertu od razu poszłam pod prysznic.
Przyjaciółki zawsze żartowały ze mnie, że mam obsesję na punkcie higieny. Cóż, byłam ostrożna, żeby nie złapać jakiegoś wirusa. Zawsze byłam chorowita, odkąd byłam mała. Mam cukrzycę typu 1t1, a jeśli opuszczę zastrzyk, moje życie będzie w niebezpieczeństwie. Może to jeden z powodów, dla których rodzice mnie nie znosili. Nie byłam idealna. Byłam słaba i niedoskonała.
Rodzice nigdy nie kochali mnie tak, jak kochali mojego brata. Podczas gdy świętowali dzień, w którym wysłali mnie do szkoły z internatem, opłakiwali dzień, w którym mój brat został nam odebrany. Wierzę, że wciąż są z tego powodu smutni. Bo ja nadal jestem.
Moja ręka powędrowała do klatki piersiowej, tam gdzie zwykle nosiłam wisiorek po bracie, ale dotknęłam tylko mokrej skóry. Przypomniałam sobie, że zdjęłam go przed kąpielą.
Nosiłam ten wisiorek przez lata. Zawsze czułam się nieswojo bez niego, jakby brakowało mi wielkiej części siebie. To była jedyna rzecz, jaka mi po nim została—jedyna osoba na świecie, przy której czułam się bezpieczna i kochana… jedyna w rodzinie, dzięki której miałam poczucie, że w ogóle ją mam. I chociaż nie było go w moim życiu od czternastu lat, gdy dotykałam wisiorka, zawsze czułam, że jest tuż obok mnie.
Gdy wróciłam do sypialni, naszyjnika nie było też na stoliku nocnym.
„Co jest, kurwa?” zaklęłam pod nosem, zaczynając się denerwować.
Sprawdziłam pod łóżkiem, ale niczego nie znalazłam.
„Widziałeście mój wisiorek?” zapytałam Jessie i Marie.
Cisza.
Jessie nie mogła spojrzeć mi prosto w oczy. Poklepała Marie po plecach, mówiąc: „Twój pogrzeb.”
„Nikt. Kurwa. Nie dotyka wisiorka mojego brata!” powiedziałam, podnosząc głos.
„Spokojnie, dziewczyno!” Marie podniosła ręce. „Trzymam go jako zakładnika i jest bezpieczny.”
„Oddaj go!” Mój ton był groźny. Mówiłam serio, że nie lubię, gdy ktoś dotyka tego wisiorka.
„Oddam,” powiedziała. „Ale najpierw musisz coś dla mnie zrobić.”
„Co takiego?”
„No weź, Bee. Jesteś ciągle spięta, zimna i zamknięta w sobie.”
„Czyli, że jestem przy zdrowych zmysłach.” Uniosłam na nią zirytowaną brew.
„Tak, a przez to doprowadzasz mnie do szału!” odparła. „Czemu dziś wieczorem nie dasz sobie luzu? Odpocznij. Baw się.”
„Przez ‘baw się’ masz na myśli seks bez zobowiązań z nieznajomym, jak ty? Nie, dzięki.” Pokręciłam głową.
Jessie spojrzała na mnie i uśmiechnęła się z żalem. Miałam przeczucie, że jest po stronie Marie. Moje dwie najlepsze przyjaciółki przeciwko mnie? Wow! Czy aż tak bardzo jestem nudna?
„Bee, nie każemy ci być dziwką… jak Marie,” powiedziała Jessica.
„Dzięki!” Marie przewróciła oczami.
„Chcemy tylko, żebyś otworzyła się na możliwości. Spójrz, nie ma idealnego faceta. Czasem to ich wady czynią ich ciekawszymi. Wiemy, że masz poważne problemy z zaufaniem przez rodziców, a jedyna osoba, która cię kochała, też odeszła. To nie jest łatwe. Ale wiesz co? Trzeba od czegoś zacząć. Inaczej nigdzie nie dojdziesz.”
Wiedziałam, do czego zmierzają. Miałam dwadzieścia dwa lata i nigdy nie miałam chłopaka, nawet prawdziwej relacji z facetem. Miałam poważne problemy z zaufaniem. Zawsze szukałam czegoś, czego wiedziałam, że nie znajdę. Nie byłam nawet pewna, czego chcę.
„Nie możesz po prostu cieszyć się towarzystwem faceta i raz nie wierzyć, że to skończy się katastrofą?” zapytała Jessie.
„Poznaj faceta. Flirtuj. Spędź z nim najbliższe dwanaście godzin. Nie oczekuj, że zadzwoni. Co się wydarzy w Charleston, zostaje w Charleston,” powiedziała Marie, a jej oczy błyszczały.
„Nie oczekuj niczego więcej. Po prostu ciesz się chwilą,” dodała Jessie.
„Nigdy nie wiesz. Jeśli opuścisz gardę, możesz wpuścić kogoś do środka i przeżyć najwspanialszą noc swojego życia!”
Jessie skinęła głową. „Nie musisz uprawiać z nim seksu. Po prostu… eksperymentuj. Niczego nie oczekuj. Ciesz się wszystkim.”
„Dlaczego mi to robicie?” zapytałam rozpaczliwie.
„Bo to ostatnia noc twojej wolności. Jutro, kto wie, co się stanie? Wrócisz do znienawidzonego domu, będziesz mieszkać z rodzicami, którzy cię nie kochają. Potrzebujesz jak najwięcej dobrych wspomnień, prawda?” powiedziała Marie, szeroko się uśmiechając.
„A co mój wisiorek ma z tym wspólnego?”
„To gwarancja, że dotrzymasz umowy,” odparła Marie.
„Nie martw się, dopilnuję, żeby był bezpieczny,” zapewniła mnie Jessie.
„Wiesz, co ten wisiorek dla mnie znaczy!” powiedziałam z irytacją. „I mówisz, że trzymasz go jako zakładnika, dopóki nie wyjdę i nie zbliżę się do faceta, którego ledwo znam?”
„Dokładnie!”
„Mniej więcej!”
„A jeśli się nie zgodzę?”
Jessie wzruszyła ramionami. „Zabezpieczymy wisiorek w skrytce depozytowej w Londynie i wyślemy ci hasło mailem.” Spojrzała na mnie niewinnie. „Zakładam, że rodzice pozwolą ci jeszcze podróżować do Londynu, prawda?”
Cholera!
Nie chciałam, żeby wygrały. Mogłabym po prostu odejść. Ale nie byłam nawet pewna, jakie będzie moje życie w domu rodziców. Kto wie? Może już nigdy nie będę mogła wyjechać poza Florydę. A Jessie zawsze dotrzymywała słowa. Nigdy nie wycofywała się z zakładu. Zawsze spełniała groźby. Mogłabym je zignorować, ale wtedy…
Jak miałabym przeżyć bez tego wisiorka?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Westchnęłam z rezygnacją. Moi przyjaciele wiedzieli, że zrobię wszystko, by odzyskać ten medalion. To była jedyna pamiątka, jaka mi została po moim bracie. To prawda, nie byliśmy spokrewnieni krwią, ale kochał mnie bardziej niż moi biologiczni rodzice kiedykolwiek. Był moim bohaterem, moim rycerzem na białym koniu. Kiedy go straciłam, nie mogłam się już nigdy w pełni pozbierać. Mając ten medalion, czułam, że wciąż mam przy sobie cząstkę jego.
Odwróciłam się na pięcie i wróciłam do łazienki, nie dając im żadnej odpowiedzi.
To będzie długi i interesujący wieczór!
***
Czerwony Festiwal był znany nie tylko jako jeden z najlepszych corocznych koncertów rockowych, ale też z dzikich imprez. Ludzie lubili się tu przebierać, udawać kogoś innego. Może moi przyjaciele wybrali idealną okazję, żeby wyzwać mnie, bym puściła wodze fantazji.
Miałam na sobie biały, bezrękawnikowy, obcisły top z golfem, białe dopasowane spodnie i buty na wysokim obcasie.
Moje zwykle popielatoblond włosy były pofarbowane na fioletowo i niebiesko. Końcówki zakręciłam, żeby uzyskać zalotny efekt. Założyłam czarne soczewki kontaktowe, by zakryć bardzo charakterystyczne oczy. Kochałam moje rzadkie bursztynowe oczy. Pod światło miały pomarańczowy odcień i ognistoczerwony środek. Nie byłam pewna, skąd je mam. Oboje rodzice mieli niebieskie oczy, tak jak mój brat. Może dlatego kochali bardziej jego. Bardziej do nich pasował nawet, jeśli był adoptowany.
Uśmiechnęłam się do swojego odbicia w lustrze. Płaski brzuch był odsłonięty, więc widać było mój kryształowy kolczyk w pępku w kształcie motyla. Uznałam, że wyglądam uroczo i zalotnie, a wcale nie wyzywająco.
Kiedy wyszłam z łazienki, Marie i Jessie patrzyły na mnie z szeroko otwartymi oczami i rozdziawionymi ustami.
„Okej, ja ją rezerwuję,” wyszeptała Marie.
Zmarszczyłam na nią nos.
„Jesteś taką latawicą,” powiedziała do niej Jessie. Potem zwróciła się do mnie: „Wyglądasz po prostu nieziemsko! Wygląda na to, że jesteś wystrojona na przygodę życia.”
Przewróciłam oczami. „Oczywiście, to może być moja ostatnia!”
„Wyglądasz jakbyś wyszła prosto z kart mangi. Założę się, że faceci będą się o ciebie zabijać.”
„Jestem tu, żeby się bawić na największym koncercie na świecie. Nie żeby podrywać facetów.”
„A co z naszym zakładem?” Marie zrobiła kwaśną minę.
Wzruszyłam ramionami. „Jeśli pojawi się ktoś interesujący, może zagram z wami w tę grę. Jeśli nie, odzyskam medalion w inny sposób. Nawet jeśli będę musiała was obie zamordować! Wiecie, jak ważny jest ten naszyjnik!”
„Wiemy,” powiedziała Marie. „Ale serio, twój brat nie może być największym facetem twojego życia.”
„Nie znasz rzeczy, które dla mnie zrobił,” powiedziałam poważnym tonem.
Dotknęłam blizny na prawym przedramieniu. Przypomniała mi o tym, jak kiedyś uciekłam z domu, desperacko próbując zwrócić na siebie uwagę rodziców. Schowałam się w starej szopie, ponad półtora kilometra od domu. Nikt nie przyszedł. Nawet przez wiele godzin. Tylko mój brat, który wiedział dokładnie, co myślę. Przekonał mnie, żebym wróciła do domu. Wychodząc, metalowy pręt spadł z sufitu, rozcinając mi ramię i jemu plecy. Oboje trafiliśmy na pogotowie i potem zszywano nam rany. Moi rodzice nie wychodzili z jego pokoju. U mnie czuwały nianie.
Mój brat powiedział rodzicom, że chciał się bawić w szopie. Ja byłam tam tylko dlatego, że go powstrzymywałam. Powiedział im, że metalowy pręt odpadł z sufitu i gdyby nie ja, dostałby nim prosto w głowę. Powiedział, że uratowałam mu życie, ale było zupełnie odwrotnie. To on mnie uratował, zranił się przeze mnie i okłamał rodziców, żeby mnie nie ukarali. Od tamtej pory wiedziałam, że mój brat zrobiłby dla mnie wszystko, bez względu na więzy krwi.
„On zawsze będzie najwspanialszym facetem mojego życia.” Westchnęłam.
„Wiele z nas wzoruje się na ojcach, wybierając idealnych facetów. Ty chyba wzorujesz się na starszym bracie.”
Zaśmiałam się bez wesołości. „Tak, masz rację. Bo uważam, że wszyscy inni faceci są lepsi niż mój ojciec.”
To była prawda. Ojciec ledwo na mnie patrzył. A jeśli już, to lekceważąco, jakbym była najmniej ważną osobą na świecie.
„To naprawdę przykre,” powiedziała Jessie.
„Ale naprawdę prawdziwe.” Westchnęłam. „Dobra, nie chcę psuć sobie ostatniego dnia wolności, myśląc o facecie, który ma mnie gdzieś, albo o kimś, kogo nie ma w moim życiu od czternastu lat. Może macie rację. Może gdzieś tam jest facet, który nie przyniesie mi cierpienia.”
„Amen!” – dziewczyny zakrzyknęły.
Na teren koncertu dotarłyśmy piętnaście minut później. Było tłoczno. Głośna muzyka rozbrzmiewała z głośników ustawionych w czterech rogach placu. Niektórzy ludzie rozbili namioty i już pili piwo.
„No, czas na alkohol!” – powiedziała podekscytowana Marie.
Obejrzałyśmy sklepiki po bokach terenu koncertowego. Były stoiska z tymczasowymi tatuażami, sklepy z pamiątkami i budki z jedzeniem. Marie przekonała nas wszystkie, żebyśmy zrobiły sobie tymczasowe neonowe tatuaże.
„To nie zejdzie przez kilka dni! Moi rodzice nie będą zadowoleni,” protestowałam.
„I co z tego?” – Marie uniosła na mnie brew.
Miała rację! Poza tym, kiedy moi rodzice naprawdę przejęli się tym, co robię? Kiedy w ogóle się mną przejmowali?
Więc zdecydowałam się na tatuaż motyla z literą Z pośrodku, w neonowym różu i zieleni. Poprosiłam, żeby artysta narysował go na mojej bliźnie. Kiedy skończył, byłam naprawdę zadowolona, że się na to zdecydowałam.
„Dlaczego litera Z?” – zapytała Marie.
Zaśmiałam się. „Może to jest mój warunek wstępny do twojej małej gry. Umówię się z facetem… tylko jeśli jego imię zaczyna się na Z .”
Marie zmierzyła mnie wzrokiem. „Chyba sobie żartujesz? Musiałaś wybrać najtrudniejszą literę w alfabecie?”
„Zawsze zostaje X i Q ,” odparłam ze śmiechem.
Przewróciła oczami i odeszła wściekła.
Zapłaciłam za nasz rachunek, a potem wyszłam z namiotu, żeby za nią pójść.
„Marie, pocze—” wrzasnęłam, gdy moja stopa zaplątała się w linę przy wejściu do namiotu. „Kurwa!” zaklęłam.
Zanim jednak zdążyłam upaść na twarz, poczułam, jak silne ramiona mnie łapią, ratując przed bólem i totalnym upokorzeniem.
„Spokojnie, laleczko,” usłyszałam głos faceta. Postawił mnie na nogi. Spojrzałam w górę i zobaczyłam parę przepięknych, niebieskich oczu, które patrzyły na mnie z góry.
Przełknęłam ślinę.
Cholera! On jest piękny!
Był wysoki, z zaczesaną do tyłu ciemno-blond grzywką i wygolonymi bokami. Miał mocno zarysowaną szczękę i głęboko osadzone niebieskie oczy oprawione długimi, ciemnymi rzęsami. Nosił czarną skórzaną kurtkę na białej, dopasowanej koszulce, która subtelnie podkreślała wyrzeźbione mięśnie brzucha pod spodem.
Cholera! Dlaczego to zauważyłam?
„Dz-dzięki,” udało mi się powiedzieć i naprawdę miałam nadzieję, że nie zapiszczałam.
„Uważaj, dobra?” powiedział, a jego oczy zalśniły, gdy się uśmiechnął, ukazując głębokie dołeczki w obu policzkach.
„Jasne… zapamiętam to,” odpowiedziałam.
Staliśmy tak przez kilka sekund. Czułam, jak niezręczna cisza gęstnieje.
„Jestem…” zaczął mówić.
W tym samym czasie powiedziałam: „Śpieszę się.” I zaczęłam się wycofywać.
Cholera! Co miałam powiedzieć? Zapytać go: „Chciałeś coś powiedzieć?” bo zamierzał się przedstawić?
Nie mogąc tego odwrócić, pomachałam mu lekko i pobiegłam w kierunku, w którym poszła Marie. Wciąż wyglądała na wkurzoną, kiedy ją znalazłam.
„Co się stało?”
„Jestem tobą sfrustrowana,” burknęła. „Jeśli jesteś nieszczęśliwa, to dlatego, że odmawiasz uwierzenia, że zasługujesz na szczęście! Myślę, że to ty jesteś problemem! Nie faceci, z którymi się umawiałaś! Ty!”
Nigdy wcześniej nie widziałam wściekłej Marie. Zawsze była pozytywna, zawsze widziała dobro w ludziach. To ten typ, co pójdzie do domu z facetem i naprawdę wierzy, że zadzwoni, kiedy obieca, że zadzwoni – a prawie nigdy tego nie robią. Ale ona nie traciła nadziei. Gdy jej się nie udawało, po prostu próbowała znowu. Marie nie była dziwką, po prostu beznadziejną romantyczką.
„Przepraszam,” powiedziałam. „Tylko się z tobą droczyłam. Jestem otwarta na możliwości. Właściwie potknęłam się po drodze tutaj i naprawdę piękny facet złapał mnie w ramiona.”
Jej oczy się rozszerzyły. „Żartujesz!”
Pokręciłam głową. „Ale nie poznałam jego imienia. Biegłam za tobą.”
„Co? Wybrałaś mnie zamiast fajnego faceta, który mógłby sprawić, że zobaczysz tęcze i gwiazdy?”
„Oczywiście! Jesteś moją przyjaciółką. Laski przed facetami. Dziewczyny przed ch... chłopakami? Słyszałaś takie popularne powiedzenia?”
„No to jako twoja przyjaciółka, nakazuję ci wrócić tam!”
Pociągnęła mnie z powrotem w stronę namiotu z tatuażami. W pewnym sensie też miałam nadzieję znowu go zobaczyć. Niełatwo mnie zaimponować, i rzadko podoba mi się ktoś od pierwszego wejrzenia, ale z nim było inaczej. Dziwny, a jednocześnie dziwnie znajomy. Niebezpieczny, ale godny zaufania.
„To on?” Marie wskazała blondyna stojącego przed namiotem. Był przystojny, ale nie bardziej niż ten, na którego wpadłam.
Pokręciłam głową.
„To on?” wskazała na innego chłopaka.
Znów pokręciłam głową.
„Ten?”
„Daj spokój, Marie, chodźmy poszukać Jess,” powiedziałam. „Jego już tu nie ma.”
„Och, to smutne. Pierwszy facet, który ci się spodobał, mógł odejść przeze mnie.”
„Nie przejmuj się, Marie. Wierzę w przeznaczenie. Jeśli ma być, to jeszcze go zobaczę.”
Marie jęknęła, gdy poszłyśmy w inną stronę, żeby znaleźć Jessie, która ostatnio, kiedy ją widziałyśmy, robiła sobie warkoczyki. Znalazłyśmy ją, gdy śmiała się wesoło z przystojnym chłopakiem o czarnych włosach.
Właściwie odpowiednim słowem było flirtowała . A gdy Jess flirtowała, to znaczyło, że naprawdę jej się podobał.
Przedstawiła go jako Kenzo. Chodzi na studia, a gdy Marie zobaczyła puszkę piwa w jego ręku, aż się rozpromieniła.
„To są moje przyjaciółki, Marie i Bee,” powiedziała Jessie.
Podszedł do nas kolejny chłopak. W ręku trzymał cztery puszki piwa. „A to jest Michael,” przedstawił go Kenzo. On też był przystojny i widziałam, że Marie już patrzy na niego z zainteresowaniem.
Michael otworzył puszkę piwa dla Marie. Musiała być potrząsana w trakcie, gdy ją niósł. Kiedy pociągnął za zawleczkę, rozległ się głośny syk. Strumień cieczy był skierowany prosto na mnie. Nie miałam szans uskoczyć, ale nagle poczułam, że ktoś mnie odciąga.
„Spokojnie, laleczko,” odezwał się znajomy głos. Spojrzałam w górę i zobaczyłam tego samego faceta, który złapał mnie przy namiocie. Patrzył na mnie z rozbawionym wyrazem twarzy. „Nie powinniśmy spotykać się w takich okolicznościach,” zażartował.
Nieśmiało uśmiechnęłam się do niego. „Dzięki… znowu.”
Delikatnie odsunęłam się od niego i cofnęłam o krok. Michael podszedł do mnie. „Przepraszam. Nie zauważyłem cię.”
Uśmiechnęłam się do niego. „Nic się nie stało. I tak zostałam uratowana.”
„Tak, bardzo gładko, Z,” powiedział Kenzo do chłopaka, który mnie złapał.
Odwróciłam się do niego. Marie też.
„Przepraszam? Jak powiedziałeś, że masz na imię?” zapytała Marie.
„Z,” odpowiedział chłopak. Potem zwrócił się do mnie i powiedział: „Cześć, mam na imię Zach.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zazwyczaj spędzanie czasu z grupą facetów, których dopiero co poznałam, byłoby dla mnie niewyobrażalnie niezręczne. Nie popierałam otwarcie tego, że moje przyjaciółki umawiały się z nieznajomymi. I nigdy nie wyobrażałam sobie, żebym sama miała to zrobić. Ale z drugiej strony, naprawdę było coś w Zachu, co mnie intrygowało— poza faktem, że był naprawdę przystojny!
Wszyscy byli od nas starsi. Kenzo i Michael mieli po dwadzieścia trzy lata. Zach dopiero co skończył dwadzieścia cztery w ten weekend. On i jego przyjaciele byli tu na koncercie, żeby świętować.
Spotkałam wielu atrakcyjnych facetów. Z niektórymi nawet się umawiałam. Niełatwo było mnie zaimponować, a na pewno nie traciłam głowy dla czyjegoś seksapilu. Zwykle tacy faceci jak Zach tryskali pewnością siebie— a raczej arogancją, jeśli mam być precyzyjna. Ale Zach wydawał się inny. Wyglądał na pewnego siebie, wiedział, czego chce. Ale nie sprawiał wrażenia zapatrzonego w siebie ani łaknącego aprobaty. Bardziej przypominał typ: "bierzesz albo zostawiasz".
Patrzył na mnie przez krótką chwilę, a potem odwracał wzrok. Śmiał się z kolegami, zupełnie mnie ignorując. Kiedy wpadł na mnie w namiocie, rzeczywiście spojrzał na mnie z zainteresowaniem i wyglądał na kogoś, kto chciałby się przedstawić. Ale teraz mnie lekceważył, jakby uważał mnie za przeciętną i niezbyt interesującą. Zwykle uznałabym to za ulgę. Ale tym razem jakaś część mnie nie mogła powstrzymać się od poczucia... lekkiego urażenia.
Postanowiliśmy wszyscy sprawdzić strefę gier. Zobaczyłam strzelnicę i nie mogłam powstrzymać fali wspomnień zalewających moją głowę. Uwielbiałam strzelanie do celu. Mój brat i ja robiliśmy to często. To on nauczył mnie celować i trafiać. Przez lata chodziłam na automaty do gier, żeby trenować strzelanie. A potem, gdy byłam starsza, regularnie odwiedzałam klub strzelecki w Londynie. Dzięki temu czułam, że mój brat nadal jest przy mnie.
Chłopaki podchodzili po kolei. Kenzo zdobył czterdzieści punktów na siedemdziesiąt pięć możliwych. Michael marnie— ledwie trzydzieści. Patrzyłam uważnie, jak Zach trafiał w cele z większą precyzją niż jego koledzy. Kiedy przekroczył czterdziestkę, przestał traktować to poważnie. Śmiał się i odwracał wzrok od celów. A mimo to udało mu się zdobyć siedemdziesiąt punktów.
— Wow! Jesteś snajperem! — powiedziała Jessie, wyraźnie pod wrażeniem.
— Chcecie spróbować? — zapytał Zach. Patrzył na moje przyjaciółki, ale dlaczego miałam wrażenie, że tak naprawdę wyzywa mnie ?
Marie pokręciła głową. — My nawet nie wiemy, jak się trzyma pistolet.
Zach się uśmiechnął, jakby właśnie tej odpowiedzi się spodziewał.
— Ja spróbuję — powiedziałam śmiało.
Spojrzał na mnie przez chwilę i uniósł brew. — No dobrze. Proszę bardzo.
Podał mi pistolet, a jego palce lekko musnęły moje, wywołując dreszcz na mojej skórze. ' Z czego zrobiona jest jego skóra?', pomyślałam, lekko marszcząc brwi na swoją reakcję.
— Zapłacę za twoją rundę — szepnął, kładąc banknot na ladzie.
Nie okazywał tego, ale wiedziałam, że mnie nie docenia, myśląc, że wszystkie dziewczyny nie mają pojęcia, jak się obchodzić z bronią.
Chyba dziś nie miał szczęścia, co? Bo byłam pewna, że zdobędę więcej niż siedemdziesiąt punktów.
Wycelowałam w najłatwiejszy, nieruchomy cel. Potem spojrzałam na niego kątem oka, posyłając mu zalotne oczko, tylko po to, żeby go zirytować, podkreślając, jak bardzo jestem „dziewczyną”, zanim nacisnęłam spust. Cel padł natychmiast. Skierowałam broń na kolejne trzy nieruchome cele, łatwo je zbijając. Potem przeszłam do ruchomych, trafiając dwadzieścia pod rząd, zanim wróciłam do stacjonarnych, kończąc rundę z wynikiem siedemdziesiąt trzy.
Odłożyłam pistolet i zwróciłam się do przyjaciółek, które patrzyły na mnie z otwartymi ustami. Chłopaki też gapili się na mnie w szoku. Nie odważyłam się spojrzeć na Zacha.
— O mój Boże! — powiedziała Jessie. — Mamy się teraz ciebie bać?
Roześmiałam się. — To tylko gra.
— Gra, w którą jesteś mistrzynią! — powiedziała dumnie Marie.
Wróciliśmy na teren koncertu. Michael i Kenzo szli obok Marie i Jessie. Ja szłam z tyłu i wkrótce poczułam, jak Zach idzie obok mnie.
Szliśmy w ciszy przez kilka minut. W końcu odważyłam się na niego spojrzeć. Patrzył w ziemię z rękami w kieszeniach. Na twarzy miał lekko krzywy uśmiech i wyglądał na szczerze rozbawionego z jakiegoś powodu, którego nie znałam i nie miałam odwagi zapytać.
Znaleźliśmy miejsce z boku, pod dużym drzewem. Muzyka była wystarczająco głośna, ale nie na tyle, żebyśmy nie mogli się słyszeć.
— Chcesz się czegoś napić? — usłyszałam, jak Zach pyta obok mnie.
Spojrzałam na swoje przyjaciółki, które siedziały na ziemi, spoufalając się z dwoma chłopakami. Pomyślałam, że zmiana otoczenia dobrze mi zrobi. — Jasne, czemu nie.
— Kupisz nam piwa, co? — rzucił Michael w jego stronę.
— Jasne, jasne — mruknął Zach.
Poczułam jego dłoń na swoich plecach, kiedy prowadził mnie w stronę strefy z napojami.
— Pijesz coś? — zapytał. Nagle jego stosunek do mnie zrobił się trochę milszy.
— Jeśli liczysz wodę albo colę, to tak — odpowiedziałam.
— Breezer? — Wskazał na smakową wódkę wystawioną przed barem.
Zawahałam się przez chwilę, ale przypomniałam sobie, że jutro wracam do domu. To może być ostatnia okazja, żeby się napić.
— Dobra, czemu nie? Wezmę arbuzową.
— Dobry wybór. — Odwrócił się do barmana i poprosił o jedną arbuzową Breezer i sześć puszek Budweisera.
— Myślałam, że nie kupisz im piwa.
— Nie zamierzałem. To wszystko dla mnie! — zaśmiał się.
Otworzyłam szeroko oczy, a on zaraz się roześmiał. — Kenzo jest dla mnie jak starszy brat. Wiesz, ten typ szefa, który cię dręczy? I tak by mnie zmusił.
— A Michael?
— To kuzyn Kenzo. Przyjechał tylko na weekend. Jest z Alaski. Kenzo i ja chodziliśmy na ten sam uniwersytet. Jest moim najlepszym przyjacielem. Więc świętuję z nim nowy rozdział w życiu.
— A twoja rodzina?
Nagle jego twarz spoważniała i przestraszyłam się, że poruszyłam drażliwy temat.
„Przepraszam”, powiedziałam szybko. „Zapomnij, że pytałam. Sama też nie chciałabym rozmawiać o swojej rodzinie. Przychodzimy na koncert, żeby zostawić swoje zmartwienia w domu, prawda?”
Uśmiechnął się szeroko. „Gdzie nauczyłaś się tak strzelać?”
„Wychowywałam się z bratem, który uwielbiał tę grę”, odpowiedziałam. „Poświęcił mnóstwo czasu, żeby mnie nauczyć.”
„Wyglądałaś, jakbyś miała sporo praktyki”, powiedział.
Unoszę brew w jego stronę. „Czujesz się wyzwany?”
Roześmiał się. „Później. Zagrajmy jeden na jednego. Poważny zakład. Bez naszych przyjaciół, którzy nas rozpraszają. Wtedy myślałem, że żadne z was nie może stanowić dla mnie wyzwania w strzelaniu.”
Wpatrywałam się w niego. Wyglądał na poważnie zdeterminowanego, by odzyskać godność, więc się zgodziłam. „Pewnie. Tylko ostrzegam, nie potrafię udawać, że jestem kiepska w tej grze.”
Spojrzał na mnie zwężonymi oczami. „Wyzwanie przyjęte.”
„Jasne.”
W drodze powrotnej do naszych przyjaciół Zach zatrzymał się w sklepie z pamiątkami i kupił matę. Gdy wróciliśmy, rozłożył ją na trawie i gestem zaprosił mnie, żebym usiadła obok niego. Ucieszyłam się, że miał na tyle wyczucia, by zauważyć, że mam białe spodnie.
„Dziękuję”, powiedziałam.
Otworzył mojego Breezera i podał mi go.
„Na jakim kierunku studiujesz?” zapytał. Brzmiał, jakby teraz był bardziej zainteresowany rozmową ze mną. Może zrozumiał, że skoro jego przyjaciele są zajęci moimi przyjaciółkami, utkwił ze mną.
„Biznes,” odpowiedziałam znużonym tonem.
Wyłapał mój ton i zapytał: „I czemu ci się to nie podoba?”
„Bo to był wybór mojego ojca, nie mój. Już studiowałam projektowanie. Kazał mi się przenieść.”
„Projektowanie mody?” zgadł.
„Wyglądam, jakbym interesowała się projektowaniem mody?”
Spojrzał na moje kolorowe włosy i uśmiechnął się. „Wyglądasz, jakbyś świetnie się w tym odnalazła.”
Zaśmiałam się. „Dzięki. Byłeś blisko. Projektowałam biżuterię. Chciałam kiedyś stworzyć własną linię biżuterii. Ale mój ojciec miał dla mnie inne plany.”
Zamyślił się. „Cóż, studiować biznes, jeśli kiedyś chcesz założyć własną firmę, to brzmi rozsądnie. Może o to chodzi twojemu ojcu.”
Uśmiechnęłam się kpiąco. „Wątpię. Myślę, że po prostu go to nie obchodzi.”
Przez chwilę milczał. Gdy spojrzałam na niego, patrzył na mnie zamyślony. Potem uśmiechnął się i upił łyk piwa. „Chyba nie jestem jedyny z problemami z ojcem.”
„Tak. Ale czy nie ustaliliśmy, że zostawiamy zmartwienia w domu?” zapytałam łagodnie. Potem odwróciłam się w stronę sceny, gdzie zespół grał „Sweet Child of Mine”. „O Boże, uwielbiam tę piosenkę!”
Tłum zaczął szaleć w rytm muzyki. Zach wstał i wyciągnął do mnie rękę. „Chodź, zatańczmy.”
Ruszyliśmy w stronę środka koncertowego terenu i dołączyliśmy do reszty tłumu, tańcząc i śpiewając z zespołem. Potem zespół zagrał „Smells Like Teen Spirit”, a potem „Wild World”. Zorientowałam się, że Zach i ja mamy podobny gust muzyczny.
Może to przez muzykę, szaleństwo, albo alkohol, ale wkrótce poczułam się swobodniej i zaczęłam się do niego przekonywać, tak jakby on zmieniał swoje zdanie o mnie.
Był uroczy, był przystojny, ale to nie ograniczało się tylko do fizycznego przyciągania. Był zabawny i błyskotliwy. Nie wnikał w szczegóły, których nie chciałam zdradzić. Niektórzy chłopcy, próbując zdobyć zaufanie, wypytują o prywatne sprawy, choć tak naprawdę ich to nie interesuje. Zrobią wszystko, udają kogokolwiek, byle tylko dostać się do twoich spodni. Zach natomiast brał to, czym się dzieliłam, i prowadził rozmowę na tej podstawie. Nie drążył za mocno i nie był fałszywy.
Po raz pierwszy zaczęłam być ciekawa chłopaka i zastanawiać się, jakby to było go dotknąć... zostać przez niego dotkniętą. Jednak przez 98% czasu ręce Zacha nawet nie zbliżały się do mojego ciała. W przeciwieństwie do jego przyjaciół, których języki już powędrowały do gardeł moich koleżanek.
Robiło się ciemno, a zespół zwolnił tempo, grając „Send Me an Angel”.
Zach zrobił krok w moją stronę. Chłopięco się uśmiechnął i rozłożył ramiona. Uśmiechnęłam się, zanim weszłam w jego objęcia, by zatańczyć wolnego. Przyciągnął mnie bliżej, oplatając ramionami moją nagą talię. Położyłam dłoń na jego twardej, umięśnionej klatce piersiowej i oparłam głowę na jego ramieniu. Kołysaliśmy się w ciszy, czując rytm muzyki. Poczułam, jak opiera policzek o moją głowę.
„Naprawdę urodziłaś się z fioletowymi włosami?” wyszeptał mi do ucha.
Zachichotałam. „Chciałabym. Ale nie miałam tyle szczęścia.”
„Czuję się, jakbym żył jedną ze swoich dziecięcych anime-fantazji”, wyszeptał.
„Ja też”, powiedziałam. „A jutro wrócę do rzeczywistości. Moi rodzice nie mogą zobaczyć mnie z takimi włosami.”
„Są piękne”, powiedział. „Niewiele dziewczyn mogłoby wyglądać tak zniewalająco i ciekawie z fioletowo-niebieskimi włosami.”
Uśmiechnęłam się do siebie. Po raz pierwszy dał do zrozumienia, że jest mną zainteresowany.
„Ciekawie? Ignorowałeś mnie, dopóki nie pokonałam cię w strzelaniu.”
Uśmiechnął się krzywo, po czym pokręcił głową. „Jesteś pewna, że cię ignorowałem? Jestem wyjątkowo dobry w ukrywaniu emocji, w tym ciekawości i zainteresowania.”
„Pewnie nie zrobiłam najlepszego pierwszego wrażenia. Zmieniłeś zdanie dopiero, gdy trafiłam kilka celów.”
„Nie zmieniłem zdania”, powiedział. „Po prostu przeszedłem do rzeczy. Bo zrozumiałem, że jeśli nie zrobię ruchu, zrobi to ktoś inny. A nie chciałem spędzić reszty nocy w więzieniu za to, że skopałem jakiegoś gościa, który spróbuje do ciebie zagadać.”
W jego słowach nie było nic chłopięcego ani niepewnego. Ani w tym, jak zacisnął ramiona wokół mojej talii. Już nie udawał, że nie jest mną zainteresowany.
„Poszedłbyś do więzienia za dziewczynę, która wygląda jak postać z japońskiej kreskówki?”
Mrugnął do mnie. „Od zawsze jestem fanem anime. A to może być po prostu strona z mojej nastoletniej fantazji.” Zawahał się, a potem spojrzał na moje usta i powiedział: „A skoro już o spełnianiu fantazji mowa...” urwał. Jego spojrzenie nagle zrobiło się gorące i ciężkie. I zanim zdążyłam pomyśleć o czymkolwiek, jego twarz zbliżyła się do mojej i musnął moje usta swoimi.
Przesuń w górę, aby kontynuować